- ไม่นะ - เกิดอะไรขึ้นกับคนอื่น
- ข้าไม่รู้ - ไพค์อยู่ไหน
- เจ้าไม่รู้ได้ไง - หายใจก่อน โอเคไหม
แค่บอกเรามาว่าเจ้าจําอะไรได้
ข้าพยายามจะพาเราไปหาชิ้นส่วนต่อไป
อัมบราซิลขัดจังหวะคาถาของข้า
ข้าพาเรามาที่นี่จนได้ แต่คนอื่นๆ ไปที่ไหนสักแห่ง
อย่างน้อยเราก็อยู่ด้วยกัน
ข้าไม่ควรใช้คาถานั่นตั้งแต่แรก
ถ้าเจ้าไม่ใช้ พวกนั้นคงไม่ได้แค่พลัดหลง แต่คงจะตายไปแล้ว
- แต่ไพค์ นาง... - อยู่กับกร็อกและสแกนแลน
เราต้องเชื่อว่าพวกนั้นไม่เป็นอะไร
พวกนั้นไม่ใช่แค่พวกเดียวที่หลงหรอก
เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย
ข้าพยายามจะพาเราไปหา ชิ้นส่วนแห่งความหลากหลายชิ้นต่อไป
ข้าว่าเจ้าทําสําเร็จ มันอยู่ที่นี่
ที่ไหนสักแห่ง
หวัดดี เจ้าตัวน้อย
นั่นเป็นนกที่น่ารักที่สุดที่ข้าเคย...
สหาย ขอต้อนรับสู่อาณาจักรแห่งเฟย์
ตํานานยอดนักรบ
ไม่มีไพค์ เราก็ไม่มีผู้รักษา
และไม่มีกร็อก เราก็ไม่มีนักสู้
และไม่มีสแกนแลน เรามี...
มุกเกี่ยวกับไอ้จ้อนน้อยลง
หญ้าพวกนี้ทําข้าเวียนหัว
ดูสิ
สแกนแลนบอกว่านิมิตถึงอาณาจักรแห่งเฟย์ ของเขาเหมือนตอนที่พี้ยา
และธนูเฟนธราสก็อยู่ใน ต้นไม้บิดเบี้ยวที่อยู่ในบึง
หมอนั่นยังบอกอีกว่านมแกะ เป็นน้ําหล่อลื่นอันโปรด เพราะงั้น...
เราควรไปดูตรงที่ไกลๆ โน่น
บึงส่วนใหญ่ระบายออกมาจากภูเขา
มันไกลแค่ไหนกัน
ข้าทํามันพังงั้นเหรอ
อาณาจักรแห่งเฟย์นี่ ก็มีอารมณ์ขันใช่เล่นแฮะ
แม้จะแย่ไปนิด
มีอะไรเหมือนที่เห็นตรงนี้อีกไหม เดโรโล
ในวัยเด็กของข้า ข้าหลงใหลอาณาจักรแห่งเฟย์มาก
ความลึกลับ อันตราย
ข้าอ่านทุกตัวอักษรในหนังสือที่ข้าหาได้
พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ตามข้ามา แล้วเราจะปลอดภัย
เหมือนว่าเราต้องผ่านสิ่งนั้นไป ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็เถอะ
มันเรียกว่าอะไรนะ
ใช่ ป่าที่ตื่นรู้
สภาพแวดล้อมอาจตอบสนอง ต่ออารมณ์ของเจ้า
แค่คิดถึงเรื่องเชิงบวก มันก็ไม่ทําอันตรายเราแล้ว
ดูนะ
นี่มันงี่เง่า...
แวกซ์
บ้าจริง
ได้เวลาใช้วิธีอื่นแล้ว
พวกมันเป็นพืช เจ้าควบคุมมันได้ไหม
เหมือนพวกมันจะไม่เข้าใจข้า
ไม่อยากเชื่อว่าข้าจะเสียดอกนี้กับพืช
ไม่อันตรายงั้นเหรอ
แปลกมาก มันไม่ควรเกิดขึ้นเลย
- ข้าไม่เข้าใจ - มีอะไรใหม่อีกไหมล่ะ
มาเร็ว เราเกือบจะผ่านไปได้แล้ว
ขออภัย หนังสือไม่ได้กล่าวถึง เรื่องที่พวกมันกินเนื้อ
แวกซ์ เว็กซ์
ทุกคนไปไหนกันหมด
เวร โอ๊ย เวรแล้ว ไพค์
ไพค์
ข้าขอโทษนะ ไพค์
- ข้าทําอะไรลงไป - มันเป็นอุบัติเหตุ
ช่วยอะไรหน่อย วางสิ่งนั้นลงซะ
ใจเย็น อย่าเพิ่งขยับ
ข้าต้องรักษาตัวเอง
ไพค์กี้ เลือดหยุดไหลรึยัง
ข้าพยายามอยู่ เพื่อน
แต่บาดแผลไม่ยอมปิดสนิท
อะไรน่ะ
ข้ารู้แล้ว ดาบนั่นมันปิศาจชัดๆ
มันไม่ใช่
มันทําให้ข้าแข็งแกร่ง มันไม่ได้ผิดอะไร
มันดูดเลือดของนาง
มันเกือบจะฆ่านาง
ไม่ใช่ความผิดของดาบ
คือมันอาจยุยงให้ข้าสับสนนิดหน่อย
มันยุยงเจ้าเหรอ
โอเค เพื่อน เจ้าต้องจัดการมันซะ
พวกมันไม่เข้าใจ
ดูสิว่าข้าทําให้เจ้าแข็งแกร่งขนาดไหน
กร็อก ได้โปรด...
ดาบนั่นเป็นของไซลาส ไบรอาร์วูด...
เจ้ามันไร้ค่าถ้าไม่มีข้า พวกมันแค่อิจฉา
เจ้าพูดถูก
พวกนั้นอิจฉา
มันพูดกับเจ้าด้วยเหรอ
ข้าไม่รู้ว่าดาบนั่นพูดอะไรกับเจ้า...
ข้าหิว
กร็อก
เจ้าจะทําอะไร
เพื่อน อย่าทําแบบนี้
เจ้าจะฟังใคร
ดาบนั่นหรือข้า
ฆ่า หิว
เจ้าทําอะไร
ไม่ ไม่ฟัง โทษที
ไอ้โง่ เจ้าไม่ได้กําลังทําลายข้า เจ้ากําลังทําลายพวกเรา
จัดการเลย เพื่อน
ถ้านี่คือจุดจบ ข้าจะพาเจ้าไปกับข้าด้วย
ไม่
ข้าว่าเราเคยมาที่นี่นะ
สําหรับสายตาที่ไม่ได้รับการฝึกฝนนั้น อาณาจักรแห่งเฟย์สร้างความสับสนได้
พื้นอาจจะดูคุ้นเคยเพราะภูมิทัศน์กําลังขยับ
เจ้าแน่ใจนะ
เพราะเราเดินกันมาสักพักแล้ว และพระอาทิตย์ก็อยู่ตําแหน่งเดิมตลอด
มีคําอธิบายในเรื่องนั้น
เห็นไหม เวลามันเดินแปลกๆ ในอาณาจักรแห่งเฟย์
นี่ เจ้าทําอะไรอยู่
เขาตื่นแล้ว
กร็อก เจ้ายังอยู่กับเราไหม
ข้าไม่รู้อะไรควบคุมข้า
ข้ารู้ ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว
งั้นเหรอ
ข้าคิดว่าเจ้ารักษาเขาแล้วซะอีก
ใช่ ข้าพยายามแล้ว
แต่ไม่ว่าเครเวน เอดจ์ทําอะไรลงไป ข้าไม่สามารถแก้ไขให้เหมือนเดิมได้
กล้ามของข้า มันหายไปไหนหมด
ไม่ๆ
พระเจ้า ข้าผอมแห้งเหมือนแวกซ์แล้ว
ใจเย็นๆ เพื่อน
นี่ ตัวอ้อนแอ้นก็เหมาะกับนายดีนะ
และเจ้ายังมีเคราอยู่ด้วย
อีกอย่าง ไพค์บอกว่า มียาที่ช่วยให้กล้ามของเจ้ากลับมาได้อยู่
เจ้าทําได้เหรอ
ไม่ได้ถ้าไม่มีวัตถุดิบน่ะ
แต่ข้าคิดว่าข้ารู้จักที่ที่จะช่วยเราได้
จริงเหรอ
แล้วเราอยู่ที่ไหนกันก่อน
ดูจากเนินเขาพวกนั้นแล้ว เรากลับมาที่ทาลโดเร
บ้าเอ๊ย ยัยคีย์เลท เจ้าต้องหัดเรียนรู้คาถาตัวเองได้แล้ว
กร็อก ข้าสัญญา เราจะช่วยเจ้า
พูดมาซะ
ทําไมเจ้าถึงสอดแนมพวกข้า เจ้าเป็นใคร
ไม่ใช่ใครหรอก
- เจ้าวางข้าลงได้รึยัง - ด้วยความยินดี
มาลองกันอีกครั้ง
เจ้าเป็นใคร แล้วทําไมถึงตามพวกเรามา
ก็แค่นักพเนจรทั่วไป ที่ชื่นชอบความบันเทิงเล็กน้อยน่ะ
เรียกข้าว่าการ์เมลี
เจ้าอ่านอะไรอยู่
ไม่มีอะไร ไม่ได้อ่าน ข้าอ่านไม่ออก
- นั่นมัน... - ไม่
น่าสงสัย เจ้าจดบันทึกพวกเรางั้นเหรอ
ไม่นะ อย่าเปิดมัน ไม่ๆ
เปล่า ข้าไม่ได้เป็นคนวาดหรอกนะ
ให้ตาย...
เว้นแต่ว่าพวกเจ้าจะชอบ
รูปพวกนี้ก็ไม่ได้แย่นะ
ทําไมข้าถึงมีไอ้จ้อนสามอัน
ศิลปะคืออัตวิสัย
ไม่ต้องโมโหไปน่า
การ์เมลีนําทางพวกเจ้า ไปยังที่ที่พวกเจ้าต้องไปได้
แล้วเจ้ารู้ได้ไงว่าพวกเราอยากไปไหน
ไม่ได้พูดว่าที่ที่เจ้าอยากไป
พูดว่าที่ที่เจ้าต้องไป
หนังสือของข้าเขียนถึง สิ่งมีชีวิตพวกนี้เต็มไปหมด
อย่าไปสนมันจะดีกว่า
หนังสือของเจ้า มีประโยชน์กับพวกเราเยอะเชียว
เพอร์ซี่ก็แค่อยากช่วยเรา
ใช่ เคยได้ยินแบบนั้นมาแล้ว
เอาละ ตอนนี้นักวาดภาพ ที่ชวนให้หงุดหงิดก็หายไปแล้ว
ข้าจะได้จดจ่อกับการนําทางเราไป...
แหงละ
เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ช่วย
ข้าว่าข้าเอาอยู่
ข้ารู้สึกถึงพลังที่กลับมา...
ขอเวลาแป๊บนึง
ไม่เอาน่า พวก อย่างน้อยให้เราช่วยเจ้าสักนิดเถอะ
ไม่
นิดก็ได้
โอเค มาขยับพี่เบิ้มกัน
เราเดินทางมาได้ระยะหนึ่งแล้ว
และยังเหลืออีกไกลให้ไปต่อ
และมันยากมากเพราะไม่มีซ่องเลย
จากตรงนั้นถึงตรงนี้
เหนือก้อนหินและแม่น้ํา
ย่ําเท้าไปตามทางคดเคี้ยวพวกนี้
มีเพียงแค่วิญญาณพเนจรสองดวง กับเจ้าโง่ตัวใหญ่
เดินทางไปบนมือวิเศษ
ข้ากําลังเดินทางไป
จากด้านบนของภูเขาบ้านี่
ถึงก้นอ่าวเวรนี่
ข้ากําลังเดินทางไป
และข้าอยากซั่ม มากกว่าจะมาลากถู
ก้นของหมอนี่ทุกวัน
ข้ากําลังเดินทางไป
ใจเย็นๆ รู้แล้ว เพื่อน
ดื่มน้ําก็ยังทําไม่ได้
โอ้ พระเจ้า นี่มันแย่กว่าความตายซะอีก
เจ้าไม่ใช่กร็อกที่สมบูรณ์เต็มที่
แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่เจ้าทําให้เราได้นะ
เหรอ อะไรล่ะ
อย่างที่หนีบประตู ที่ทับกระดาษ
เป็นพรมที่ดีก็แจ่มนะ
พรมงั้นเหรอ
เพื่อน ข้าพูดเล่น พูดเล่นน่ะ
พิงหลังไป ไม่เอาน่า เอาไป
ไม่อยากให้มันหกเลอะอกเล็กๆ ของเจ้ากับ...
- อะไร ข้าพูดอะไรผิดอีกงั้นเหรอ - มันน่ารักดี
ไม่ละ เจ้าล้อข้าเล่น
เปล่าๆ ข้าแค่ไม่คิดว่า จะได้เห็นสแกนแลนตอนเป็นพี่เลี้ยงน่ะ
มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะ
ถ้าเจ้าชอบแบบนี้
ข้าใส่ชุดพยาบาลแสนซนให้ก็ได้นะ
เดี๋ยว ไม่ ไพค์ ข้า...
พระเจ้า ไอ้โง่เอ๊ย
- สแกนแลน ช่วยหน่อย - มีอะไร
พระเจ้า
ชิ่ว ไปให้พ้น
ชิ่ว อย่ามาเกาะเขา
มีแหล่งน้ําอยู่ข้างหน้า
ข้าว่าในที่สุด เราก็เจอจุดหมายของเราแล้ว
ขอต้อนรับสู่อาณาจักรแห่งเฟย์
การ์เมลีอยู่นี่เพื่อช่วยเวลาที่เจ้าต้องการ
ข้าเห็นบึงที่เราอยากเจอแล้ว ขอบใจ
ฟังดูเหมือนเจ้าจะได้คําตอบทั้งหมดแล้วสินะ
ก็ดีแล้ว
- เพอร์ซี่ เจ้าเคยศึกษาพวกนี้ไหม - แน่นอน พวกมันคือ...
ข้าคิดว่าพวกมันถูกเรียกว่า...
ก็ได้ ข้าไม่รู้เลย การ์เมลี...
- และเขาก็ไปอีกแล้ว - พวกมันก็ดูน่ารักดี
ซึ่งน่าจะแปลว่าพวกมันอันตรายถึงตายแน่
ไม่ว่าพวกมันคืออะไร เราก็ต้องไปกันต่อ
ข้าอีกแล้วเหรอ
ข้าพูดเล่นเรื่องถึงตาย เป็นแค่มุกน่ะ
งานเข้าแล้ว
ระวัง
แวกซ์ ดูสิ
มันใหญ่ขึ้นเหรอ
อะไรวะเนี่ย
มันคือการรวมตัว พยายามแยกพวกมันออกจากกัน
เวรจริงๆ
ไม่เอาน่า พืชในดินแดนนี้ห่วยแตกสิ้นดี
ข้าว่าข้าทําให้มันกลัว
เวร ไม่ ข้าไม่ได้ทํา
ทริงเค็ต
ทนไว้
ข้าจัดการเอง
ไม่นะ
มันตามข้ามา
โอเค มาสิ ไอ้ตัวน่าเกลียด
คีย์เลท เวกซาเลีย
ขอบคุณพระเจ้า ข้ากลัวสปอร์พวกนี้จะ...
มีผลกับพวกเจ้า
เวกซาเลีย
เฮ้
เจ้าโอเคไหม
เฮ้ย สาว
เจ้าน่ะซวยแล้ว
เสียงเจ้าไม่ใช่แบบที่ข้าคิดไว้เลย
ใช่ไหมล่ะ
ข้าทําตัวแย่มากๆ กับพวกเจ้า
อย่าทะเลาะกันอีกเลย โอเคไหม ข้ารักพวกเจ้ามาก
เราก็รักเจ้าเหมือนกัน
อะไรน่ะ
ผู้คุม
แวกซ์
ระวัง
หลบ
- เจ้ามาทําอะไรตรงนี้ - ข้าไม่ยอมแพ้เรื่องเจ้าหรอกนะ
ต้องมีสักทางสิ จุดอ่อนตามธรรมชาติ
น้ํา
รอสัญญาณจากข้า ให้มันโดนน้ํา
และลุยเลย
ขอเวลาแป๊บ
เพอร์ซี่
ไอ้การทูตเฮงซวย
ให้ตายเถอะ ทํางานสิ
ตอนนี้แหละ
ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าช่วย
นิสัยขุนนางน่ะ พวกเราหัวรั้น
ข้ารู้ว่าข้าทําพลาด
แต่ข้ารู้เรื่องการแบกรับความมืดมิดเอาไว้
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะคอยช่วยเจ้าเอง
สัตว์ประหลาดนั่น
มันถูกดึงดูดมาหาข้า
เจ้าก็เห็นเหมือนกัน
ทุกอย่างมันก็เป็นแบบนั้นแหละ
เหมือนกับว่าทั้งอาณาจักรต่อต้านเจ้า
เป็นเพราะเกราะนี่ ผู้คุม
ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหมือนว่า...
ข้ามุ่งหน้าไปคนละทางกับพวกเจ้า
ข้าดีใจที่เจ้าช่วยข้า เพอร์ซิวัล
แต่ที่ที่ข้ากําลังไป ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตามมาได้
เหมือนเมาค้างแบบยังไม่ได้สนุกเลย
ไม่ใช่กับข้า ข้ารู้สึกเหลือเชื่อ
เหมือนจิตใจของข้า เชื่อมต่อกับธรรมชาติในระดับจิตวิญญาณ
ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว
เราทุกคนถูกขัง อยู่ในความวิตกของเราเอง
ตามหาการเชื่อมโยงนี้ใน...
พวก
ข้าลิ้มรสสีพวกนี้ได้
อันนี้ต้องเจ๋งแน่
ข้าเริ่มคิดว่าเจ้ามีส่วนกับเรื่องนี้แล้ว
เจ้าคิดผิดแล้ว
การ์เมลีเป็นเพียงแค่ นักเดินทางในการเดินทางครั้งนี้
ในการเดินทางต่อไปของพวกเจ้า เชดเมิร์กกําลังรอพวกเจ้าอยู่
- เชดเมิร์กเหรอ - ธนูคันนั้นของเจ้า
ต้นไม้ที่เจ้าตามหาอยู่โน่น
พวกเจ้าสร้างความบันเทิงอย่างยอดเยี่ยม เพราะงั้นการ์เมลีจะนําทางให้
ถ้าพวกเจ้าจะยอมรับความช่วยเหลือนี้นะ
เจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญนี่
พวกมันหนีไปได้
แต่เจ้าก็ยังสนใจแต่วัตถุโบราณ
พวกมันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ชิ้นส่วนแห่งความหลากหลาย
นี่เป็นหนึ่งในนั้น
ข้าจะสนอะไรกับของไร้ค่าของมนุษย์
ธอร์แด็ก พวกมันสามารถ มอบพลังอันน่าทึ่งให้คอนเคลฟได้
การขึ้นครองของเราจะยิ่งลุล่วง
มันลุล่วงแล้ว
เจ้าภักดีที่สุด อัมบราซิล
ตามหาอาวุธพวกนี้ซะ ถ้ามันมีประโยชน์กับเรา
แต่ห้ามละเลยความมั่งคั่งของข้า
คนโง่ก็กลายเป็นพระเจ้าได้ ถ้ามีนักรบที่สวมใส่ชิ้นส่วนพวกนั้นข้างกาย
แต่ทั้งหมดที่เขาคิดได้คือทอง
แผนของธอร์แด็ก จะเปิดเผยออกมาเมื่อถึงเวลา
และเมื่อมันเปิดเผยแล้วละก็ พวกเราจะกลายเป็นพระเจ้า
ข้ามันไร้ประโยชน์
เอาศพมาแทนที่ข้ายังดีซะกว่า
ศพคนตายน่ะ
อย่าห่วงไปเลย กร็อก
เราจะทําให้เจ้ากลับไปเป็นคนเดิม และเราจะตามหาคนอื่นที่เหลือ
เทพเอเวอร์ไลต์ โปรดคุ้มครองพวกเขาด้วย
ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ใด
พรรคพวก
เราถึงแล้ว
ได้ไงกัน
เมือง
การ์เมลีลืมเรื่องหมู่บ้านเล็กๆ นี่ไปแล้ว
แปลกแฮะ ถึงจะเป็นที่นี่ก็เถอะ
ข้านึกว่าเจ้าจะพาเราไปหาเชดเมิร์ก
ใช่
วันนึงมันก็โผล่ขึ้นมา จากไหนก็ไม่รู้ โผล่พรึบ
เราจะต้องผ่านมันเพื่อไปถึงที่บึงนั่น
เมืองนั่นดูเกือบเหมือนของเอลฟ์เลย
เพราะมันใช่ไงละ
มันคือซิงกอร์น
เจ้าเคยอยู่ที่นั่นเหรอ
เราเคยอยู่ที่นั่น
กับพ่อของเรา
คําบรรยายโดย: พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์
ผู้ตรวจสอบงานแปล วิสาขา ภูริไกร