Pomóżcie mi! Złapcie sieć!
Joshua!
Joshua, szybko! Płyń!
Już dobrze.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SARAH PERRY
Wąż z Essex
Obudziłaś się?
Chyba za długo nie spałaś.
To była jedna z tych niekończących się nocy.
- Te dzieci nie mają żadnych rozrywek. - Nie powinnam była tam iść.
Pokazywałaś im skamieliny.
Nie sądziłam, że tak się…
Zginęła ich koleżanka. Są zaniepokojone.
To coś więcej. Były przerażone.
I to była moja wina.
Dzień dobry.
Już lepiej?
Jo, powiedz coś.
W porządku. Odezwiesz się, kiedy będziesz gotowa.
Wąż zabrał jej głos.
Johnie Ransome.
Milczy przez cały weekend. Może powinniśmy porozmawiać z Corą.
Powie nam, co się stało.
Widać Luke’a?
Jeszcze nie.
Przyniesiesz nam mleko od Cracknella?
Pamiętasz drogę?
No pewnie.
Nie zbliżaj się do wody.
Już jest!
- Cora, jak się masz? - Dobrze cię widzieć.
Chcę ci pokazać szkołę.
- Możemy już iść? - Pewnie.
Dziękuję, że tak szybko przyjechałeś.
Kiedy tylko dostałem twój list.
Od tamtej pory ledwo śpię.
To niedobrze.
Co się dokładnie stało?
Jeśli przyszedłeś po mleko, musisz sam je zdobyć.
Chodź tutaj.
Nie bój się. Twój strach ją zdenerwuje.
Widzisz?
Cześć.
To było jak zaraza. Jakby wszystkich opętał diabeł.
Ty nie wierzysz w zjawiska nadnaturalne.
Coś się stało. To nie była tylko dziecięca zabawa.
Dobrze, ale może jest jakieś racjonalne wyjaśnienie, co?
Na przykład?
Sądzimy, że dziewczęta z procesów czarownic w Salem
zjadły truciznę, która zmieniła chemię ich mózgu.
Claviceps purpurea. To pleśń. Rośnie na życie i innych zbożach.
Może powodować halucynacje i konwulsje?
Jak najbardziej, choć w Anglii nie jest zbyt pospolita.
To zajście w ogóle nie było pospolite.
Sam widzisz.
Jakby ktoś ich zaatakował.
Myślałam, że jeśli wrócę…
Idziemy?
- Pani Seaborne. - Zbieram swoje rzeczy.
Muszę tu posprzątać.
Spokojnie. Już idziemy.
- Kim pan jest? - Luke Garrett.
Jest lekarzem.
Tak. Interesuje mnie, co stało się dzieciom.
Miały gorączkę albo opuchnięte twarze? Wymiotowały?
Nie. Skąd ten pomysł?
- Próbuję tylko wyja… - Mojej klasie nic nie dolegało,
dopóki nie przyniosła tu pani tych swoich heretyckich idei.
Chodźcie.
Jo.
Nie wiem, co stało się w piątek,
ale wiem, że nie pomogę, jeśli mi nie powiesz.
Nie będę zły.
Wchodźcie.
Dobrze, rozumiem. Skoro musicie…
Chodźcie.
Będzie dobrze.
Do zobaczenia.
Mówili ci, co się stało?
Oczywiście. Jo jest wytrącona z równowagi.
Próbowałem ci powiedzieć.
Dzieci potrzebują pewności. Nie nowych idei.
Nic im nie będzie.
Nawet rodzice się boją.
Myślą, że dzieci wyczuwają obecność.
Obecność? Mam nadzieję, że to sprostowałeś.
Potwierdzanie szalonych opowieści z pubu nie pomoże.
Więc nie słyszałeś?
Rybacy zostali dziś rano zaatakowani. Ich sieci są w strzępach.
Naomi! Wracaj do domu! Nie możesz dziś przychodzić.
- Matthew. - Nie chcę jej tu. Sprawia kłopoty.
Naomi, poczekaj.
Musi tu być. Dopiero co straciła siostrę.
To moja szkoła. Przykro mi.
Głupia byłam.
Nie.
Myślałam, że to ich uspokoi,
bo zobaczą, że istnienie węża można racjonalnie wyjaśnić.
Naprawdę myślisz, że tam jest?
Tak mi się wydaje.
Mogę ci zadać osobiste pytanie?
Pojawia się w twoich snach?
- Tak myślałem. - Myślisz, że go sobie uroiłam?
Myślę, że jesteś w żałobie.
To teorie pionierów takich jak Darwin i Lyell.
Miejscowi widują to stworzenie
- od ponad 200 lat. - Dobrze.
Tak.
Wreszcie jest.
- Co? - Twoja pasja.
Czyli jednak mi wierzysz?
Nieważne, co ja myślę.
Wiem, że łatwo nie odkryjesz prawdy.
Musisz w siebie uwierzyć i wrócić do pracy.
Will.
Co u ciebie? Jak się czuje Jo?
Nie przeszkadzam?
Skądże. Wejdziesz?
- Łódka? Jaka? - Jak daleko?
Przyjechał nasz przyjaciel. Wejdź, poznasz go.
Nie, muszę wracać na kolację.
Chciałem tylko sprawdzić, jak się czujesz.
Dzieci mi powiedziały, co się stało w szkole.
Dziękuję. U mnie w porządku. Ale jak się czuje Jo?
- Jest… - Cora? Potrzebujemy cię.
Przeszkadzam ci. Może porozmawiamy jutro?
Tak. Do zobaczenia.
Czekaj.
Kto to był?
Will Ransome.
Ten stary pastor o byczej szyi?
Pewnie chcesz pojąć, co się stało.
- Nie sugeruję, że… - Nie, popełniłam błąd. Wystraszyłam je.
Nie ty to zaczęłaś.
Całą noc tak myślałam.
Czasem środek nocy nas okłamuje.
Tak.
Stella pomyślała, że możesz wiedzieć, jak pomóc Jo.
To bardzo dziwne.
Nie może mówić.
Co takiego?
Boi się.
Mój przyjaciel Luke jest lekarzem. Może porozmawiać z Jo.
Dziękuję. Tak. To może naprawdę pomóc.
Chyba powinnaś wracać do swojego gościa.
Tak.
Wyszłaś bez płaszcza?
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Pa.
Napijesz się?
Wiem od Marthy, że oszczędzacie tę butelkę na twoje urodziny w sobotę.
Czemu nic nie mówiłaś?
- Kto lubi urodziny? - Każdy lubi urodziny, przyjęcia…
Nigdy nie miałam przyjęcia.
Nie wierzę ci.
Michael je miewał.
Ludzie pili, popisywali się. Oczywiście on też się mną popisywał.
W takim razie najwyższa pora na ciebie.
W tę sobotę zorganizuję ci przyjęcie urodzinowe.
Will bardzo martwi się Jo.
Powiedziałam, że ją zbadasz. Nie masz nic przeciwko?
Oczywiście, że nie. Mogę spróbować hipnozy.
Chcesz zmesmeryzować Jo? Czy to nie jest niebezpieczne?
Nie. Czytałem prace pewnego austriackiego lekarza.
Stosuje medyczne podejście. Pacjenci wchodzą do podświadomości,
odsłaniając najskrytsze lęki i pragnienia.
Czy to bezpieczne?
Jak najbardziej. Mogę ci pokazać.
Na pewno chcesz grzebać mi w głowie?
To był tylko pomysł.
No to co mam robić?
Nic. Naprawdę. Tylko połóż się tutaj.
A teraz…
Może mi się nie udać.
Oto piękno hipnozy. Nie musisz próbować.
Słuchaj moich słów.
Ufam ci.
Głęboki, miarowy oddech.
Odpręż się.
Twoje kończyny są ciężkie.
Odpręż się.
Zapomnij o swoich lękach.
Poddaj się swoim pragnieniom.
Radząc ci powrót do pracy, nie myślałem o sobie.
Daleko jeszcze?
Te rzeczy nie widziały światła od tysięcy,
a może milionów lat.
Jeśli nie płynie w nich krew, moje zainteresowanie lekko słabnie.
Kiedyś zamawiałam skamieliny pocztą.
Wkładałam je do gablotki z ładną etykietką.
Na pewno wyglądasz inaczej niż wtedy, kiedy cię poznałem.
Luke!
Co to jest?
Wygląda jak kręg, który Anning znalazła w Dorset.
Co tu się stało?
Zniszczył sieci.
- Prawie zrzucił rybaków z łodzi. - Kto?
- Mógł ich zabić. - Ktoś był w wodzie?
Widzieliście go? Jak wyglądał?
Może pani nam powie? Dużo pani o nim wie.
Co? Nie…
Moja córka ma koszmary po pani wizycie w szkole.
- Chciała tylko pomóc. - Przepraszam, jeśli je wystraszyłam.
- Wystraszyła? Co pani im zrobiła? - Chodźmy.
Nie obchodzi nas, po co pani przyjechała.
Ale jeśli coś pani robi, nieważne co, prosimy przestać.
Tato?
- Widział pan mojego tatę? - Właśnie wyszedł.
Poproszę piwo.
Dobrze.
- Naomi. - Samuel.
Słyszałeś o sieciach?
Tak.
No już, pij.
Przyniosę kolejne.
Już dobrze. Jestem tu.
- To boli. - No weź.
To boli.
- No weź. - Nie.
Przestań. To grzech.
Myślałem, że jesteś dziwką, jak twoja siostra.
Wybacz mi, Ojcze. Wybacz mi.
To wąż. Wysłannik diabła.
Módl się za nasze dusze.
Modlitwa nie wystarczy.
Cora. Tak się cieszę, że przyszłaś.
- Witaj. - Dzień dobry.
Stello, to Luke Garrett.
- Luke, Stella Ransome. - Bardzo miło pana poznać, doktorze.
Wejdźcie.
Wybaczcie ten bałagan.
Nie nadążam z pracami domowymi.
Will jest w gabinecie?
Odwiedza parafianina. Będzie żałował, że ominie go wasza wizyta.
Dzień dobry.
Powinniście przyjść do Cory w sobotę.
Urządzam jej przyjęcie urodzinowe.
Chętnie.
Zrobisz nam herbaty?
Jak się czuje?
Milczy.
To bardzo niepokojące.
Biedactwo. Przestraszyła się.
Proszę, usiądźcie.
Co pan myśli, doktorze?
Słyszała pani o podświadomości?
Nie.
To nasze wewnętrzne myśli i lęki.
Nie kontrolujemy ich, ale mogą wpływać na nas i nasze zachowanie.
To brzmi niepokojąco, ale zapewniam, że tak działa mózg.
Chciałbym wprowadzić Jo w stan odprężenia,
żeby odnalazła te wewnętrzne myśli i powiedziała nam, co ją trapi.
To tak zwana hipnoza.
Dziękuję.
Dr Garrett chce spróbować nowej metody, żeby ci pomóc.
Nazywa się hipnoza.
Właśnie.
Świetnie. Musimy przygotować pokój i zaciągnąć zasłony.
Może zaczekajmy na Willa? Gdyby Jo była moją córką…
Mamy czekać na pozwolenie mężczyzny?
Muszę wrócić do Frankiego. Sama wyjdę.
Przepraszam, moja grypa się przeciąga.
Proszę, Boże. Ochroń nas.
Ochroń nas. Miej nas w swojej opiece.
Matthew.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że…
To twój kościół.
Matthew.
- Jesteś zły. - Nie jestem.
Usiądź ze mną.
Rozmowy człowieka z Bogiem to jego osobista sprawa.
Ale powinniśmy się sobie zwierzać. To może pomóc.
- Jesteś w tym dobry. - W czym?
W tym. Jesteś przyjazny i dzięki temu ludzie czują, że to, co mówią, jest ważne.
Że traktujesz ich serio.
- Po prostu… - Wiem, co myślisz, kiedy ja mówię.
Widzisz kogoś, kto wierzy w bajdy.
- Nie. Wcale tak nie myślę. - Nic nie rozumiesz.
To nie ty ryzykujesz życiem w wodzie.
To nie twoje dzieci płaczą w łóżku,
- bo czują, że coś się zbliża. - Moje dzieci…
Śmierć Gracie była tragedią.
Wstrząsnęła wszystkimi, ale nie wiem,
- czy sugerowanie… - Wyjaśnij mi to znowu.
Wyjaśnij zadrapania na ciele Gracie Banks.
Wyjaśnij atak na łodzie. Stan twojej córki!
Widzę po tobie, że też to czujesz.
Powinieneś pokazywać ludziom, jak szukać opieki Boga.
Powinieneś ich chronić.
„Przeto się nie boimy, choćby wody burzyły się i kipiały”.
…cały czas odprężona, świadoma mojego głosu.
Twoje kończyny są ciężkie.
Jo, słuchaj mojego głosu.
Skup się na nim. Daj mi znać, że go słyszysz.
Jo. Możesz mi powiedzieć, jak…
Wąż.
- Boję się. - Jesteś bezpieczna, Jo.
Nie ma powodów do strachu.
Ale zdarzenie ze szkoły cię zdenerwowało, prawda?
Mogłam to zatrzymać.
Rozumiesz, że nie zrobiłaś nic złego?
Rzuciłyśmy zaklęcie.
Sprowadziłyśmy go.
Kogo?
Spokojnie. Nie spiesz się.
To miała być tajemnica.
Co było tajemnicą?
Zaklęcie.
To, które rzuciłyśmy.
Luke.
Jo, słuchaj mojego głosu. Nie ma powodów do strachu.
Już za późno. Naomi go wpuściła.
Ja go wpuściłam.
Jest…
- Jest w nas. - Jo.
Przestań.
- Co to jest? - Will, to mój przyjaciel.
- Dr Luke Garrett. - Panie pastorze…
Co pan robi mojej córce?
Nie rozumie pan. Pomagam jej.
- Pańska żona zgodziła się, żebym… - To przyjaciel.
- Przyjaciel Cory. Puść go. - To mój dom. Jak pan śmie!
Nie rozumiesz. Puść go, już.
Zapewniam, że to dobrze zbadana metoda leczenia.
Prosiłeś o pomoc.
Tato…
Nic mi nie jest.
Pójdziemy sobie.
Nie idźcie. To tylko nieporozumienie.
Dziękuję, Stello.
Przepraszam.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Tak mi przykro.
Nie wierzę, że tak zareagował.
Zadziałało. Odzyskała mowę.
Niech płomienie pochłoną mrok.
Ochronią nas od grzechu.
Tak. Zapalcie ogień.
Potrzebuję wina.
Co się stało?
Will wrócił i nie był zadowolony. Tak to nazwijmy.
- Zaatakował mnie. - Co?
Nikt nikogo nie zaatakował. Wszedł,
zobaczył Luke’a nad Jo i przesadnie zareagował.
Pewnie się o nią bał. Wyjaśniliście mu to?
- Przeprosiliście? - Stella i ja tam byłyśmy.
Widziałam zmesmeryzowanych ludzi. Wygląda to dziwnie. Jest dziwne.
To była hipnoza. I zadziałała.
- Nie idź. Zostań z nami. - Muszę to skończyć.
- Do kogo piszesz? - Do Spencera.
Próbujemy pomóc twojemu pacjentowi i jego sąsiadom.
Frankie, jak ci minął dzień?
Bardziej mi się tu podoba niż w Londynie.
Chcę tu zostać na zawsze.
Wygląda na to, że utknęłyśmy tu na dłużej, Martho.
Chodź. Cuchniesz jak koza.
- Wcale nie. - Tak.
Wyjazd z Londynu nigdy nie przyniósł nic dobrego.
Ty też się na mnie gniewasz?
A obeszłoby cię to?
Wiesz, że tak.
To takie frustrujące. Nie chcę nikogo denerwować.
Powinnaś przeprosić Willa.
Nie mogę przepraszać za każdym razem, kiedy zrobię coś bez pozwolenia mężczyzny.
Tylko wtedy, kiedy zrobisz coś złego.
Akurat.
Jeśli wiesz, że nie zrobiłaś nic złego, to co cię martwi?
Idź już spać.
Nie chciałam was budzić.
- Mamy skrzynkę. - Chciałam ci to przekazać prywatnie.
Według Marthy powinnam przeprosić.
I przeprosiłaś?
Nie.
Nie mogę, jeśli nie zrobiłam nic złego.
Chętnie to przeczytam.
Drwisz ze mnie?
Nie, po prostu właśnie tego się po tobie spodziewałem.
Cora, za…
Poprosiłeś o pomoc.
- Nie o eksperymenty. - Stella się zgodziła.
Na to, żeby ją wystraszyć?
- Nic o tym nie wiesz. - Wiem, ile trzeba.
Wściekasz się, bo nie zdałam się na ciebie.
Przecież miałaś dr. Garretta. Na niego jakoś mogłaś się zdać.
Nie masz prawa aż tak się na mnie złościć.
Pewnie masz rację.
To dlaczego to robisz?
Napisy: Marzena Falkowska