CHWAŁA
Dong-eun!
Nie zdążyłyśmy porozmawiać.
Boże, co za zbieg okoliczności!
Dobrze cię widzieć.
Możemy zamienić słowo?
Jasne.
Tam.
Oszczędź mnie.
Tylko ten raz.
Wtedy popełniłam błąd. Nie proszę, żebyś zrozumiała.
Nie mam usprawiedliwienia.
Bardzo mi przykro.
Żałuję całe życie i przenigdy nie przestanę. Przysięgam!
Jeszcze nie zaczęłam, a ty już klęczysz? Jak będziesz błagać później?
Wiesz, że moja rodzina prowadzi pralnię.
Nie chciałam tego robić, ale oni…
Nie miałam wyboru.
Wszyscy byliśmy młodzi.
Każdy popełnia błędy. Proszę, Dong-eun.
A takim razie czy to jest błąd czy celowe działanie?
Oszalałaś?
Jestem stewardessą!
To się nazywa „celowe działanie”, pani stewardesso.
Bo wiesz, że wyrządzasz komuś krzywdę.
Tak traktowałaś mnie każdego dnia.
Przepraszam.
Naprawdę. Robiłam coś strasznego.
Ale Dong-eun,
nie możesz mi wybaczyć ten jeden raz?
Nie mów o tym mojej teściowej. Nie kontaktuj się z nią.
Dopóki nie wyjdę za mąż.
Złożyłam wypowiedzenie.
Jeśli nie wyjdę za mąż, nie będę mieć pieniędzy i umrę!
Proszę cię, Dong-eun!
Próbowałaś zmienić taktykę, ale zrobiłaś to za wcześnie i nieporadnie.
Niczego od ciebie nie chcę. Ani pieniędzy, ani przeprosin.
Klęczałaś, błagałaś
i próbowałaś mi grozić.
Pora, żebyś wymyśliła co innego.
Kurwa!
Więc co?
No mów.
Czego ode mnie chcesz, pieprzona suko?
Zgubiłaś telefon, prawda?
Tak. To telefon, który zgubiłaś.
To ty?
To nie Myeong-o wysłał te zdjęcia?
Ty pieprznięta suko!
Pomyśl, ile teraz o tobie wiem, Hye-jeong.
Jest tylko jeden sposób, żebyś się uratowała.
To coś, co robisz najlepiej.
Zrób to, a nie spotkam się z twoją przyszłą teściową.
Będę po twojej stronie aż do śmierci, Dong-eun.
Od czego mam zacząć?
Zgłoś na policji
zaginięcie Myeong-o.
CHWAŁA
Dziękuję panu.
Ostrożnie.
Patrz przed siebie.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Miło patrzeć, jak dzieci się śmieją.
Są jak z reklamy oczyszczaczy powietrza.
Nie zamierzałem się żenić, bo o żonatych gorzej się mówi.
Robią to samo, ale nieżonaty to romantyk, a żonaty — cudzołożnik. Prawda?
Tu są dzieci.
Świetny z ciebie ojciec.
Ale trochę sztywny.
A Ye-sol ma poczucie humoru.
Ciekawe, po kim.
Czemu tak dziwnie się zachowujesz?
Mam wrażenie, że chcesz mnie uderzyć.
Tu są dzieci.
Dobra. Idę pogadać z koleżanką ze szkoły.
Dodzwoniłeś się do Myeong-o?
Już nie muszę.
Dziś już się wszystkiego dowiedziałem.
Tu masz stać. Nie podnoś rąk, bo cię zabiję.
Ręce w dół! Mówiłem coś!
W której klasie jesteś?
- Już po dzwonku! - Kurwa.
Pijesz dużo mleka truskawkowego? Możesz już przestać.
Tak jak mówiłem.
Ma zajebiście duże cycki.
Cześć, Dong-eun.
A zatem zabawka Yeon-jin jest teraz wychowawczynią córki Yeon-jin.
Przypadek?
Yeon-jin ci nie powiedziała? Mówiłam jej, że to nie przypadek.
Skoro to nie przypadek,
to wszystko ukartowałaś: od spotkania w sali gimnastycznej
aż do tej chwili.
To przerażające.
Nie znałam cię od tej strony.
Myślałam, że będziesz grał w kosza.
Czemu złe przeczucia zawsze się sprawdzają?
Za późno, aby cię powstrzymać i chyba nie uda mi się tego uniknąć.
Ta zemsta skończy się, gdy wszyscy ucierpią?
Jak na tym letnim deszczu przed laty?
Więc dziś już stać cię na gniew?
Po to przyszedłem: żeby zobaczyć, jak wydoroślałaś.
A, właśnie.
Masz tamte blizny, prawda?
Zagoiły się? Nie parzą cię już?
Zadałem ci pytanie.
Wciąż tu są.
Podmucham na nie.
Ostrzegam cię.
Nie dotykaj córki Yeon-jin.
W jakikolwiek sposób.
Dostałeś szczoteczkę Ye-sol?
Nadałam ekspresem, bo uznałam, że to pilne.
To…
byłaś ty?
Ja też cię ostrzegam.
Nie pomagaj Yeon-jin. W jakikolwiek sposób.
Jeśli chcesz Ye-sol, ja jestem twoją sojuszniczką, nie Yeon-jin.
Pewnie nie wiesz, więc ci powiem.
Ja też byłam czyjąś córką.
Rozumiesz?
Moja mama zawsze mówiła,
że mam słuchać nauczyciela.
Tak.
Na razie, sojuszniczko.
Prezent.
HA YE-SOL
Lekcja otwarta? Dzisiaj?
Tak. Przyszło wielu ojców, ale tata był najfajniejszy!
Ha Ye-sol! Czemu złamałaś obietnicę?
Miałaś mówić o wszystkim, co mówi wychowawczyni!
Trzeba było mi o tym powiedzieć!
Mówiłam ci podczas kolacji jakiś czas temu.
Mówiłam, że przyjdą wszyscy tatowie.
Mama jest ostatnio rozkojarzona.
Przepraszam.
Tata rozmawiał z wychowawczynią?
Przywitali się?
Nie.
Tata rozmawiał tylko z wujkiem Jae-junem.
Wujek Jae-jun był w szkole? W twojej klasie?
Ucieszyłam się, gdy zaprosiłeś mnie na kolację.
Byłam ciekawa, czego chcesz.
Ale czegoś takiego sobie nie wyobrażałam.
Jak mam to rozumieć?
Nijak, to bez znaczenia.
Nie mogłem przyjść z pustymi rękami.
Spytałem Gyeong-tae o twój numer i o to, co lubisz.
To problem?
Nie, ale trochę się denerwuję.
Z prezentem trafiłeś w dziesiątkę.
Znasz Moon Dong-eun?
Konkretnie chciałbym wiedzieć, jakie miała relacje z Yeon-jin.
Skąd znasz Dong-eun?
Gramy razem w go.
Świat jest mały.
Yeon-jin wie o tym spotkaniu?
Nie zamierzam jej o nim mówić.
Niewiele można powiedzieć o Yeon-jin i Dong-eun.
Chodziłyśmy do tego samego liceum. Yeon-jin znęcała się nad Dong-eun.
Coś w rodzaju
szkolnej przemocy?
Nie „coś w rodzaju”. Dokładnie to.
Jak się znęcała?
Strasznie.
Jesteśmy w tej samej klasie, ale nigdy z tobą nie rozmawiałam.
Prawda, Dong-eun?
Czego potrzebujesz?
Nawet się nie przywita.
Dobrze.
Chciałam cię prosić o przysługę.
Nie znoszę zapachu wybielacza.
A przyszła moja kolej, żeby sprzątać łazienkę.
Co o tym myślisz?
O czym?
Wiesz, o czym mówię.
Odkładanie odpowiedzi jakoś ci pomaga?
Posprzątasz za mnie łazienkę?
Wcześniej pomagała mi inna koleżanka,
ale zmieniła szkołę.
- So-hee się przeniosła? - Na to wygląda.
Musimy się dowiedzieć dokąd.
Odpowiedz.
Chcę usłyszeć twój głos.
Co zrobisz,
jeśli odmówię?
Lubię szybkie odpowiedzi i brak mi cierpliwości.
Więc jak?
Odmawiasz?
Tracę cierpliwość.
To nic nie da.
Myeong-o.
Aż tak jesteś niecierpliwa?
Tak to się zaczęło.
Trwało, aż Dong-eun rzuciła szkołę.
O szczegóły pytaj Yeon-jin.
To gorąca historia.
Dong-eun nie była pierwszą ofiarą?
Chyba rzadko rozmawiasz z żoną.
Może spróbuj dziś.
Pójdę już.
Mogę cię o coś prosić?
Kiedy spotkasz się z Dong-eun, powiedz jej, że ci to opowiedziałam.
Proszę.
Lubisz też inne rodzaje hazardu?
Raz postawiłam całe swoje życie.
Wygrałaś?
Taki mam plan.
Chyba nie potraktujesz tak starszego człowieka.
Pozwól mu iść jeszcze raz.
Niech powtórzy ruch.
Ma chłopak talent jak na kogoś tak młodego.
Jasne.
Przegrałem, proszę pana.
Proszę.
Przyszedł mój kolega.
Jesteś!
Chodźmy.
Znamy się?
Może jeszcze jedna partia?
Pomóż mi. Zagrałem trzy partie z czterema graczami.
Twoja żona nie lubi, gdy grasz w go?
Nie tylko tego we mnie nie lubi.
Wciąż je sprzedają?
To prezent dla kogoś, kogo uczyłem grać w go.
Urocze.
Zgaduję, że na kogoś czekasz.
Muszę zadzwonić.
Jeszcze nie zebrałem myśli.
Mieszkasz blisko?
Właśnie się tu przeprowadziłem.
Semyeong to dobre miejsce do życia.
Powietrze jest czyste.
Przeprowadziłem się z innego powodu.
Pomagam komuś się zemścić.
Zemsta w tym kraju? Nie będzie łatwo, zwłaszcza że nie wolno mieć broni.
Choć połowa obywateli potrafi strzelać, prawda?
Można użyć noży.
Strzelać można z daleka,
ale by użyć noża, trzeba podejść blisko.
Tak blisko, żeby zobaczyć odbicie swoich oczu w oczach ofiary i…
Przepraszam!
Cały dzień oglądam filmy na Netfliksie, bo nie mam pacjentów.
Właśnie.
Otworzyłem gabinet. Powinieneś wpaść.
Przychodzi wielu mężczyzn, więc nie czuj się nieswojo.
- Życzę powodzenia. - Może będę miał na czynsz.
Myślałem o zemście.
Będzie mi potrzebne.
Był dość wysoki.
Miał około 178 centymetrów wzrostu i ważył jakieś 76 kilogramów.
Ty też jesteś wysoki.
Szkoda, że są też inni wysocy.
Jego zegarek, płaszcz, buty i perfumy…
były w sam raz. Nie za drogie, nie za tanie.
Jak by to ująć?
Jak z 17. strony styczniowego numeru magazynu GQ.
Moi rodzice są trochę dziwni.
Urodziny mam 16 stycznia,
a im trudno było wybrać mi prezent urodzinowy.
Byłem w klasie maturalnej.
Postanowili dawać mi to, co będzie na 16. stronie styczniowego numeru GQ.
Czasem była to książka, czasem ekspres do kawy.
A raz dostałem sportowe auto.
Nie rozumiem, dlaczego Ha Do-yeong jest na stronie 17.
Kiedy otwierasz stronę 16., widać też stronę 17.
Czasem jest tam coś fajniejszego.
Mówiąc krótko,
byłem zły, bo on jest taki super.
Ale wstydziłem się powiedzieć to wprost.
Dzwonił?
Nie.
Czekałam na telefon zaraz po spotkaniu w szkole, ale nie zadzwonił.
Pewnie źle mu z tym, że nie ma kontroli nad sytuacją.
Widać to po jego stylu gry.
W piątkowe popołudnie,
po skończeniu pracy, odwołaniu weekendowych planów
i przemyśleniu pytań, zadzwoni do ciebie.
Nie odpowiadasz na wiadomości.
Gdzie byłeś?
Gdzie Ye-sol?
Nie wiesz, która godzina?
Słuchaj, kochanie,
może ja też powinnam nauczyć się grać w go?
Pozwól, że o coś spytam.
Przyjaźnisz się z wychowawczynią Ye-sol?
To ta nauczycielka, której podobno nie lubisz?
Słyszałam, że byłeś na lekcji otwartej.
Ona chyba mnie źle zrozumiała.
Jak pewnie zauważyłeś, jesteśmy z różnych światów.
Ale wszystko sobie wyjaśniłyśmy. A co? Mówiła coś?
A więc coś ukrywasz.
Jak to wyjaśniłyście?
Jakiś czas temu mówiłaś, że wychowawczyni Ye-sol to wariatka.
Bałaś się o Ye-sol? Dlatego chciałaś ją wysłać za granicę?
Do-yeong.
Spotykaliśmy się dwa lata i jesteśmy małżeństwem od dziesięciu.
Powinieneś zapewniać mnie, że wszystko będzie dobrze,
a ty od razu mnie besztasz.
Nieważne, co słyszałeś lub usłyszysz,
nie bądź taki.
Kiedy coś wybierasz,
decydujesz się na to,
co lśni i jest bardziej estetyczne.
Nasze małżeństwo takie jest.
Lubisz moje ciało, głos,
żarty i pochodzenie.
Wszystko to lubisz.
Więc nie otwieraj pudełka, które ma być zamknięte.
Kocham cię, Do-yeong.
Nie chcę, żebyś się czegoś dowiedział.
Zadbam o to, żeby nic z tego pudełka nie wyszło na jaw
i Ye-sol nie stała się krzywda.
Czy możesz więc
pozwolić Ye-sol i mnie lśnić tak, jak to robimy teraz?
Proszę.
To pudełko wcale nie jest lśniące.
Jestem zazdrosna.
Nie powinnam tyle jeść. Szamanka kazała mi zrzucić trzy kilogramy.
Myślałam, że wystarczy dobra wróżba.
Dlatego że jesteś taka chuda.
Ale faceta mi jeszcze nie znalazła.
Fajnie mieć dobrą wróżbę.
To prawda, że temu twojemu facetowi ciągle sprzyja szczęście?
Nie jest najgorzej.
Mam dużo „ziemi” w swojej wróżbie, a on nie.
A więc to też się liczy? Ciekawe.
Co jest nie tak ze mną?
Dziękuję wszystkim.
Dobra robota.
Ta rana długo się goi.
Minęło już trochę czasu.
Przynieść nowy plaster?
Nie, ale już nie bierz nic tej marki.
Mam podrapane stopy!
Wyjdź. Jestem na parkingu.
O czym ty mówisz?
- Skończ z nim. - Z kim?
Z mężem.
Pozwól mi być ojcem Ye-sol. Znajdź sobie nowego męża.
Odbiło ci. Dlatego poszedłeś do szkoły Ye-sol?
Nie zmieniaj tematu.
Kochasz go?
Nie porozmawiasz z nim o Dong-eun.
Boisz się, że nie stanie po twojej stronie.
Nie, czekaj. A może wiesz, że nie stanie po twojej stronie?
A ja wiem o wszystkim.
I zawsze byłem
przy tobie.
To jest miłość.
- Myślisz, że to miłość? - Tak.
Miłość, o której nie wiedzieliśmy.
Prawda?
Chyba tak.
Nigdy o tym nie myślałam.
Kocham cię, Do-yeong.
Nie chcę, żebyś się czegoś dowiedział.
A więc…
Rzeczywiście tak jest.
Naprawdę go kocham.
Od początku go kochałam.
Jeśli mam być szczera, Yeon-jin,
z niepokojem czekam, co będzie dalej.
Myeong-o nie opuścił kraju i nie można się z nim skontaktować.
Czy to znaczy,
że przyznałaś się do winy?
Czy to możliwe,
że aby zatuszować jedną zbrodnię, popełniłaś kolejną?
Proszę. W środku jest woda utleniona.
Jest pani ranna?
- Postaw to i wracaj do pracy. - Dobrze.
Z radością pomyślałam,
że może nieumyślnie otworzyłaś puszkę Pandory,
gdy próbowałaś zatrzeć ślady.
KOMENDANT SHIN YEONG-JUN
Słucham?
Masz czas jutro w porze lunchu?
Mam to, o co mnie prosiłaś.
Od pracy w fabryce po rzuceniu szkoły po posadę w podstawówce Semyeong.
Nigdy nie dostała mandatu, ubezpieczenie opłacała w terminie.
Ta suka to wzorowa obywatelka.
A co z matką tej suki? Gdzie jest?
Jeong Mi-hee?
Tego też potrzebujesz?
W liceum to się sprawdzało.
Im ktoś biedniejszy,
tym więcej krzywdy wyrządza własna rodzina.
PRZERWA
Kim była ta kobieta na zdjęciu?
Innych kojarzę z twoich opowieści i zdjęć, ale jej nie rozpoznałem.
Ta po lewej w czerwonym fartuchu?
To moja matka.
Chcesz wiedzieć, dlaczego umieściłam ją wśród sprawców?
Mogę zadać inne pytanie?
Często pierzesz koce?
Tak.
Czy też mogę o coś spytać?
W końcu chcesz się czegoś o mnie dowiedzieć. Czego?
Czemu kod do twoich drzwi to 3724?
Zwykle kody to data urodzin, dzień, w którym się kogoś poznało
lub numer rejestracyjny.
Ale tego nie mogę rozgryźć.
Możesz zadać inne pytanie?
Osadzony 3724, masz gościa.
Przepraszam panią.
Po pobycie tutaj
pojąłem, że zrobiłem coś okropnego.
Wiem, że mogę przepraszać, ale nie zmażę swojego grzechu.
Wiem też, że tego nie cofnę.
Nie wiedziałam.
Słucham?
Nie wiedziałam,
że taki bydlak jak ty
wysyła listy do mojego syna
przez cały ten czas.
Byłem niestabilny psychicznie…
„Nie wytrzymałem presji społecznej
i popełniłem błąd”?
We wszystkich listach te same brednie.
Tak, ja…
Ja…
nie umiem pisać.
Zamknij się!
Zadręczasz mojego syna, żeby ci skrócili karę, ty gnido?
Każesz mu przeżywać to piekło?
Nigdy ci nie wybaczę.
Jeśli jeszcze raz wyślesz taki list,
zabiję cię.
Pani jest lekarzem.
Co?
Wszyscy w rodzinie jesteście lekarzami.
Nie możecie zabijać.
Pani mąż zginął z powodu waszej przysięgi.
Nie robię tego, bo chcę się stąd wydostać.
Lubię tu być. Jest przytulnie.
Pozwalają mi ćwiczyć, dają trzy posiłki dziennie
i dbają o moje zdrowie.
Więc dlaczego
wysyłasz te listy?
Z nudów.
Więc synek przeżywa piekło?
Ty sukinsynu!
HA YE-SOL
Słucham.
Gdzie?
Komisariat w Jongno?
Kto to zrobił? Któreś z was?
Kto zgłosił zaginięcie Myeong-o?
Może to Yeon-jin.
Nas zachęcała. Może sama to zrobiła.
Nie zrobiłaby czegoś tak irytującego.
Zostajesz tylko ty.
Zadzwonili do mnie, bo jestem jego szefem. Jako dorosły będzie najwyżej uciekinierem.
Ten dupek ma 36 lat.
Nie zaangażują komandosów, bo gdzieś zniknął.
Więc to ty. Pierwsza zaczęłaś go szukać.
Dlaczego myślisz, że to ja?
I czemu wykluczasz siebie?
Więc to ty.
To ty, pieprzona suko. Mam spytać gliny, czy rzeczywiście tak jest?
Masz rację. To ja. Zgłosiłam to.
Ale co z tego?
Mówiłaś, że pewnie nie żyje.
A jeśli naprawdę nie żyje?
To dziwne, że zgłosiłam zaginięcie przyjaciela?
- Mieszka sam. Nie martwisz się? - Ta suka ześwirowała.
Od kiedy tak ci zależy na Myeong-o?
Już wiem, czemu cię zaprosił na randkę.
Spałaś z nim?
Co ty pierdolisz?
Zaprosił ją na randkę? Mam gęsią skórkę.
Twoje krocze zawsze było miejscem publicznym.
Zrobiłaś to celowo, prawda?
Co ty knujesz?
Wiesz, że kupowałam od niego prochy i dostawałam recepty na jego nazwisko.
Wiesz też, że mnie złapią, gdy zaczną śledztwo.
Więc po co zawiadomiłaś gliny?
Za dużo informacji.
- Wychodzę. - Puść.
Puszczaj!
Kurwa! Puść mnie!
Jeśli gliny zaczną do mnie wydzwaniać,
to naprawdę cię zabiję, suko!
PORANNA DOSTAWA
Co to jest?
Kimchi?
Nie.
Wpłaci pani wony i dolary osobno. I załatwi zaświadczenie o dochodach.
Co to wszystko jest?
Czy Sun-a ma już paszport?
Co?
Proszę.
PASZPORT REPUBLIKI KOREI
Ale po co pani paszport?
Przekażę to zagranicznej agencji. Proszę podpisać.
Sun-a pojedzie na studia za granicę.
Za granicą?
Próbuję przyspieszyć swoje plany.
Zacznę robić to, o co pani prosiła w dniu, w którym Sun-a wyjedzie.
Sun-a dowie się
o śmierci ojca w USA.
Okłamałam panią.
Nie zje pani porządnej kolacji z córką.
Pani
ją straci.
Ale będzie bezpieczna.
Daleko od agresywnego ojca
i matki zamieszanej w morderstwo.
Właśnie taki jest nasz plan.
Jeśli chce się pani wycofać,
proszę powiedzieć teraz.
APARTAMENTY EDEN
To na pewno dobry adres?
Tu mieszka Dong-eun?
Tak.
Podała ten adres na krótko przed przeprowadzką. Czemu?
Jesteś pewien, że to tutaj?
Ta suka mieszka…
APARTAMENTY EDEN SEMYEONG-RO 71
naprzeciwko mojego domu.
Tak, proszę pana?
Wypadło mi coś ważnego.
Odwołaj spotkania w weekend, poniedziałek i wtorek.
Napisz, gdyby było coś pilnego.
- Zrozumiałam. Czy coś jeszcze… Nie.
Gdzie jesteś?
Spotkajmy się.
Ile tu dają za jeden punkt?
Pewnie masz dużo pytań. Pytaj śmiało.
Nie jest ci zimno?
Myślałam, że spytasz, czy to wszystko zaplanowałam.
Raz chciałem być nieprzewidywalny.
Co byś zrobiła, gdybym nie zadzwonił?
Wezwałabym cię do szkoły.
A gdybym złożył skargę?
To prywatna szkoła, a ja mam wpływy.
Wiem.
To właśnie na twoje wpływy liczę.
Grać w go nauczył mnie pewien adwokat.
Mówił, że urodziłem się z czarnym kamieniem w dłoni.
Zawsze miałem przewagę, zawsze było mi łatwo.
Ale ta partia…
jest trudna.
Mam wiele pytań do ciebie i do Yeon-jin.
Ale ciebie zamierzam wysłuchać najpierw.
Dlaczego?
Twierdzisz, że jesteś ofiarą.
Jesteś tu?
Tak. Mieszkanie 301.
Jak szybko możesz to otworzyć?
Ale to nielegalne.
Gdyby było legalne, nie płaciłabym ci tyle.
A tak w ogóle,
nie jesteś prezenterką pogody? Park Yeon-jin?
Jeśli tak,
to czy to coś zmieni?
KOSTNICA
Proszę otworzyć drzwi i zaczekać tutaj.
Słucham?
Dobrze.
Chodziłaś do szkoły z Yeon-jin.
Czy zaplanowałaś nasze spotkanie?
Tak.
Czy właśnie po to
nauczyłaś się grać w go?
Tak się zaczęło, ale później polubiłam to.
Bo w go chodzi o budowanie domów.
W liceum chciałam zostać architektką, ale to zarzuciłam.
Wysłałaś to zdjęcie?
Wybrałam te, na których dobrze wyglądasz.
Nie wydaje mi się.
Gdzie mieszkasz?
Skoro wszystko zaplanowałaś, przypuszczam, że blisko.
Jestem gotowy.
Wiem z doświadczenia,
że nawet jeśli jesteś gotowy, taka przemoc
zadaje dużo bólu.
To był błąd.
Nie powinnam była znęcać się nad tą suką.
Trzeba było ją wtedy zabić.
YOON SO-HEE, 18 LAT
15 GRUDNIA 2004 ROKU
Napisy: Przemysław Rak