Rany, co za dzień.
No. Po co mnie wezwałeś?
Pogadać.
Wygrałaś bitwę, gratuluję.
-Dzięki. -Reprezentujesz Sophie Lennon.
Jesteś kimś.
Mniejsza o kawę. Dajcie szampana.
-Dom Perignon z 1949. Świętujemy. -Nie.
-Co, zły rocznik? -Wiesz, o czym mówię.
-Nie masz prawnika? -A zostawiłeś jakichś?
Zaskoczyłaś mnie.
Zaprosiłeś mnie. Nie spodziewałam się armii prawników.
Spodziewałaś się degustacji sera?
Panie Drake, Groucho Marx na linii.
-Oddzwonię. -Oczywiście.
Patrz. Groucho przez ciebie czeka.
Coś ci pokażę.
Zwykle dałbym to prawnikom,
ale przecież się nie spodziewałaś.
-Co to? -Mój kontrakt z Sophie.
Wiedziałaś o nim?
Nie urodziłam się wczoraj.
Zostało nam pięć i pół roku.
O tym też wiedziałaś?
Owszem.
Świetnie. Bo przez ten czas jest moja.
Jej dowcipy są moje.
Śmieszne miny też.
Jak ktoś się zaśmieje z jej pierdów, ja na tym zarabiam.
Jasne. Wyciskasz tę cytrynkę.
Bawi cię to?
Nie, ale sądzę, że mnie straszysz.
I jak mi idzie?
Idę do kibla.
Na ścianach masz strzałki.
Pięć i pół roku, ja pierdolę.
Nie widzisz, że próbuję się wysrać?
Lokalne spoty.
Co proszę?
Zarabiasz na spotach krajowych, telewizji, filmach, radiu,
występach, ulotkach,
a nawet występach ze zwierzętami.
Kontrakt nie obejmuje spotów lokalnych.
Czyżby?
Właśnie. Ani słowem.
Masz mnie.
Panowie, jak mogliśmy pominąć
tak intratne zlecenia z lokalnej telewizji? Nie do wiary!
Susie, było miło.
Idę oddzwonić do Groucha Marxa,
a ty lepiej zadzwoń do warsztatu na Staten Island
i załatw sobie spot.
Sophie na pewno będzie dobrze wyglądać na pontiacu.
Tylko dodaj tam szympansa w cylindrze,
to też coś przytulę.
Powodzenia.
Wielkie dzięki.
Do usług.
Wspominała już o Strindbergu?
O kim?
To też ci odpuszczę.
Podaruję ci Strindberga.
Miłego dnia.
Wspaniała pani Maisel
Wymieniacie czasem miejsca dla zabawy?
-Martwe psy. -Tylko nie to.
Chciałbyś mieszkać w budynku pełnym psich trucheł?
Nie trzymają ich w budynku.
Wywożą je, gdy zdechną.
Ekspert się znalazł.
Weterynarz ma gabinet w piwnicy.
Nie zobaczysz trucheł.
Ich duchy będą się włóczyć po budynku.
Psy nie mają dusz!
A nawet jeśli, to by hasały, a nie się włóczyły.
To jak dotąd wasza najdurniejsza kłótnia.
Przy 65. było ładnie i tanio.
Bo trwała tam budowa.
Centrum Lincolna! Jak je zbudują, będziemy chodzić do opery.
Dawno będziemy tkwić na wózkach.
No to będziemy tam jeździć.
Został wam tydzień, zdecydujcie się.
-Ojciec jest uparty. -Matka jest uparta!
-A kuchnia? -Błagam.
Żeby mi tam wanna nie stała.
Mamy ważniejsze sprawy na głowie.
Bez porządnej kuchni to niczego nie upichcę.
Godzina do obiadu.
Gdzie wszyscy? Czas się ruszyć.
Musimy wiedzieć, co zabierają.
A skąd mamy wiedzieć,
co będzie potrzebne w nieznanym domu?
Chcesz upchnąć wszystko w sypialni
jak bracia Collyer?
Oni mieli mieszkanie.
Znaleźliby nasze zgniłe ciała.
Pod śmieciami. Najpierw twoje, potem moje.
Niby czemu moje zgniłoby pierwsze?
Durniejszej rozmowy nie słyszałam.
Czołem!
Dzięki Bogu, zmiana tematu.
Witaj, Astrid.
Cześć, Rose.
Jak się miewasz?
Noszę w sobie maleńkiego człowieka.
-Wszystko jasne. -Fakt.
-Cześć, mamo. -Co to ma być?
Astrid śniła o mojej twarzy.
Coś z gnomami. Uznała, że golenie się przynosi pecha.
Ostrożności nigdy za wiele.
Macie słomkę?
-Chcesz dotknąć? -Niekoniecznie.
Esther zniknęła!
-Co? -Boże jedyny.
Nie zniknęła, nie słuchajcie go.
Powinnaś dotknąć brzucha.
-Ethan... -Później.
Naprawdę uciekła!
-Ethan. -Chce być jedynakiem.
Próbuje sobie to zwizualizować.
Rose, pomówmy o psich truchłach w sypialni.
Świetnie, mam sporo do powiedzenia.
Esther uciekła, mamusiu.
Macie w sypialni psie truchła?
A to co?
Esther zniknęła! Nie mam siostry!
Zwrotka!
Odkąd zaszłam w ciążę, miewam dziwne sny.
Widzieliśmy brodę.
Nie. Erotyczne.
Nie miałam ich, odkąd przeszłam na judaizm.
To ma związek?
Cały czas się denerwuję.
Boję się, że coś pójdzie nie tak.
Jesteś zdrowa, śliczna i szczupła.
Ale rękę będziesz musiała zabrać,
bo się lekarz nie dobierze.
Że niby szczur ma duszę?
To małe brzydactwo, ale z duszą.
Chyba się nie dopiekło.
Tak bywa, jak nieznośni bracia ciągle otwierają piekarnik.
Tylko mówię.
Dotkniesz?
Chętnie.
Naprawdę?
Albo cię stać, albo nie.
Będziesz mamą.
Wiem.
-Dzyń, dzyń! -Jesteśmy!
Gdzie darmowa wyżerka?
Japonia?
Francja.
Wygląda na Japonię.
W nowym domu w Forest Hills mamy sporo wolnych pokojów.
Już mówiłeś.
Mówcie, co chcecie zabrać.
Dom jest pięknie wykończony,
więc szukamy mebli wysokiej jakości.
Oczywiście.
-Nie. -Co?
Nie przeszedł próby pośladkowej.
Sprawdzam, czy będzie im wygodnie.
Takie pośladki to dar.
Trzeba im ufać.
Tajwan?
Też Francja. Droga rzecz.
Jasne. Po prostu nie wygląda.
-Nie. -Pośladki wiedzą swoje.
-Ufaj pośladkom. -Dobra, to nic nie bierz.
Miseczka na orzeszki by się przydała.
Bez orzeszków, sama miseczka.
A test pośladków?
Weź tę miseczkę.
Ethan nie żartował!
Esther zniknęła!
Boże!
Poszła przywitać tatusia.
Dzięki Bogu. Coś ty sobie myślała?
Mówiłem.
Przygotowałam parę rzeczy do taksówki,
żeby dzieciaki się nie nudziły.
Reszta jest spakowana i opisana.
Dobrze, że mam wózek widłowy.
Wszystko zebrałam.
Znalazłam nawet czas, by upiec ostatni mostek.
Poważnie? Nie czuję.
Zabierasz obrus?
Potnę go na serwetki.
Wymyśl coś innego.
Dobrze, wrócę...
Spójrz, Midget. Moja stara książka.
Tom Swift i jego magnetyczny uciszacz. Trzyma się.
Zachodni Manhattan! Inwood!
Piekarnik nie działa.
-Mówiłem. -Zeldo!
Tak?
Zobacz, czy pani Fulber nie śpi,
kontaktuje i upiecze mostek w 190 stopniach.
-Robi się. -Chcesz się wynieść na Bronx.
Psie truchła już ci nie przeszkadzają?
-Co z ciebie za facet? -Długo to trwa?
-Schody pożarowe. -Przestań kłamać!
I to mówi ktoś, kto rzucił
dwie prace jednego dnia.
Dawes.
Proszę, panno Myerson.
Nie wiem, co ci wiadomo,
ale pracuję z twoją szefową.
Możesz trochę spuścić z tonu
-i okazać mi szacunek... -Jenkins?
Kurwa mać.
Pani płaszcz.
To nie koniec.
Witaj, Susie.
Cześć.
Czas zaczynać.
Fakt.
Zapraszam do biblioteki.
Zaczekam tutaj.
Chyba scenarzyści coś mają.
Sprawdźmy.
-Cholera. -Cześć, panowie.
-Witaj. -Pamiętasz mnie?
Śmialiście się. Co dla mnie macie?
Phil.
Mamy parę tekstów.
-Zobaczmy. -Herb.
Cześć, Susie.
Pracujesz dla Sophie?
Od 20 lat. Byliśmy małżeństwem.
Z którego się śmiejesz?
Ten o dziurawej jezdni był mój.
A o ciotce Jemimie był mój.
-Kontynuujcie. -Jasne.
-Robi się. -Pewnie.
Która godzina?
Koło trzeciej.
-Po południu czy nad ranem? -Żartujesz?
Przekaż mojej mamie, że nic mi nie jest.
Muszę iść.
Witaj w bibliotece.
Pożeram książki.
Na to wygląda.
Proszę?
Mówię, że to imponujące.
Usiądź.
Coś ci pokażę.
Ekscytujące. Patrz.
Strindberg.
Słyszałaś o nim?
Owszem.
Mistrz sztuk teatralnych.
Brałam raz udział w orgii. Facet za mną
strasznie się podniecał Augustem Strindbergiem.
To był Eugene O'Neill. Mały ten świat.
Prawda?
Panna Julie.
Rola moich marzeń.
Co myślisz? Kto zagrałby Jeana?
Mam mnóstwo kandydatów.
-Lunt? -Choćby. Uwielbiam go.
-Może Nemec? -Niemiec? Dałby radę.
Zna angielski?
Michael Nemec, aktor.
No tak. Też dobry wybór.
Mówimy o Broadwayu?
Chyba nie poniżej tej klasy?
-Zastanawiam się... -Nie wierzysz we mnie?
Wierzę.
Gdybym chciała kogoś, kto we mnie nie wierzy,
zostałabym z Harrym Drakiem.
Zdecydowanie Broadway.
Muszę mieć pewność.
Wiedzieć, że do tego dojdzie,
a twoje zobowiązania nam nie przeszkodzą.
Nie przeszkodzą.
Ponoć występuje przed Baldwinem.
Owszem.
Rok temu źle mnie potraktował w Paryżu.
Shy Baldwin.
Spotkałam go na Boulevard Saint-Michel.
Na Rue de Bac prawie przywalił mi z łokcia.
Nieładnie.
Nie jedziesz z nią w trasę?
Może na parę występów.
Żeby się wdrożyła. Nie ogarnia kluczy.
Ale częściej będziesz ze mną w Nowym Jorku?
-Pewnie. -Częściej niż z nią?
-Chyba... -Tak?
Nie wiadomo...
Jestem twoim priorytetem?
Niby pytam, ale to nie pytania.
Zawsze będziesz moim numerem jeden.
Doskonale.
Strindberg. To ktoś stąd?
Świetne!
Lepsze niż żarty tych bałwanów.
-Zapisz to. -Jasne. Rany.
Ktoś stąd. Niech mnie!
Nie umiem pisać na maszynie,
ale jakoś sobie poradziłam, dziękuję.
Mam egzemplarz dla każdego. Rozdajcie.
Co to?
Harmonogram Ethana i Esther.
Każdy chce z nimi pobyć,
podzieliłam ich uczciwie.
Dziękuję wam.
Bez was nie pojechałabym w trasę.
Na naszym nic nie widać.
Gdy dzieci zmienią miejsce pobytu,
pamiętajcie, by zabrać ich zabawki, książki, odzież
i wszystko, co niezbędne.
Z wyjątkiem matki.
Bądźmy konstruktywni.
Ledwo mogę to rozczytać.
Oczywiście większość czasu spędzą z tatą.
Prawidłowo.
Wiele weekendów dostali Moishe i Shirley.
Właśnie, „weekendy”.
Zastanawiałem się, co to za wokandy.
Jeśli Astrid zechce, kilka nocy spędzą
u niej, Tołstoja i maleństwa.
Shirley, jeszcze nie dotknęłaś.
Żydzi tak nie robią.
-Od kiedy? -Nasi przyjaciele, Imogene i Archie,
ugoszczą je parę razy, bo sami mają dzieci.
Wszelkie pytania kierujcie do mnie.
Nie ma nas na liście.
-Jeszcze nie. -Jak to? To nasze wnuki.
My jesteśmy.
Właśnie.
Dlaczego nas na niej nie ma?
Wolałam zaczekać, aż coś sobie znajdziecie.
Nie chcesz, żeby trafiły do kartonu pod mostem.
Mamo.
W połatanych ciuchach i brudnych kocach.
Nie macie mieszkania. Gdy je znajdziecie...
Ty wyjeżdżasz w trasę, a ja mam nie widywać wnuków?
Nie.
Trzeba było wziąć mieszkanie przy 65.
Świetnie. Kule do rozbiórek robiłyby za budzik.
Co się wściekasz? To przez ciebie została komikiem.
-Że co? -Właśnie.
To przez te niemieckie korzenie.
Krew Lehmanów.
-Bawarskie rytmy. -Tato...
To o twoim penisie mówiła na scenie.
-Mama wypowiedziała to słowo. -Tak!
To zabawne słowo.
Tak robią komicy. Mówią śmieszne słowa dla jaj.
Dajcie spokój.
Gdybyś miała penisa, mówiłaby o tobie.
Prawda? Mówiłabyś o jej penisie?
Całymi godzinami.
Czemu nie zamieszkacie u nas?
-To świetne wyjście. -Ja...
Macie jedną sypialnię. A ta broda grozi pożarem.
I macie gówno, nie kuchnię.
To absurd. Mamy tapczan w salonie.
-Z moimi plecami? -Pytanko.
Co napisano koło „ananasa”?
Co tu robi ananas?
Nie wierzę...
Ananas nie ma sensu.
-Są agresywne. -Abe, weź naszą kuchnię...
Chcę ciastko.
Najpierw pożegnamy się z mieszkankiem.
Dlaczego?
Wyprowadzamy się.
Już go nie zobaczycie. Mamusia tu dorastała.
Pa, korytarzyku.
Pa, sypialenko.
Esther zniknęła.
Jest u mnie na rękach.
Chcę ciastko.
Pa, korytarzyku.
Pa, sypialenko.
Tylko jedno.
Pa, schody pożarowe.
Pa, okienko.
Pa, łóżeczko.
FANKLUB PIĘCIORACZKÓW DIONNE
Pa, dziewczynki.
Mam dość kłótni.
Ja też.
Nie chcieli wydłużyć nam terminu.
A Leo Siegal?
Wyjechał na rok do Europy, jego mieszkanie jest wolne.
Jego brat tam mieszka.
Może hotel?
Nie stać nas.
Ograniczymy ubrania, zabierzemy najpotrzebniejsze.
Weźmy to przy 65., kupimy zatyczki do uszu.
Dzwoniłem tam, już przepadło.
Chcę, żebyś zabrała ciuchy.
A ja chcę, żebyś ty zabrał książki.
Jeśli Zelda nie dostanie porządnej kuchni,
ugotuje nam trujaki na popsutej kuchence.
Kończy nam się czas i możliwości. Co teraz?
Coś się trafi.
Tyle pokojów.
Tylko meble muszą zostać.
Znów ci się udało.
Idealny mostek.
Oby pani Fulber smakowała większa część, którą sobie wzięła.
Co ty, najwyżej 49%.
Miałabym nie zauważyć?
Niech ma czym zagryzać whisky.
Mogła poprosić.
Zawiozę dzieci, nim zasną.
Za późno. Obudziłam je, całując je na dobranoc.
Marudziły?
Klęły jak szewc.
Po mamusi.
Jutro wyjeżdżasz. Gotowa?
Spakowana, rozpakowana i przepakowana. Czyli gotowa.
Nie potrzebuję pieniędzy.
Daj spokój.
Będziesz miała na waciki.
Czekaj.
Stresuję się.
Pójdzie ci świetnie.
Chryste, ile jeszcze osób tu wejdzie?
Shy wykupił cały samolot. Mogę prosić o gin? Pewnie nie.
Nie ma tu limitu miejsc?
Super, kogo ja widzę.
Jeszcze głośniej. Cześć, Chudy.
No nie, Chudy. Przezabawne.
To świetny gość.
Chyba trzech gości.
Wyluzuj.
Co ty tam skrobiesz?
Pocztówki.
Nadal jesteśmy w Nowym Jorku.
Obiecałam dzieciom i Imogene.
To lotnisko. Mogłyby tu podjechać metrem.
Pognieciesz je.
Zdążyłaś na samolot. Nieźle.
-Chudy nie ma przekąsek? -Co?
Mamy łóżka pojedyncze czy podwójne?
Dobre pytanie. Sprawdzę.
Jakie łóżka są w pokoju Susie Myerson i Midge Maisel?
Odpowiedź brzmi: „Nie za to mi płacą”.
Łapię.
Strułaś się czymś?
Nie.
Lecisz pierwszy raz?
Dowcipniś.
To wynajęty samolot.
Koniec zabawy, Reggie wrócił!
Dajże spokój!
Witamy na pokładzie.
Mówi kapitan Ron Schur, pierwszy pilot.
Drugim pilotem jest Darryl, a nawigatorem Chris.
Szlag, źle wymierzyłam.
Teraz muszę zawijać linijki.
Miriam, kapitan coś mówi!
Mówił coś o katastrofie albo o pożarze?
Wzniesiemy się na około dziewięć kilometrów...
Powodzenia.
...po przystanku w Kansas City
wyruszymy do państwa celu,
miasta straconych marzeń.
Świetnie, dowcipniś. Na pewno się skupi.
Czy mogę prosić...
Czyli nie.
Proszę zająć miejsca, wkrótce startujemy.
Proszę zapiąć pasy.
Przepraszam. Sukces. Mogę prosić gin z tonikiem?
Już kołujemy. Trzeba było mówić wcześniej.
Trzeba było. Mój błąd.
Chryste, przeczytałam połowę i ani razu się nie zaśmiałam.
Może później będzie lepiej.
Czemu czytasz Sztuki Augusta Strindberga?
Dla rozrywki.
Susie?
Już odkładam.
Gin z tonikiem.
Już cię lubię.
-Gin? -Coś na zgagę.
-Nie potrzebuję. -Przeciwnie.
-Weź to. -Wypij to.
Bo wyrzucę cię razem z twoją zgagą.
Nad Omahą.
Miłego lotu.
Idzie. Udawajcie zapracowanych.
Daj spokój!
Kiepski pomysł.
Jakim cudem coś, co waży tysiąc ton, nie spada?
To wbrew prawom Boga, natury i... ciężkości.
Nie wiem. Tata by wiedział. Albo mój brat.
Pójdziemy ich zapytać?
Nie. Lecimy do Vegas.
-Unieś nogi. -Co?
Unieś, żeby miał lżej.
-Susie... -Unoś, do cholery!
Dobra.
-Powinien tak hałasować? -Uważaj.
Kurwa mać!
Susie?
Nie możesz wstrzymywać oddechu przez cały lot.
Właśnie, że mogę.
To pierwszy z miliona lotów podczas miliona tras.
Otwórz oczy.
Śmiało, otwórz.
Nadal tu jesteśmy.
Wyjrzyj przez okno.
Boże.
Niesamowite, co?
Szczyt świata.
Już prawie hotel.
Jak sytuacja?
Ponoć poziom dziewiąty.
Dziewiątka? Nieźle. Gotowe?
Na co?
Jak wam powiem, to nici z zabawy.
Trzymajcie czapki.
Shy, kocham cię!
Shy, spójrz na mnie!
Ja pierdolę, co z wami?
Super.
-Jest. -Miasto grzechu.
Trzeba było ostrzec.
Shy Baldwin. Phoenician wita ponownie.
Miło znów tu być. Co to za piękne panie?
Zróbmy sobie zdjęcie.
To szef?
Tak, Angie Calibresi. Szef działu cateringu.
Rozumiem.
Szef cateringu szefuje wszystkiemu?
Facet od korniszonów i soku?
Urocza babka z ciebie.
Dlaczego? To znaczy, wiem,
ale dlaczego tak mówisz?
Nie cateringu, tylko cateringu.
Przecież to to samo.
Chodzi o to, że to szef „cateringu”.
Znowu to samo.
„Cateringu”.
Czegoś tu nie kapuję.
To mafioso!
Z mafii uwodzicieli.
Zaprowadzę panie do pokoju.
W samą porę.
Tędy.
-Rany. -Piękny hotel.
Pierwszy raz jestem w hotelu z korytarzem.
-Jasna... -Cholera.
Co to jest?
Twoja dziwna prośba.
Że co?
Zażądałam tego w kontrakcie.
Naciskał. Jak zapytał, czego chcesz,
to poprosiłam o pokój pełen misiów.
Żółtych?
Powiedziałam, że lubisz ten kolor.
-Wolę różowy. -Spanikowałam!
Pójdę po resztę bagaży.
Dziękuję.
Widziałaś moją nową walizkę?
Tak. Odjazdowa.
Stylowa podróżniczka.
Muszę cię nauczyć się pakować.
Chodźmy na dół. Kasyno mnie wzywa.
Powinnam wygrać.
Wiśnia, pomarańcza i wiśnia. Powinnam wygrać.
Cytryna, cytryna, pomarańcza. Powinnam wygrać.
Wiśnia, pula, kumkwat. Powinnam wygrać.
-Raczej jagoda. -Upośledzona.
Dzwonek, jagoda i dzwonek. Powinnam wygrać.
Wygrałam!
-Wygrałaś? -Jestem bogata!
Deszcz monet!
-Choćby ćwierćdolarówki! -Super!
I darmowe drinki!
Dalej wypłaca.
Uwielbiam Las Vegas!
Don't pass bar i field? Co to?
A nieparzyste?
A jedenaście craps albo yo?
Come line? A don't come line?
-Chuchnij, maleńka. -Serio?
-Po co? -Na szczęście.
Koniec zakładów.
Sześć oczek, mamy hardway.
Świetnie.
Dał mi pieniądze.
Za co, za tę szóstkę?
Czym jest hardway?
Co to za zakład?
Za 12 jest płacone podwójnie?
Dlaczego za dwójkę jest podwójnie? Co to „C-E”?
-Tak! Oczko! -Wspaniale.
-Dzielę. -W sensie?
-Chuchnąć ci na karty? -Podwajam.
-Podwajasz? -Chuchasz na karty?
-Dlaczego? -Wystarczy.
-Czego? -Tylko na kości się chucha?
-Ale czego wystarczy? -Krupier ma 20.
Tak! Nie.
Co się stało?
-Powinnam wygrać. -Fakt.
Powinnam wygrać. Susie?
Powinnam wygrać.
Powinnam wygrać. Susie?
-Powinnam wygrać. -Powinnam wygrać.
-Masz? -Chuja mam.
Która godzina?
Nie wiem. 19.30, może 20.
Szlag, po północy.
Jesteśmy tu od sześciu godzin?
Chyba tak.
Muszę iść do łazienki.
Ja też.
Co porabiacie?
-Midge dmuchnęła gościowi. -Co?
No dmuchnęłam mu ustami, a on zapłacił.
To też źle brzmi.
-Łazienka. -Narka.
No dalej.
Przestań, Carole.
Idź do siebie, Howardzie.
Jesteśmy przy twoim pokoju. Jeden drink.
Gorszej propozycji dziś nie słyszałam.
Co za ulga!
Boże. Susie, wstawaj.
-Co jest? -Bierz płaszcz.
-Szybko! -Co jest?
Ubieraj się, już!
Już idę!
Nasze automaty są wolne!
Mniejsza o nie!
Uwaga!
Za mną!
SHY BALDWIN I MUZYCY ORAZ PANI MAISEL
-Susie! -Jesteś na billboardzie!
Cały świat to zobaczy!
To twój czas!
Rób zdjęcie!
Później czeka nas Los Angeles, San Francisco, Chicago, Miami...
A kiedy mam spać?
-Pytanko. -Tak?
Jak się panu podoba pogoda?
W Nowym Jorku były cztery stopnie, więc wolę tę pogodę.
Dziękujemy za to pytanie. Godne Pulitzera.
Imponujące.
Ktoś to przebije? State Journal, proszę.
Sporo tu laseczek, co?
Udało ci się.
Zwiedziłem świat. Wszędzie są piękne dziewczyny,
ale tutejsze są najlepsze.
San Diego Union.
Midge Maisel? Jestem Angie, miło mi.
Oczywiście, Angie.
Szef działu cateringu.
Miło cię poznać.
To moja menedżerka, Susie Myerson.
-Dzień dobry. -Miło mi.
Shy szaleje na jej punkcie.
Ma gust.
Wybacz, skarbie.
To moja piękna żona Roberta. Też mam gust, co?
-Dzień dobry. -Bardzo mi miło.
Wpadnę na występ. Pokaż im.
Jasne.
Miły facet.
Reno Evening Gazette.
Pokaż, jaki z ciebie dziennikarz.
Masz kogoś, Shy?
Możemy pogadać na osobności?
Spokojnie, odpowiem.
Już o tym mówiłem.
Z miłością mojego życia się rozstałem.
Nagrałem o niej płytę, za którą dostałem Grammy.
Nie była to najlepsza wymiana, ale niech będzie.
Kto cię inspiruje?
O rety.
-Szlag! -Cóż, wszyscy.
Kpisz?
-Nat King Cole był... -Kurwa mać!
Nadepnęłam na gwóźdź.
Wziął mnie pod skrzydła,
a teraz ja chcę dotrzeć do kolejnego pokolenia.
Susie Myerson i wspólnicy.
-Reggie, nie chciałam... -Ja mówię.
Wybacz.
Jak śmiesz wypowiadać najgorsze bluzgi
na konferencji Shya?
Nie wiem, czy najgorsze.
Wymyśliłabym gorsze.
Nie będziemy o tym dyskutować.
Zachowuj się profesjonalnie.
Jesteś częścią ekipy Shya. I mojej.
Wiesz, co mnie wkurzyło?
Ani trochę.
Wybacz, Reggie, ale nie jest to zdjęcie,
jakiego bym chciała na plakacie.
Dostaliśmy tylko takie.
Bo pożałowałeś na fotografa.
To już nie mój problem.
Dajcie nam inne albo zostanie fotka majtek.
Wybaczcie. Co za banda baranów.
Nie ty. Ty. I oni!
Fotka majtek?
Zajmę się tym.
No dobra, druga próba.
Dwa, trzy, cztery...
Chwileczkę.
Po co grać, jak nie dotrzemy do drugiego taktu.
Ktoś gra niepotrzebne fis.
Czyli nic nie zagramy?
Słucham.
Zróbmy sobie przerwę.
Pięć minut,
nie więcej.
Chryste.
Lodu tu nie mają?
I ty.
Cześć.
Masz farta.
Dlaczego?
Dla ciebie próba to „raz, dwa, trzy” do mikrofonu.
Wydaje ci się.
Czasem się mylę i mówię „cztery, pięć, sześć”.
Nie rób tego.
-Czego? -Nie rozśmieszaj mnie.
A udało mi się?
Ciężko wrócić do rytmu.
Brakuje mi łóżka i ciszy.
Już tracę głos.
Brzmisz świetnie.
Jak swoje przeżyjesz, to zrozumiesz.
Masz 33 lata.
Tylko na tyle wyglądam.
Lester, omówmy bisy.
Czemu założyłeś tę szmatę na próbę?
Co tu robisz?
Przyszedłem zjeść.
-Tutaj? -Klub jest blisko.
No co?
Wiesz, co zamówiłeś?
Nie, pokazywałem palcem.
Lubisz kurze łapki?
Zależy, jak są przyrządzone.
A cały talerz łapek?
Zamówiłem to?
Nie wolisz chińskiej knajpy
z hamburgerami i szarlotką?
Tu tego nie dostaniesz.
To moja dzielnica. Zostanę.
Co to?
A lubisz jelita? I łapki?
Rany.
Zjeść za ciebie?
Proszę.
Podają tu świetne jedzenie, ale okropne łapki.
-Wybacz. -Nie szkodzi, usiądź.
I tak zamówiłam za dużo.
-Jak się nazywasz? -Mei Lin.
-Naprawdę? -Tak.
Ładnie.
-Rumienisz się. -Skądże.
-Jednak jesteś człowiekiem. -Bzdura.
-Mogę łyka? -Nie jesteś za młoda?
Czyli nie.
Urodziłaś się tu?
Nie, w innej knajpie.
Dla kogo pracujesz?
Studiuję medycynę.
-Poważnie? -Poważnie.
Pomagam rodzinie.
Nigdy nie spotkałem lekarki.
Jeszcze nie jestem lekarką.
A ty gdzie pracujesz?
Dla zarządcy niewolników. To ja.
Nieźle.
O co chodziło z forsą?
Mamy jedzenie!
Przejrzę cię.
To nieuprzejme.
-Macie lustro? -Za dwie minuty zaczynamy.
Widać?
Że masz wzwód na włosach? Tak.
-Szlag. -To celowe?
Reggie podesłał mi fryzjerkę Shya. To jej dzieło.
Pokłóciłaś się z nią?
Gdzieś ty była,
jak robiła ze mnie kuzynkę Chavę?
Znalazłam fotografa,
który robił zdjęcia po przyjeździe. Mam takie.
Jeszcze gorsze.
Ale zabawniejsze. I nie widać gaci.
Ziewam i trzymam torebkę jak matka kuzynki Chavy.
Albo to, albo gacie.
-Nie mów tak. -Minuta.
Cholera.
Weź głęboki oddech.
Do tej pory występowałam przed nim teoretycznie.
Już nie.
Przyszli dla Shya, mnie mają gdzieś.
40 sekund.
A rękawiczki? Czemu masz jedną?
Nie mogłam się zdecydować. Co myślisz?
-Obie albo żadna. -Trzydzieści.
Musisz?
Panie i panowie, witamy w sali głównej w Phoenician.
-Dwadzieścia. -Bezczelność.
Powitajmy wschodzącą gwiazdę komedii...
Umniejsza ci.
...panią Maisel!
-Cyce w przód. -Cyce...
-Wchodzisz! -Wiem! W przód.
Powinniście tu być?
Nie z tej strony!
Cholera!
Chryste.
Dziękuję.
No proszę, Las Vegas w Nevadzie.
Kiedy je zbudowano, tydzień temu?
Jest tak młode, że jutro będą je obrzezać.
Poproszę wino!
Jestem z Nowego Jorku, więc dla mnie pustynia to Bergdorf's
bez kostiumów Handmachera.
Albo delikatesy bez łososia.
Kręci mi się w głowie od tej fryzury.
Zwykle tak się nie czeszę.
Może puszczę wam Gunsmoke? Powinnam odbierać sygnał.
-Genialne krewetki. -Podziel się.
Chyba wam smakuje.
Lepszych krewetek nie jadłem!
Słyszałam o nich wiele dobrego.
Nic dziwnego, że tu wszystko się świeci.
Inaczej nikt nie zwróci uwagi.
Może jutro zamiast tej fryzury przebiorę się za choinkę.
Sto lat, sto lat
No proszę, urodziny. Fajna sprawa.
Do 25.
Zaśpiewaj coś!
Nie chcecie tego.
Zaraz zaśpiewa dla was Shy Baldwin.
Słuchacie mnie!
-Niektórzy. -Berta!
-U mnie, w Nowym Jorku,
-jest zimno. -Tu jesteśmy!
-W Filadelfii... -Tutaj, w prawo!
-W Filadelfii... -W prawo, później prosto!
-W Filadelfii... -Prosto!
Berta, na Boga, znajdź ten stolik,
bo biedaczka padnie na zawał!
Pełno na nim krewetek. Masz motywację.
Raz, raz. Buzi i siad.
Siadaj, Berta!
Jestem z Nowego Jorku.
Już o tym wspominałam, ale sporo minęło.
Nieważne.
A ja na to: „Metrem będzie szybciej”.
Metrem jedź, ach, jedź
Nie lubicie słuchać o metrze.
Do Harlemu
Ani o jedzeniu, dzieciach i podróżach.
Za mną też nie przepadacie.
Zupełnie jak mój były mąż.
Nareszcie coś się dzieje.
Lampka miga.
-Co? -Kończysz.
To by było na tyle.
Jak moje dzieci. Jak już je uciszę,
to wpada dziadek z pączkami.
Przedstawię kogoś, kogo nie trzeba przedstawiać.
Panie i panowie, wspaniały Shy Baldwin.
Wypijemy?
Z chęcią.
Czemu wszyscy żarli?
Podczas kolacji? Nie wiem.
Jąkałam się jak idiotka.
Mówiłam, że potrzebujesz przenośnego mikrofonu.
Oby Bercie odpowiadało miejsce.
Durna, głucha, spóźnialska, nieodróżniająca lewej od prawej Berta.
Midge, Susie.
Mamy kłopoty?
Okaże się.
Siadaj, gwiazdo.
-Siadajcie, śmiało. -Dziękuję.
Dzięki, Angie.
Tekst na końcu był świetny. Wspaniały!
Wybuchnęli śmiechem.
Zakończyłam mocnym akcentem.
Chyba nokautem.
Ale goście przyjeżdżają z całego kraju,
nie wiedzą, co to Bergdorf's.
Słuszna uwaga.
Ale Cece wie. Nie przedstawiłem was sobie.
To Cece, moja dziewczyna.
Miło poznać.
Piękna fryzura.
Dziękuję.
Za nimi ciężki wieczór. Przynieś paniom jedzenie.
Koktajl z krewetek, steki, ziemniaczki, dodatki. Migiem.
Rozchmurz się, będzie dobrze.
Tony, chodź na słówko. Panie wybaczą.
Muszę więcej gadać.
Zjedz coś, przejdzie ci.
-Gadka dla 50 stanów? -Miriam.
Cześć, Illinois. Dwa „L”, jedno „oj”.
„Oj” idealnie obrazuje wasz stan.
Panikuję i mam depresję.
To powolna panika. Wydłużona.
Idziemy.
-Co? -No już.
-Susie! -Wyłaź.
Kiedyś rozbiłem bank.
Poznałem głuchoniemą, która lubi gotować.
Co ty wyprawiasz?
Muszę wziąć prysznic. Nogi w górę, włosy w dół.
Chcę krewetkę. Pokój jest tam.
Wiem, gdzie jest.
W występach w Vegas uwielbiam,
że połowa z was dziś coś wygrała, więc zaśmieje się z wszystkiego.
Reszcie poszło tak, że i tak nic już im nie zepsuję.
Co za pieprzenie.
Ja tam uwielbiam automaty,
bo kojarzą mi się z seksem.
Próbujesz, próbujesz i nic.
Nie chcę oglądać komików.
Przypominają mi o porażce.
Nie przyszłaś oglądać, tylko wystąpić.
Co? Nie.
Dość marudzenia. Idź i powiedz coś śmiesznego.
Co? „Jestem komikiem”? Mało zabawne.
-Kto jest po ślubie? -Susie.
Niedługo mam urodziny. Żona zapytała, co chcę.
Powiedziałem, że rozwodu.
Tydzień temu byłem u rodziców.
-Idziemy. -Nie chcę.
Eddie Major, panie i panowie. Wielkie brawa.
To by było na tyle. To już...
-Wio, koniku! -Do diabła z tym konikiem!
-Idź. -Konik padł.
-Do dzieła. -Chcę do misiów!
Drodzy państwo, przed wami pani Maisel.
Czołem. Oto noc, która się nie kończy.
Dziś mi nie poszło. I to jak.
Brawa mi się przydadzą.
Nawet prześmiewcze, straciłam już dumę.
Wcześniej występowałam w głównej sali.
Tej, na którą was nie stać, dlatego jesteście tutaj.
Jest tam całkiem miło. Nawet nie chrzczą wódy.
Wyszłam na scenę na pięknej sali z superalkoholowymi drinkami, ale...
poniosłam klęskę.
Teraz wracam na konia. Jako Amerykanka mam prawo do porażki.
Ludzie ginęli za to, bym mogła robić głupoty
takie jak ciasto bez cukru
albo niezabranie zapasowej pieluchy na spacer z dzieckiem.
Żeby to raz wróciła do domu
z tyłkiem owiniętym New York Timesem.
Tylko to było w śmieciach.
A ten artykuł o Red Soxach...
Człowiek uczy się na błędach.
Raczej faceci. Kobietom one tylko ujmują.
Nam nie wolno ponosić porażki.
Gdy już uda nam się chwycić coś,
czego nie ima się nasza płeć,
mamy jedną szansę.
Gdy facet zawodzi, mówimy, że nie od razu Rzym zbudowano.
Gdy zawiedzie kobieta,
słyszy: „Nie od razu Rzym zbudowano, ale budowę to sobie odpuść”.
W Vegas chodzi o hazard.
Nie macie w życiu dość ryzyka?
Nie szliście nigdy po błocie w szpilkach na weselu pod chmurką?
Malowaliście się w samochodzie?
A może pytaliście matkę o zdanie?
Mało wam ryzyka?
Jest i mój szef.
Przynajmniej godzinę temu nim był. Aktualne?
Nie wiem, zachowałaś dla nich co lepsze kąski.
Panie i panowie, mój ulubiony artysta,
chyba że mnie zwolni. Shy Baldwin.
Pewnie, pośmialiśmy się,
a jak wszedł przystojniak, to tyle mnie pamiętano.
Niniejszym ustępuję.
Daj spokój, dopiero skończyłem. Jestem padnięty.
Na budowie nie pracujesz.
Sądzisz, że jestem leszczem?
Owszem.
Dobrze. Zaśpiewam.
-Mów, gdybyś mdlał. -Dam radę.
Znam się na resuscytacji.
Czyli mamy tu bunt.
Tim, łap instrument.
To co mam zaśpiewać?
To piosenka Reggiego.
-Pożyczę ci. -Głos ci wysiadł?
Nie ja dziś piałem.
Chcesz się zmierzyć? Zapraszam.
Śmiało, chodź na scenę.
Nie ręczę za siebie.
Zaraz się okaże, kto tu jest gwiazdą.
Wróciłaś?
O tak. Wróciłam.
Gdzie moja ekipa?
Come line jest jak pass line.
To nieograniczony zakład.
Nieparzyste na wszystkie?
Jeśli chcesz wygrać.
-Obstawiasz wszystkie. -Czekaj.
-Muszę zapisać. -Dobrze.
Nakrajasz plastry do połowy i wstawiasz do piekarnika.
To kontrowersyjna metoda, ale skuteczna.
Mostek wychodzi genialny.
Magiczny. Do pieca.
Oto francuskie ptysie, mama je uwielbia. Komu?
-Mnie. -Mnie też.
I mnie.
Tylko jedzcie powoli.
Dziękuję.
Uwierz, z Manischewitzem lepiej nie przesadzać.
Komuś jeszcze?
-Cześć. -Czołem.
Dzięki za imprezę.
Jeszcze jedna hotelowa kanapka
i zatłukę kogoś gitarą.
Nie poznałyśmy się. Midge, komik.
Wiem, mam pokój obok. Widziałyśmy się.
Nie sądziłam, że pamiętasz.
Nie byłam pijana.
Howard był. Pijany i powolny.
Klei się, ale jest nieszkodliwy.
A ty jesteś przezabawna.
Dzięki. A ty masz niski głos.
Dzięki.
Nie umiem prawić muzycznych komplementów.
Gotuj tym zwierzętom,
a chętnie cię nauczą. I nie tylko dlatego.
Jasne. Faceci to...
Świnie.
Mężatka?
Nie, ale mam dzieci.
Ja też. Dwoje.
Troje. Kilkulatki.
Wczoraj zatęskniłam za domem. Stąd ta pieczeń.
W trasie nie jest lekko. Ale co mamy zrobić?
Siedzieć w domu i odkurzać? Jebał to pies.
Cześć, Carole.
Witaj, Howardzie.
Wyskoczmy na drinka. Opowiem ci, jak to działa.
Chętnie.
Co tu się dzieje?
Uznaliście, że dość już prób?
To moja wina, upiekłam pieczeń.
-Co? -Mój słynny mostek na Paschę.
Dlatego oszczędził nas anioł śmierci.
Midge zrobiła pieczeń...
i nikt mnie nie zaprosił?
Dość już ćwiczyliście.
-Nalejcie mi. -Robi się, szefie.
Coś czułem, że to twoja sprawka.
Francuskiego ptysia?
Jeśli przytyję, wylecisz.
...to zakłady sucker, ale opłacalne,
więc jeśli idzie dobrze i jesteś na plus, to podbijasz zakłady...
Chwila.
I co, ogarnie się?
Już się ogarnęła.
Ogarnie się?
Tak, ogarnie się.
Jak nie umie rozśmieszać ludzi, będzie nam gotować.
Pyszne ptysie.
Zajebiście się ogarnie.