CHWAŁA
Co ty taka samolubna?
Czekamy na ciebie. Nie powinnaś uczyć się tak późno.
Idziesz z nami, prawda?
Racja. Dong-eun.
Chcesz studiować architekturę.
Jeśli masz pytania, przyjdź do mnie.
Mam wysokie klasyfikacje.
Kwalifikacje, głupku.
Tak powiedziałem, głupia suko.
Powiedziałeś „klasyfikacje”.
Nie pouczaj mnie, kretynko.
Twoje stopy, które chciały zadawać ból, i wszystkie stopy, które szły obok.
Twoje usta, które śmiały się z bólu innych,
i usta, które śmiały się z nimi.
Te napastliwe oczy
i wszystkie oczy, które czule na nie patrzyły.
Twoja dłoń, która dręczyła innych, i wszystkie dłonie, które ją trzymały.
I
twoja dusza, która radowała się każdą chwilą.
Tak daleko planuję się posunąć, Yeon-jin.
Nie będzie przebaczenia, więc…
nie będzie też chwały.
Ty suko!
- Puść. - Zachowujesz się jak licealistka.
Puść mnie!
Spełniłaś wszystkie marzenia?
Wygląda na to, że masz przyzwoitą pracę.
Wyszłaś za dobrego faceta, gdy byłaś młoda i ładna.
Żyjesz szczęśliwie?
Udało ci się. Prawda, Yeon-jin?
O rety!
- Uważaj. - Kiedy to przygotowałeś?
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje, droga Yeon-jin
Niech nam żyje sto lat
Czego chcesz?
Musiałaś przejrzeć artykuły o moim małżeństwie.
- Co ty kombinujesz? - Hej!
Przecież jej tu nie zabijesz. Na zewnątrz jest pełno uczniów.
Bądź wyrozumiała.
Yeon-jin to wciąż dziecko z napadami agresji.
W ogóle się nie zmieniliście.
Wasza przyjaźń też nie. Jestem zazdrosna.
Ty trochę się zmieniłaś.
W liceum byłaś czarno-biała.
Teraz przybyło ci kolorów.
Tak uważasz?
Muszę iść.
Czekam na twoje prognozy.
Czasem napiszę coś na stronie, zgoda?
Miło było was zobaczyć.
A przy okazji, Jae-jun,
ty nie wiesz,
co to są kolory.
Przyniosłem torbę.
Nie przyszedłeś do pracy i cały dzień nie odbierałeś.
Nie rozumiem czegoś. Częściej prowadzę swoje auto niż ty.
Za co więc ci płacę?
Przepraszam.
Urwał mi się film.
Mam zrobić coś jeszcze?
Ustal, co kombinuje Moon Dong-eun.
Moon Dong-eun?
Ta z liceum?
Ta, której zakryłeś usta.
Ile to zajmie?
A czy przypadkiem
nie spałeś z Dong-eun?
Macie dziecko?
Jesteś naćpany?
Oszalałeś?
Postanowiłeś być idiotą?
Kąpiemy się we trójkę?
Nie.
Mnie nie kupuje torebek.
Piękny widok w nocy.
Może tu z tobą zamieszkam?
Przypomnisz, jak ci na imię?
Ha-na.
Moja droga Ha-no.
Nie jesteś zbyt lotna, prawda?
Czy ja wyglądam, jakbym się naćpał?
Nie wiesz, jak się nazywasz, a masz takie marzenia.
To smutne.
Hej, Ha-na.
Masz rude włosy, prawda?
Tak, są rude.
Nie widzisz?
Ha-na.
Są dwie suki, których nienawidzę.
Ania z Zielonego Wzgórza i Akazukin Chacha.
Skoro ty też jesteś ruda,
mam ci uprzykrzyć życie, żeby cię zahartować?
Gdyby była prośba o konsultację u pana Yoona z 701, dzwoń.
Przepraszam, Yeo-jeong. Mogę o coś spytać?
Spytaj mnie. On musi iść.
Wszystkim się zajmę.
Wychodzę, bo ci ufam. Zadzwoń do mnie.
Wrócę.
O co chodzi?
Czy Yeo-jeong jest synem dyrektorki?
Naprawdę? To syn dyrektorki?
Myślałem, że to jej córka.
Do twarzy mu w różowym.
Czyli to prawda.
Dowiedziałem się wczoraj.
Jong-heon,
więc ojciec Yeo-jeonga jest byłym dyrektorem,
który zmarł, tak?
Tak cię to interesuje? Możesz sprawdzić w Internecie.
Naprawdę zabił go pacjent, którego uratował?
Dziś jest rocznica śmierci jego ojca. Dlatego wyszedł wcześniej.
Pamiętasz o rocznicy jego śmierci?
Matka Yeo-jeonga to moja kuzynka.
Rozumiem.
Co?
Jesteś lekarką. Nie powinnaś palić.
W domu jest pełno chirurgów.
Jadłeś wcześniej, prawda?
Będziesz mógł pić?
Twoi wujkowie są już pijani.
- Masz arkusz? - Zaraz przygotuję.
Proszę. Należał do twojego ojca.
Teraz jest twój.
Chodźmy. Twój ojciec czeka.
DOŁĄCZ DO NAS, OJCZE, KTÓRY POŚWIĘCIŁEŚ SIĘ NAUCE
- Myślałam, że to duch. - Zaplanowała to.
Wiedziała, co robi.
Co ona kombinuje?
Myeong-o, dowiedz się.
Kto mi zapłaci i ile?
Najpierw ty mi coś daj.
Ten kolor jest trochę…
Hej.
Pokaż tamtą.
U ciebie wszystko w porządku, Yeon-jin?
A jeśli w Internecie rozniesie się dziwna plotka?
A jeśli w drodze do domu obrzucą cię jajkami?
Moon Dong-eun, ta suka!
Smutna minka.
Pieprzona suka.
MOJA RYBKA
Kochanie! Smakował ci obiad?
Mama niedługo wraca do domu.
Wylałam mleko na kapcie. Są mokre, więc chodzę boso.
Boso?
To niebezpieczne!
Mówiłaś nauczycielowi?
Pan Yang Wu-gyeong nie jest już naszym wychowawcą.
Jak to?
Mamy nową wychowawczynię.
Niedługo przyjdzie.
Naprawdę?
Nie mówili mi, że…
Jutro pójdę do szkoły.
Ucieszysz się. To twoja przyjaciółka.
Kto?
Nowa nauczycielka.
Pani Moon Dong-eun.
Jak się nazywa twoja nauczycielka?
Miło nam.
Proszę jej przekazać wszystko, co powinna wiedzieć o naszej szkole.
Panie dyrektorze.
- Proszę zadbać o panią Moon. - Oczywiście.
Nazywam się Moon Dong-eun.
Przejmę was po panu Yangu, który odszedł ze szkoły.
Od teraz w tej klasie przestają mieć znaczenie trzy rzeczy.
Praca waszych rodziców, ich pieniądze
i ich znajomości.
Pamiętajcie, aby przestrzegać tych trzech zasad.
Nie dręczcie innych, bo nosicie lepsze ubrania,
bo jeździcie lepszym autem albo mieszkacie w lepszym domu.
Jeśli będziecie kogoś dręczyć, sprawię, by wasza rodzina błagała
o wybaczenie, w tym wasza mama, która kupiła wam ubrania,
tata, który was wozi autem, i dziadkowie, którzy zapłacili za wasz dom.
Oby to był wspaniały rok.
Tak!
Umyjmy zęby.
Przysuń szczoteczkę.
Ciekawe, skąd zna prezesa.
Osobiście ją przedstawił.
Może to jego krewna.
Czuje się pan lepszym człowiekiem, panie Kang,
gdy udaje pan tak naiwnego?
Jest pan dumny?
Przepraszam.
Pewnie z nim sypia.
Albo sypiała.
Na sto procent.
Wychowawczyni Ye-sol.
To naprawdę ty?
Chodzi boso, bo wylała na siebie mleko.
Jej stopy były takie małe i miękkie.
Więc to nie przypadek.
Jasne, że nie. W mojej podróży tutaj nic nie było przypadkowe.
Weszłam prosto w twoją pułapkę, prawda?
Niewiarygodne.
Myślałam, że znajdziesz gównianego faceta, będziesz mieć gówniane dzieci
i gówniane życie. Jestem pod wrażeniem.
Jak długo to planowałaś?
Przykro mi, że nie wiesz. Jesteś moim marzeniem.
Mówiłam, że się spotkamy.
Pewnie cieszył cię każdy krok, który cię tu przybliżał.
Było mi tak ciężko, że myślałam, że umrę.
Ale teraz czuję radość.
Powinnaś była wtedy zdechnąć!
Dla kogo?
Nawet taka suka jak ty ma dobre życie. Czemu miałabym umierać?
Spotkałyśmy się znowu, bo przeżyłam.
Dziś było wyjątkowo miło.
Witaj w mojej własnej sali gimnastycznej, Yeon-jin.
To zupełnie zrozumiałe.
Skoro to wszystko zaplanowałaś, mogłaś wymyślić coś tak popieprzonego.
Nawet takie zero jak ty może czasem sprawić innym przykrość.
Dobra. Próbuj.
Powodzenia.
HYE-JEONG: PAMIĘTACIE NASZEGO WYCHOWAWCĘ? JEGO ŻONA SIĘ ODEZWAŁA.
JAE-JUN: MASZ ZNAJOMOŚCI
HYE-JEONG: ON NIE ŻYJE
Nie żyje.
Zostałaś nauczycielką?
Poszłaś na studia?
Tak, panie Kim.
To pańska zasługa.
Dziękuję panu.
Ja to wezmę.
Ojciec ma astmę.
Kwiaty mu szkodzą, zwłaszcza lilie.
Więc mogą być dla ciebie.
Gratulacje. Zdałeś egzamin na inspektora szkolnego.
Skąd o tym wiesz? Ja dopiero co się dowiedziałem.
Zaliczyłem pierwszą część. Została mi rozmowa.
Trochę się stresuję.
Nie musisz się martwić. Masz w rodzinie wspaniałych nauczycieli.
Gdy składałam rezygnację, zdjął pan zegarek…
Zamknij gębę!
Tato?
Ty przeklęta suko!
Ty śmieciu!
Ty!
- Tato! - Ty!
Poczujesz się lepiej, kiedy zrujnujesz mi życie?
Gdybym wiedział, że to się stanie,
- zatłukłbym cię wtedy! - Tato!
Martwił się pan o mnie, gdy rujnował mi pan życie?
Dong-eun, ty też musisz się uspokoić.
Tato, wejdź do środka!
Ludzie patrzą!
To kłamliwa suka. Nie warto jej słuchać.
Dong-eun.
Powiedz mi…
O co chodzi?
Przyszłam do ciebie, nim opublikowałam to na stronie kuratorium.
Kuratorium?
Dobrze wiem, że jesteś niewinny.
Ale
ja też byłam wtedy niewinna.
Tylko że ty jesteś dorosły, a ja…
miałam 18 lat.
Czy to ty?
Zrobiłaś to panu Kimowi?
O czym dokładnie mówisz?
O jego śmierci
czy o jego karze?
Tato!
Zaczynają napływać gratulacje i kwiaty.
Ja też będę tatą.
Ojciec zrobi dla dziecka wszystko, prawda?
O czym…
O czym ty mówisz?
Została mi tylko ocena końcowa.
Mam szansę zostać inspektorem.
Postaram się ci pomóc.
Jestem na emeryturze, ale…
Możesz otworzyć okno?
Nie.
Nie bądź taki.
Wiesz, że plotki szybko się rozchodzą.
I to plotki decydują o twojej reputacji!
Oddaję ci zegarek.
Dobrze.
Soo-han, otwórz okno.
Znam tylko jeden sposób,
w jaki możesz mi pomóc.
Pozostań szanowanym ojcem,
który otrzymał Order Zasługi.
Zrób to dla mnie. Proszę.
Soo-han, proszę, okno…
Tato!
To, co stało się z panem Kimem,
jest jego winą, nie moją.
Jeśli szukasz innego sprawcy,
to jesteś nim ty, nie ja.
Popieprzona suka!
I już lepiej.
Dobrze, że się nie zmieniłaś.
A teraz porozmawiajmy o tym, co cię najbardziej interesuje.
Proszę pani?
Widziałam, że twoja córka jest niewinna, łagodna
i życzliwa.
Ona będzie twoją karą.
Zabiję cię.
Jeśli spadnie jej choć włos z głowy, zobaczysz, co się stanie.
Jestem bardzo ciekawa.
Co się stanie?
Pokiereszowałaś już moje ciało i zmiażdżyłaś mi duszę.
Co jeszcze możesz zrobić?
Przenieść ją do innej szkoły? Nawet o tym nie marz.
Przenieść mnie do innej szkoły? Nawet o tym nie myśl.
Od teraz będziesz cierpiała.
Tak jak ja cierpiałam.
Kurwa!
Ile mam dać na kondolencje?
Jego żona znowu do mnie pisała.
Daj 100 000 wonów dla kolegi, 500 000 dla przyjaciela,
milion wonów dla psa,
a dla nauczyciela 50 000.
Ile dasz mi na ślubie?
Sto.
Boże!
Wonów.
Kurwa.
Proszę wybaczyć, może pan chwilę potrzymać parasol?
Wino z sekretariatu jest na siedzeniu pasażera.
To od pana Shina z firmy Hanjinmaru.
Możesz je wypić.
Kosztuje pewnie grubo ponad milion wonów.
Słucham?
Nie mogę, proszę pana.
Mam zajęte ręce.
Nie mogę przyjąć czegoś tak cennego.
Nawet nie wiem, jak je pić. Proszę się nie przejmować.
To ja powinienem ci mówić, żebyś się nie przejmował.
Nie wiem, w czym problem.
Słucham?
W drodze do domu kup wino za 10 000 wonów.
I trochę sera.
Najpierw wypij tańsze wino, a potem to.
Tak nauczysz się, jak je pić. Do jutra.
Wiesz, o czym marzyłam?
Tata!
Witamina tatusia! Skarb tatusia!
Marzyłam, że pewnego dnia
zapomnę twoje imię i twoją twarz.
I gdy cię przypadkiem spotkam, będę się zastanawiać:
„Kim ona jest?”.
Miałam nadzieję, że cię nie będę pamiętać.
To okropne, gdy się nad tym zastanowić.
Mój świat kręci się wokół ciebie.
A ponieważ tak jest,
świat, w którym będzie żyła twoja córka, będzie kręcił się wokół mnie.
Przyjmę na siebie tę straszliwą urazę, którą odczuje,
jako cenę swojej zemsty.
DLA YEON-JIN
Co się stało? Kto to zrobił?
Mam zdjęcie, które pani wysłała.
Wykorzystam też zdjęcie So-hee.
Dziękuję pani.
To coś, co muszę zrobić.
Byłam wtedy młoda.
Przyjaźniłaś się z So-hee?
Mogę prosić o podpaski? Bez skrzydełek.
Chwileczkę.
Oto woda utleniona i maść na oparzenia.
Razem 4700 wonów.
Nie.
Gdy znęcali się nad So-hee,
ja…
stałam z boku.
A potem stałam się ofiarą.
Teraz więc
zostanę sprawcą.
Trochę za późno, ale nie będę już stać z boku.
Czy…
to początek długiej bitwy?
Tak.
To jedyne, co mogę ci powiedzieć.
Wygraj, proszę.
Tamta 18-letnia Dong-eun i ta 36-letnia Dong-eun.
Trzymam kciuki za obie.
Dobrze.
Zrobię
wszystko, żeby wygrać.
Jesteś. Bałem się, że nie przyjdziesz.
- Czemu miałabym nie przyjść? - Spotkałaś resztę.
Nie powiedziałeś im, że się widzieliśmy.
Po co miałbym mówić?
Postawiłem na ciebie wszystko, co mam.
A więc…
zginiesz, jeśli wplączesz mnie w jakiś kanał.
Jadłaś już?
To krótko potrwa.
Niech trwa długo. Pogadamy przy jedzeniu. Co lubisz?
Przepraszam!
Poproszę butelkę soju.
Czemu nie jesz?
Już jadłam. Co z tym, o co prosiłam?
Napijesz się?
Już piłam.
Info o dragach, które kupiła Sa-ra, i o gościu, na którego leci Hye-jeong.
Co z tymi włosami?
DNA się zgadza.
Naprawdę? Czyli Jae-jun ma dziecko?
- Gdzie? - Sama wykorzystam tę kartę.
Ty weź to.
Kostnica? Co tam jest?
- To lepsza karta? - Jeśli chcesz pieniędzy, to tak.
A kogo tam znajdziesz, przekonasz się sam.
Coś na tym zarobię.
Prawda?
D-3. Tutaj.
YOON SE-HEE KOBIETA, 18 LAT
A więc
Yoon So-hee leży tu od ponad dziesięciu lat?
Zgadza się.
Rachunek wynosi 100 milionów wonów.
Policja uznała to za samobójstwo, ale jej rodzice się nie zgadzają.
Nie odbierają telefonów od nas.
Nie możemy usunąć ciała bez zgody rodziny.
Mogę…
Czy mogę to zobaczyć? No wiesz, zwłoki.
Chyba nie powinienem…
- Jesteś z najbliższej rodziny? - Nie.
Przyjaźniliśmy się. W liceum często się spotykaliśmy.
Musi ci towarzyszyć członek rodziny.
Dla nas to też problem.
Spróbuj przekonać rodzinę.
Mogą zrezygnować z odbioru ciała.
Chcesz wiedzieć, czego chcę?
Czy chcę, żeby skrzydła Myeong-o wywołały huragan?
Myeong-o nie ma skrzydeł, Yeon-jin.
Nie zasługuje na coś tak pięknego.
Myeong-o to moja karta SD.
Wsadziłam go do aparatu, żeby zrobić pewne zdjęcie.
To będzie warte kupę forsy.
Rany, Dong-eun. Ciekawa laska się z ciebie zrobiła.
PACJENT: YOON JEONG-HWAN
Przenieśliście Yoon Jeong-hwana?
Nie wiedziałeś? Rano doznał zapaści.
Nic panu nie jest? Nie oparzył się pan?
Nic mi nie jest.
Czy ktoś znęcał się nad tobą w szkole? Ktoś cię uderzył?
Mamo, co się stało?
Nawet nauczyciele nie mogą tego robić.
Czy ktoś przyłożył ci coś gorącego do ciała?
Czemu ktoś miałby to robić?
To okropne.
Za to powinna być kara.
Idę pograć z koleżankami.
Ye-sol!
Przychodzi raz w tygodniu, w piątki.
Już trzy z pięciu zdjęć, które robię, są ostre.
KLUB GO
Szybko nauczyłam się grać w go, Yeon-jin.
Miałam jasny cel.
Wygrywasz, gdy przejmujesz terytoria, które zbudował przeciwnik.
Jest piękna.
Dawno cię nie było.
Musiałam zarabiać na życie.
Czym się zajmujesz?
Zdradzałam naiwnych mężczyzn i doprowadzałam ich do płaczu.
Dużo zarobiłaś?
Niezbyt.
Jestem dobrym człowiekiem.
Gdzie uczyłaś się grać w go?
W parku.
Odpowiadasz tak zaskakująco.
Stawka to 20 000 wonów za partię?
Jeden oddech.
Jestem bez szans.
Zapłacisz gotówką?
Co?
Było miło.
Dam 50 000 za partię.
Zagramy rewanż?
Przy okazji, Yeon-jin,
chcesz znać prawdziwy powód, dla którego lubię grać w go?
To byłby hazard.
Tak?
Gdy grasz w go, swoje pragnienia wyrażasz w ciszy.
Uwodzisz i dajesz się uwieść. Jedno rozbiera drugie do naga.
Gdy przeciwnik się nie rewanżuje…
wtedy…
staje się to zwykłą partią go.
Chętnie spróbuję…
hazardu.
Napisy: Przemysław Rak