CHWAŁA
Pobrano opłatę za przejazd.
LATO 2022 ROKU
UWAGA! SZKOŁA
APARTAMENTY EDEN
Dopiero się wprowadziłaś?
Jak się pani miewa?
W końcu przyjechałaś.
Trochę to trwało.
Witaj.
Ten kwiat nazywany jest trąbką diabła.
Tamten to trąbka anioła, bo gra na trąbce
zwrócony do ziemi.
Twój to trąbka diabła, bo gra zwrócony do nieba.
Najwyraźniej Bóg uznał, że to aroganckie.
I może z tego powodu jego zapach można poczuć tylko w nocy.
Gliniane garnki przed wyrzuceniem trzeba rozbić.
Droga Yeon-jin, za którą tęsknię,
czy pamiętasz,
jak nienawidziłam lata?
Na szczęście wyprowadziłam się, zanim zrobiło się gorąco.
Od wczoraj organizuję swoje zdjęcia,
co długo trwa, bo to same cudowne twarze.
POGODYNKA PARK YEON-JIN
Zaczęłam wyobrażać sobie,
że pewnego dnia
otworzysz frontowe drzwi i tu wejdziesz.
Co to jest?
Jae-jun i Sa-ra. To nasze zdjęcia.
Hej,
kim ty jesteś?
To ja, Yeon-jin.
Ani trochę się nie zmieniłaś.
Wciąż jesteś chamska.
Powinnaś zdjąć buty, gdy wchodzisz do czyjegoś domu.
Dałaś mi kolejny powód, żeby cię zabić.
Nawet mnie nie rozpoznałaś.
Zabić mnie? Myślisz, że możesz mnie zabić?
Tak.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby cię zabić.
Więc śpiesz się, Yeon-jin.
Ja już tu jestem.
Chcesz posłuchać,
jak ja się tu znalazłam,
zanim sama tu dotrzesz?
Wpłynęło oficjalne zgłoszenie,
więc opiekunowie muszą się tu stawić.
Tylko ją ochrzanię, bez obaw.
Tak. Zadzwonię.
LATO 2004 ROKU
Park Yeon-jin.
- Tak? - Czemu dręczysz koleżankę?
Nie rób tego więcej. Twoja matka już wie, możesz iść.
To nie moja koleżanka.
A przy okazji…
Co łączy pana z moją mamą?
Znamy się z gimnazjum.
Jest pan takim Sonem Myeong-o mojej mamy?
Dlatego pomógł jej pan podczas rozwodu
i zebrał dowody, że tata miał romans.
A już myślałam, że pan spał z moją mamą.
Idziemy!
Nie ma kto rozwozić towaru!
Co za wstyd. Miałeś nie przychodzić!
Podadzą sobie ręce i się pogodzą.
Sa-ra, chodź.
W czym mogę pomóc?
Jestem opiekunem Dong-eun, jej wychowawcą.
Hej.
Przyszłaś tu w mundurku?
I wezwałaś policję, bo koledzy zrobili ci żart?
Dzwonili do wicedyrektora…
Później się tobą zajmę. Wstawaj!
Proszę mnie też zabrać.
W tym tygodniu jestem sierotą.
Moi rodzice są za granicą.
- Grają w golfa. - Tak?
Trzeba było do mnie zadzwonić.
Jego też zabiorę.
W porządku.
Zastanawiałem się, czemu wciąż tu jesteś.
Kto ci gotuje posiłki?
- Mam gosposię. - Naprawdę?
Mówiłam, że to ważny dzień.
Bardzo mnie rozczarowałaś.
- Nie wiedziałam, że wyląduję na policji. - Tym mnie rozczarowałaś.
Nie poradziłaś sobie z żebraczką.
Mówiłam, żebyś się zadawała tylko z Jae-junem.
I z Sa-rą, jeśli się nudzisz.
Szamanka powiedziała,
że ludzie z literą „O” w imieniu przynoszą pecha.
Son Myeong-o i Choi Hye-jeong. O nich mówię!
Wchodź. Jesteśmy spóźnione.
MOON DONG-EUN LICEUM SUNGHAN
Oto Dong-eun!
Ta sama Dong-eun, którą widujemy każdego dnia!
Witaj, Dong-eun.
Wybacz, że się nad tobą znęcałam.
Chcę cię przeprosić. Nie będziesz już zła, prawda?
Nie trzeba było dzwonić na policję. Wystraszyłaś nas.
A skoro tak rozmawiamy,
mogłabyś od teraz sprawdzać,
czy lokówka jest gorąca?
Puśćcie mnie!
To przestępstwo! Puśćcie mnie!
To tylko mała przysługa. Jakie przestępstwo?
Przecież przeprosiła. Chcę tylko sprawdzić, czy jest gorąca.
Nagrzała się?
Chyba jest gotowa.
Zobaczmy.
Pomocy! Błagam! Niech mi ktoś pomoże!
Nie marnuj sił!
Możesz krzyczeć do woli. Nikt się nie dowie.
Nikt ci nie pomoże.
Nauczyciel wuefu dał nam klucze!
Dlaczego mi to robisz?
Mam już tego dosyć.
Wy zawsze o to pytacie.
Dlatego że nic mi nie grozi
i nic się nie zmieni.
Spójrz na siebie.
Zrobiłaś awanturę na policji, a i tak tu wróciłaś.
Coś się zmieniło?
Mówię tylko, że nikt cię nie ochroni, Dong-eun.
Ani policja, ani szkoła, ani nawet twoi rodzice.
Jak nazywa się taka osoba?
Ofiara losu.
Mieszkasz w motelu.
Dzięki tobie usłyszałam o mieszkaniu w motelach.
Płaci czynsz przy pełni księżyca.
Żyjesz jak w bajce!
Dong-eun to pewnie moja wróżka chrzestna.
Nawet pomaga mi ułożyć fryzurę.
Puśćcie!
Puśćcie mnie!
- Puśćcie! - Zamknij się.
- Myeong-o, ucisz ją. - Puśćcie mnie!
Nie tak głośno, to miejsce publiczne.
Chcesz wodę utlenioną?
Sama się wszystkim zajmę.
Pobrudziłam sobie bluzkę.
Czym ją pobrudziłaś?
Krwią?
Niech mi pani da wodę utlenioną.
Co się stało? Kto to zrobił?
Mówiłaś wychowawcy?
Widziałam już taką bliznę.
Jeśli nie masz odwagi iść do niego sama, pójdę z tobą.
Kto to był?
Tak, mamo.
Oddzwonię później.
To ja.
Wcześniej to też byłam ja.
Czy wiesz, Yeon-jin,
że twoja córka lubi patrzeć na świat do góry nogami?
Czy dlatego, że gdy świat stoi na głowie,
ludzie cię rozumieją, nawet jeśli pomylisz kolory?
Ma pani buty zupełnie jak moja mama.
Więc to ty.
Córka Park Yeon-jin, Ha Ye-sol.
Znasz moją mamę?
Myślę o niej każdego dnia.
Czasami nienawiść przypomina tęsknotę.
Nie da się jej pozbyć.
Nienawiść?
Nie znam tego słowa. Co oznacza?
Co oznacza nienawiść?
Ale śmieszne!
Co?
Uciekasz?
Oczy, które ciemniały, gdy była podekscytowana.
Co tak długo?
Tęskniłam za tobą.
Usta, które się wywijały w uśmiechu. Każdy kosmyk jej pięknych włosów.
Połącz to wszystko.
To właśnie jest nienawiść.
Zdjęła buty przed wejściem!
Jesteśmy okropni. Wstydźmy się.
Przesuń się.
To twoje?
Znalazłam w pojemniku na ryż.
- Oczom nie mogłam uwierzyć. - Oddaj.
O nie.
Dong-eun się złości?
Niezły chwyt.
Sporo tego!
Serio? To cholernie smutne.
Dong-eun.
Jesteś taka oszczędna!
Wariatka. Co tym razem łyknęłaś? Syrop na przeziębienie czy klej?
Przestań! Nie rób tego!
Jest zajebiście bogata!
- Ma ze 200 000 wonów. - Postawisz nam coś?
Jesteście bogaci! Nie potrzebujecie tych pieniędzy!
Błagam, oddaj mi to, Yeon-jin.
W końcu jesteś grzeczna.
Dobra.
Oddam ci.
Ale masz tańczyć, gdy my będziemy pić.
Wtedy nie wezmę tej forsy. Co ty na to?
- Co? - Tańcz.
Mamy alkohol, ale brakuje śpiewu i tańca.
Co? Nie chcesz?
Jeśli bardzo nie chcesz, jest inny sposób.
Znalazłam to w twoim domu.
Już jesteś w kiepskim stanie.
Ale jeśli uniesiesz się dumą,
będzie z tobą naprawdę bardzo źle.
Więc tańcz.
Upokorzona.
Jeśli nie chcesz, w porządku.
Ale widząc cię dzisiaj, Dong-eun…
Nawet nogi masz ładne.
Ja wybiorę piosenkę.
Mam dużo dzwonków.
SZKOLNY GABINET LEKARSKI
NIECZYNNE Z POWODU REZYGNACJI PIELĘGNIARKI
Naprawdę? Kiedy?
Zadzwonię później.
Dong-eun rzuciła szkołę.
Podała nasze nazwiska w uzasadnieniu.
Teraz wicedyrektor czepia się naszego nauczyciela.
Wuefisty?
W kolejności, kto ją bił najmocniej? Czy alfabetycznie?
Ciekawe, gdzie jest moje nazwisko.
Nie rozumiesz, jakie to poważne?
Hej!
Jae-jun! Yeon-jin!
Chodźcie.
Ty stuknięta suko!
Jeśli chcesz odejść, zrób to po cichu! Ty nie zrobiłaś nic złego? Nigdy?
Z tobą jest coś nie tak!
Masz zmienić to uzasadnienie!
UZASADNIENIE REZYGNACJI ZE SZKOŁY
Jeśli to trafi do dyrektora,
zaniży ocenę pańskiej pracy.
Wiem o tym. Więc proszę.
Co to jest?
Co to za powód?
Przemoc w szkole. Sprawcy to Yeon-jin, Sa-ra, Jae-jun, Hye-jeong i Myeong-o.
A pan się przygląda.
Zamknij dziób!
Złamali ci rękę czy nogę?
Chodzisz bez najmniejszego problemu.
Co ta za przemoc?
Czemu ja się przyglądam?
Zachowujesz się jak wariatka.
Czasem znajomi dają sobie klapsa!
A dlaczego
można bić znajomych?
Co?
Chwalił się pan, że pański syn dostał się na studia.
Co by pan powiedział, gdyby jego znajomi go bili?
Byłem dla ciebie miły.
Ale doigrałaś się.
Rany.
Coś ty
powiedziała
o moim synu?
Powtórz to. Co powiedziałaś?
- Wstawaj! - Przestań.
Hej.
- Co powiedziałaś? - Panie Kim!
Wstawaj! Co powiedziałaś?
Proszę przestać.
Odsuń się.
- Panie Kim! - Z drogi!
Proszę przestać!
Wstawaj!
SALON FRYZJERSKI
Pani Jeong, telefon.
Już idę!
- Daj spokój! - Nie podoba się?
Daj mi sekundę.
Rety!
Słucham?
Tak.
Jestem jej matką.
Kto mówi?
Proszę otworzyć. Śmiało.
O rety!
MILION WONÓW
Potrzebuję podpisu ojca.
Właściwie nie jestem ojcem Dong-eun.
Ale tak mnie traktuje.
W takim razie
matka podpisze.
Czasem kwestie prawne są ważne.
Nie mam podpisu.
Mogę po prostu napisać swoje nazwisko?
Naturalnie.
Proszę napisać nazwisko i wpisać uzasadnienie.
- Uzasadnienie? - Tylko jedno słowo.
„Nieprzystosowanie”.
POKÓJ DO WYNAJĘCIA
Zapomniałaś czegoś?
Nie wiedziałaś?
Rano twoja mama opróżniła pokój.
Rany boskie. Twój szkolny mundurek.
Na pewno do ciebie zadzwoni.
W końcu to twoja mama.
Boże.
ARCHITEKTURA I SPOŁECZEŃSTWO
UZASADNIENIE: NIEPRZYSTOSOWANIE
OPIEKUNKA: JEONG MI-HEE
GIMBAPOWY RAJ
Blizny swędziały,
a brzuch bolał od bóli miesiączkowych.
W tamtej chwili pomyślałam:
„Aptekę otwierają o dziewiątej rano, a rzeka jest 20 minut drogi stąd.
Woda będzie zimna
i wszystko stanie się łatwiejsze.
Blizny przestaną swędzieć.
Czego chcieć więcej?
Tak będzie lepiej.
Czy Dong-eun
ma ładną twarz?
Z punktu widzenia faceta.
Nie wiem.
Nie udawaj głupka.
Nie tylko twarz ma ładną.
To czemu nie zakryłeś jej ust?
Zejdź. Jesteś ciężki.
Dokąd idziesz? Po alkohol?
- Niech Hye-jeong idzie. - Po alkohol już dawno bym poszła.
Idę na poranną mszę.
Stary straszy, że mi zamknie pracownię, jeśli nie przyjdę.
To msza dla maturzystów. Was też chciał tam ściągnąć.
Chcesz, żeby przestał cię do tego zmuszać?
Ile masz białych koszul?
Amen!
Jezus Chrystus rzekł:
„Jeśli ktoś uderzy cię w prawy policzek, nadstaw mu i drugi”.
Amen!
„Jeśli ktoś chce wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz”.
Amen!
„Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące”.
Amen!
- Wierzymy w ciebie, panie. - Amen.
Ojcu Sa-ry tak śmiesznie łamał się głos. A jaką miał minę!
Może był w szoku, bo jesteście brzydkie?
Hej!
- Chcę czekoladowe mleko. - Co?
Dobra.
- A wy? - Hye-yeong!
Mówiłam, że w tym tygodniu poszczę!
Cholera.
Gyeong-ran.
Kiedy przestaniesz wyć? Jutro?
Przestań płakać, suko.
Kurwa, jesteś taka głośna.
Gyeong-ran.
Jeśli zaczniesz krzyczeć, wsadzę ci to do gęby!
Co ona tu robi?
Chyba zwariowała. Przyszła z własnej woli?
Rany, Dong-eun.
Tęskniłam za tobą.
Odeszłaś bez słowa.
Na swoim profilu napisałaś, o czym marzysz.
„Być mądrą matką i dobrą żoną”. To prawda?
Naprawdę to napisałaś?
Skąd ty to wytrzasnęłaś?
Sa-ra chce malować.
Jae-jun odziedziczy pole golfowe. Hye-jeong będzie stewardessą.
Ty chcesz być mądrą matką i dobrą żoną?
Co jest, kurwa?
Czemu mnie pominęłaś?
Też mam marzenie. Będę milionerem.
Ja nie potrzebuję marzeń, Dong-eun.
Marzenia są dla takich jak ty.
Ty, on i ona.
Będziesz pracować na mnie, gdy je spełnisz.
Nie potrzebuję marzeń. Potrzebuję dobrej pracy.
Pewnie wyjdę za mąż, gdy będę młoda i ładna.
Za porządnego faceta. Będę mieć jedno lub dwoje dzieci.
I będę żyć długo i szczęśliwie.
Nie ma słowa, które to wszystko zawiera, prawda?
Jest.
Bzdura.
Zamknij się, Sa-ra.
Boję się.
A więc?
O czym ty marzysz?
O tobie.
Od dziś moim marzeniem jesteś ty.
Mam nadzieję,
że się jeszcze spotkamy.
LATO 2006 ROKU
Przestań się obijać. Odłóż to!
Nie bądź dla niej surowy!
Ma tyle śladów po papierosach na rękach i nogach.
Do roboty.
WYNIKI EGZAMINU
ZDAŁAŚ EGZAMIN MATURALNY
JESIEŃ 2006 ROKU
DZIAŁ MATEMATYKI
TEST KOMPETENCJI
JESIEŃ 2007 ROKU
JESIEŃ 2008 ROKU
Przepraszam.
Nie chcę ci przeszkadzać.
Mam 20 lat i nazywam się Koo Seong-hee.
Podobno opuszczasz fabrykę pod koniec miesiąca.
Chciałam tylko z tobą porozmawiać, zanim odejdziesz.
Ja też. Dziękuję.
- Za co? - Za chodzenie na palcach.
Widziałaś to?
Gratuluję.
Słyszałam, że dostałaś się na studia.
Musisz być szczęśliwa.
Możesz chodzić na grupowe randki i znaleźć chłopaka!
Nie tego szukam.
Idę na studia, bo muszę dotrzeć do pewnego miejsca.
Gdzie jest to miejsce?
W Samsungu?
W Hyundaiu?
Nie żartowałam, Yeon-jin.
Od tamtego dnia moim jedynym marzeniem byłaś ty.
TEKSTYLIA SUNGWU
Poproszę najmocniejszą kawę, jaką macie. Na zimno.
Jestem śpiąca.
Mrożona Americano z dodatkowym espresso?
Dobrze. Poproszę.
Odbiór przy następnym stanowisku. Poproszę kolejną osobę.
Mrożona Americano i mocha latte.
Latte z bitą śmietaną i polewą czekoladową.
Płacimy osobno, ale poproszę obie pieczątki na mój kupon.
Wiedziałem, że tak będzie i nie wziąłem portfela.
Odbiór przy następnym stanowisku.
Następna osoba, proszę.
Ziarnko do ziarnka.
Yeo-jeong.
- Będziesz bogaty. - Dzięki kuponom?
Wspomóż biednego.
Zawsze każesz mi płacić. Zachowuj się jak dorosły.
Dobra.
Kupon do kuponu i będziesz bogaty.
Od tego się nie wzbogacę.
Jak to możliwe?
WITAMY NOWYCH STUDENTÓW!
UNIWERSYTET W INCZON
Witajcie!
Myślałam o tym co dzień, Yeon-jin.
Gdzie się z tobą spotkać?
Masz wszystko.
Nikogo się nie boisz.
Gdzie jest miejsce, w którym poczujesz strach
choćby przez sekundę?
Nic innego nie przyszło mi do głowy.
Ta sama 60-metrowa sala gimnastyczna.
HA YE-SOL
Po prostu jak w bajce.
Będę trzymać lokówkę, która jest bardzo miękka i jasna.
Tę, którą kochasz najbardziej, Yeon-jin.
Moja historia to bajka?
Tak, ale nie podoba mi się, bo moja mama nie jest główną bohaterką.
Dlaczego tak uważasz?
Bo moja mama jest bogata.
A główni bohaterowie są biedni.
Mylisz się.
W tej historii twoja matka jest główną bohaterką.
Bo to nie jest bajka.
To przypowieść.
Mgłę uznaje się za gęstą,
gdy widoczność spada poniżej kilometra.
Wczorajsze ostrzeżenie przed mgłą wciąż obowiązuje.
Czy wiecie, że głównym zagrożeniem dla samolotów
nie są tajfuny ani pioruny, tylko mgła?
„Kto skrzywdzi bliźniego swego, w ten sam sposób zostanie skrzywdzony”.
Choć liczba wypadków jest najwyższa w pogodne dni,
ofiar śmiertelnych najwięcej jest w dni mgliste.
Uważajcie na mgłę.
Mówiła Park Yeon-jin.
„Oko za oko,
ząb za ząb,
ręka za rękę”.
„Kto zadał ból, musi wycierpieć to samo”.
Nie wiem.
To brzmi zbyt uczciwie.
Nie sądzicie?
Napisy: Przemysław Rak