Doktorze? Dokąd pan idzie?
Droga Stello,
dopiero usłyszałam od Luke’a okropne wieści.
Tak mi przykro.
Po raz pierwszy w życiu brak mi słów.
Przyjechałam do Aldwinter szukać węża
i nie oczekiwałam, że znajdę przyjaźń.
Stello, bardzo chcę się z tobą zobaczyć,
ale boję się, że mój powrót rozdrażniłby mieszkańców.
Jesteś moją przyjaciółką i nie chciałam…
Co się stało?
Ktoś się włamał?
Gdzie Martha? Jej pokój jest pusty.
Zjedzmy śniadanie.
- Gdzie byłaś? - Nie mogłam spać.
Poszłam cię szukać.
Szukałem Naomi.
Jest z wężem?
Ogrzejmy cię.
Will?
Tak?
On na mnie czeka.
Nie smuć się.
Jestem gotowa.
Pomóż mi.
Zrobię wszystko.
Chcę zobaczyć Corę i Frankiego.
Chcę, żeby wrócili.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SARAH PERRY
Wąż z Essex
Przynieść kolejną skrzynkę?
Tak, proszę. Są w zmywalni.
Moje komiksy!
- Proszę. - Dziękuję.
PANI SEABORNE
Droga Coro,
tuż przed naszym spotkaniem w Londynie
u Stelli zdiagnozowano gruźlicę.
Może to wyjaśni moje zachowanie w muzeum.
Niestety jej zdrowie szybko teraz gaśnie.
Od jakiegoś czasu błaga mnie, żebym napisał i Cię zaprosił.
Ale przyznam, że nie uważam, by to był dobry pomysł
dla niej, dla mnie… dla nikogo z nas.
Prawdę mówiąc, ledwo wiem, jak mam teraz żyć.
Jestem załamany.
Już.
Przynajmniej golisz lepiej, niż zakładasz szwy.
- Może się do mnie wprowadzisz? - Samemu mi dobrze.
Ja to zrobię.
Pójdziemy potem do kostnicy.
Co?
Muszę poćwiczyć manipulowanie palcami.
Muszę wrócić do pracy.
Wszystko po kolei.
Nie myśl jeszcze o operacjach.
Myślisz, że to możliwe?
Mam się odprężyć? Zostawić pracę?
- Znasz mnie w ogóle? - Wybacz.
Coś na pewno mogę zrobić.
Zostaw mnie.
Luke…
- Zostaw mnie w spokoju. - Dobrze.
Pa, pa.
Dziękuję. To wszystko.
Witaj.
Ambrose zmienił zdanie.
Bardzo mi przykro.
Proszę.
„Nie poprę projektu ustawy, bo nie wierzę w budownictwo socjalne.
Ludzie muszą sami sobie radzić, zamiast polegać na państwie”.
Ten człowiek nie ma mózgu, a co dopiero serca.
Nie martwcie się. Nie przestanę pisać listów.
Właściwie to my też mamy wieści.
Spencer wymyślił, jak nam pomóc.
Co? Kiedy?
Rozmawialiśmy dalej, kiedy poszłaś, i powiedział…
Zaoferował, że kupi cały ten budynek.
- Co? - Tak.
Chce założyć kanalizację i elektryczność. Zmienić to miejsce.
Macie szczęście.
Nie tylko my. Mieszka tu dziesięć rodzin.
Nie cieszysz się?
Cieszę.
Jako jednostki ogromnie na tym skorzystacie.
Ale potrzebujemy zmian, a nie filantropii.
Myślę, że robi to dla ciebie.
Mówił o waszej wspólnej przyszłości.
Cora.
- Spencer. - Cora. Mam…
Jeśli szukasz Marthy, właśnie się wyprowadziła.
- Mieszka na Cheapside. - Nie. Mam złe wieści.
Luke’a okradziono, pchnięto nożem.
Co? Kiedy?
Kiedy wracał z przyjęcia.
Ma rozciętą prawą dłoń.
Od razu wziąłem go na blok.
- Zrobiłem, co w mojej mocy. - Oczywiście.
Raczej nie będzie już operował.
Gdybym tylko mógł cokolwiek zmienić…
Jak mogę pomóc? Zrobię wszystko.
Odwiedzić go. Pocieszyć.
Pytał o mnie?
Nie wie, że tu jestem.
Luke?
Mój drogi przyjacielu.
- Byłem ciekawy, czy przyjdziesz. - Kiedy tylko się dowiedziałam.
Tak mi przykro.
Patrz na nią. Jest do niczego.
Nie mogę nawet odkroić kawałka mięsa.
Pozwól, że to oczyszczę.
Może znajdę ci jakąś fizjoterapię?
Ćwiczenia z gumką? Nie, dziękuję.
Albo napiszę do tego lekarza, który wstawia sztuczne kończyny?
Powiedziałem ci o nim, bo jest idiotą.
To niewykonalne.
Jestem tu teraz.
Z wszystkim możemy poradzić sobie razem.
Razem?
Zapomnij o tej głupiej kłótni. Zadbam o ciebie.
Jak?
Zamieszkaj ze mną.
Mówisz jak Spencer. Też chce się mną zaopiekować.
Nie, chodzi mi o to, żebyś się do mnie wprowadził. Na zawsze.
Co takiego?
Jako przyjaciel i towarzysz.
A to nie działka Marthy?
Wyprowadziła się.
Rozumiem. Czyli chcesz wypełnić pustkę.
Nie.
- Pastor się wycofał, służąca zniknęła. - Nie.
- Zostałem tylko ja. - Nie… Zamknij się i posłuchaj.
To się może udać.
Dogadujemy się, lubimy swoje towarzystwo.
Mój dom jest dla mnie za duży. Dostałbyś pokój Michaela.
Mauzoleum?
Opróżniłam go.
Zastanów się nad tym.
Spędzalibyśmy czas na czytaniu i rozmowach.
Może lunch na mieście. Spacer w Kensington Gardens.
Wizyta w galerii? Kominek? Kolacja w domu?
Za dużo byśmy jedli, za dużo pili.
A potem powiemy sobie dobranoc i położę się w łóżku twojego męża?
Czemu nie?
Bo to śmieszne.
I nawet tego nie widzisz.
Ale przez tę cholerną ranę w końcu przejrzałem na oczy.
Zależy mi na tobie.
Wołasz mnie, kiedy jestem ci potrzebny.
Jako lekarz.
Jako powiernik.
Jako partner do kielicha.
Nieprawda. Jesteś moim przyjacielem.
Więc jako twój przyjaciel…
muszę być z tobą szczery, Coro.
Nie chcę z tobą mieszkać.
Dlaczego?
Bo jestem w tobie zakochany,
a ty jesteś zakochana w kimś innym.
Martho.
Wejdziesz?
Pewnie słyszałaś o Luke’u.
Tak.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Myślałam, że możesz zrobić jakieś głupstwo.
Przepraszam, Martho.
Za co?
Za to, jak potraktowałam ciebie, Luke’a…
Za to, że nie dbałam o tych, których kocham.
Mam wspaniały widok z dachu.
Chcesz zobaczyć?
Mówiłem Corze, że nie chcę pielęgniarki.
Co u niej?
Jest nieznośna.
Zależy jej na tobie. Mnie również.
Nie mogę nawet pisać.
Ty dyktuj, a ja będę pisał.
Możesz zostać jedną noc.
Ile będziesz chciał.
Dziękuję.
Prawie widzę dom, w którym się urodziłam.
Czy Ambrose pomoże?
Nie poprze socjalistycznego programu.
Przykro mi.
A co myśli Spencer?
Nie wiem. Unikam go.
Chyba się we mnie zakochał.
Mówił coś?
Po prostu to czuję.
O co chodzi?
O Stellę. Źle z nią.
Nadal ma grypę?
Gruźlicę. Wydaje mi się, że umiera.
Chce się ze mną zobaczyć, ale nie wiem, czy mogę wrócić.
Boisz się?
Nie mieszkańców.
Spotkania z Willem?
Znasz mnie.
Wszystko psuję.
Ale umiesz też naprawiać.
Jeśli musisz, to powinnaś.
Nie jesteś tchórzem, Coro Seaborne.
Martha.
Nie miałam pojęcia, że aż tyle posiadasz.
Dobrze cię widzieć.
Słuchaj.
Jeśli kupując ten budynek, chciałeś mnie jakoś podejść, to…
Nie tylko. Mam propozycję.
Nie.
Wybacz, nie wodzę mężczyzn za nos…
- Oczywiście, ale… - Małżeństwo zniewala kobietę.
- Społecznie, finansowo. - Co? Nie.
Tak. To duża przeszkoda na drodze do rewolucji.
Nie o taką propozycję mi chodzi.
Postanowiłem zorganizować kampanię na rzecz budownictwa socjalnego
i potrzebuję liderki.
Chcę razem z tobą działać.
Oferuję ci pracę.
Cześć, Gog. Tęskniłem za tobą.
Kobalt.
Cyjan.
Jest tam woda kolońska i sole do kąpieli.
Dziękuję, że przyjechałaś.
Że go zabrałaś.
Oczywiście. Tęskniliśmy za tobą.
Martwiłam się, że nie przyjedziesz.
Musiałam jeszcze raz cię zobaczyć.
Jak się czujesz?
Jestem gotowa.
Nie mów tak.
Ale jestem.
A co u dzieci?
Miejscowa kobieta zabiera je po szkole.
Ja się trochę męczę.
Dobrze się czujesz? Chcesz odpocząć?
Nie. Jeszcze nie.
Stello?
Chciałaś ze mną o czymś porozmawiać?
Tak.
Spotkałabyś się z Willem?
Co? Nie.
Musi z kimś porozmawiać.
Ale przyjechałam do ciebie.
Jest w kościele.
Nie powinnam mu przeszkadzać.
Proszę cię, Coro.
Właśnie tego chcę.
Zostaw go ze mną.
- Miałaś nie przyjeżdżać. - Musiałam zobaczyć się ze Stellą.
Poprosiła mnie, żebym tu przyszła.
Pójdę sobie, jeśli chcesz.
Przejdziemy się?
Jakieś łodzie wypływają?
Nie.
Wszyscy wciąż się boją.
Jak dzieci sobie z tym radzą?
Nie wiedzą, jak poważnie choruje Stella.
Naomi wciąż nie ma.
To byłoby zbyt okrutne.
Stella myśli, że musisz z kimś porozmawiać.
Możesz ze mną.
Jest bardzo dzielna.
Radzi z tym sobie o wiele lepiej niż ja.
Może wiedziała od dłuższego czasu.
Tak, zaakceptowała to.
Czasami jej…
jej myśli błądzą.
A potem do mnie wraca. Moja Stella.
Ale…
nawet kiedy odpływa…
bardzo ją kocham.
Zawsze będę ją kochał, Coro.
Wiem.
Wiem, że będziesz.
Twoja mama miała rację.
Wąż żyje.
Widziałaś go?
- Jaki jest? Bardzo duży? - Tak.
Chciałbyś go zobaczyć?
To dla węża?
Weź trochę.
Zachowaj je dla mamy.
Przepraszam, Will,
jeśli utrudniłam ci życie.
Nie, Coro.
Wpuściłem cię do niego,
kiedy miałem wszystko.
To nie takie proste.
Czyżby?
Miłość nie jest skończona.
Nie ogranicza się do małżeństwa.
Można kochać na wiele sposobów.
Nie zaznałaś szczęścia w małżeństwie.
Ale wiem, jak to jest kogoś kochać.
I być przez kogoś kochaną.
Już. Skończone.
Teraz już wracamy?
Dlaczego wchodzisz do środka?
Dokąd płyniemy?
Pomożesz mi wyruszyć?
Możesz to zrobić?
Jestem gotowa go poznać.
Węża?
Mojego boga i króla.
Mamo!
Frankie?
- O co chodzi? - Co się stało?
Gdzie Stella?
Frankie.
Popłynęła do węża.
- Co? - Jak to?
Nie będziemy źli. Chcemy tylko wiedzieć, gdzie jest.
W łódce.
Co?
Widzieliśmy węża, Coro.
Już dobrze.
Dokąd idzie Stella?
Do domu, z Willem.
Ale wcześniej mówiła, że jest gotowa odejść.
Stella jest chora.
Umrze?
Wszyscy kiedyś umieramy.
Ale przedwcześnie,
tak jak ojciec?
Obawiam się, że tak.
Nie chcę, żebyś ty umarła.
Nie mam takiego zamiaru. Za wiele mam do zrobienia.
To dobrze.
Naomi.
Wszystko będzie dobrze, tato.
Widziałam węża.
Chyba nie żyje.
To już koniec.
Jest na plaży! Chodźcie.
To nie niedziela, prawda?
Bestia leży martwa. Na plaży.
Muszę to rozgłosić. Powiedz pastorowi!
Bestia nie żyje.
Leży przy przystani. Sami zobaczcie.
To nie jest wąż.
Co to?
Naomi.
Jo!
Czemu tu przypłynął?
Może trzęsienie ziemi zmieniło jego szlak.
Czemu wszyscy myśleli, że to wąż?
Ludzie boją się tego, czego nie rozumieją.
Wyciągają pochopne wnioski.
Nie chciałem, żeby umierał.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Pani Seaborne?
Pan profesor.
Kolejny list.
Dziękuję.
Coro, co u ciebie?
Pewnie siedzisz w rowie.
Tęsknię za tobą.
Choć oczywiście nie tak bardzo, jak ty za mną.
W końcu ktoś mnie docenił.
Mianowano mnie szefem szkoły medycznej.
Chcą, żebym uczył tajemnic serca.
À propos, jak tam twoje?
Pewnie Will już się do ciebie odezwał.
„Jeśli pan Garth nie znajdzie lisa w lesie,
o co obawiają się niektórzy,
to wcale nie dowodzi, że lisy nie istnieją”.
Uciekaj. Śpij dobrze.
Dobranoc.
Zaraz przyjdę, Jo.
Drogi Willu,
wciąż codziennie o tobie myślę.
O tym, co między nami zaszło, i co to znaczy.
Jestem rozbita i sklejona.
Kocham cię i dobrze mi bez ciebie.
Mimo to
odpisz, proszę.
PASTOR WILLIAM RANSOME PLEBANIA
Ani razu nie odpisałeś.
Za dużo chciałem powiedzieć.
Przejdziemy się?
Napisy: Marzena Falkowska