Naomi!
Znajdziemy ją w błocie, tak jak jej siostrę.
Zabrał ją za grzechy.
Nic. Wciąż szukamy.
Przykro mi.
Wróci do domu, Henry. Jestem tego pewien.
To samo mówił pastor o Gracie.
Henry…
Znaleźliście ją?
Jo.
Co się dzieje?
Musimy jechać do Londynu.
- Dlaczego? - Dr Garret.
Powiedział, że od razu mnie przyjmie.
Przyjmie? Po co?
Jestem chora, Will.
Na grypę?
To coś więcej.
No…
Pogoda jest taka…
zimna i mokra.
- Na pewno… - Jestem słaba.
Coraz bardziej.
Próbuję to ukrywać.
Dlaczego?
Dlaczego? Przecież mogłem…
- Nie szkodzi. - Nie, Stello.
Ufam dr. Garrettowi.
Dobrze.
Chcesz…
Chcesz spotkać się z doktorem?
W Londynie?
Możemy zabrać dzieci.
Zrobić z tego przygodę.
Przygodę?
Czemu nie?
Możemy spotkać się z Corą.
Nie…
- Nie jestem… - Musimy gdzieś nocować.
Przenocujemy u Charlesa.
Rano wyjedziemy.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SARAH PERRY
Wąż z Essex
Nie chcę tego.
Kiedy wyjdzie ze swojego pokoju?
Wkrótce.
PANI SEABORNE
Myślę, że niebawem.
Jak się dziś czujesz?
Dobrze.
Chcą się ze mną spotkać. Zobaczyć moje znalezisko, plezjozaura.
To lepiej wstań.
Ale skąd oni…
Nie pozwolę, żeby zniechęcili cię przesądni wieśniacy.
Napisałaś do towarzystwa w moim imieniu?
Frankie o ciebie pyta.
Przy każdym posiłku.
Mogę go zabrać. Pojedziemy metrem.
Dostałam jakieś inne listy?
Nie.
Nic z Aldwinter?
Też nie.
Patrz.
SZKIELET PŁETWALA BŁĘKITNEGO MUZEUM HISTORII NATURALNEJ
Możemy go obejrzeć?
Nie dzisiaj.
Mam spotkanie.
KRÓLEWSKIE TOWARZYSTWO GEOGRAFICZNE
Są tu jakieś węże?
Jeszcze nie. Może kiedyś, jeśli znajdę szczątki jakiegoś.
Profesorze Marchand.
Cora Seaborne.
Dzień dobry.
Zapraszam.
Proszę.
Nie ośmielę się sama go sklasyfikować,
ale myślę, że może to być jakiś plezjozaur.
Nigdy takiego nie widziałam, a znam wszystkie publikacje.
I tak po prostu pani się na niego natknęła?
Nie, przez dłuższy czas kopałam na wybrzeżu w Essex.
Jestem pod wrażeniem.
Ma pani więcej?
Nie, na razie tylko tyle.
Szkoda.
Z jednym okazem nic nie mogę zrobić.
Zna się pani na rzeczy. Powinna pani wrócić i poszukać więcej.
Dziękuję za spotkanie.
Proszę wrócić do Essex.
Chcemy znaleźć węża.
Ktoś tu się zapalił.
Czemu nie możemy wrócić do Aldwinter?
Bo nie, Frankie.
Mam to wziąć?
Nie, dam radę.
- Wszystko dobrze? - Zmarzłem.
Leć na górę i się przebierz.
To moja przyjaciółka, Sali.
Pani Cora Seaborne.
Dzień dobry.
Miło panią poznać.
Mam nadzieję, że pani przyjdzie.
Z Ambrose’em. Do mojego domu.
Wiem od Marthy, że pani słucha.
Tak.
Przepraszam, jestem wyczerpana.
Może pani pożyczyć parasol.
Znalezisko nie ma wartości.
Co takiego?
Chyba że wrócę po więcej.
Nie możesz.
Zdecydowanie nie możesz.
Musisz zapomnieć o Essex.
Nie powinnaś była wysyłać mnie do profesora.
Chciałam pomóc.
Dlaczego?
Chcę, żebyś wróciła.
Próbuję.
Na pewno?
Leżąc cały dzień w łóżku, nie jedząc?
Rozpaczając po żonatym mężczyźnie?
Musimy wrócić do normalności.
Stworzyć Frankiemu prawdziwy dom.
- Czyżby? - Tak.
Musimy znów się zadomowić i zacząć myśleć o jego edukacji.
- Musimy spróbować… - „Musimy”.
Mówisz o nas, jakbyśmy były parą.
- Chodzi mi o… - Jestem tylko służącą.
- Nie, przyjaciółką. - Nie możesz płacić za przyjaźń.
Co takiego?
- Dokąd idziesz? - Wybacz.
Czy mogę wziąć wolne, proszę pani?
Co?
Martho?
- Dokąd poszła? - Nie wiem.
- Kiedy wróci? - Nie wiem.
- Pojechała do Essex? - Nie!
Przepraszam.
Może pójdziemy zobaczyć płetwala?
Kiedy?
Jutro.
Muszę udawać, że nie mówiłam serio.
- Pogodzić się z nią. - Czemu?
- Nie mam wyboru. - Zawsze jest jakiś wybór.
Nie zrozumiesz, jak to jest nie mieć nad niczym mocy.
Myślę, że masz sporo mocy.
Zgodziła się z nami pójść. Musi cię szanować.
Kiedyś wciąż rozmawiałyśmy, zwierzałyśmy się sobie.
Myślałam, że też to lubi.
Jesteś w niej zakochana?
Jak każdy.
John, jedziemy.
Na łodziach jest krew!
Kto to zrobił?
Evansford.
Dlaczego?
Myśli, że nas chroni.
Coś nam grozi?
Nie.
- Dlatego jedziemy do Londynu? - Nie.
Naomi wróci do domu.
Musimy w to wierzyć.
Co rysujesz, John?
Płetwala.
Możesz pokazać go Charlesowi.
Czemu nie możemy od razu iść do muzeum?
Mamy z tatą sprawy do załatwienia.
- Możemy spotkać się z Corą? - Nie.
Wkrótce ją zobaczymy.
Trochę głębiej.
Nie bój się tak.
Nic mi nie jest.
Możesz kaszlnąć raz jeszcze, a potem tu splunąć?
Co teraz?
Zabarwię pałeczkę bakterii, żeby zobaczyć ją pod mikroskopem.
Mogę zobaczyć?
Oczywiście.
Jak ziarnka ryżu.
Mocno niebieskie.
Piękne.
Niestety to gruźlica.
- Nie. - Przykro mi.
- Lekarz w Aldwinter powiedział… - Lekarz w Aldwinter jest głupi.
Luke.
- Chodźmy. - Czekajcie.
Można to leczyć.
Poprzez sztuczną odmę.
To radykalna terapia, ale według mnie jest jej najlepszą i jedyną szansą.
Co to jest?
Podczas operacji doprowadzę do zapadnięcia zakażonego płuca,
żeby dać mu szansę na wyleczenie.
Nikomu to się jeszcze nie udało.
W takim razie to wykluczone.
- Nie poświęcaj jej przez swoje lęki. - Mam ją dać pokroić,
jak podroby w sklepie mięsnym?
Są inne możliwości.
Zalecam zastrzyki z tuberkuliny…
- Mało skuteczne. - W Niemczech działały.
Myślę, że operacja…
To nie są jakieś zwłoki.
- To moja żona. - Przestań.
To moja choroba.
I nie chcę się leczyć.
Więc musisz wiedzieć, co cię czeka.
Będą dobre dni, ale też złe.
Osłabienie.
Delirium.
Dziękuję.
Chciałabym porozmawiać z mężem.
Stello.
Podjęłam decyzję.
Nie chcę tracić cennego czasu w szpitalu.
Z dala od…
Co mam robić?
Zabierz dzieci na wycieczkę.
Bardzo na nią czekały.
Potem wrócimy do domu.
Charles czeka na nas w…
Pójdę do niego teraz. Tam odpocznę.
Tato?
Wszystko w porządku?
Tak.
Poszukaj brata.
Zostań tu, dobrze?
Will.
Jesteś w Londynie.
Dzieci chciały zobaczyć płetwala.
Oczywiście. Frankie ma na jego punkcie obsesję.
Jaka matka, taki syn.
Myślałam o…
Cora.
Czemu wyjechałaś?
Frankie tęsknił za domem.
Dziwnie się zachowujesz.
Przepraszam.
Co u was? Jak się czuje mama?
- Jest… - Gdzie John?
Musimy…
Musimy jechać do domu.
Do widzenia pani.
Trzęsiesz się, mamusiu.
- Coro, co się stało? - Zostaw mnie.
Sprawdzę, czy Naomi wróciła.
Jo?
Niech idzie.
Wróć, Naomi.
Wróć.
Czy to moja kara?
Ciągle mi się tak wydaje.
Za co?
Nigdy nie mieliśmy przed sobą tajemnic, prawda?
Nigdy.
Czegoś ci nie powiedziałem.
Kogoś…
Sza.
Jesteś dobrym człowiekiem, Willu Ransome.
Mamy zapomnieć o naszej kłótni?
Próbuję.
Musisz zdecydować, czego chcesz.
Nie rozpamiętuj tego, co nieosiągalne.
Cora.
Witaj. Dziękuję, że przyszedłeś.
Myślałem, że jesteś w Essex.
Nie, wyjechałam jakiś czas temu.
Czemu nie pisałaś?
A ty?
Ja jestem niesłowny. Mam wymówkę.
Dobrze cię widzieć.
To co się stało?
Wszyscy obrócili się przeciw mnie. Uznali mnie za diabła.
Tak? Nawet drogi pastor?
Nie, on…
Tak czy inaczej, chciałam porozmawiać o czymś innym.
Pamiętasz przyjęcie? Sprawę Marthy?
Marthy?
I Sali?
Sali?
Siostry twojego pacjenta.
- Chodzi o naszą wizytę w slumsach. - Luke, to ważne.
Chcę wesprzeć Marthę. Musisz przyjść.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś lekarzem Neva.
Ciebie Ambrose będzie musiał posłuchać.
Proszę, Luke.
Problem w tym, że jestem już umówiony.
Na doroczny bal towarzystwa.
To nie idź tam.
Ale mają mi dać nagrodę.
Luke, to cudownie.
Przyznaj, że się cieszysz.
Może zdążę w oba miejsca, jeśli potowarzyszy mi przyjaciółka.
To byłby zaszczyt.
Nie jestem miłośniczką biżuterii.
Ale dziękuję.
I tak nie było mnie na niego stać.
Dzień dobry.
- O co chodzi? - Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Dziękuję.
Pójdziesz ze mną po Luke’a? Żeby się nie wykręcił?
Powinnam zjeść śniadanie z Frankiem.
Luke. Przyszła Martha.
Czemu jesteś taki okrutny?
Przyszła Martha.
Boże.
Dzień dobry.
Dobrze wyglądasz.
Gotowi?
No…
Pracowałem całą noc. Nie czuję się na siłach.
- Wstawaj. - Szczerze mówiąc…
Mocna kawa?
- Jak sądzisz? - Dobrze.
Nie powiedziałaś mu, prawda? O…
Oczywiście, że nie.
Dobrze. Bo wszyscy widzą, jak mu się podobasz.
Przy okazji chciałem spytać, czy…
dobrze się spisałem?
Już o tym zapomniałam.
Naprawdę wiecie, jak zniszczyć mężczyznę.
Mam nadzieję, że nie pragniesz już Cory.
Luke.
Nie marnuj na nią miłości. Nie będzie wiedziała, co z nią począć.
Proszę bardzo.
Dobrze.
Miejmy to już z głowy.
Jak pan widzi,
to nie jest dobre miejsce na rekonwalescencję.
Może nasz gość chciałby napić się wody.
Studnia nie jest czysta.
- Siarkowodór w wodzie. - Słucham, Luke?
Trujący gaz.
Widzicie? Zaciemnił framugi.
Gdzie opróżniacie nocniki, Sali?
Do ścieków na zewnątrz albo dalej, jeśli tu się przelewa.
Macie robactwo?
Oczywiście, że mają.
Dziękuję.
To było
bardzo pouczające.
Nie odchodź, Charles.
Spełniłem obietnicę.
- Masz możliwość im pomóc. - Pomogliśmy im.
Wprowadziliśmy nową ustawę.
Uchwała o wyburzeniu…
Nie może pan zostawić ludzi bez dachu nad głową.
Co pani sugeruje?
Budownictwo socjalne.
Oto nasza komunistka.
Ludzie umierają.
Tu przetrwać może tylko choroba.
Pani przetrwała.
Na litość boską, Charles.
Ma pan w ogóle pojęcie, jak to jest umierać na cholerę?
Patogen płynie w ściekach pod naszymi nogami.
Najpierw traci się kontrolę nad zwieraczami,
potem wymiotuje się dzień i noc,
oczy zapadają się w głąb czaszki,
a skóra sinieje.
To przerażająca, samotna śmierć.
Czysta woda to prawo człowieka.
Jeśli się pan nie zgadza, to droga wolna.
Porozmawiam z kolegami. Zaproponuję projekt ustawy.
Luke przyszedł.
Nie czuję się w porządku, wychodząc.
Nie pogrążaj się w poczuciu winy.
Podejmij działanie. Możesz wstąpić do ruchu.
Byłaś doskonała, Martho.
Marnujesz się tutaj.
- Chcę robić więcej. - Musisz.
Pewnie nie będziecie zawsze mnie potrzebować.
Bądź ostrożna z Lukiem.
Przyjaźnimy się.
Wzniesiemy toast za twój sukces?
To znaczy zalejemy się w sztok.
Jest wprost urocza.
Doktorze.
- O Boże. Przewodniczący. - Garrett?
Powinniśmy upić się gdzieś w barze.
To twój wieczór. Będziemy dobrze się bawić.
Garrett.
Gratulacje.
Staram się.
- To pańska córka? - Proszę się zachowywać.
Niestety to niemożliwe.
Pani Garrett, jak sądzę. Bardzo miło panią poznać.
Mnie również.
Muszę poćwiczyć przemowę na mojej drogiej żonie.
Witaj.
Z ogromnym szacunkiem i pokorą…
- Pokorą? Naprawdę? - …przyjmuję…
Potrzebowałam tego. Dziękuję.
Jestem zawsze dostępny do rozpustnej wypitki.
- Chryste, ale się schlałem. - Tak?
Wszystko przez panią, pani Garrett.
Co my robimy, Coro?
Zachowujemy się brzydko na twoim przyjęciu.
Mam dość skromności i grzeczności.
Co ty wygadujesz?
Pobierzmy się.
Mówię poważnie. Wyjdź za mnie. Zostań moją żoną.
Luke, co…
- Nie mogę. Wiesz o tym. - Dlaczego?
Mój mąż nie żyje dopiero od paru miesięcy.
- Przecież… - Chrzanić go. Nie kochałaś go.
Co… A ty…
Kocham cię.
Od kiedy cię zobaczyłem.
Zanim mnie poznałeś?
Spodobał mi się widok.
I chciałeś go sobie zaklepać?
- Co się stało z beztroską Corą? - Przepraszam, ale…
Zastanów się.
Śmiejemy się.
Kłócimy się. Już jesteśmy jak małżeństwo.
Przyjaźń nie wystarczy?
Oferujesz mi okruchy.
Przepraszam…
- Kiedyś może więcej… - Kiedyś?
Kiedy zaprosiłaś mnie do Essex
- jako głowę rodziny? - Co?
Jak myślisz, po co było to przyjęcie?
Myślałam, że chcesz zrobić coś dla przyjaciółki.
A on? Też jest twoim przyjacielem?
Kto?
Wiesz, że jest żonaty?
Choć pewnie niedługo, zważywszy na stan płuc jego żony.
To na to czekasz?
Nie wiedziałem, że nawet ty jesteś taka zimna.
Co ty wygadujesz?
Gruźlica. Zdiagnozowałem ją w zeszłym tygodniu.
Kłamiesz.
Spytaj Spencera, jeśli nie wierzysz.
Bez obaw. Za parę miesięcy umrze i będziesz go miała dla siebie.
Zostaw mnie.
Cora, zaczekaj. Przepraszam.
Zostaw mnie.
- Cora, wróć. - Daj mi spokój.
- Jesteś pijana. - Ty bardziej.
No to uciekaj, tchórzu.
To ty jesteś tchórzem.
Zapraszam pana na scenę.
Do diabła z tym.
Ty cholerny idioto!
- Co się stało? - Luke się oświadczył.
- Co? - Właśnie.
Ty idiotko.
- To on jest idiotą. - Przestań, Cora.
Nie było cię tam.
Żartowaliśmy sobie i nagle się oświadczył.
Jest w tobie zakochany.
Zdajesz sobie sprawę, jak trudno cię kochać?
Nie wiedziałam.
- Nigdy nie wiesz. - Martho, co…
- Czego chcesz? - Chcę?
Tak. Im dłużej się miotasz, nie wiedząc,
- tym bardziej ranisz ludzi. - Po prostu…
- Tak długo byłam w pułapce… - O tak.
Zrzuć znowu winę na Michaela.
Masz rację. Marnuję się tutaj.
STACJA KOLEJOWA
Pieniądze.
Portfel!
Nie.
Dawaj.
Nie w rękę. Proszę.
Ojcze.
Usłysz moją modlitwę.
Wyrzekam się swoich grzechów.
Wyrzekam się zła.
Oddaj mi ją.
Napisy: Marzena Falkowska