CHWAŁA
MŁODOCIANI: PRZEDZIAŁ WIEKOWY
Przez jakiś czas myślałam o tym.
Jesteś u celu.
Kiedy pytam, masz odpowiadać, suko!
Jak śmiesz mnie lekceważyć?
„A jeśli ktoś
spróbowałby mi pomóc?”
Cholera!
Dokąd leziesz?
Myślisz, że ktoś ci pomoże, jak tędy uciekniesz?
Dzisiaj cię wykończę.
Przestań ją bić!
Przestań! Bo cię zabiję!
Sun-a, nie rób tego!
Mama się wszystkim zajmie.
- Nie rób tego. - Nie!
Muszę to zrobić, mamo!
Jestem nieletnia, nic mi nie będzie.
- Odsuń się, mamo! - Nie!
Nie rób tego!
Zrobię to, jeśli będę musiała. Nie rób tego.
Sun-a.
Obu wam odwaliło?
Dajesz świetny przykład.
Wspaniały wzór do naśladowania!
Potrzebny ci kolejny łomot. Kurwa!
Zamierzasz mnie tym dźgnąć?
No śmiało!
Dźgnij mnie! Ty głupia suko.
Obu wam odbiło.
Zakończmy to dzisiaj, dobrze?
Zróbmy to.
Gdzie mnie dźgniesz?
Może przyjaciel albo bóg.
Nie dotykaj Sun-a.
Zabiję cię.
Może nawet pogoda. A jeśli nie,
to ostra broń.
Umrzyjmy wszyscy, suko!
SZUKAM PRACOWNICY. PROSZĘ O KONTAKT
SZPITAL OGÓLNY W SEULU
Założyłem 12 szwów.
Przepisuję ci antybiotyki, więc nie pij i nie pal.
Jestem licealistą.
Dlatego mówię, żebyś tego nie robił.
Co trzy dni zmiana opatrunku.
Yeo-jeong, profesor robi obchód.
Dobra.
Pani Kim.
Mogę dostać chociaż łyka?
- Kawy? - Nie.
- Trzymajcie go z dala od automatu. - Dobrze.
Nie wiesz, że pełny brzuch zapewnia zdrowie?
LEE SE-DOL – ALPHAGO 0:3
PIĘĆ LAT PO POJEDYNKU
Kto to jest Lee Se-dol?
Dziękuję, że mnie uczyłeś przez cały ten czas.
Obyś został świetnym lekarzem.
To nasza ostatnia lekcja?
Dlaczego?
Jeszcze mnie nie pokonałaś.
Nie ciebie chcę pokonać.
Pójdę już. Mam dodatkowe korepetycje.
- Chcesz kupić dom? - Na korepetycjach tyle nie zarobię.
Wiem. Domy zwykle się dziedziczy.
Ale jak możesz się tak pożegnać? Spędziliśmy razem tyle czasu.
Powiesz, w którym kierunku zmierzasz?
Wiem.
Biegniesz dokądś co sił w nogach, nawet teraz.
Ale nie wiem dokąd.
Szczerze mówiąc, też chcę
dokądś pójść, ale mam słabą orientację w terenie.
Twoja matka jest dyrektorką szpitala ogólnego w Seulu, prawda?
Jesteś u celu, prawda?
Odkąd się urodziłeś, pewnie słyszałeś
„Jesteś u celu” niezliczoną ilość razy.
Codziennie oglądam prognozę pogody.
Niektóre zimy są cieplejsze niż zwykle.
Gęsta zimowa mgła pojawia się
z powodu ciepłej zimy po fali zimna.
Ponieważ jest im ciepło,
nie wiedzą, jak zimno jest na dworze.
Ich życie jest spokojne i szczęśliwe.
KAWIARNIA GYODAE
Gdzie się spotkamy? Proszę podać miejsce.
LEE SEOK-JAE
Na odwrocie zdjęć zapisałam podstawowe dane.
Są tam też inne informacje, które zebrałam.
Potrzebuję nowych informacji.
O dyrektorze Kim Shin-tae również.
Dobrze.
Może pani płacić minimalną stawkę za osiem godzin dziennie.
Plus transport, jedzenie i inne koszty.
Zgoda.
Nie zawsze będziemy działać legalnie. I moje sprawy zawsze mają priorytet.
Dobrze.
Zajmie to trochę czasu, ale nie będziemy mieć krwi na rękach.
Dobrze.
Umie pani prowadzić?
Nie.
Proszę się nauczyć.
Dobrze.
W której klasie jest pani córka?
Ona nie będzie sprawiać kłopotów.
Jest duża, umie się sobą zająć.
Nie trzeba się nią martwić.
W weekendy proszę ją wsadzać do pociągu do Semyeong.
Dam jej korepetycje.
Też może mi pani płacić minimalną stawkę.
Dziękuję.
Przyniosę dobre wiadomości.
NAUKA JAZDY
LEKCJA W TOKU
Przepraszam.
Wyłącz światła awaryjne i jedź dalej.
MATEMATYKA W GIMNAZJUM
Na czym skończyłyśmy?
Czy nauczycielom wolno udzielać korepetycji za pieniądze?
Nie wolno.
Ale ja niezbyt przejmuję się prawem.
PRAWO JAZDY
O rety!
Boże!
Umie pani używać aparatu fotograficznego?
To jest karta pamięci.
Dam pani kilka takich.
Wkłada się ją tutaj.
Zamyka się i robi zdjęcie.
Aby ją wyjąć, trzeba nacisnąć na to.
Zostawi pani kartę tutaj, a ja ją odbiorę.
Rozumie pani?
A kiedy przekażę zdjęcia?
Zdjęcia będą tutaj.
Śmiało.
Tyle muszę się nauczyć.
Chyba zaraz pęknie.
Tak. Jeśli włoży ją pani w ten sposób, pęknie.
Złota część musi być na dole.
Udało się.
Nic nie widzę.
Yeon-jin, czasem się zastanawiam.
Solidarność ofiar
i solidarność sprawców.
Która z nich jest silniejsza?
Moja dusza śpiewa Ci, Zbawco
Jak wielkiś Ty
Moja dusza śpiewa Ci, Zbawco
Jak wielkiś Ty
Gdy przez las…
Moje zdjęcia jeszcze są kiepskie. Przepraszam.
Ale pomyślałam, że i tak je pani rozpozna.
KLINIKA TĘCZOWE OKO
OKULARY, SOCZEWKI
CHOROBA ROGÓWKI, ŚLEPOTA BARWNA, SOCZEWKI KOREKCYJNE
Powtórz to.
Tyle gadałeś, a teraz tak cicho?
Co powiedziałeś o moich oczach?
Co z moimi oczami, skurwielu?
Jaki to kolor?
Odpowiadaj!
On zemdlał. Przestań.
Może i jestem daltonistą, ale nie jestem ślepy!
Wiem, że zemdlał!
Chyba nie zostałaś dobrą żoną, Yeon-jin.
Możesz się starać, żeby to ukryć.
Zabroniłam jej, to niebezpieczne.
W porządku.
Ye-sol! Ale urosłaś!
Jak dorosnę, też będę prezenterką pogody.
Pogodę przedstawiła Ha Ye-sol.
Mamo, te szpilki są zielone, prawda?
Nie, są czerwone.
Spójrz na mnie.
Kolor tych szpilek nie ma znaczenia.
Ważne jest to, że są drogie
i trudno je zdobyć.
A co najważniejsze,
ile by ich nie było, możesz mieć je wszystkie.
Na wszystkich metkach ceny są podane liczbami,
nie kolorami.
Rozumiesz?
Nie mówić o tym tacie, prawda?
O, pan Jeon!
To właściciel tego miejsca.
Kogóż ja widzę? Ile to czasu minęło?
- Hola! - Hola!
Señorita.
Piękna jak zawsze.
Gdybyś zadzwoniła, wyłożyłbym czerwony dywan.
Jasne.
Byliśmy sąsiadami w Hiszpanii.
To moja przyjaciółka. Daję jej rekomendację na członkinię klubu.
Zastanów się nad tym.
Czy to nie przesada?
Musi się zastanawiać, czy mogę kupić karnet?
Jak się dziś podobało?
Nasz klub ma najlepsze tereny w kraju.
Każdy, kto tu był, chce do nas wracać.
Gdy się ćwiczy, wszędzie jest dobrze. Pierożki w barze były pyszne.
Trudno się tu dostać.
Potrzebujesz co najmniej czterech rekomendacji.
Spełnia wszystkie warunki, żeby być członkinią.
Jej syn to prezes Jaepyeong Construction.
Przejrzę pani podanie.
Muszę już iść.
- Zadzwonię. - Dobrze.
Zawieszamy przyjmowanie członków. Odrzuć jej podanie.
Cholera.
I nie sprzedawajcie pierożków w barze. Wypieprzcie je.
Tak jest.
KLUB GO
Zaparkuj, zostaw kluczyk i jedź do domu. Jest piątek.
Dziękuję.
Pan Choi już tu jest.
Dziękuję.
Zapewniłem sobie prawa do rozwoju Jeongbok-dong.
I ustaliłem z miastem, że otworzymy plac Go,
jak tylko zakończą prace ogrodnicze.
Trwa to dłużej po zmianie firmy ogrodniczej.
Świetnie.
Rewelacja.
Dziś młodzi nie interesują się grami takimi jak go.
To rzadki widok.
Park, właściciel restauracji, przegrał z nią dwie partie.
Okropnie się wściekł.
Obstawiają 20 000 wonów na rundę.
Naprawdę?
Najpierw zgarnij tę grupę.
To nic nie da. Poddaj się, to przegrasz o dziesięć punktów.
Załatwiła go.
Imponujące.
- Przegrał 20 000 wonów? - Widziałeś to?
- Naprawdę… - Jest dobra.
KIERUNEK: LOTNISKO
Jestem w Seulu. Jutro mam wolne. Nudzę się.
Przepraszam, pomyłka.
Co za wariat!
Myślałaś, że to Jae-jun, prawda? Kurwa, jesteś śmieszna!
Otwórz drzwi!
Tym razem dobrze trafiłaś.
Z tyłu jest iPad.
Wolno ci jeździć autem Jae-juna?
Pewnie podrywasz w nim dziewczyny.
Ta praca byłaby nie do zniesienia bez takich bonusów.
Sześć, dziewięć.
Sześć, dziewięć, sześć, dziewięć. Kod dostępu!
- Piękny zestaw liczb. - Jesteś obrzydliwy.
Jest rozwodnikiem.
Ma mnóstwo lokali i ziemi.
Ma nawet konie na Czedżu.
A ja myślałam, że to wszystko ściema!
Możesz sprawdzić jego byłą żonę?
Wygląd, szkoła, rodzina, wszystko.
Kolejne 300 000 wonów. Ile to zajmie?
Skąd ten pośpiech?
Zrobię to za 450 000 wonów. Jestem ostatnio zajęty.
Za tydzień zabiera mnie na Czedżu. Muszę zdecydować, czy się z nim prześpię.
Oczywiście. W takim razie się zamknę.
Muszę uważać. Omal nie powiedziałem „dziwko”!
Rany. Nawet nie mam ochoty cię zbluźnić.
Wiesz, gdzie można znaleźć klasy?
W samolocie.
Pierwsza, biznesowa, ekonomiczna.
Dzieli je tylko zasłona, ale nie można jej przekroczyć.
Co ty chrzanisz?
Ty zostaniesz za zasłoną
i będziesz ledwo zarabiał na chleb.
Ja ją przekroczę.
Zatrzymaj auto. Auto Jae-juna.
To aż tak fajne?
W tym momencie partia była skończona, ale ona ją przeciągnęła.
Dlaczego?
Kto?
Kobieta w klubie go.
Co jest?
Zdrzemnę się i idę do pracy.
Głowa mnie od tego boli. Czemu w to grasz?
Daje radość intelektualną i estetyczną.
Dlaczego palisz? To ci nie służy.
Słuszna uwaga.
Czemu poślubiłeś palącą kobietę, skoro sam nie jesteś palaczem?
Poza paleniem dajesz mi radość.
Intelektualną i estetyczną.
To mi się w tobie spodobało.
Masz odpowiedź na każde pytanie.
Ale wiesz,
miałeś trzy zaaranżowane propozycje.
Czemu wybrałeś mnie?
Miałaś na sobie najmniej ubrań.
Najmniej, ale wszystkie były od Diora.
Rozwalasz mnie.
Niby łagodny, ale czasami wychodzi z ciebie drań.
Pośpiesz się.
Będę skąpo ubrana w łóżku.
Pięć minut.
Czy ja śnię?
Do mnie mówisz?
Uszczypnąć cię?
Zacznijmy za dziesięć minut.
Zdałaś egzamin nauczycielski?
- Tak. - Naprawdę?
Gratulacje.
Trochę spóźnione.
Dziękuję.
Jadę na konferencji w Semyeong z kilkoma profesorami.
U ciebie wszystko gra?
Tak.
Podobno powołali cię do wojska.
Skończyłem służbę wieki temu.
Skąd o tym wiesz?
Od tamtych dziadków z parku.
Mówili, że ten młody bezrobotny poszedł do wojska i wróci odmieniony.
Więc poszłaś do parku?
Miałam napisać do ciebie list?
Lekarze wojskowi też dostają listy?
- Zwykle listy miłosne. - Miałeś ich dużo?
DO JOO YEO-JEONGA
Z WIĘZIENIA CHEONGSONG
Nie lubię listów.
Co cię sprowadza do Semyeong?
Pracujesz tam?
Jeszcze nie.
Miałam coś do załatwienia.
Ona jest z tobą?
Ciągle się gapi.
Muszę już iść.
Ja też.
A przy okazji…
wtedy
kiedy mieliśmy nasze lekcje go w parku,
był to najtrudniejszy okres w moim życiu.
Ale te lekcje z tobą
były jedyną stałą w moim życiu, jedyną rutyną.
Więc jeśli okazywałem radość,
to tylko dzięki tobie.
Gryzłem się tym od dawna.
Tu jestem.
Może dopadnie cię ciekawość.
Spokojnej podróży.
SZPITAL OGÓLNY W SEULU CHIRURG PLASTYCZNY JOO YEO-JEONG
Przepraszam.
Mieszka pani tu, prawda?
Mieszkanie 301.
Jestem właścicielką.
Dzień dobry.
Czy pani tu mieszka?
Rachunki za wodę i prąd są niemal zerowe.
Opłacam czynsz na czas.
Wiem.
Bardzo chciała pani to mieszkanie,
ale od miesięcy stoi puste. Zastanawiam się, co się dzieje.
Jeszcze nie dostałam pracy w Semyeong.
Wciąż szukam.
Wiem, że nie powinnyśmy się spotykać, ale mam nagranie wideo.
Wsiądę do auta.
Myślałam, że wsiądzie pani tędy.
Przepraszam. Następnym razem to napiszę.
Zrobiłam duże zbliżenie. Stąd słaba jakość.
Proszę patrzeć uważnie.
Dobrze.
Proszę. Tutaj.
„Może dziś usiądzie pan z przodu?”
Nie rozumiem.
„Kochanie, możesz usiąść z przodu”.
Kierowca nazywa się Jo Soo-hyeon?
Skąd pani wie?
Czyli to nie kobieta.
Był tam lek na zaburzenia erekcji.
W sumie płeć nie ma wpływu na to, jak długo się może.
Trzeba było się skupić na wieku.
Robi się pani poważna w dziwnych momentach!
Co?
Myślała pani, że nie umiem się śmiać, bo ciągle jestem bita?
Często mnie biją, ale jestem wesoła.
Boże!
Trzeba było mnie uprzedzić.
- O czym? - Że jest pani wesoła.
Nie chcę się śmiać.
Czemu nie?
Boję się, że zapomnę, co powinnam robić, jeśli zacznę się śmiać.
Nie pomyślałam o tym.
Będę ostrożna.
Może dlatego mnie bije.
Nie wolno tak mówić.
Podoba mi się to, jak się teraz czuję.
Jestem pogodna, ale nie miałam szansy tego okazywać.
Teraz znów mogę oddychać, więc się śmieję.
Bez obaw. Nie zaszkodzę pani.
Może trochę uśmiechu?
Dlaczego ona i ja… Dlaczego my
musimy co dzień się rozweselać?
Ciężka praca jest taka męcząca.
Mam tego dosyć, Yeon-jin.
Gotowe.
Jak się pan miewa, panie Kim?
To ja. Dong-eun.
Kto?
Z liceum Sunghan.
Rzuciłam szkołę w 2004 roku.
Nie pamięta pan?
Możesz powtórzyć?
Soo-han! Cześć.
Co cię tu sprowadza?
Dong-eun. Co tutaj robisz?
To mój rodzinny dom. To mój ojciec.
Naprawdę?
Jaki ten świat mały.
Byłam uczennicą twojego ojca.
Pamięta mnie pan, prawda?
Właśnie.
Teraz jestem nauczycielką.
Coś ty
powiedziała
o moim synu?
Powtórz to. Co powiedziałaś?
Czemu tutaj? Mówiłem, żebyś przyszła do Siesty.
Ten budynek stał pusty, już gdy byliśmy w liceum.
Nic się nie zmieniło.
Dość tych pogaduszek.
Próbujesz się zemścić, prawda?
Zgadza się.
No proszę. Nawet się nie boisz. Czemu mnie pominęłaś?
Nie zemszczę się na tobie, bo nic nie masz.
Pozostali mają coś do stracenia, ale ty nie masz nic.
Mówisz mi to prosto w twarz?
To idealne miejsce, żeby spaść i się zabić. Uważaj na słowa.
Wiem.
Raz nawet tu stałam.
Bo mnie dręczyliście.
Ty mi, kurwa, grozisz?
- Przynajmniej się boisz. - Prosisz się.
- Pamiętasz So-hee? - Co?
Krążyły plotki, że się zabiła po przenosinach do innej szkoły.
Musisz ją pamiętać.
Bo zanim mówiłeś: „Oto Dong-eun”,
pewnie mówiłeś: „Oto So-hee”.
To stąd spadła So-hee.
To nie było samobójstwo.
O co ci chodzi? To nie ja!
Nie zabiłem jej!
Wiem.
Więc wydobądź forsę od jej zabójcy. Taką mam dla ciebie informację.
Kto to był?
Mówiłam. Moje sprawy mają priorytet.
Trudno było je znaleźć. Było tam mnóstwo psiej sierści.
Dziesięć z cebulkami.
Słuchaj.
Czy to ty…
urodziłaś dziecko Jae-juna?
Prędzej ty byś je urodził.
Zadzwonię, gdy to potwierdzę.
Nie pominęłam cię, Myeong-o. Oczywiście, że masz coś do stracenia.
Tylko jedno.
Życie.
Wkłuj na ręce. Mówi, że na dłoni ją boli.
Sa-ra, obudź się. Musisz się odtruć i iść na wystawę.
Jest tak jasno.
Jesteś aniołem?
Dalej, wstawaj.
Masz dziś specjalną wystawę.
Jeśli musisz brać, spróbuj czegoś słabszego.
Są cienkie papierosy. Nie robią jakichś słabszych prochów?
WYSTAWA LEE SA-RY PATRZĄC NA IDEAŁ WE ŚNIE
Chcę ten. Wyślij go do mojego klubu golfowego.
Musisz zapłacić za dostawę, kliencie.
Bogaci są chciwi.
Oddaję wszystko po odebraniu podatków.
Wspieramy talent.
To świat podatków dochodowych.
Nic o tym nie wiesz, bo zarabiasz jakieś grosze.
Sa-ra?
Chować drinki.
To żona prezesa Janga.
Dzień dobry.
Cudowne obrazy.
Bóg obdarzył pannę Lee wspaniałym talentem.
Amen.
Kupiła trzy dzieła.
- Dziękuję. - Oczywiście.
Tędy. Potrzebujemy adresu do wysyłki.
Mamy wysłać do domu czy biura?
Rany.
Jakim cudem zachowuje się pani normalnie, panno Lee?
Za miesiąc dostaję przezabawną nagrodę.
Wpadniecie powstydzić się ze mną?
Pani też, panno Lee.
Kurwa, przestań.
Jaką nagrodę dostaniesz?
NAGRODY DLA ABSOLWENTÓW
To miejsce się nie zmieniło. Nie byłam tu od skończenia szkoły.
Naprawdę? Nie widywałaś się z wuefistą?
Hye-jeong go rzuciła. Płakał jak bóbr.
Nie było cię w Korei?
Oglądałam Lovers in Paris w Paryżu.
Odcinek ściągał się trzy dni, ale i tak obejrzałam.
Było fajnie.
Czemu ten dupek nie odbiera? Potrzebuję czegoś od niego.
Myeong-o?
Dziś też nie odbiera?
Też czegoś potrzebuję. Wiesz coś?
Pewnie się spił i leży nieprzytomny.
Co za idiota. Chyba muszę go zwolnić.
Jak to dawno temu.
U was wszystko w porządku?
Już ją gdzieś widziałam.
Od ostatniego spotkania naszej szóstki minęło 17 lat.
Raczej piątki. Nie ma Myeong-o.
Mam! Moon So-hee, prawda?
Pomieszałaś imiona. Moon Dong-eun i Yoon So-hee.
Słyszałam, że pracowała gdzieś w fabryce.
Co tu robisz?
Nie jesteś absolwentką.
Przykro mi, że pamięć mnie zawodzi.
Miło cię widzieć, So-hee.
Mówię, że to Dong-eun.
Czasem przychodzę do tej sali gimnastycznej.
Ale dziś są tu wszystkie przyjazne twarze.
Jak się masz, Yeon-jin?
Uwielbiam twoje prognozy pogody.
W telewizji sprawiasz wrażenie naprawdę dobrego człowieka.
A ty?
Jak się miewasz?
Ostatnio dostałam nową pracę, więc jestem zajęta.
Kupiłam też nowe ubranie i jadłam drogie sashimi.
Jest pan dyrektorem zespołu szkół w Semyeong, prawda?
Gratulacje.
Kim pani jest?
Przeszukała pani moje śmieci?
Nie było innego wyjścia.
Pański kierowca to Jo Soo-hyeon, prawda?
Czy syn i przyszła synowa wiedzą,
że podzielą się spadkiem z Jo Soo-hyeon?
Czy pani mi grozi?
Przepraszam.
To, o co proszę, jest bardzo proste.
Chcę być wychowawczynią w podstawówce w Semyeong.
Mam dobre kwalifikacje.
Mieszkam w Semyeong
i złożyłam rezygnację w mojej obecnej szkole.
- Jest pani nauczycielką? - Tak.
Czy mogę zacząć pracę od początku nowego semestru?
SZKOŁA PODSTAWOWA W SEMYEONG
HA YE-SOL
Rozpoczniemy ceremonię wręczenia nagród.
Nagrodę otrzymuje Park Yeon-jin, absolwentka 23. klasy maturalnej.
Od teraz każdy dzień będzie koszmarem.
Będzie ciekawie i strasznie.
Nie powstrzymasz mnie ani nie sprawisz, że zniknę.
Zamierzam stać się twoją bardzo dawną plotką,
Yeon-jin.
Niech żyje, Yeon-jin!
Brawo!
Jesteś niesamowita!
Napisy: Przemysław Rak