Już dobrze. Michael już cię nie skrzywdzi.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SARAH PERRY
Wąż z Essex
Moje kondolencje.
- Możecie na nas liczyć. - Dziękuję.
Tak mi przykro.
Współczuję.
Czas wracać do domu?
Do Aldwinter. Jest tam domek do wynajęcia.
Co?
Widziałaś wyrzuconą na brzeg dziewczynę w ramionach siostry.
- Po co chcesz wracać? - Muszę wiedzieć, co tam jest.
Ty też chcesz zostać w Essex, prawda?
Nie. Nie cierpię świeżego powietrza.
Może być miło pomieszkać trochę w domku.
Mogę pojechać po twoje rzeczy
i kupić więcej Sherlocka.
Potrzebuję pieniędzy na bilet.
Oczywiście. Wszelkie inne koszty
- chętnie… - Dam sobie radę.
Wróć do Londynu.
Przepraszam, Luke, nie mogę.
Jesteś w szoku.
Kiedy wrócimy, znowu poczujesz się sobą.
- Jestem sobą teraz. - Nie. Wierz mi, już to widziałem.
- To? Co… - Tak.
Kobiecy niepokój. Chęć powrotu do miejsca traumy.
- Wracam, by pomóc. - Jak to?
Mogę podać ludziom racjonalne wyjaśnienie.
Twoją teorię o plezjozaurze? Teraz?
Zginęła młoda dziewczyna.
- Myślę, że… - Mam porzucić swoje cele?
Ty tego nie robisz.
- Jestem lekarzem. - A ja nie jestem twoją pacjentką.
Będziesz pisać?
Oczywiście.
- Na dworzec. - Tak jest.
Mały jest.
Większy niż pub. Możesz mieć swój pokój.
Miałem swój pokój w Londynie.
Dobra jest?
Poleciłabyś ją?
Tak.
Posłuchaj tego.
„Cała stałość się rozmywa. Cała świętość ulega splamieniu”.
Shakespeare?
Karl Marx.
Manifest komunistyczny, tak?
Jak się tak… zradykalizowałaś?
Urodziłam się w Bethnal Green.
Kiedy wszystko wokół jest zepsute, szukamy nowych idei.
Jak Cora znosi zaciekłą socjalistkę w domu?
Aż tak się od siebie nie różnimy.
W swoim dużym, miejskim domu.
Należał do jej męża.
- Tak jak i klejnoty? - Wszystkie oddała.
Jesteście blisko?
Można tak powiedzieć.
- Zwierza ci się? - Czasem.
Ze spraw sercowych?
To znaczy…
- Myślisz… - Myślisz, że długo zostanie w Essex?
Nie wiem.
Cora robi teraz to, co chce.
- Czyżby? - Tak jak pewnie i pan, doktorze.
Gdzie ją znalazłeś?
Była na zewnątrz. Mogę ją zatrzymać?
Póki się nie dowiemy, czyja jest.
Co jeszcze widziałeś?
Dużo osób w czerni.
- Henry. - Słyszałeś, co mówią?
Nie.
Gracie została zabrana za grzechy.
Nie, Henry. Utonęła, rozumiesz?
To był wypadek. Tragiczny wypadek.
Bóg ma ją teraz w opiece.
A my musimy mieć w opiece Naomi.
Co mogę zrobić?
Zaśpiewać dla ciebie?
- Pozwól mi. - Dobrze.
Głęboko w lesie stoi dom
Słyszę, jak dzwonią rajskie dzwony
Purpura i kir pokrywa go
W środku domu łoże stoi
Słyszę, jak dzwonią rajskie dzwony
Pokrywa je czerwieni płomień
Pod łożem płynie…
Przepraszam.
W połowie woda
Co ona tu jeszcze robi?
W połowie krew
W połowie woda, w połowie krew
Pani Seaborne.
- Cora. - Przyszłam pożegnać zmarłą.
Przepraszam, jeśli ich rozdrażniłam.
Stella i ja myśleliśmy, że nie wrócisz.
Chciałam pomóc. Jako głos rozsądku.
- Jak? - Służąc wyjaśnieniami.
Nie, przyjechałaś do węża.
Muszę iść. Frankie się rozpakowuje.
Odprowadzę cię.
Nie chcę sprawiać kłopotów.
Ale chcesz badać tę sprawę, zadawać pytania.
Chciałabym.
Ludzie się boją. Musisz być ostrożna.
Oczywiście.
Ale Stella chętnie cię zobaczy. Przyjdziesz, kiedy się urządzisz?
Chętnie.
Nie jesteś przeciwny mojej obecności?
Próbujesz zrozumieć. Odkryć prawdę.
Temu nie jestem przeciwny.
Twoja służąca nie będzie jeszcze spała?
To ja jestem służącą.
- Oczywiście. Głupi jestem. - Droczę się z tobą, Spencer.
Co się stało?
Wybuch w zbrojowni.
Jedna z ofiar ma chyba rozdarte osierdzie.
- Jest młody? - Tak. I silny.
No to chodźmy.
Znowu to samo.
Mogę panią o coś prosić?
Nic mu nie będzie, panie doktorze. Prawie nie ma krwi.
Myślę, że worek dookoła serca pani brata jest rozdarty.
Wykrwawia się.
Od wewnątrz. Bardzo szybko.
Musimy natychmiast operować.
Na jego sercu? Czy to bezpieczne?
Będę szczery. Ostatnim razem mi się nie udało.
Ale w medycynie zawsze jest pierwszy raz, a bez tego do rana umrze.
To jedyna nadzieja.
Proszę przygotować maskę.
Moja znajoma poczeka z panią na zewnątrz.
Proszę zrobić co w pańskiej mocy.
Chodźmy.
Piękne.
Mam skontaktować się z kimś z rodziny?
Nev i ja przyjechaliśmy niedawno z Indii. Nikogo tu nie znamy.
Co robicie w Londynie?
Przyjechaliśmy z brytyjską rodziną.
Ja byłam opiekunką, a Nev korepetytorem.
Ale po przyjeździe zmienili zdanie.
Zwolnili nas.
Współczuję.
Nożyczki.
Zaciski.
Jesteś gotowy?
Igła.
Tampon.
Nożyczki.
Rana jest nienaruszona… na razie. Zamknijmy go.
Musimy czekać, aż się obudzi.
Musiała się otworzyć.
Dajmy mu czas.
Budzi się.
Luke.
Poszło bardzo dobrze. Proszę odpoczywać.
Hej, Nev.
Stałem przy Katedrze św. Pawła,
zastanawiając się… jak trzyma się kopuła.
Przepraszam, muszę znaleźć pana Garretta.
Luke?
Co ty robisz?
Myślałem, że mogę… Nie wiedziałem.
Nie wątpiłem w to nawet przez chwilę.
Proszę wejść.
To dla was.
Dziękuję.
Przepraszam, jeśli wczoraj przeszkodziłam. Chciałam tylko złożyć kondolencje.
Wynajęłam domek obok, więc w razie potrzeby służę pomocą.
Bardzo wam współczuję.
Mój mąż zmarł niedawno, ale…
stracić córkę…
Ma pani rację. To nienaturalne.
- Myśli pan, że coś tam jest? - Myślę, że powinna pani iść.
Ta kura, którą znalazł pani syn… Należy do starego Cracknella.
Mieszka na bagnach.
Dziękuję.
Dzień dobry pani.
- Czego chcecie od Cracknella? - Mamy jego kurę.
Bądźcie ostrożni.
Dlaczego?
- Nie chodzi do kościoła. - My też nie.
Dzień dobry.
Pan Cracknell?
Nowo przybyli miłośnicy węża.
A to moja kura.
Przepraszam. Mam nadzieję, że nie uznał ją pan za skradzioną.
Przez bestię?
Wierzy pan, że coś tam jest?
Dla mnie to nie kwestia wiary.
- Do klatki. - Ma pan dowód?
Jeśli nie wierzy się w Boga,
nie można też wierzyć w diabła.
To co według pana stało się Gracie?
Co roku ktoś ginie na bagnach.
Łapie ich przypływ.
Widział pan coś nietypowego? Stwora morskiego?
Jeszcze nie. Węgorze, foki.
Ale nie potwora.
Przepraszam pana.
Jak one mają na imię?
Gog i Magog.
Taki żart.
Chcesz je nakarmić?
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Mogę coś ojcu powiedzieć?
Oczywiście.
Widziałam tego węża.
Jesteś pewna?
Teraz widzę go też nocami.
Jakby czekał na mnie w cieniu.
- Nie, Naomi. - Tak.
Czuję go.
Po prostu…
nocą strach przejmuje nad nami kontrolę.
- Dzień dobry. - Witaj.
Witaj.
Miło cię widzieć.
Jak się macie? Jak się czują dzieci?
Wciąż trochę nerwowe.
Wejdźcie.
Cora. Frankie.
Czego się uczysz?
- Przyrody. Same nudy. - Przynajmniej ty masz przyrodę.
A dziewczęta nie?
Wszyscy potrzebujemy nauk przyrodniczych, żeby zrozumieć świat.
Może nas pani pouczyć? Opowiedzieć, co tu pani robi?
Chętnie. Mogę przynieść skamieliny.
- Jeśli się zgodzisz. - Nie widzę przeszkód.
- Poproszę Willa, żeby to zorganizował. - Gdzie on jest?
W gabinecie.
Przywitam się.
Pani Seaborne.
Cora.
Nie sądziłam, że wiejski pastor może być tak oczytany.
Cóż za szokujący brak wyobraźni.
Co tu robisz, Will?
W jakim sensie?
Mężczyzna twojego pokroju na bagnach.
Mógłbym spytać cię o to samo.
Patrz, co znalazłem podczas porannego spaceru.
Nie miałam cię za zbieracza.
Zainspirowałaś mnie, żeby patrzeć w dół, nie tylko w górę.
Co to jest? Masz jakiś pomysł?
Jakiś homar.
Hoploparia albo… Gdzie to znalazłeś?
Przy urwiskach w St. Osyth. Mogę ci kiedyś pokazać.
Dziękuję.
To dla ciebie.
Zaraz przyjdę, tylko…
A co to jest?
Dziwny kolor, prawda?
Dzielimy się skarbami.
Jeśli pozwolisz.
Oczywiście.
To znalazłem przy Tamizie.
Naprawdę? Chyba podoba mi się najbardziej.
Kiedy wraca Martha?
Oby wkrótce.
„Pan Luke Garrett przeprowadził
- pierwszą operację osierdzia”… - Wiemy.
…„w szpitalu Borough w Londynie.
Znaczenia ratującej życie, a może nawet cudotwórczej”…
- Cudotwórczej? - Zamknij się, Garrett.
…„operacji pana Garretta nie można przecenić.
Może wyznaczyć nowe granice nie tylko w naukach medycznych”…
Co tu robisz? Nie żeby nie było miło cię widzieć.
Dr Garrett może być cudotwórcą,
a nawet samym Jezusem,
ale jaki pacjent wydobrzeje bez jedzenia?
Pójdę z tobą.
Pan Garrett pławi się w chwale, a mnie zostawia resztę.
„To znakomity wkład w”…
„To ona pracowała z łatwością nad”…
Wygląda pan o wiele lepiej.
Dziękuję, panie doktorze.
To panu Garrettowi powinien pan dziękować, jeśli go pan zobaczy.
Mogę obejrzeć ranę?
- Dziękuję. - I tak piekłam.
To bardzo miłe.
Mój brat zachorował, kiedy byłam w pani wieku. To trudne.
Też nie mieliście rodziców?
To było dawno. Dziesięć lat temu.
- Pani brat wyzdrowiał? - Nie. To był tyfus. Nigdy nie…
Bardzo współczuję.
Miałam dużo szczęścia.
Mam teraz dobrą pracę i dom.
Myślałem, że bardziej się ucieszy z powrotu do domu.
Po tym, jak dałeś mu listę leków i zaleciłeś miesiąc bez pracy?
Minimum.
To jak opłacą czynsz?
Myślisz, że ich eksmitują?
Oczywiście, że nie. Od poniedziałku znów będzie pakował proch.
Nie, Martho. Tak nie wróci do zdrowia.
Trzeba mu to powiedzieć.
Że nie ma dobrego wyboru? Ja mam mu powiedzieć czy ty?
Gdybym dobrze to rozegrał,
mógłbym pewnie debatować w parlamencie nad jakąś drobną kwestią prawną.
Ale prawdę mówiąc… wolę spędzać czas,
prowadząc Cracknella do Boga, który go nie opuścił.
Albo…
Tak naprawdę chciałem mieć cel, a nie osiągnięcia.
Rozumiesz różnicę?
A poza tym
mam równą sobie w Stelli.
To było mniej więcej tutaj.
Ziemia musiała się osunąć podczas trzęsienia.
O tak. Cała okolica ucierpiała.
Wrócę tu z narzędziami.
Co masz nadzieję znaleźć?
Namacalny związek z przeszłością.
Z istotami, które żyły przed nami.
Z tym, co według ciebie tam jest.
Być może.
Ale jak martwa skamieniałość może dowieść istnienia żyjącej?
Nie może. Ale może dać nam wskazówki. Tropy.
Naprawdę w to wierzysz?
Tak myślę.
Nie jestem pewna różnicy między myśleniem a wiarą.
Może kiedyś mnie jej nauczysz.
Myślałem, że przedkładasz dowody nad domysły.
Nauka wymaga marzeń, tak jak twoja teologia.
Żeby przeskoczyć na ślepo od ignorancji do zrozumienia.
To wiara.
A pani wierzy w węża?
Nie wiem, Frankie.
Nie wiem, czy wszystko już wiemy.
Ale nie mów Willowi.
Umiem dotrzymać tajemnicy.
Ja też.
Zbierają ostrygi.
Też to w dzieciństwie robiłam.
- Myślałem, że dorastałaś w mieście. - Mieszkałam na wybrzeżu do 16 roku życia.
Ojciec przywiózł mnie do Londynu, żebym poznała męża.
Pewnie za nim tęsknisz.
Wchodząc do mojego domu, najpierw zobaczyłbyś…
japońską wazę kintsugi.
To potłuczona ceramika, którą sklejono ponownie przy użyciu złota.
Jest piękna.
Dostałam ją od Michaela.
Powiedział, że chce mnie potłuc i naprawić złotem.
Skrzywdził cię?
Patrz.
Inaczej niż w Knightsbridge, co?
- Witam. Dziękuję, że przyszliście. - Nie ma za co.
Dobrze panią widzieć.
- Jak pacjent? - Lepiej.
Codziennie oczyszczam ranę, jak pan zalecał.
Jakieś bóle?
Tylko przy oddechu.
Świetnie.
Dziękuję.
Laudanum. Nie musi pan płacić.
Dziękuję.
Jeśli obieca pan, że nie wróci do pracy.
I tak już ją straciłem.
Jak sobie radzicie?
Jakoś się udaje.
Opłacę czynsz podczas rekonwalescencji.
Przyczynił się pan do rozwoju medycyny.
- Przynajmniej tyle możemy. - Ocaliliście mu życie.
Nalegam.
Nie chcemy jałmużny.
Jesteśmy wykształceni i sami rozwiązujemy problemy.
- Wiem. Potraktujcie to jako pożyczkę, aż… - Aż co?
Utknęliśmy w tych slumsach, robiąc zapałki i proch.
- Nie widzi pani? - Widzę.
- Dlatego jestem socjalistką. - Mąciciele.
Czasem trzeba namącić, żeby coś zmienić.
Wszystko w porządku. Laudanum powinno pomóc na ból.
Raz jeszcze dziękuję.
Proszę przyjść na zebranie. Będzie pani mile widziana.
Wszystkiego dobrego.
Potrzebuję twojej pomocy, żebym mogła coś zmienić.
Co ja mogę zrobić?
Pomówić z Charlesem Ambrose’em. Mnie nie traktuje serio.
I co mu powiedzieć?
Ludziom potrzebne są domy.
Musimy go przekonać, żeby wniósł projekt ustawy o lokalach socjalnych.
Mogę do niego napisać i opowiedzieć, co widziałem.
Przygotuję szkic, a ty dodasz fakty.
Albo spotkajmy się na obiedzie i zróbmy to razem.
Drogi Panie Ambrose, proszę wybaczyć, że do Pana piszę.
Ostatnio miałam okazję
poznać warunki mieszkaniowe w Pańskim okręgu
i myślę, że teraz, kiedy zbliżamy się już do XX wieku, przyszła pora na zmianę.
PRAWDZIWY OBIEKT
FATAMORGANA
CIEPLEJSZE POWIETRZE ZIMNE POWIETRZE
Stacja Colchester!
Martha.
Co ty tu robisz?
Ciebie też miło widzieć. Byłam w bibliotece.
- Gdzie Frankie? - Ze Stellą.
Daj. Wezmę to. Muszę ci dużo opowiedzieć.
- Ja tobie też. - I chcę ci pokazać domek.
To tam.
Śliczny jest.
To Will.
Witaj, Coro.
Właśnie wracam z biblioteki. To nie był miraż, tylko…
- Fatamorgana. - Skąd wiesz?
Jest w mojej książce.
Angelucci widział taką w Cieśninie Mesyńskiej.
Patrz.
Zimne powietrze zmieszane z ciepłym tworzy soczewkę załamującą.
Obiekty w wodzie wydają się zniekształcone.
- To może sama wejdę. - Daj mi chwilkę.
Cuda nauki.
A jednak… martwi mnie to.
Dlaczego?
Nie wiem.
My myślimy, że widzieliśmy płynącą po niebie łódkę.
A Naomi myśli, że widziała w wodzie węża.
Sam nie wiem.
Co myśli o tym Stella?
Nie mówiłem jej.
Muszę iść do Marthy.
Cora.
Myślisz, że dzieje się tu coś dziwnego?
Oczywiście, że nie.
- Matthew. - Barykady są gotowe.
- Rozpocznę nocne warty. - Co? Matthew.
Ogniska na plaży. Ja zacznę, a potem ustalę grafik.
A jeśli go zobaczę…
Co zrobisz? Zaatakujesz go gałęzią? Powalisz na ziemię?
Pobiegnę do wioski i ogłoszę alarm.
Nie rozumiesz? Dzieci i my wszyscy potrzebujemy pokrzepienia.
No tak.
- Może potrzebują wyjaśnienia. - Jak to?
Moja znajoma, pani Seaborne, jest naturalistką.
Zaproponowała, że porozmawia z dziećmi w szkole.
Rozumiem.
Liczę, że ją powitasz.
Czego oczekujesz ode mnie?
Zwołaj radę parafialną.
Wykluczone. Zebranie umocni tylko obawy.
To zrób to po swojemu i wpuść tu diabła.
Frankie. Dziesięć minut.
Dobrze.
„Szukałem Pana, a On mnie wysłuchał
i uwolnił od wszelkiej trwogi”.
Czego się boisz?
Niczego.
Przepraszam. Nie chciałem cię budzić.
Cora ma skamieliny.
Co się stało?
W nocy do domu wleciała mewa.
Mówię ci, że to znak.
- Nie martw się. - Wąż po mnie przyjdzie.
Cora wszystko wyjaśni.
Wszędzie wokół nas w błocie zakopane są pozostałości dawnych istot.
Istot, które Bóg sprowadził na Ziemię tysiące lat temu.
Istot, które według mnie z czasem ewoluowały.
To znaczy, że za tysiące lat ludzie znajdą
- pozostałości węża? - To głupie pytanie. Cicho.
Nie, to dobre pytanie.
To znaczy, że może istnieć?
Tak. Jeśli to żywa skamieniałość.
Żywa skamieniałość? To czemu o nich nigdy nie słyszałem?
Nie wiem.
To znana teoria, że niektóre zwierzęta umknęły ewolucji.
Czyli wąż istnieje?
Uspokójcie się.
- Pani Seaborne tak nie mówi. - Nie, mówię tylko…
To jest wąż czy nie?
Proszę powiedzieć prawdę.
Właśnie to chcę tu odkryć.
Prawdę mówiąc, sama nie wiem.
Wąż po nas przyjdzie.
- Wąż po nas przyjdzie. - Nie o to mi chodzi.
- Wąż po nas… Wąż! - Nie.
- Jacob, Mark, dość tego! - Wąż!
- Chwila. Boicie się? - Spokój. Wystarczy tej zabawy.
Dość tego.
Przestańcie. Zamknijcie się.
- Naomi. - Naomi, weź się w…
Ona to zrobiła.
- Ona to zrobiła. - Siadaj, Ruth!
Ona to zrobiła.
Elizabeth, co ty robisz? Siadaj!
- Ona to zrobiła. - Mark, co ty robisz?
Ona mnie krzywdzi!
Siadajcie!
Jo, nie. Proszę.
Proszę, nie dołączaj do nich. Proszę.
John, biegnij za siostrą.
Naomi?
Naomi, proszę!
Frankie?
Jo?
Napisy: Marzena Falkowska