Miej ją w opiece. Ochroń nas.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SARAH PERRY
Wąż z Essex
Wciąż niegotowa?
O co chodzi?
O nic. Po prostu…
Przyjęcie.
Przypominają mi się stare czasy. Londyn.
Michael cię już nie skrzywdzi.
Po prostu bądź dziś sobą.
Chodź. Spóźnimy się.
Ja nie idę. Idź beze mnie.
Cora to nasza przyjaciółka. Byłaby bardzo rozczarowana.
No już. Musisz się przebrać.
Charles zaraz tu będzie.
Mogę to zanieść kozom?
Nie teraz. Świętujemy.
Urządzamy przyjęcie dla twojej mamy.
- To dla gości. - A ja kim niby jestem?
Przesadziłam?
Jest idealnie.
A ja?
Ale się postarałeś. Dziękuję.
Szkoda, że nie jesteśmy w Simpson’s.
Raczej nie przyjęliby mnie w tym obuwiu.
Więc dobrze, że jesteśmy tutaj.
Już lepiej.
Tak?
Mam dla ciebie prezent.
Otwórz.
To jest…
To za dużo.
Mam taką nadzieję.
Załóż.
Luke…
- Założę, oczywiście. Później. - Liczyłem, że założysz teraz.
Nie pasowałby do dekoltu sukienki.
Przechowaj mi go.
Bardzo ci dziękuję.
Wszystkiego najlepszego.
Już są.
Może lepiej się przebierz? Ja otworzę.
- Witam. - Dobry wieczór.
Proszę, wejdźcie.
Dobry wieczór. Przynieśliśmy wino i pomarańcze z Harrodsa.
Dziękuję.
Proszę, wejdźcie.
- Cora. - Stella. Miło cię widzieć.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Proszę, rozgość się.
Poznaliśmy się na pogrzebie Michaela. Luke Garrett.
No tak. Czytałem o pańskich dokonaniach.
Charles Ambrose, poseł z Limehouse. Gdzie ona jest?
Tutaj.
- Charles. Dziękuję, że przyjechałeś. - Z przyjemnością.
- Pokaż mi, gdzie jest wino. - Tam.
Dzieci.
Witaj, Will.
- Jak się masz? - Cora.
Will. Powiedz coś.
Czyż Cora nie wygląda pięknie?
Zdecydowanie wyglądasz… czysto.
Wybacz mu, proszę.
Ależ nic nie szkodzi.
Kto by pomyślał, że taki skarb kryje się pod tym błotem?
- Mogę zagrać na pianinie? - Oczywiście.
Jo wygląda lepiej.
Doktorze, jestem panu winien przeprosiny.
Zachowałem się niegrzecznie i tego żałuję.
Pomógł pan mojej córce.
- Nie opanowałem się. - Nie ma o czym mówić.
Wiedzieliśmy, że nie stanie się nic złego.
Dzień wcześniej zahipnotyzowałem Corę.
- Oczywiście mi pozwoliła. - To prawda.
Na pewno nie zrobiłaś niczego, czego nie chciałaś.
Muszę przynieść wino Stelli.
- Dziękuję, John. - Woda, tak?
Chyba chciała ci zaimponować.
Udało się jej. Ma duży talent.
Według Cory jest pan geniuszem.
Czy to prawda?
Tak mówią.
Mój chirurgiczny sukces wywołał pewne poruszenie.
Interesuje się pan medycyną?
Istoty ludzkie patroszone jak kury.
Taka jest przyszłość.
Choć uważam swoją wiarę za oświeconą…
Przedkłada ją pan nad dowody.
To nie takie proste.
Nie?
Myślę, że Wąż z Essex zatopił swoje kły również w panu.
Proszę sobie wyobrazić, że wpełza teraz na bagna.
Może jednak napiję się wina.
Ależ proszę. Chętnie zobaczę, jak to wygląda.
Więcej gości. Przepraszam.
O nie, dziękuję. Hasło?
Cholerny Harold…
Dobrze cię widzieć!
Was też. Wchodźcie!
Nie wierzę, że jesteście.
No dobrze, gdzie solenizantka?
Widzisz? Mówiłem, że urządzę ci przyjęcie.
- Witaj. - Sto lat.
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego!
- Martho, ładnie wyglądasz. - Ty również.
Musimy złapać Ambrose’a.
Pewnie jest w kuchni.
Mogę? Oczywiście.
Jak idą Corze poszukiwania węża?
Widziałem, jak szuka kości dinozaurów po całym Essex.
Nie.
Charles Ambrose?
George Spencer.
Czytał pan już może jego list?
Owszem. Miło pana poznać.
Jak przekonała go pani do swojej sprawy?
Cóż, być może prawda wystarczyła.
Obskurne kamienice, pięć osób w jednym pokoju.
Myślałem, że to przyjęcie.
- Wie pan, że to zaciekła komunistka? - Nie powiedziałbym.
Ja bym powiedział.
Chociaż dość urocza.
Był pan w Ratcliffe? Widział pan tamtejsze warunki na własne oczy?
Nie miałem okazji.
Ale poznałem specjalną komisję i czytałem zalecenie Dilkego.
- Prawie nie miało efektu. - Muszę pani wierzyć na słowo.
Może Martha ci pokaże,
jak słabe warunki wpływają na zdrowie.
Martha jest teraz lekarką?
Oczywiście, że nie. Też powinieneś pójść.
Chętnie przedstawię cię młodzieńcowi, którego uratowałem.
Doskonale. Pójdziemy wszyscy.
Ojcze?
Czy wąż zabrał Gracie za jej grzechy?
Gracie nie żyje.
Nic już teraz nie poradzimy.
A jeśli ja też grzeszę?
Porozmawiaj z Willem.
Poproś o przebaczenie.
Ojcze?
Will?
Wybacz mi.
Co ty tu robisz?
Co zrobiłaś?
Nic. Po prostu muszę porozmawiać z Willem.
Ze mną też możesz.
Gdzie on jest?
Tańcuje z diabłem, o ile wiem.
Jeśli zgrzeszyłaś, wąż cię zabierze.
Cześć. Zamierzasz wyjść?
Zauważyłam twoją kolekcję.
Znalazłem setki. Te są najlepsze.
Oboje potrafimy znaleźć piękno, którego nikt inny nie widzi.
- To ty jesteś mówcą. Powiedz coś. - Oczywiście.
Owszem. Nie, nie. Proszę, mów.
Tańczymy?
- Pewnie! - Tak!
Patrick. William.
Dobrze. Zrobimy tak.
Chodź, zwiniemy go.
Tak!
Will?
Jest tam kto?
Wody? Jest zimna.
Akwamaryn bierze nazwę od wody morskiej.
To minerał, który uspokaja fale i chroni marynarzy.
Czuję, że więcej we mnie niebieskiego niż innych kolorów.
Mój szpital bada choroby układu oddechowego.
Jesteś bardzo dzielna, ale ciężko chorujesz.
Stello?
Myślę, że to wiesz.
Musisz jak najszybciej przyjechać do Londynu.
Przyjmę cię od razu.
Dobrze.
- Garrett? - Żyje się tylko raz.
Garrett?
To cudownie.
Naprawdę?
Chcę zobaczyć, jak tańczy mój mąż.
Stello.
Wystarczy ci energii?
Skoro jestem zbyt zmęczona, może moja przyjaciółka mnie zastąpi?
Przepraszam. Już się wytańczyłam.
A ja nie mam poczucia rytmu, jak wiesz.
Sprawiłoby mi to dużą radość.
- Nie znam kroków. - Rób to, co ja.
Talia.
Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy. Raz…
Wybacz.
Will.
John.
Chyba pora iść do domu.
- Charles? - Tak?
- Wkrótce pomówimy. - Tak.
- Będę się zbierał. - Miło było cię widzieć.
- Przemiło. - Jak zawsze.
Ojcze?
W Londynie tego nie widać.
To tak zwane obłoki srebrzyste.
Co je powoduje?
Według niektórych wilgoć. Według innych pył z Krakatau.
Jakby cały świat był niebieski.
Uważajcie na siebie, dobrze?
Dobranoc, Charles.
Frankie jest w łóżku.
Zostaw to do rana.
Chcę to zrobić teraz.
Płaszcz Jo.
Co takiego?
Będzie jej potrzebny.
Teraz?
Potrzebuję powietrza. Muszę się przejść.
Śpij dobrze.
Zostaw okno otwarte.
Przeziębisz się.
- Wiedziałam, że po tym nie zaśnie. - Widziałaś minę Stelli?
Nie żebym się tego nie spodziewał.
Codziennie, do cholery, pada jego imię.
W niedziele dwa razy.
Pastor. Na miłość boską, Martha.
- Uwięziony na bagnach. - Przerażony zmianami.
- Sparaliżowany możliwościami. - I nie umie tańczyć.
Dziękuję.
Co ona w nim widzi? Jaką to ma przyszłość?
Zbiera go do kolekcji.
Chce włożyć go do słoiczka i podpisać jego członki łaciną.
Jego członki?
Pewnie byłby to malutki słoiczek. Mikroskop…
Boże, zaczynam myśleć, że w ogóle nie rozumiem kobiet.
Zobaczmy.
Zatańcz ze mną, pastorze.
Nie znam kroków.
Ja cię nauczę.
- Może przeczytam ci kazanie? - O tak, pastorze!
Przeczytaj mi ewangelię.
Chcę Mateusza, Marka, Łukasza i Jana.
Na raz?
Oczywiście. Jestem Cora Seaborne. Mogę mieć, kogo tylko zechcę.
Co w tym takiego trudnego?
Nic.
Chodź ze mną.
Chodź na górę.
Wiesz, jak działają kobiety?
Jasne. Jestem lekarzem.
Tak!
Co?
Myślisz o niej, prawda?
Nie.
Nie martw się. Ja też.
Kto to?
Przyniosłem resztki.
Dla kóz.
Mój przyjaciel.
Co pan robi?
Czemu leży pan na ziemi?
Czyżby?
Pachnie jak śmierć.
Jest tam.
Przygniata mnie.
Moje serce.
Woda jest czarna.
Ale niech pan popatrzy. Niebo jest niebieskie.
Cały wszechświat.
Żyje.
A ja…
jestem jego częścią.
Czuję się półżywa.
Pomogą ci solone jajka i zimne piwo.
To twoja rada jako lekarza?
Jako pijaka.
Spóźnię się na pociąg.
Nie wyjeżdżasz przez…
Myliłem się ostatnio wiele razy, ale chyba się rozumiemy.
Cokolwiek wczoraj powiedziałam, Cora jest moją przyjaciółką.
A Spencer moim przyjacielem.
Luke wyjechał. Widziałam, jak idzie na dworzec.
Nie spałaś?
Przez całą noc chodziłam.
Ale namieszałam.
Dostałaś list.
Od kogo to?
Od nowej koleżanki, Sali.
Muszę powiedzieć jej o Ambrosie. Mamy wiele do zrobienia.
Czyli chcesz wrócić do Londynu?
Kiedy tylko pozwolisz.
Naomi, śniadanie!
Frankie?
Wychodziłeś w nocy?
Po przyjęciu byłeś na plaży?
Obudziłem się i niebo było jasne. Myślałem, że jest rano.
Nie możesz wychodzić w nocy sam. A gdyby coś ci się stało?
Nie byłem sam. Cracknell też tam był.
I co się stało?
Nic.
Patrzyliśmy na niebo.
Zbliżał się przypływ, a potem Cracknell umarł.
Co powiedziałeś?
Umarł.
Jak możesz twierdzić, że to nic?
Po jakimś czasie się ochłodziło, więc wróciłem do łóżka.
Źle zrobiłem?
Na litość boską, Frankie.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Jak? Nie było cię.
Panie, zmiłuj się.
Will?
Miałeś koszmar?
Muszę z tobą porozmawiać.
Wczoraj na przyjęciu…
Otwórzcie!
Porozmawiamy, dobrze?
W Aldwinter grasuje diabeł.
- Co? - Wąż znów zaatakował.
Na plaży jest ciało Cracknella.
- Zmarł przez wstrząs? - Ma skręcony kark.
To pewnie przez węża.
Uspokójcie się.
Mówiłem, że jesteśmy w niebezpieczeństwie, ale nie słuchałeś.
Czy ktoś widział moją Naomi?
Nie ma jej w domu. Nie spała tam.
Na pewno ją zabrał.
Uspokójcie się.
- Kiedy ostatnio ją widziałeś? - Przy kolacji.
Potem w kościele szukała ciebie.
- Przestań. - Gdzie byłeś?
- Proszę. Nasz przyjaciel umarł. - Czyj przyjaciel? Nie mój.
I co z wężem?
- Właśnie. - Nie ma żadnego węża.
Był dokładnie tu, gdzie teraz stoisz.
- Tak. - Przyciąga go nasz grzech.
- Żywi się nim. - Matthew.
Najpierw Gracie, teraz ten bezbożnik.
Jesteśmy sądzeni.
Musimy dostrzec bezmiar naszych grzechów i odpokutować.
Cora, zaczekaj.
- Czy zwłoki zbadano? - Do tyłu.
- Dr Garrett jeszcze jest? - Nie.
Pewnie upadł i miał wstrząs mózgu.
Skąd pani wie?
Proszę popatrzeć. Miał jakiś wypadek.
Byłaś tu, kiedy znaleźliśmy Gracie.
- Kucałaś przy niej, tak jak teraz. - Henry.
- Co z tego? - Sięgnijmy po Słowo Boże.
To kobietę skusił wąż.
To kobieta zjadła owoc i skosztowała zła.
Właśnie.
Nie.
- Przeczysz słowom Pana? - Nie używam ich do własnych celów.
Gdzie była pani wczoraj?
W domu, z przyjaciółmi. Obchodziłam urodziny.
- Weseląc się, kiedy grasował diabeł. - Tak!
Nie, Will tam był.
- Z nią? - Powiedz im.
To nie ma nic wspólnego z panią Seaborne. To jasne.
- Widziałem jej syna na bagnach. - Jonah.
Mój syn był ze mną całą noc.
- Will. - Widzicie? Kłamie.
- Kłamie! To czarownica! - Czekajcie.
To pani sprowadziła tu węża i rzuciła na niego zaklęcie.
Przestańcie. Dość!
Pani i to pani głupawe dziecko…
Jak panu nie wstyd!
Cora, odejdź.
Nie! Nie odejdę!
- Już! - Co ona ma na szyi?
To znak. Jest diabłem. To diabelskie piętno.
Przestańcie!
Idź.
Zanieście Cracknella do kościoła. Tam się nim zajmę.
- Ja go nie dotknę. - Ja też nie.
Cora!
Zatrzymaj się!
- Nie masz prawa mnie odsyłać! - Byli nieprzewidywalni.
- Są przerażeni. - Pozwoliłeś mnie oskarżać.
- Nie odezwałeś się. - Jestem ich pastorem.
Nie możesz być moim przyjacielem i duchownym?
Przy tobie nie mogę jasno myśleć.
- Gubię się. - Nie.
Nie wiń mnie za ich ignorancję ani swoją słabość.
Miłość to nie słabość.
Co ty robisz? Dokąd jedziesz?
Wszyscy wracamy do Londynu.
- Przez Cracknella? - Nie.
- Przez węża? - Nie.
Proszę, pomóż Marcie na dole.
Zamknijcie drzwi! Zmówcie modlitwy!
Ciągnijcie!
Na brzeg z nią, chłopcy!
- Na brzeg! - Raz, dwa, trzy.
Niech Bóg ma was w swej opiece.
Raz, dwa, trzy. Teraz.
Co oni robią?
Nie będą już wypływać.
- Przez węża? - Przestań z tym wężem.
- Co pan robi? - Chronię wioskę przed grzechem.
Waszym grzechem.
Ona nie zrobiła nic złego. To pan zgrzeszył.
Strasząc ludzi, grożąc im!
Proszę, weź Frankiego.
Wyjeżdżamy. Jest pan zadowolony?
Niech wyrok boski was pominie!
Napisy: Marzena Falkowska