DLA GARY'EGO STEWARTA
-Trzy godziny na ułożenie fryzury? -No i?
Musimy popracować nad punktualnością.
Nie spóźniłam się.
Miałyśmy tu być o 12.
Jest 12.30.
-Właśnie. -Nie występuję pierwsza.
Nie w tym rzecz!
Jeśli będę, gdy mnie wywołają, to nie ma spóźnienia.
To tak nie działa. Po to masz zegarek.
Bez różnicy.
Nie wygłupiaj się.
To już wyższa półka. Zachowuj się profesjonalnie.
-Gdzie twój blezer? -Co?
Ten wymyślny.
Boisz się go nosić.
Jak mogłabym się bać swetra?
To jak?
Można go tylko prać chemicznie.
Wyższa półka, mała.
Spóźniłaś się.
Jeszcze stepują.
Obecni i gotowi, nie licząc pani Maisel.
-Jaka pani Maisel? -To chyba piosenkarka, sir.
-Kim pani jest? -Maisel.
-Mówiłam mu. -Pytał mnie.
Spóźniła się pani.
W wojsku się nie spóźniamy.
-Żołnierzem nie będę. -Jesteśmy na czas.
-Co? -Co?
Miałyśmy być o 12.30 i przyjechałyśmy punktualnie.
Miriam Maisel się nie spóźnia.
Skłamałaś dla mnie.
-Pieprz się. -Cała ty.
Sierżant Mitchell Burns.
Ceremonię prowadzi mjr Buck Brillstein.
Na potrzeby występu proszę mówić mu Buck.
Mądrze.
Powie pani imię. Machanie, uśmiech, zejście.
Mogę najpierw się uśmiechnąć?
Nie.
Ale powaga. Gdzie wewnętrzne dziecko?
Tom?
Jaki Tom?
Mój syn.
Odpuść.
Dobra, schodzę. Co dalej? Nie występuję?
Nie, to tylko wprowadzenie. Później ma pani 20 minut.
Aplauz, ukłon, przedstawienie Baldwina, zejście. Proszę być blisko.
Na końcu wszyscy zaśpiewają White Christmas
i zrobią zdjęcie z żołnierzami.
A jak nie znam tekstu?
Kto go nie zna?
Ja, jestem Żydówką.
Wiesz, my obchodzimy...
No tak, White Christmas! Znam.
-Zabrać ją! -A ty, szefowo?
Masz chwyt.
Nie ucieknę, przyjechałam dobrowolnie.
-Przejmij. -Pa.
Czyli ten chwyt to norma.
Miss USA 1959, Mary Ann Mobley!
Znasz tekst White Christmas?
Wasza ulubiona gospodyni, pani Maisel!
Idź.
Czołem, chłopcy!
Powitajcie mistrzynię hula-hoop...
Chodź.
Już trzeci mundurowy. Tak się rodzą plotki.
Romanse z lotnikami zawsze są przelotne?
Cześć.
Wybacz, chciałam... Co ja, służąca? Masz.
Shy Baldwin!
Próbuję się czegoś dowiedzieć,
ale bez munduru jestem nikim.
Maisel?
-Czekałam, aż odpowiesz. -Ja?
Wchodzisz o wpół do drugiej.
A nie o 13.30?
Może być wpół.
Mówię jak w wojsku.
Super. Bądź gotowa o pierwszej.
W sensie o 13?
Gdzie moja garderoba?
Dobrze mówię?
-Z życiem, szeregowy. -Uczyłam się tego przez tydzień!
Zabrać ją na tyły.
A nie na front? Jesteśmy w wojsku.
-Odpuść. -Nigdy.
Wspaniała pani Maisel
Kurwa, znowu to?
Muszę się przebrać.
Przepraszam, to nasze.
Miałam zająć wolne miejsce.
Nie, trzeba się zapisać.
Nikt mi nie kazał.
Aleś ty ładna.
Dziękuję!
I po sprawie. Będziesz tak stać?
Wybacz.
Zasada numer jeden?
Nie przeklinać.
Zasada druga?
Nie przeklinać. Suknia.
I bez żartów o fiutach. Nie lubią tego.
Dlatego służą w wojsku.
A o dużych fiutach? Łap.
Żarty o dużych fiutach?
Co mają wspólnego leprechauny i faceci z dużym fiutem?
Mają farta, ale ciężko ich znaleźć.
Albo to. „Gość miał taką pałę, że obrzezali go maczetą”.
„Jego fiut był większy niż Disneyland. Przejażdżka też była ciekawsza”.
„Miał takie pęto, że nie nazywałam go wackiem.
„Dla mnie to był Wacław”.
„Miał takiego fiuta, że jak mnie zdradził,
„jego fiut dalej był większym chujem”.
-Czyli bez fiutów. -Właśnie.
Masz wszystko? Pójdę zadzwonić.
Jasne, idź.
Fred, telefon! Zamów coś.
-Mamy kawę bezkofeinową. -On ma.
Susie?
-Masz je? -Tak.
Ale dalej nie wiemy, o co chodzi.
O to, że muszę wynegocjować kontrakt dla Midge.
Nie wiem, czego żądać,
poza tym, żeby ją wzięli.
Nie chcę, żeby uznali, że jest nikim,
więc daj mi coś.
Ile zarobili inni komicy
występujący przed kimś takim?
Prosisz o sporą przysługę.
Musiałem wynieść te kontrakty w torbie na kulę do kręgli.
Teraz nie mam kuli.
Kiedyś będę w stanie ci pomóc.
Obiecuję.
Nie wierzysz?
Nie wiem. Jesteś nieprzewidywalna.
Mów, zanim ci przywalę w jaja.
Dobra.
Georgie Jessel dostawał dziesięć tysięcy za tydzień za Blue Angel.
Za dużo. My robimy za rozgrzewkę.
Phil Silvers – 12 koła za tydzień.
Za rozgrzewkę?
Nie, za Phil Silvers Show.
Pamiętasz, co mówiłam o jajach?
George Burns robił za dychę, nim poznał Gracie Allen.
Zarabiał dychę w 1921 r.
-Ile to na dzisiejsze? -Dycha.
W dzisiejszych dolarach.
Dziesięć dolarów.
Fred. Mój drogi Fred.
Mam. Murray Bringle dostał 300 dolców za występ przed Fringiem.
Bringle dostał 300 dolców za występ przed Fringiem.
-Kim jest Bringle? -Nie wiem.
-A Fring? -Nie wiem.
Jak chce być brana na poważnie, niech rzuci absurdem.
Właśnie. Rzuć absurdem.
Co mam żuć?
Rzuć absurdem.
Poproś o coś, co was wyróżni.
Na przykład, żeby na każdej poduszce był wizerunek kota.
Mowy nie ma.
Musisz. Inaczej was oleją.
Jak bardzo mam wydziwiać?
Gleason żąda dwóch flaszek Old Forestera, wysmażonego steku
i zdjęcia steku przed smażeniem.
Burns prosi o świeże kwiaty, kubańskie cygara,
sześć par skarpet i masło osełkowe.
Fring żąda etaminy, sznura
i atlasu anatomii.
Teraz to chcę go poznać.
Odstrzeliłbyś mi łeb?
Szybko, ołówek!
Co mówili?
Ani słowa, bo zapomnę.
Co mówili ci kretyni?
Gleason minus George minus Gracie,
dodać Sahl, podzielić przez Bringle'a...
-Kogo? -Występował przed Fringiem.
-Kogo? -Nieważne.
Jeśli dobrze liczę,
to za występ przed Baldwinem
dostaniesz 5500 dolców za pół roku.
Czyli żądamy 5500.
Nie, 4500.
Bringle dostał 5500.
-Ale on ma fiuta. -No tak.
Czyli 4050 dla ciebie i 450 dla mnie.
-Serio? To sporo. -Wiem.
W B. Altman zarobiłabym tyle w ponad rok.
Wiem.
Kwota 450 dolców, a do tego podnajmę mieszkanie Jackiemu.
Nie zarobiłam tyle od...
Nigdy.
Podpisujemy.
Pewnie! Musimy wymyślić jakieś dziwactwo.
Nie wiem, kózki w garderobie,
ręczniki z zamku Windsor.
-Załatwimy to? -Gdzie moja szarfa?
Nadal pięknie wyglądasz.
-Pani Maisel! -Tak jest!
Pani kolej!
Punktualnie 13.30.
Brawo dla Silver Belles!
Obyście byli gotowi na śmiech, bo przed wami mistrzyni humoru.
Będzie występować przed Shyem Baldwinem
podczas jego najbliższego tournée.
Oto przedsmak tej trasy.
Zaznaczam, że widok jest pierwsza klasa.
Powitajmy panią Maisel!
Cyce w przód.
Cześć!
Witajcie!
Rany!
Rany, wszędzie khaki!
Ten kolor naprawdę pasuje do większości karnacji.
Wiem, ulżyło wam.
Panowie, podziwiam was.
Ja bym się nie zdobyła na to, by codziennie nosić to samo.
Mój brat chciał iść do wojska.
Pragnął służyć krajowi,
ale strzelił sobie gumką w oko i mu przeszło.
Panuje tu mnóstwo zasad. Rozumiem, są potrzebne.
Kobiety czerpią zasady z czasopism.
Zanim coś zrobię, konsultuję się z Family Circle lub Harper's Bazaar.
Inaczej skąd bym wiedziała, na jaką czerwień wyrwę faceta.
Odpowiedź: na taką na najmniejszej ilości materiału.
Nie macie takich gazetek, nie?
Przydałby się wam Miesięcznik wojaka albo Armata codzienna.
Dowiedzielibyście się czegoś
o modzie w okopach
albo ozdabianiu gnata.
„Jak sprawić, by dowódca cię dostrzegł”.
Albo to. „Kamuflaż. Jak się wyróżnić, pozostając niezauważonym”.
Albo coś dla odważnych. „Jak walić Niemca po hełmie”.
I najlepsze.
-„Jak wyglądać zabójczo”. -Zabawna jest.
Fakt.
Wielu komików się tędy przewinęło.
Bob Hope. Przez tę scenę.
Milton Berle. Dwukrotnie.
Wiesz, ile trzeba zapłacić za Hope'a?
Dużo.
I jeszcze trochę.
Życie w wojsku to jest to.
Pewna fucha, trzy posiłki dziennie, podniecenie, podróże.
-Lubisz podróżować? -Jasne.
Wspaniała organizacja.
Codziennie czuję dumę z bycia Amerykaninem.
Z dumą służę krajowi. Wiesz?
A jak.
Nie myślisz o karierze w wojsku?
Ja? Nie.
Taki silny, młody chłopak.
Nie taki młody.
Grasz na trąbce?
Nie.
Szukamy kogoś. Warto było zapytać.
Przykro mi.
-Masz silne poliki. -Jasne.
Nieważne. Dla każdego mamy miejsce.
A świadczenia sami wciskają ci w tyłek.
Wolę nie mieć nic w tyłku.
-Przemyśl to. -Jasne.
Nigdy o tym nie zapomnę.
Macie tu własny język.
Przezabawne.
Jeden żołnierz powiedział, że musi przeczyścić lufę.
Różnie mnie podrywano.
Prawie mu przywaliłam. Muszę unikać kłopotów.
Rzućcie jakimś żargonem.
Żebym zrozumiała.
Jak jeszcze mówicie?
Wsparcie bezpośrednie!
Proste. Mam na sobie, pod sukienką.
Strefa działań!
Wszystko niezakryte wsparciem bezpośrednim.
Straż tylna!
Zasypka dla dzieci.
Ogień zaporowy!
Niechętna ruda.
Natarcie czołowe!
Uderzenie!
Natarcie czołowe i uderzenie?
Natarcie czołowe jest wtedy,
jak otrzymujecie celne uderzenie od niewłaściwej babki za oceanem?
Odwrót!
Gratulacje, będziesz tatą!
Rany!
Wiecie, jak ugościć dziewczynę.
Koniec na dziś. Jestem pani Maisel.
Uważajcie na siebie, bo byłoby was szkoda, słodziaki.
Dzięki, dobranoc!
Dziękuję!
No co?
Cholera, przepraszam.
To ja, wróciłam.
Zapomniałam zapowiedzieć Shya Baldwina.
Dziękuję. W jego imieniu.
Świetny gość. Wspaniały artysta i miły facet.
To jemu zawdzięczam tę szansę. Oto on.
Przećwiczymy to.
Czego się nauczyłyśmy?
Co?
Nawet podczas udaru wyglądasz uroczo.
Przestań.
Kupiony od uroczej starszej pani.
Piękny dom, pani Maisel.
Wymarzony, zdecydowanie.
Moishe obiecał, że kiedyś taki kupimy. W Queens.
No i drzewo jest super. Facet bez drzewa to nie facet.
Chwileczkę. Gdzie jest kuchnia? Na projekcie nie ma kuchni.
Co ta suka zrobiła z kuchnią?
Poszukaj na parterze, nie na piętrze.
Nadal szukasz klubu?
-Bezskutecznie. -Słyszałem o jednym.
Nie interesują mnie twoje knowania.
Kupuję od gościa guziki.
Przez 20 lat miał tam magazyn.
Teraz przerzucił się na zamki.
Ponoć kiedyś był tam klub ze sceną i barem.
-Są nawet meble. -Powaga?
W centrum, obok jest metro.
A to nie kolejna ruina?
Dotąd wszędzie był brud, smród i ubóstwo.
Sam wszystko naprawiam, muszę ograniczyć sprzęt.
Dam ci adres, sam zobaczysz.
Znowu jakaś pani zostawiła szminkę.
Dzięki.
Zajrzyj tam.
Powtórz to.
Będziemy mieszkać w Queens!
Tak!
Serio?
Dziękuję.
Wielki Shy Baldwin!
Przepraszam za to wejście.
To się nie powtórzy.
Susie Myerson i Partnerzy.
To się nie powtórzy.
Susie to moja menedżerka.
Miło mi.
Wzajemnie. Byłeś kiedyś gruby?
Nie.
Masz głos jak grubas.
Nie wiem, co się stało ze statywem.
To wojsko. Mają w nosie wszystko, co nie jest bronią.
Lou, poznaj Midge Maisel i Susie Myerson.
Mój menedżer, Lou Rabinowitz.
-Cześć. -Witaj.
Myerson. To ty dzwonisz sześć razy dziennie.
-A ty to Lou? -Tak.
Nie brzmisz jak łysol.
Dziękuję. Miło was widzieć.
Wszystko gra? Czegoś wam potrzeba? Macie.
Po rozpoczęciu trasy
dostaniecie regularne dniówki,
a tymczasem wujaszek Lou stawia.
Na taksówki, pociągi, słodycze,
wsuwki, babskie rzeczy, co tam chcecie.
-Dzięki. -Do usług. Potrzebny mi ten kontrakt.
Wkrótce odpowiemy. Nie raz.
Choć też bez przesady.
Szykujcie się na dziwaczne żądania.
Ale się dziś błaźnimy.
Czas, żebyście wy coś zaśpiewali. Co wy na to?
Zostawić was?
Kocham forsę.
Pachnie cudownie, jest miła w dotyku i piękna.
Uważaj, bo złamie ci serce.
Gdzie budka? Muszę zadzwonić.
Potrzebuję ochotnika.
Chwileczkę. Nie na podłodze, Ethan.
Nie w porę?
Skądże.
Nie po meblach!
Chcę wiedzieć?
Odkrył pieczątkę.
-O rany. -No.
Może zostanie kiedyś poczmistrzem.
Może.
Co u ciebie?
Wariactwo.
Gdzie jesteś?
Czemu pytasz?
A to tajemnica?
Nie.
Słyszę głosy.
Występuję dla wojska w mieście.
Taka rozgrzewka przed trasą.
-Już po? -Tak.
Rozniosłaś ich?
Tak, dosłownie. Wpadłam na rakietę i wysadziłam koszary.
-Więc... -Ethan!
Nie po siostrze.
Mów.
Wybacz, że się wymknęłam.
Nie szkodzi.
Musiałam rano wstać, a ty spałeś jak zabity.
Nie musisz się tłumaczyć.
Świetnie.
Nie chciałam ci włazić na głowę.
To znaczy, wcześniej w nocy z miłą chęcią,
ale nie w tym sensie.
Poważnie, nie szkodzi.
Jasne.
Tylko...
Tak?
Nie zadzwoniłeś.
Ty też nie.
Czekałam na telefon od ciebie.
Nie sądziłem, że jest o czym rozmawiać.
Zelda miała przywieźć dzieci.
Odstawiam je w środę.
Znam harmonogram.
Po co miałem dzwonić?
-Midge? -Tak?
Jesteś zła?
Nie.
Zrobiłem coś nie tak?
Nie, wszystko zrobiłeś dobrze.
Dwa razy. Dziękuję.
Mówiłaś o jednej nocy. Zrozumiałem.
Myślałam, że zadzwonisz. Ludzie tak robią.
Facet naprawia zmywarkę, potem pyta, czy działa.
-Nie. -Tak.
Żaden fachowiec nie dzwoni, żeby dopytać, czy działa.
Jak zepsuła nam się zmywarka,
to zadzwonił. Było mi miło.
Na pewno nie chodziło mu o zmywarkę.
Zarzucasz mi, że pieprzyłam się ze złotą rączką?
Nie, zarzucam złotej rączce,
że po wyjściu od klienta ma w dupie zmywarkę!
No tak.
To masz już gdzieś moją zmywarkę?
Nie obchodzi cię, czy działa.
Nie jestem złotą rączką!
Jeśli coś o mnie wiesz, to tyle, że chuja się znam na zmywarkach.
Wiem, nie o to mi chodziło!
To o co?
Nie wiem, zgubiłam wątek.
Wyraźnie mówiłaś, że chodzi o jedną noc.
Miałem nie liczyć na więcej, więc tak było.
Po prostu cię posłuchałem.
Zrobiłem, co kazałaś.
Myślałam, że zadzwonisz.
Chciałaś tego?
Zmieniłaś zdanie?
Nie jestem zła.
Muszę kończyć.
Ethan znalazł taśmę, a Esther gdzieś zniknęła.
Odezwę się.
Pa.
Kto tam?
Ja.
Cześć, kochanie!
Kwiaty?
Przeleciałeś mi siostrę?
Czyli jesteśmy w Chinatown.
Tak, o tym nie wspomniał.
Jesteśmy przy Bayard Street 227, tak?
Bayard.
Chyba nie mówi po naszemu.
Co ja bym bez pani zrobił.
Bałagan, ale sala solidna.
Bardzo solidna.
Ludzie przyjdą do klubu w chińskiej dzielnicy?
Jeśli drinki będą dobre, a muzyka na czasie.
Dzięki. To pewnie umowa.
Po chińsku?
Dzięki Bogu, po angielsku.
Tu leży martwy szczur. Trzeba go wynieść.
Serio, taka cena? Nieźle.
Kolejny.
Biedny, zakrztusił się guzikiem.
Stała na pięć lat?
I mogę zająć lokal od zaraz?
Chyba wezmę.
Albo jestem geniuszem, albo idiotą.
Co pani myśli?
Widziałam sporo ruder.
W tej jest chociaż bar, scena i trochę fauny.
Zaraża pani optymizmem.
Kto nie lubi zwierząt?
Dobra, biorę.
To wszystko na dziś!
Trzymajcie się, niech Bóg chroni Amerykę!
O Boże.
-Można zdjęcie? -Ja też chcę!
Spokojnie, będę miała siniaki.
Zrobimy pani zdjęcie na jeepie.
Jasne.
Nie ma to jak zdjęcie dla rodziny ze świątecznego gangbangu.
Zdjęcie w jeepie, wspaniale.
A teraz rządowy uśmiech!
Rządowy uśmiech!
Wesołych świąt!
Jeszcze raz!
Rządowy uśmiech!
Mam.
Dzięki, panowie. Wesołych!
Dobra robota.
Dzięki. Powodzenia z inwazją na Kubę.
Widzimy się wieczorem o 19.00.
Teraz pan mówi po żołniersku.
Która to będzie?
-Szósta. -Siódma.
-Kurwa! -Co wtedy będzie?
Potańcówka w kantynie.
Zapraszamy wszystkich artystów.
Wiedziałaś?
Nie było mowy o potańcówce.
Nie mam ciuchów.
Masz na sobie.
Wszyscy już je widzieli.
A te, w których przyjechałaś?
To na podróż.
Oni mają gdzieś, co masz na sobie.
I tak wyobrażają sobie ciebie bez ubrań.
Reprezentuję Shya, muszę wyglądać.
Mam tu spór o ciuchy. Nie ma opcji.
To tradycja. Dla naszych chłopców.
Mogłabym skoczyć po coś do domu.
-Ktoś nas podwiezie? -Załatwię to.
Zaczekam tu na ciebie.
Na pewno nie chcesz zabrać blezerka? Dla naszych chłopców?
To byłoby dla nich zbyt wiele.
Dobra. Pospieszę się.
Szlag.
Telefon do Susie Myerson.
Jesteś wreszcie!
Wszędzie cię szukam. Jestem u ciebie.
Co tam robisz?
Przygotowuję mieszkanie. Nie będę mieszkać jak ty.
Wynocha.
-Spoko, tylko zmierzę to i owo. -Po co?
Brakuje zasłon.
Cała ulica widzi, co odpierdalasz.
Żadnych zasłon.
Tu jest ponuro i mało kobieco.
-Jackie! -Nieważne.
Jest tu ktoś, kto chce z tobą pogadać.
Kto?
Jackie?
Kto?
Czemu tu mieszkasz?
Inaczej.
Nie mieszkasz tu.
Już nie. Masz zakaz.
-Sophie. -Jestem wściekła.
Przepisy regulują czynsz.
Nie o to chodzi.
Wiem, miałam zadzwonić.
Zadzwonić?
Miałaś być moją menedżerką. A nie zadzwonić.
Menedżerką? Bez jaj.
Ani słowa.
Dałam ci życiową szansę,
a później sterczałam przy telefonie jak prawiczek przed studniówką.
Zrozumiałam, że nie zadzwonisz.
Zamierzałam.
Sama musiałam się zjawić.
Tutaj.
Poniżej ulicy Czternastej.
Musiałam zejść po schodach.
Dotknąć klamki pełnej bakterii.
Rozmawiać z twoim mężem!
-To nie mój mąż! -Nie jestem jej mężem!
-Co ty sobie myślisz? -Litości.
Skoro nie jest twoim mężem, czemu ma na sobie moje futro?
Tego nie wiem.
Tu jest zimno.
Naprawdę mi przykro. Mogę oddzwonić później?
-A gdzie jesteś? -Na występie dla wojska.
Nie występuję dla wojska.
Nie twoim.
To nie chcę tego słuchać.
Ani żadnej innej wymówki.
Gówno mnie to obchodzi.
Wiesz, kim jestem?
Ile znaczę w tej branży?
Tak.
A musiałam cię szukać.
Ostatnio kogoś szukałam,
gdy Desi Arnaz zaraził mnie rzeżączką.
Przykro mi. Z powodu rzeżączki również.
Rzeżączki nie żałuję, a tego tak.
Skończyła mi się cierpliwość.
Masz mi w tej chwili odpowiedzieć.
Jesteś moją menedżerką
czy nie?
Nie rozumiem, dlaczego...
Co to ma być? Żądam, żebyś mi powiedziała...
Może „żądam” to zbyt wiele.
Musisz zobaczyć, ile kosztuje nasze życie.
Wiem, ile kosztuje. Palisz w domu?
Ile zarabia Zelda?
Ma 30 dolarów za tydzień.
Nieprawda.
Co? Nie możesz zarzucać mi kłamstwa.
Zarabia 60.
Niemożliwe. Płacę jej 30.
A ja resztę.
-Z czego? -Z funduszu powierniczego.
Sądzisz, że twoja wypłata na to wystarczy?
Że Miriam ma tyle ciuchów,
bo byłeś profesorem?
Wakacje, kolacje, przyjęcia,
stać nas na to, bo uczyłeś
ósemkę genialnych, pozbawionych emocji eunuchów
rysować znaczki na tablicy?
Upraszczasz sens moich zajęć.
Znasz innego profesora, który tak żyje?
Mleko kosztuje 12 centów za litr?
Żadnego. Wszyscy chodzą w łachach, są bladzi i umierają młodo.
Płacisz za to wszystko z funduszu?
Tak.
Mówiłaś, że kupujesz mi z niego prezenty urodzinowe.
No to, kurwa, sto lat.
A teraz skończ pieprzyć i wróć nam życie.
To absurd!
Co za materializm!
Spójrz na ten dom.
Po co komu tyle pokojów?
Salon, jadalnia, kuchnia, dwie łazienki.
Ja mam swój pokój, ty masz swój, Miriam ma swój,
jej dzieci mają kolejny.
I wisienka na torcie.
Pokój na ciuchy naszej córki.
Ciuchy, wszędzie ciuchy.
Nigdy nie byłem materialistą.
Zależy mi na nauce, filozofii,
rozwoju ludzkości.
Spójrz tylko. Mam na sobie dwa swetry!
Rose, odpowiedz mi,
kiedy zacząłem potrzebować pięciu sypialni.
Szafy na pościel?
Pokojówki?
Kiedy się zmieniłem?
Kiedy stałem się samolubnym materialistą?
Gardziłem takimi ludźmi.
Gdy mnie poślubiłeś.
Tego nie powiedziałem.
To ja!
Przebiorę się i wracam na lotnisko.
Co tu się stało?
Nosiłaś wszystkie sukienki?
Czy...
Nie chodzisz po świecie na tyle długo,
nawet nosząc dwie dziennie!
O co chodzi?
Że co? Czy ty w ogóle słuchasz?
Nigdy nas nie słucha.
Wszystko stracimy. Gdzieś ty była?
Poza domem, jak zwykle po nocach.
To też moja wina?
Wiecie, co robię po nocach.
Gdybyś mnie nie poznał, nie byłabym jej matką,
a ona nie zostałaby prostytutką zamiast mężatką.
Jestem komikiem.
-Co za różnica? -Prostytutkom więcej płacą.
Przezabawne. Zostań komikiem.
Zostałam.
Nie mam teraz na ciebie siły. Mam dość na głowie.
-Musisz znaleźć nam dom. -Dobra.
-I go opłacić. -Dość.
I Zeldę.
Wyżywacie się na moich ubraniach?
Oszczędził ci kłopotu.
Musisz je wynieść. To już nie jest nasz dom.
Zawsze należał do uniwersytetu.
W końcu by nas wyprosili.
Po śmierci.
Zawsze to jakiś termin.
Niebieska sukienka...
Co ty robisz?
Szukam sukni na dziś.
Wychowaliśmy egoistkę.
Przestańcie wyżywać się na mnie.
To nie ja tu jestem egoistką.
Że co?
Nie wierzyłam, gdy mama mi powiedziała.
O czym?
Odejść z uniwerku? Porzucić mieszkanie?
Nadal jestem w szoku.
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Jak to? Mieszkam tu. Moje dzieci też!
Ale nie powinnaś, prawda?
Ani ty, ani twoje dzieci.
Powinnaś mieć z mężem własny dom.
Mąż mnie zostawił.
Ale pojawił się drugi.
Lekarz.
Co się stało z Benjaminem?
-Dobrze wiesz. -Nie wiem.
Przeglądałyśmy czasopisma, planowałyśmy menu...
A ja musiałem z nim siedzieć.
Mówiłam, że coś było nie tak.
Miałaś innego?
-Nie. -Nie?
-Nie! -Nie?
Trzymajcie się tematu.
Lepiej za nią idź.
Mamo, możemy dokończyć rozmowę?
„Droga Upper West Side, dzięki za parasol.
„Będę w piątek i sobotę w Norze, zapraszam.
„W razie czego widzimy się następnym razem. Lenny”.
-Kim jest Lenny? -Zniewieściałe imię.
Lenny Bruce.
Nazwisko jak bandzior.
-To komik. -Boże.
To dla niego zostawiłaś Benjamina?
-Co? Nie! -Wysłał ci kwiaty.
Możesz mu powiedzieć, że nie będę z nim siedzieć.
Mówię, że to tylko znajomy.
Zostawić chirurga dla komika.
Nie zostawiłam go dla Lenny'ego.
Jesteś lekkomyślna i niestała.
Tak się to kończy, jak ktoś ma pokój na spódniczki.
Sądzisz, że to przeze mnie taka jest?
Nie powiedziałem tak, ale to nie ze mną chodzi na zakupy.
Ja mam już dość.
Od 31 lat o wszystko mnie obwiniasz.
Bo nasza córka nie walczy o wolność.
Bo nie jest jak Che Guevara.
Co za absurd, on nie był Żydem.
Przykro mi, że nie mogłeś powstrzymać Stalina.
Że nie masz rozczochranych włosów i pełnej brody,
że nie zdradzasz mnie z poetami z syfilisem.
Twój bohater beatnik, Jack Kerou-srak,
ma go pod dostatkiem.
Jack Kerouac?
Kto?
Jack Kerouac.
W drodze. Boże, powinnaś go znać, młoda jesteś.
-Nie czytam. -Nie do wiary,
moja córka nie ma intelektu, dociekliwości
ani odpowiedzialności.
Proszę cię.
Jak śmiesz tak mówić!
Nawet nie znasz Lenny'ego Bruce'a.
Gadasz o wolności słowa,
a jego aresztują za walkę o nią.
Mówi o rzeczach, o których inni się boją.
Gardzisz komikami?
Nie masz pojęcia, co tam się dzieje.
To prawdziwy facet, a ty tylko z niego drwisz.
Jesteś ignorantem.
Znalazłam sukienkę.
Nie możesz jej włożyć!
Leżała na ziemi, trzeba ją wyprasować!
Przestałaś grać na pianinie!
Miałam osiem lat!
Ale się poddałaś!
Nienawidziłam pianina!
No pewnie, bo nie trzeba się stroić!
Nie umiałam grać!
Sąsiedzi się skarżyli, a nauczyciel zatykał uszy!
Nie trzeba było się poddawać!
To cię nastawiło na całe życie!
Muszę iść do pracy.
Rzuciłaś pianino, męża i Benjamina.
Pracę komika też pewnie rzucisz.
Nigdy.
Dobry wieczór, pani Maisel.
To tutaj.
Już masz klucze?
Podpisałem umowę, to mi dali.
Joel Maisel, negocjator.
-Wszem wobec! -Ile?
Pięć stów za miesiąc. Nieźle.
No nie, masz już bar!
I scenę. Trzeba ją podeprzeć, ale nada się idealnie.
Skąd tu tyle guzików?
To był magazyn dostawcy taty.
To on mi powiedział.
Guziki. Klub pod Guzikiem. Masz nazwę.
I dyrektora kreatywnego.
-Nie jestem tani. -Słyszałem co innego.
Ubiłeś niezły interes.
I w samą porę.
Rodzice są w dobrym miejscu,
zaraz zakończę rozwód...
Szlag.
Nie szkodzi. To dla mnie nowy początek.
-Kiedy zaczynamy? -My?
Jestem dyrektorem kreatywnym. Przeszkodzisz mi?
Imogene by mnie powstrzymała.
Potrzebujemy paru łomów, tony papieru ściernego...
-Joel? -Nie wiem.
Dokąd prowadzą te drzwi?
Nie wiedziałem o nich.
Wynająłeś salę z tajnymi drzwiami?
Nie. Tak. Nie wiem.
-Archie? -Nie wiem.
Szlag!
-Szlag! -Powtórz, śmiało.
Już podpisałem papier i wyłożyłem kasę.
Cześć.
-Czołem. -Dobry.
Nowi najemcy?
Ja. Co tu się odwala?
-Gdzie? -Za panią.
Nic. Jak się pan nazywa?
Nieważne. Co tu się dzieje? Co to za ludzie?
Zjazd rodzinny.
-Poważnie? -Tak.
-Pani rodziny? -Tak.
-Wszyscy? -Tak.
-A ten od drinków? -Mój kuzyn.
-Miał plakietkę. -Mam sporo kuzynów.
-Tam się odbywa hazard. -Co? Skądże.
Widzieliśmy kości i karty.
Wszędzie była forsa.
Lubię to miejsce. Co tu będzie?
Klub. Proszę nie zmieniać tematu.
Co tam się dzieje?
Nie chcę się w coś wplątać.
Nikt nic nie będzie plątał.
Jaki klub?
Podpisałem umowę i wpłaciłem zaliczkę.
Dawno temu był tu klub.
Magiczny.
Raz gość sprawił, że kobieta zniknęła.
Nikt jej więcej nie widział.
Coś się jej stało?
Nie, był po prostu kiepski.
-Proszę pani... -Albo świetny.
To bzdura.
Jak ten zjazd rodzinny. To żaden kuzyn!
Miło się gadało.
Proszę więcej tam nie wchodzić.
-Chwileczkę. -Daj nam spokój,
a my damy tobie.
Bo co, zniknę?
Głupota.
Nie jestem magikiem.
Cholera.
Luzik, stary.
My damy spokój im, a oni nam.
Odchodzę.
Szukam Lenny'ego Bruce'a.
Wejście 2,50, do tego dwa drinki.
Jasne.
Muszę je wypić czy ogólnie?
Ogólnie.
Jasne.
Panie i panowie, Lenny Bruce.
Dziękuję.
Dziękuję. Co za miłe powitanie.
Widzieliście mnie w Steve Allen Show?
Naprawdę nieźle się odstawiłem.
Zaśpiewałem piosenkę.
Nikogo nie obraziłem.
Często moje występy w klubach nocnych
są tylko dla dorosłych.
Zastanawiam się, skąd ten warunek.
Zakładam, że w związku z tym
mój punkt widzenia ograniczyłby
rozwój zrównoważonych członków społeczności.
Argumentuje się to tak,
że dzieci naśladują innych.
To, co widzi dojrzewające dziecko, może ono powtarzać jako dorosły,
więc należy uważać, co mu pokazujemy.
Wolę w takim razie puszczać dzieciom porno
niż Dziesięcioro przykazań lub Króla królów,
bo jeszcze zabiją Chrystusa, gdy nadejdzie.
Te filmy przedstawiają przemoc.
Pozwolę sobie zabrać wasze dzieci na pornosa.
Dobrze, dzieci, usiądźcie. Zaraz się zacznie.
To nie Psychoza pełna brzydkich słów,
takich jak „zabić”, „kaleczyć” czy „krzywdzić”.
To tylko sprośny film.
Pojawia się para...
Facet bierze poduszkę.
Pewnie ją udusi.
To by było dobre.
Co za degenerat, podkłada jej ją pod tyłek!
Chryste!
Okropieństwo.
Podnosi rękę.
Pewnie jej przyłoży.
Nie.
Głaszcze ją i całuje.
Obrzydliwe.
Dalej ją całuje, coś mówi.
Pewnie ona wrzaśnie i każe mu się wynosić.
Nie, mówi:
„Kochanie, dochodzę”.
Dzieci, wybaczcie, że musiałyście na to patrzeć.
Będę tego żałował do końca życia.
Nie widziałem pornosa, w którym ktoś zginął,
dostał w twarz
albo głosił komunistyczną propagandę.
Już po mowie ciała widzę,
że policja spodziewa się ciekawego rozwoju sytuacji.
Widzieliście mnie u Steve'a Allena?
Nie?
Szkoda, spodobałoby się wam.
Chciałbym poruszyć temat paradoksu stworzenia ciała przez Boga,
gdy porządni ludzie nie chcą patrzeć na fajną laskę.
Gdybym ja zobaczył taką panienkę z września,
na pewno bym się obejrzał.
Dość tego, Bruce.
Ale w naszym społeczeństwie
trzeba zaciągnąć zasłony i zapłacić dwa dolce za wstęp.
Idziemy.
To jest represjonowanie!
Czy ustawa o nieprzyzwoitości, gdy wszystko inne się nie liczy,
dotyczy lubieżności?
Chcę wiedzieć, co w niej złego.
Niech sąd najwyższy powie mi w twarz,
że seks jest zboczony i zły.
Już do panów dochodzę.
Daliście mi dokończyć, dzięki.
Idziemy.
Proszę.
Aresztują go? Aresztujecie go?
Proszę usiąść.
Przecież on tylko mówił.
Ostrzegam.
Rozumiem, że się to panom nie podoba.
Mnie również.
To nieprzyzwoite i odpychające.
Kto chce patrzeć na zmarzniętą dziewczynę?
Ale to nie wasza decyzja.
Dobrze mówi, ma dwa swetry.
Ostatni raz ostrzegam.
Nie usiądę, bo nie muszę.
Mam prawo stać, czyż nie?
Mówienie na stojąco jest nielegalne? Czy samo stanie?
Chce pan dołączyć?
A może się pochylę? Co pan na to?
Gandhi też siedział.
Galileusz zmarł w areszcie domowym.
Emmę Goldman deportowano.
Ja tylko opowiadam dowcipy.
Z błędami.
Proszę?
To była panienka z grudnia, nie z września.
Tak?
W lewym dolnym rogu był stroik.
Ale swoje powiedziałeś.
Miło, że wysłałeś bukiet.
-Grasz? -Gram.
-Ja też. -Pas.
Panienka.
Daj jedną.
Kogo jeszcze znasz? Annette Funicello?
-Nie. -Trzy.
Barbarę Stanwyck?
-Nie. -Avę Gardner?
Nie znam takich ludzi.
Działasz w show-biznesie.
Nie znam wszystkich.
A Jayne Mansfield?
Ją znam. To chrzestna mojego kota.
Poważnie?
Nie. Rany, ale łykacie kit.
Pas.
Myerson! Twoja panna wróciła, szuka cię.
Szlag. Lecę.
Mam trójkę. Przebijesz?
Nic nie miałam.
Cześć.
Gdzie byłaś?
Tyle tu sterczę, że prawie znów musiałam się przebrać.
Fajna sukienka.
Dzięki. Gdzie Shy?
Nie wiem.
Nie widziałam ani jego, ani zespołu.
Może są punktualni jak ty.
Mitchell, gdzie reszta?
Jaka reszta?
Shy i zespół?
Nie będzie ich.
Jak to?
To potańcówka dla chłopaków. Po co nam zespół?
Ale mnie kazałeś przyjść.
Żeby wystarczyło nam dziewcząt.
Im więcej dupeczek, tym lepiej.
Że co?
Baza jest daleko. Sprowadzamy panienki z Jersey.
Zaraz przyjedzie autokar, jeśli martwi cię nawał pracy.
A co miałabym z nimi robić?
Tylko tańczyć.
To nie tancerka, tylko komik.
I przy okazji przepiękna kobieta.
Schlebia mi to. Kiedyś tańczyłam balet.
Nie daj mu się, masz być zła.
To jej patriotyczny obowiązek. Spójrz.
Dziesięć procent z nich skończy w trumnie.
Nie ma wojny.
Zginą w wypadku czy co?
Wpadną pod samolot na pasie startowym?
Dwukrotnie tak było. Jest i autokar.
Żadne upokorzenie.
Chodźmy stąd.
Nie, to potańcówka. Dla nich zatańczę.
Z jakiej części Jersey są te paszczury?
Zrobisz dziś furorę.
W ponczu jest alkohol?
Już jest.
Zanim całkowicie się upodlisz dla kraju,
muszę ci coś powiedzieć.
Że niestety jestem przepiękna?
Nie.
Mam szansę na sporą robotę.
Ciekawe. Jaką?
Będę menedżerką Sophie Lennon.
-Kogo? -Sophie Lennon.
-Będziesz... -Menedżerką Sophie Lennon.
-Żartujesz? -Tańczymy!
Przesuńcie się.
Chyba, kurwa, żartujesz.
-A dokąd to? -Chryste! Nie...
To musi być żart.
-Nie mówisz poważnie... -Chodź!
że chcesz...
Przepraszam. Przestań.
Wiem, to szokujące, masz prawo się złościć.
Złościć? Nie jestem... Dość.
Jestem zbyt wściekła, by się złościć.
Bez sensu.
Sophie Lennon to mój wróg!
Nie używaj tego słowa przy żołnierzach.
Susie!
Nie prosiłam się o to.
Wezwała mnie, ale poszłam do niej dla ciebie.
-Dla mnie? -Tak.
Chciałam to naprawić, żeby dała ci spokój.
Zaczęła mi nawijać, jak to cię broniłam,
walczyłam o ciebie. Poprosiła o to samo.
Ta walnięta żyrafa próbuje mnie zniszczyć od roku.
Wiem, pamiętam.
To koszmarny potwór! Amatorka! Nienawidzi mnie!
Sophie to gwiazda. Rozumiesz?
To czysty biznes.
Mam odrzucić taką okazję?
Tak!
A Susie Myerson i Wspólnicy?
To był twój pomysł.
Skoro reprezentuję tylko ciebie,
to co mają robić wspólnicy?
Wybierać ci kapelusze?
Skoro ma tak być, to nie mam wyjścia.
A co ja mam zrobić?
Zapomnieć, że wykluczyła mnie z każdego klubu w mieście?
Jeśli będę jej menedżerką, położę temu kres.
Żartujesz?
Płacę 40 dolców miesięcznie za mieszkanie, które podnajmuję Jackiemu.
Jackiemu!
Który będzie siedział gołą dupą na jedynym skórzanym fotelu.
Nie mam wyjścia. Nie stać mnie na odmowę.
Na twoje 4000 ja zarabiam 400! To mniej.
Pieprz się.
-To nic nie zmienia. -Conga!
Nadal jesteś dla mnie wszystkim,
ale nie mogę nazywać się menedżerką,
jeśli nie będę się tak zachowywać.
-Już postanowione? -Nie mam wyjścia.
Abe Weissman!
Czekaj.
Co?
Wpłaciłeś kaucję?
Tak. Cóż, ona...
Ja wpłaciłam.
W porządku.
Dzięki.
Podziękowałem mu za kwiaty.