Czeka mnie trasa.
To dziwne, że jak nie ma nas w domu,
tęsknimy za czymś, o czym nigdy nie myśleliśmy.
Choćby za dziećmi.
Spodziewałam się salwy.
Pewnie kochacie dzieci. Co kto lubi.
Ja mam dzieci.
Wszyscy się wściekają, gdy zabieram je do samolotu.
A skoro linie lotnicze nie chcą dzieci,
to po co mają dla nich mniejsze buteleczki z wódą?
Nie jest wam dziś do śmiechu.
Na końcu ulicy puszczają film Bergmana
o dżumie. Może tam się wybierzcie?
Może to ja o czymś zapomniałam?
Tylko o czym?
Wiem!
O powiedzonku!
Dzięki niemu mogę mówić kiepskie żarty,
a potem ratować je powiedzonkiem.
Na przykład „Prosto w twarz”.
Albo „Weszło jak łódka w port”.
Albo „Jak farsz w pierogi”.
Właśnie.
Trochę się stresuję.
Występuję przed Shyem Baldwinem.
Jego to lubicie.
Nie będę w trasie sama.
Mam cały system wsparcia.
Moja menedżerka, Susie Myerson.
Czyli ją znacie.
Zawsze we mnie wierzyła.
Popychała mnie do przodu, czasem z urwiska.
W każdym bądź razie jestem jej wierna.
Czym jest współpraca bez lojalności?
Powiadają, że lojalne są tylko psy.
Ale nawet najwierniejszy kundel wsadzi sąsiadce łeb między nogi,
żeby go pogłaskać.
To nie znaczy, że was nie lubi.
Po prostu nie wybrzydza.
No dobra.
Dzięki wszystkim. Pani Maisel mówi dobranoc.
Świetna robota.
Słuchałeś w ogóle?
Nie rozumiesz, poszło ci tragicznie.
Czułem się jak przy łożu śmierci babci,
-ale bez przekąsek. -Dzięki.
Lepiej się zbłaźnić teraz niż przed 1000 ludzi w Vegas.
To by była katastrofa.
Zacznę się przez ciebie puszyć.
Na razie spuchłaś.
O co chodziło z tą lojalnością?
Chciałam zainspirować słuchaczy.
Występując przed Shyem, odpuść inspirację
i zajmij się dowcipami. Baldwin to nie Budda.
Zawsze pomocna. Dzięki.
-Tak myślisz? -Jak?
Że wciskam Sophie łeb między nogi?
Generalizowałam.
Więcej konkretów, to może będą się śmiać.
A „w każdym bądź razie”? Tak się nie mówi.
Mówi.
„W każdym razie”, o tak się mówi.
Ja mówię „w każdym bądź razie”.
Próbuję cię zainspirować.
Udało ci się.
Ogłoś kolejny występ.
Jeszcze coś przegapię.
Sio!
Posłuchaj...
Jeśli kilka okaryn jednocześnie przyprawia was o depresję,
to naprawdę powinniście iść na ten film Bergmana.
Wspaniała pani Maisel
-Miriam Weissman! -Boże!
Wystraszyła mnie pani.
Co to za hałas w mieszkaniu?
Jakaś impreza?
Nie wiem, dopiero wróciłam.
Skąd?
-Z dworu. -W tygodniu?
-Tak. -Z chłopcami?
-Muszę iść! -Umyj zęby!
-Nie jest pani już moją nianią! -...przepisy mimo prawa...
Kapitaliści tworzą prawo.
Bogaci krzywdzą ubogich i zasłaniają się konstytucją.
Marks był prawdziwym purystą.
A młody Lenin wysrał się na jego geniusz.
Tego nie słyszałem, ale ma to sens.
Cześć.
Miriam! Oto moi nowi przyjaciele.
Ezra, Alan i Madeline.
To moja córka Miriam.
Cześć.
Widziałem się z prawnikiem w White Horse Tavern.
Spotkałem tę trójkę. Zrobiło się późno.
Zamknęli lokal, więc ich zaprosiłem.
Zakładają tygodnik.
Raczej gazetę rewolucyjną.
Abe powinien dołączyć.
Super, masz nowych przyjaciół.
Rozmyślamy tylko nad nazwą. Mamy...
Nowa gadka i Lata 60., koleś!
Ponadczasowe nazwy.
Alan wymyślił obie.
Cóż za ekspresja.
Na początku to przeszkadza, ale się przyzwyczaisz.
A towarzysze w gabinecie?
Nie widziałem ich.
To Corey i Bishop. Szukali mety.
Dobra, ekipo. Gadajcie sobie, ale ciszej.
Idee muszą wybrzmieć.
Ale mogą teraz trochę ciszej,
a kiedy indziej głośniej. Dobranoc.
W pierwszym numerze trzeba określić naszą misję.
Fakt. Odrzućmy subtelność.
Mamy lata 60., koleś.
Śmiało!
Twoje aresztowanie to dar od Boga.
Trzeba je wykorzystać.
Zostaniesz twarzą wolności słowa.
Z miłą chęcią.
Doskonale pasujesz.
Ktoś zaufany, szara eminencja.
Zawsze chciałem nią być.
Odzyskam twoje notatki z Bell Labs.
Zalewam ich wnioskami i pozwami.
Mam nawet dla ciebie coś do podpisania.
To moje pomysły i przemyślenia!
Należą do ciebie.
To ostatnie ciastka.
No dobrze.
Jesteście komunistami, podzielcie się!
-Przepraszam. -Jasne.
Komuś jajek?
Nie trzeba.
Z pewnością obsługa przez gosposię
narusza ich proletariackie wartości.
Wszystko gra.
Dzięki temu rozumiemy, z czym walczymy.
Wrzeszczeliście i kłóciliście się.
Kontrargumentowaliście.
Waliliście w stół.
I w ściany. Śpiewaliście...
-The Internationale. -Chucka Berry'ego?
Mieliśmy zasłużoną przerwę.
Klaskaliście.
Wznosiliście toasty.
Ktoś hałasował w łazience.
-Wybacz. -Byłeś w łazience?
Znowu śpiewaliście.
W której łazience?
-Miriam? -Michael?
Znasz Michaela Kesslera? Skąd?
Co tu robisz?
-A ty? -Mieszkam tu.
Skąd znasz Michaela Kesslera?
To mój prawnik.
-I mój. -Kim on dla ciebie jest?
Ojcem.
-To twoja córka? -Po co ci prawnik?
-Aresztowano go. -Za co?
Za obronę praw człowieka.
-Jakiego? -Lenny'ego Bruce'a.
-Co? -Twojego faceta.
-Chodzisz z Bruce'em? -Nie.
Zelda jest potrzebna czy zrobi nam jajka?
Do gabinetu.
Ruchy.
Zelda. Jajka. Już.
Oczywiście.
Co się dzieje?
Kazałaś mi obejrzeć występ Bruce'a.
To zbyt wiele.
Jest ich więcej.
Pogadam z Ezrą.
Gdzie mama? Przespała rewolucję?
-Pojechała do domu. -To jest dom.
-Do rodziny. -Do Providence?
Chce omówić swój udział w funduszu.
Nienawidzi Providence.
Potrzebuje pewnego poziomu,
a to kosztuje.
Znasz mnie, mógłbym mieszkać na ulicy.
Bez pościeli i jedzenia.
Z czym podać panu jajka?
Z kiełbaską i pieczywem.
Zdjął pan buty.
-Odciski doskwierają? -Trochę.
Umyjemy panu stopy i wyszorujemy pumeksem.
Doskonale. Ale twoja matka jest inna.
-Potrzebuje komfortu. -Wróci?
Z Providence? Jasne.
Na pewno?
Oczywiście.
Jak w banku.
Z Providence wróci.
Czołem, Rosie!
Rosie przyjechała!
Witaj w domu.
Dobrze cię widzieć, Heldo.
Pomogę pani.
Poradzę sobie, John.
Ostrożnie.
Jestem ostrożna. Dziękuję.
Musi pani być wykończona.
Troszkę zmęczona.
-Pomóc panience? -Nie.
-John panienkę zaniesie. -Sama pójdę.
Jaka wykończona.
-Torba. -Skądże, Heldo.
Musi być pani wycieńczona.
-Zmęczona, nie wycieńczona. -Rumieni się panienka.
-W aucie było gorąco. -Wróciła!
-Ma panienka udar? -Nie sądzę. A wyglądam...
Ma panienka dreszcze?
Nie sądzę.
Pan Weissman przyjedzie?
Nie tym razem.
I dobrze.
Nadal mówi się o wypadku na schodach.
Trochę to rozdmuchano.
Ależ panienka blada.
Czuję się dobrze.
Jak duch.
-Gdzie Oscar? -Pracuje.
-Pani brat zawsze pracuje. -Chcę z nim pomówić.
Nie ma panienka gorączki?
Może odrobinę mi ciepło.
Na górę, szybciutko!
-Przyślę kompres. -Wezwij lekarza!
Możecie wezwać.
Pamięta panienka, jak się wchodzi?
-Noga za nogą. -Pamiętam.
Wystarczy odrobina magii.
Ubieraj się, jedziemy.
Mam informacje o tym twoim klubiku.
Pogrzebałem.
Słucham.
Znalazłem poprzedniego najemcę.
Od guzików.
Przeniósł się do Kanady, dasz wiarę?
Ciepłe płaszcze mają guziki.
Poznałem Kanadyjczyków w wojsku. Dają ser na frytki.
To legalne?
I mają królową na pieniądzach. Cudzą.
Co mówił o nieruchomości?
Chodź.
Na zapleczu coś się dzieje.
Wiem o tym.
Ale nie wie co.
Ja wiem. Hazard.
Czyli wiesz więcej niż on.
Pomogłeś mi jak nikt.
Mogę mu powiedzieć o hazardzie?
Ucieszyłby się.
Śmiało. Idziemy, Ethan!
O co chodzi? To ty podpisałeś umowę
z dziadkiem, który mówił językami.
Mówił po chińsku. Głupio postąpiłem.
Jestem głodny.
-Wiem. -Tato...
Gość od guzików wspominał o właścicielu?
To ten dziadek?
Ponoć nigdy go nie poznał.
Super. Będę później.
Idziemy, Ethan.
-Jestem głodny. -Dziś jesz u mamy.
-Wytrzymaj 20 minut. -Mama.
Jedziemy do mamy. Jest u siebie.
Mama tu jest!
Zmień płytę.
Mamusia!
Co jest?
Nie podoba ci się bielizna twojej własnej żony?
Zrozum, to koniec Greenwich Village.
Banda turystów z aparatami,
którzy szukają ćpunów i „poetów”.
W Reggio nie ma poetów...
Zelda, zrób świeżą kawę.
Oczywiście.
Proszę drugi raz.
I co jeszcze? Określ się!
-Antyindustrializacja! -O to chodzi!
Tutaj Stalin się pomylił.
To bzdura, że przyspieszenie uprzemysłowienia
poprawi warunki komunizmu i wspólnego bogactwa.
Tato?
Nareszcie znajoma twarz.
Co się dzieje?
-Nie wiem. Chyba się mnożą. -I mają banjo.
Jakoś je tu przemycili.
Tu nie gramy na banjo.
Korzystają z mojej łazienki?
Nie weszli do żadnej.
-Do twojej tak. -Co? Szlag...
Kazałem wam chodzić do piwnicy!
Pomyliłem mieszkania?
Zależy. Chcesz obalić rząd?
Zeldo, zabierz dzieci do pokoju.
Jak naleje kawy.
Teraz, proszę.
Zelda?
-Zelda? -Tak, przepraszam.
-Wiesz... -Co?
To kiepskie miejsce dla dzieci.
Wszystko się skończyło.
Poza śmierdzącymi beatnikami.
Wyjaśnisz mi to przy okazji?
Jak sama to zrozumiem.
Chciałem ci tylko coś pokazać.
Boże, co to?
To z gazety. Facet miał to w szafce.
To z wojska.
Chciałaś im pokazać, o co walczą?
Zawiał wiatr.
Dobre oświetlenie. Majtki aż się błyszczą.
Nie wiedziałam, że zrobili zdjęcie.
Co za seksowny kąt.
To nie jest śmieszne. Czemu się klei?
Nie chcemy wiedzieć.
-Czemu na to pozwoliła? -Kto?
Susie. Kiepsko sobie radzi.
Mam dość sporo na głowie.
Chodź, dam ci coś dla dzieci.
Wyraźnie zabroniłem wam korzystać z łazienki!
Wyraźnie...
Śpią.
Dziękuję.
Etap pierwszy.
Koce i zabawki.
Ethan ma inne na każdą porę roku.
Jak ty spinki do włosów.
Touché.
Pewnie dziwnie jest się wynosić.
Całe życie tu mieszkałam.
To nie tylko spore przedsięwzięcie.
Żegnam się z ładnym mieszkaniem.
A jutro czeka nas...
Co?
Sąd. W sprawie rozwodu.
Jutro to kończymy.
Tak szybko? Myślałem, że później.
Przyspieszyliśmy ze względu na trasę.
Jutro o 15.
Jasne.
Dobra.
Dobry pomysł.
Dobrze będzie mieć to z głowy.
Widzimy się na miejscu.
Gdzie?
W sądzie. Jutro o 15.
To tylko formalność. Pieczątka.
Nie musisz tam być.
Ja cię w to wplątałem. Będę przy tobie.
Na pewno?
To tylko pieczątka.
Nie tylko.
Wiem.
Widzimy się o 15.
Spóźniłaś się.
Wcale nie. Mogę?
Przesuń je.
Zwykle nie mogę gnieść twoich rzeczy.
Czekam od dziesięciu minut.
Przyszłam dwie minuty wcześniej.
A ja dziesięć.
Smakuje ci zupa?
Przesadzili z solą.
-Ty też przesadzasz. -Co?
-Myślałam, że zjemy razem. -To tylko spotkanie.
Jemy w Stage Deli. To restauracja.
Trzeba było mówić.
Zacznijmy spotkanie.
Jasne.
Rozmawiałam z Lou, tym od Shya.
Im więcej z nim gadam, tym bardziej uważam go za kretyna,
ale mam taką opinię o każdym.
Przeszkadzam ci? Co to?
-Nie widziałaś? -To ty?
W całej okazałości.
-To z wojska. -Poznałaś po żołnierzach?
To z Daily Mirror?
Nie powinni tego drukować. Czemu to się klei?
Ktoś powinien był ich powstrzymać.
Kto, ja?
A kto, Verla?
Nie wciągajcie mnie w swoje zadymy.
Mam swoje problemy.
Nie robimy zadymy!
Nie kontroluję wszystkiego.
Nie mówimy o kursie asteroidy,
tylko o kontrolowaniu wizerunku.
Co miałam zrobić?
Sprawdzić każdego fotografa?
Było ich co najmniej sześciu.
Powinnaś coś wymyślić.
Dobra, coś poradzę.
Mniejsza o mnie. Jestem nikim, ale Sophie Lennon
wymaga pełnej kontroli wizerunku. Sama mi mówiła.
Jeśli pojawi się pikantne zdjęcie z nią, będzie wściekła.
Jedyne pikantne zdjęcie Sophie Lennon
to takie z papryczką chili w ręku.
Nikt nie będzie do tego trzepał.
Nie jada papryczek.
Raczej kogoś do tego zmusi,
a potem będzie go oceniać. Zobaczysz.
Pierwszy miesiąc trasy gotowy.
Muszę iść.
-Powaga? -Nie sądziłam, że to tyle zajmie.
Nawet nie zjadłaś.
Podaj mi rzeczy.
Informuj mnie.
Możemy się nawet spotkać.
Wszystko gra, Chester?
Tak, panie Lehman.
Doskonale.
Wszystko gra, Landry?
-Tak, panie Lehman. -Doskonale.
Rosie wychodzi!
Rosie opuszcza budynek!
Oscar!
Witaj, Rosie.
Czołem!
Uważaj, to niebezpieczny teren.
Nic nowego.
Susły kopią doły w Nowym Jorku?
Nie, ale przecież pochodzę stąd.
-Wszystko gra, Josephie? -Tak, panie Lehman.
Doskonale. Powinnaś odpoczywać, Rosie.
Odpoczywam, odkąd przyjechałam. Musimy porozmawiać.
Co u naszej Miriam?
Straszne wieści z jej mężem.
Radzi sobie, jest silna.
Po kim ma tę siłę?
Pewnie po babci.
-Wszystko gra, Landry? -Tak, panie Lehman.
Świetnie. A co u Abe'a?
Ostatnio widziałem go u stóp schodów.
W porządku.
-Cudem nie skręcił karku. -Umie upadać.
Nadal wini schody?
Są zaraz obok drzwi do gościnnego.
Nie spodziewał się.
Przecież musiał po nich wejść.
Była noc, panował mrok.
Schodzi się tymi samymi.
-Wiem. -Dobrze, że nie winił podłogi.
To przeszłość.
Jeśli zechce wpaść, dostanie pokój na dole.
Niech tylko uważa na schody przed wejściem.
-Da radę? -Chyba tak.
-To aż trzy stopnie. -Wiem.
Trzeci jest trudny.
Jesteśmy.
Miejsce wiecznego spoczynku babci.
Takich kobiet już nie ma.
Wszystko jej zawdzięczamy.
Chcesz pomówić?
Tak.
Chodzi o fundusz.
Od lat dostaję tyle samo. Potrzebuję więcej.
Tak myślałem.
Bez potrzeby bym nie prosiła.
Spokojnie.
Zwołałem już na dziś zebranie w tej sprawie.
To formalność, będziesz zadowolona.
Naprawdę? Dziękuję.
A teraz wracam do pracy.
No tak, nie przeszkadzam.
Wszystko gra, Carlosie?
-Tak, panie Lehman. -Doskonale.
-Wszystko gra, Bo? -Tak, panie Lehman.
Doskonale.
Halo?
Ethan! Mówi Susie. Jak tam?
-Dobrze. -Daj mamę.
Dobrze.
Mamo, Susie dzwoni!
Tak?
Przypominam, że dziś o 16 sesja.
-Będę. -Trzy godziny. Pełen zestaw.
Portrety, zdjęcia do gazet, wszystko.
Mamy mało czasu. Ciuchy gotowe?
-Mam trzy komplety. -Super.
Spotkamy się wcześniej i omówimy...
Nie mogę, będę w sądzie.
-Aresztowano cię? -Rozwód.
-Przed sesją? -Mówiłam ci.
Nie sądzę.
Mogłam zadzwonić do Sophie, przekazałaby ci.
Wtedy byś pamiętała.
To kiepski pomysł, Miriam.
Musisz dziś?
Nie chcę przerywać trasy
i pomijać występów. Muszę to zrobić dziś.
Wpłaciłam fotografowi bezzwrotną zaliczkę.
Zdążę, jeśli nie będziesz mnie zagadywać.
Idź. Tylko nie płacz, bo rozmażesz makijaż.
Spokojnie. Do zobaczenia.
Kto robił te zdjęcia?
Osoba, która śledziła panią Daly dla pana Daly'ego.
Licencjonowany prywatny detektyw?
-Zgadza się. -Doskonale.
Jeszcze minuta. Już kończy.
Dziękuję, Leslie.
Jeszcze minuta.
Trzymasz się?
Jakoś.
A ty?
Wziąłem zły krawat.
-A jaki powinieneś? -Nie wiem. Nie ten.
Susie.
Wiem, nie chcesz mnie tu, ale musimy zdążyć.
Jak stoimy?
Czemu tak wolno mówi?
Cały czas tak gada?
Mam mu wrzucić żeton?
Nie potrzebuję niańki.
Potrzebujesz, księżniczko. W chuj.
Jej prawnik? Szybko gadasz? Mów.
-Chryste. -Cześć, Susie.
-Nie jesteśmy na ty. -Wyjdź.
Sprawa numer dziewięć. Maisel kontra Maisel.
Super. Ruchy!
Ona rodzi czy co?
Miejmy to z głowy, zanim wpadnie w furię.
Dzień dobry, panie sędzio.
Leslie Nunberg, adwokat pani Miriam Maisel.
Dzień dobry państwu.
Dzień dobry.
Rozprawa miała się odbyć za parę miesięcy,
ale ją przesunięto?
Wystąpiły wyjątkowe okoliczności,
dziękujemy za wyrozumiałość.
Bardzo dziękujemy.
Do dzieła.
Oświadczenia są w porządku,
szybko nam pójdzie.
Tak!
Proszę o ciszę.
Pan Joel Maisel nie wyraża sprzeciwu.
-Zgadza się. -Prosiłem o ciszę.
Przepraszam, Joel Maisel to ja.
Przepraszam za krawat.
Pan jest mężem?
Tak.
Chce pan się sprzeciwić?
-Skądże. -Co pan tu robi?
Wspieram żonę.
-Podczas rozwodu? -Tak.
-Z powodu zdrady? -Tak.
Nowocześnie. Niemal po francusku.
Ale to komplikuje sprawę.
Wysoki Sądzie, porozumienie
państwa Maisel jest polubowne.
To nowość.
Chcą zacząć nowe życie.
Tego nie jestem pewien.
Poprzednia para rzucała się sobie do gardeł.
To norma.
U was jest inaczej.
Chcę mieć pewność, że nie popełniacie błędu.
Tik-tak.
Cisza!
Nie popełniamy błędu.
Ale mąż panią wspiera.
Jak to się ma do rozwodu?
Nijak! Wypierdalaj, Joel!
To ciebie nie powinno tu być!
Spokój! Kto to jest?
Moja menedżerka.
Po co pani menedżerka?
Jestem artystką i komikiem. Wyruszam w trasę.
-Komikiem? -Tak.
-Dlaczego? -Nie umiem śpiewać.
Umniejsza sobie.
Jedzie w trasę z Shyem Baldwinem. To sukces.
-Godzi się pan? -Tak.
-Nic wam nie przeszkadza. -Owszem.
Właśnie. Czemu się rozwodzicie?
Nie mogę być teraz żoną.
A dzieci? Ethan i Esther.
Zabiera je pani w trasę?
Nie, ja się nimi zajmę.
-Jest pan ich ojcem. -Wiem.
-To ojciec. -Wiem.
-Czegoś nie rozumiem? -Sesja, kurwa!
Jest ojcem i zajmie się dziećmi, wszystko Sąd rozumie.
Ostatnia próba.
Dajcie sobie czas. Ochłońcie.
Przemyślcie to i wróćcie.
Nie. Są gotowi. Szybciej!
Proszę opuścić salę!
Wysoki Sądzie!
Nie zdradziłem jej raz.
Spałem ze stadem kobiet. Kolejka jak stąd po horyzont.
-Co? -Korzystaj.
-Serio? -Tak.
Sama jestem jedną z nich.
Mieliśmy gorący romans. BDSM i ostra zabawa.
To kawał drania. Proszę dać im rozwód.
-Wal tym młoteczkiem. -Usiądź. Susie.
Waszej dwójce dałbym rozwód bez gadania.
A teraz cisza.
Nie mogę was do niczego zmusić.
Udzielam wam rozwodu.
Następna rozprawa.
-Dziękuję, Wysoki Sądzie. -Dziękuję.
Dziękuję. Wychodzę.
Następna rozprawa.
Sprawa numer 11,
Millicent kontra osiedle Johnathon Gregorio.
O ile pamiętam, rozprawa miała odbyć się w grudniu.
Czy wszystko...
Mogą państwo wyjść?
Usiądź z tyłu, Rosie.
Panowie.
Rozpoczynam posiedzenie.
Mamy dziś gościa specjalnego,
małą Rosie z Północy.
-Cześć! -Czołem.
Witajcie. Cześć, Liev.
Hej, siostrzyczko. Jak leci?
Dobrze, dziękuję.
Co u Abe'a?
Wszystko gra, dziękuję.
Unika schodów?
Ciągle biega w górę i w dół.
Schody to wymagająca koncepcja.
Raz mu się zdarzyło.
Droczymy się, lubimy Abe'a. Czego tu nie lubić?
Nie trzeba.
Rosie ma do nas prośbę.
Owszem, przyjechałam,
bo chciałam prosić o...
Rosie.
Oscar wyjaśni.
Rosie nas odwiedziła,
bo chciałaby uszczknąć z funduszu więcej.
Abe został zwolniony,
Rosie potrzebuje pieniędzy, by utrzymać standard życia.
Nie zwolniono go. Chciał zmienić swoje życie.
Rozumiem. Chciał zmienić status zatrudnionego
na bezrobotnego.
-Przenieśli mu salę na piętro? -Liev!
Dobrze, kontynuujmy. Rosie?
Dziękuję. Pozwolę sobie dodać...
Chciałem prosić, żebyś wyszła.
-Czemu? -Będziemy głosować.
Głosowanie jest tajne. Wiesz o tym.
Ale to sprawa rodzinna.
Takie są zasady.
A on może zostać?
To Mendel, syn Jacoba.
-No i? -Zasiada w zarządzie.
-Właśnie! -To dziecko.
Ale będzie mężczyzną.
Po odejściu wuja Mordechaja zwolniło się miejsce.
Mieliście dwa wolne. Nie zastąpiliście babci.
Mendel miał zająć jej miejsce, ale Mordechaj odszedł,
więc przyszedł za niego. Nie mamy już facetów.
-A ja? -Co ty?
Mogłabym zastąpić babcię.
To takie zabawne, że miałabym być w zarządzie?
Firmą zarządzają mężczyźni.
-Babcia była kobietą. -Tak jakby.
Założyła firmę, nie było wyjścia.
A czym zasłużył Mendel?
-Daj spokój. -Z czym?
Mnie nigdy nie zaproponowano miejsca.
Jestem jedną z najstarszych,
macie puste krzesło i gówniarza.
Jest niemiła. Głosuję na nie.
Nie tak się podejmuje decyzje, głąbie.
Nie histeryzuj.
-Nie histeryzuję! -Mieszkasz w Nowym Jorku.
-Nie wiesz nic o firmie. -Dowiem się.
Lata na naukę już za tobą.
On też nie ma pojęcia o firmie.
-Słucham? -Daj spokój.
Chodzisz po polu i pytasz, czy wszystko gra.
Wszyscy potwierdzają i wracasz do domu.
Też tak mogę.
„Jak tam, Bobby? Dobrze? Tak?” Super, cześć.
Idź się położyć i daj nam zagłosować,
to dostaniesz na waciki.
-Brzydko! -Stul dziób, Mendel.
-Na waciki! -Chcesz czy nie?
Wiesz, czego chcę?
Miejsca w zarządzie jako członkini rodu.
To tak nie działa.
Żądam tego jako osoba, która nie połyka pasty do zębów.
Nie ma mowy.
Zatem nie jestem jedną z was.
A skoro nie,
to nie chcę mieć z nią nic wspólnego.
Nieważne, ile mi dacie.
-Rosie... -To proste.
Nie mam głosu, to nie chcę forsy.
Ani centa!
Chodź, babciu. Nam nie wolno tu być.
Kurwa, co jest?
Jestem Joel Maisel.
Frajer, który wynajął pomieszczenie nad wami.
Nie jestem gliną.
Jestem gościem,
który potrzebuje informacji.
I prysznica.
Numer na umowie nie odpowiada,
mam tylko skrytkę pocztową w Delaware, więc...
To jedyna opcja.
Muszę pogadać z właścicielem.
Oby mnie ktoś zrozumiał.
Dzięki.
Śmiało.
-Cześć. -Nie patrz na mnie.
-Zajęłam ci miejsce. -Trzeba było zająć dwa.
-O czym ty mówisz? -O tym.
Wyglądam jak tucznik ojca.
Jesteś tak samo szczupła i idealna, jak przed ciążą.
Na miejsca, drogie panie.
Prawda, że super wygląda?
Dobrze, że jesteś, Imogene.
Rączki w górę.
I w dół.
Trzęsiemy.
Rozwódki w pełnej krasie.
I młode mamuśki.
Zajęłam ci miejsce!
Dzięki, Isabelle!
Podnosimy hula-hoop.
Ściskamy.
Co to za pilna sprawa?
Słyszałam, że się zapuściłaś. Musiałam to zobaczyć.
Mało śmieszne.
Szykuję się na trasę.
Opowiedz mi o niej!
W prawo.
Osiemnaście miast.
W lewo.
I jeszcze raz.
Rany, osiemnaście!
-Wyślesz mi 18 pocztówek? -Jasne.
Na ręce.
Zapisuj wszystko, co przeżyjesz,
zobaczysz, usłyszysz i zjesz. Nie, bez jedzenia.
Zmiana.
Od czytania nie przytyjesz.
Nie jesteś naukowcem.
Bierzemy linki.
Liczę, że ta trollica z tobą jedzie.
Ktoś musi cię pilnować. W trasie dzieją się różne rzeczy.
-Wszystkie mi notuj. -Na płytki.
Tak, jedzie.
-Co to za ton? -Twist!
Nie dogadujemy się.
Ma nową klientkę, Sophie Lennon.
Rany, nieźle.
Nienawidzę jej.
Racja, zapomniałam.
Ósemkami w dół.
To zbyt wiele i zbyt wcześnie.
Potrzebuję jej całego czasu. Porzuciła mnie.
Porzuciła? Co za kretynka!
To nadal moja menedżerka, ale muszę się nią dzielić.
A płacisz jej tyle,
by nie szukała innych klientów?
Nie do końca.
W zeszłym roku zarobiła na mnie 20 dolców.
Wymachy.
Ma na tyle oszczędności, żeby pracować tylko dla ciebie?
Nie do końca.
Chyba w ogóle ich nie ma.
Chyba nie ma nawet konta.
Ale za występ przed Baldwinem
pewnie zarobicie krocie.
Nie do końca.
Dla mnie nie wystarczy na życie.
Susie dostaje połowę, nie?
Piłujemy.
Nie do końca.
Masz rację, jesteś Miriam Maisel.
To powinno jej wystarczyć.
To prawda.
Ruszasz się? Nie widać.
Miesiąc temu rodziłam!
A twój mąż to pijak.
Lepiej?
Tak.
Rose?
Jak dobrze, że wróciłaś.
Wiedziałem, że wrócisz, zajrzałem do szafy,
ale czasem nie wracasz,
więc się cieszę.
To ty?
Wyglądasz nieswojo.
Coś ci przynieść? Coś do picia albo do jedzenia?
Mam za sobą najgorszą podróż świata.
O rany.
Hieronim Bosch nie wymyśliłby świata,
w jakim żyłam przez 25 godzin.
Trudny lot?
Można tak powiedzieć.
Pierwszy samolot czekał pięć godzin na start.
Drugi miał takie turbulencje,
jakby sam Bóg chciał go rozszarpać.
Spadła mi na głowę walizka, a dziecko obrzygało mi torebkę.
Biedna torebka.
Lądowaliśmy w San Diego, a to w przeciwnym kierunku.
Po 12 godzinach podróży byłam 2000 kilometrów dalej od celu.
Kto to?
Ezra. Pokłócił się z konkubiną.
Szukał noclegu na parę dni.
To mama? Wróciła?
Tak jakby.
Z San Diego był tylko lot do Filadelfii,
więc poleciałam nim, a potem wsiadłam w pociąg.
Palacze kotłowi strajkowali, więc pojechałam autobusem,
gdzie obmacywał mnie karzeł w kapeluszu.
A to kto?
Pan Curtis z Kolumbii.
Mierzę to i owo dla kolejnych najemców.
Laureat Nagrody Nobla. To dopiero.
Fajnie, że się pan cieszy. Naprawdę.
Zabiera pani zasłony? Bardzo ładne.
Tak, zabieramy je.
Zabieramy wszystko, co da się zastawić
albo przerobić na odzież, jak zasłony.
Nie rozumiem.
Muszę kupić wykroje.
Mogę pożyczyć miarę i zmierzyć męża?
Nie dali ci więcej pieniędzy?
Co ci się stało?
Co mi się stało?
Moi protekcjonalni, kpiący krewni byli na tyle okropni,
że całkowicie zrzekłam się funduszu. To mi się stało.
Że co?
Zrzekłam się tej krwawej forsy.
Ale...
Co?
Potrzebujemy jej.
Bez niej nie przetrwamy. Co nam szkodzi odrobina krwi?
Te pieniądze były jarzmem, które porzuciłam.
Teraz jestem wolna.
Nie do wiary.
W co nie wierzysz?
W was oboje.
Rzucasz uczelnię i tracisz mieszkanie.
Ty się kłócisz z rodziną i tracisz fundusz powierniczy.
Co z wami?
Czy ty zapytałaś, co z nami?
-Nie. -Powiem ci.
Ty. Ty z nami.
-Ty! -Ja?
Wszystko przez ciebie.
Dobrze mi było ze sobą.
Nie potrzebuję równości.
Byłam szczęśliwa.
Całe życie podejmowano za mnie decyzje.
Było cudownie!
Ty mi to nawkładałaś do głowy.
Przez ciebie mam pasję i niezależność. I jestem spłukana.
Nie ma za co.
Wybacz, musiałam.
Dobrze, że odmówiła przyjęcia pieniędzy.
Zamknij się.
No nie wiem.
No nie wiem. Nie jest zbyt formalnie?
Mnie się podoba. Pasuje ci.
Dobrze ci w dopasowanym.
Zwykle ukrywasz figurę.
Dalej nie wiem, co tu robisz.
Dziś miałem się wprowadzić.
W środę, ale trzynastego.
Usłyszałem tylko środę.
Ta pościel jest jak papier ścierny.
Spalę ją. Razem z tobą.
Właśnie, Midge dzwoniła.
-Co? Kiedy? -Godzinę temu.
Wyrwała mnie ze snu.
Powiedziała, że spotkacie się na tym przyjęciu.
Świetnie.
Czyli nie idziemy razem. W porządku.
Ma cię trzymać za rękę?
Nie trzeba.
Ja mogę z tobą iść.
Będę cię prowadzać w wózeczku.
Poradzę sobie sama. Wmawiam to sobie od trzeciego roku życia.
Super. Tylko zgaś światło.
Z przyjemnością.
Nie wyjdę z rozłożonym łóżkiem.
Musiałbym wstać, a jestem nagi.
Mamy impas.
-Susie Myerson? -Tak.
Z Susie Myerson i Wspólników?
Tak.
Serio?
A ty to kto?
Reggie, menedżer Shya.
Musimy pogadać.
Chwilę odetchnę od rozrywki.
Będziesz mi rzucać kłody pod nogi czy nie?
Dbam o swoją klientkę.
Jaka ona jest?
Lou nie jest jego menedżerem?
Lou? Nie.
To tylko biały gość, z którym chcą gadać wytwórnie.
Z nim gadają producenci,
gdy zależy im na Shyu.
On wita burmistrzów,
którzy chcą wręczyć Shyowi klucze do miasta.
-Lou... -To białas.
-Właśnie. -Kapuję.
Wyjątkowo biały facet.
Posłuchaj, Susie.
-Ja tu rządzę. Kapujesz? -Jasne.
Będziesz tak pyskować?
Nie pyskuję. Powiedziałam: „Jasne”.
Wszystko przechodzi przeze mnie. Strzegę bram.
-Kapuję. -Będziesz pyskować?
Nie pyskuję, rozmawiam.
Powiem ci, jakim jestem menedżerem.
Opiekuję się Shyem, odkąd za dzieciaka rzucaliśmy kamieniami.
Zanim skończyliśmy dziesięć lat, ogarnialiśmy nielegalną loterię.
Gdy zaczął śpiewać, ja odbierałem forsę,
pilnowałem, żeby go nie wygryźli.
Będę przy jego łożu śmierci, chyba że umrę pierwszy.
Oddałbym za niego życie.
Rozumiesz, o co mi chodzi?
Nie rozumiesz?
Boję się odezwać.
Miło się gadało.
Pytania?
Jedno.
Zrobiłyśmy zdjęcia, mam odbitki,
ale potrzebuję forsy na wydruk.
To załatw.
Myślałam, że dacie coś z góry.
A co ja, twoja babcia? Dlaczego miałbym je dać?
Nie ma żadnych zdjęć.
No to jakieś załatw.
Nie mam forsy.
Nie ja chciałem, żeby przed Shyem występowała jakaś białaska.
To jego wybór, a ja mam problem.
Nie masz problemu.
Wręczanie piątaka na taksówkę
to styl „wujaszka Lou”.
Nie mój.
Przynieś paragon, a ja pomyślę, czy zwrócić szmal.
Dobra.
Wracamy do tego, że ty tu rządzisz.
Uważałaś.
Spotkasz się z nią, jak przyjdzie?
To białaska, ale ją polubisz.
A to nie ona?
Co za przeklęta noc!
Byliśmy w Half Note, a ta laska, Sandra...
Chciałam tylko was sobie przedstawić.
Ja zawsze wiem, gdzie jest Shy.
...patrzyła na niego z góry całą noc.
No i był kolejny bis.
Billy odwrócił się, żeby strząsnąć ustnik.
Chlapnął na Caba Callowaya.
Obrzydliwe.
Gość zawsze się uśmiecha, ale nie tym razem.
Wysłał mi rachunek z pralni.
Dzięki, szefie. Jestem dłużny.
To jest Chudy.
Lojalny do przesady.
Wiedziałem.
-Lojalny Chudy. -Nie wybaczy mi.
Zostawił mnie na pół roku dla tego gościa z Południa. Jak mu tam?
Ten z magicznymi bioderkami?
-Elvis! -Elvis!
Ale poszedł po rozum do głowy.
Prawdziwy król pozwolił mi wrócić.
Midge Maisel, to nasza ekipa.
Ekipo, oto Midge Maisel.
Przezabawna babka.
Wstań, żeby mogli cię zobaczyć.
Midge, witamy w rodzinie.
Miło was poznać.
Dziękuję, czuję się jak w domu.
Znowu ty.
Znowu ja.
Dostałem list.
Dziękuję za spotkanie.
Nie rozumieją?
Usiądź.
Joel Maisel?
Maisel, akcent na „Mai”.
To moje imię.
Maisel?
Mei.
Miło mi.
-Co cię bawi? -Myślałeś, że nazywam się Maisel.
-Możemy? -Oto właściciele.
-Jak się nazywają? -I tak nie wymówisz.
-A to za co? -Zapomnisz, co widziałeś.
Nie chcę pieniędzy.
Nie o to mi chodziło.
Chcę tylko wiedzieć, jak to ma wyglądać.
To na pewno właściciele?
Tak.
To kasyno?
-Tak. -Legalne?
Otwieram klub.
Z muzyką, występami komików i alkoholem.
Muszę wiedzieć, czy spodziewać się nalotów,
FBI i tak dalej.
O to się nie martw.
Skąd ta pewność?
Lokalni mają nas gdzieś.
Przychodzą tylko w razie zabójstw.
Zabito tam kogoś?
Żart. Zabawni ludzie.
Wkręcają cię, nikt nie zginął.
Nie zamkną mi klubu?
Nie będę sobie wypruwał żył, żeby wszystko poszło w piach.
Nie odniesiesz sukcesu.
Co?
Mei. Co powiedziałaś?
Powtórzyłam twoje słowa.
Klub wypali, moja w tym głowa.
Jesteś idealny, bo będziesz miał mało klientów.
Wcale nie. Zarobię fortunę.
Naprawdę!
Pytają, czy zostaniesz.
Bo inaczej zerwą umowę
i znajdą inny niedochodowy interes.
Zostanę.
I zarobię kasę. Zobaczycie.
Mówiłem po angielsku. Rozumieją.
To naprawdę właściciele?
Do zobaczenia, Maisel.
Długo tu siedzisz?
Chwilę.
Nie widziałam cię.
Byłam w drugiej sali. Miałam cię na oku.
Gdy przyszłam, Shy mnie zabrał.
Dobrze, że cię przedstawił zespołowi.
Powinnaś go poznać.
To miłe z jego strony.
To piękne miejsce.
Na pewno ma ciekawą przeszłość.
Z pewnością.
Miriam, nie dam rady.
Z wieloma osobami się nie dogaduję,
ale z tobą tego nie zniosę.
Skoro tak ma być, nie będę jej menedżerką.
Poradzę sobie. Naprawdę.
Zatem...
Oto odbitki z sesji.
Zaznaczyłam te lepsze. Przejrzyj.
Nie sądziłam, że możesz wyjść źle,
ale jest parę tragicznych ujęć.
Większość jest świetna.
Tylko nie wiem, jak je wydrukuję,
ale coś wymyślę. Będzie świetnie.
Susie, chcę, żeby „Wspólnicy” zostali.
Żebyś miała wielkie biuro z widokiem,
tabliczkę z nazwiskiem i asystenta od kawy.
Żebyś miała samochód z kierowcą,
bo kiepski z ciebie kierowca.
Wielkie mieszkanie
z gorącą wodą i garderobą swetrów.
Konto w banku.
Przeżyję Sophie Lennon.
Zawsze będziesz moim numerem jeden.
Nie ma większych białasek niż my.