Dowiedziałem się, że prezydent Rayburn...
POPRZEDNIO
...który zadeklarował wsparcie
w złożonej misji ratunkowej naszych marynarzy,
wycofał się z obietnicy.
Rozmawiamy z każdą służbą wywiadowczą.
Nie rozmawiamy z irańskim wywiadem.
Musi pan oficjalnie wezwać ambasadora Iranu.
- Mają dla nas informacje. - Dla nas?
Gdy prosił pan o pomoc, wiedział pan, że pomogę?
- Ambasadorze Hajjar, to... - Wiem, kto to jest.
- Nikt nie wie, że ambasadorka tu jest. - Mam podać wam nazwisko.
Osoby, która prawdopodobnie kierowała planowaniem ataku.
Wszystko w porządku?
- Jego kompan. - Nie może pani tu być.
Pierdoleni Rosjanie.
Wielka Brytania została zaatakowana przez Rosję.
- Co w tym śmiesznego? - Nalej mi.
- Idiota ze mnie. - Nie szkodzi.
SERIAL NETFLIX
DYPLOMATKA
Jeśli mamy iść na wojnę z Rosją, weźmy sobie psa.
Dla ochrony?
Nie.
USA i Wielka Brytania idą na wojnę z Rosją?
W takich okolicznościach ludzie decydują się na dzieci.
To apokaliptyczne.
Dzieci podnoszą na duchu.
- Chcesz mieć ze mną...? - Nie.
Nie.
Właśnie w tym rzecz.
To świeże. Nie będziemy mieć dziecka.
Ale pies?
Prosisz, bym z tobą zamieszkała?
Nie. Pies może mieszkać trochę tu, trochę u mnie.
Kupię sobie rybkę.
Prezydent chce przyjechać do Chevening.
- Co? - To Rosja.
- Nie chcą zostawić tego Ganonowi. - Nie.
Dla Białego Domu to pośredni atak na USA.
Razem z Rayburnem przyjedzie Trowbridge.
Mamy rozstrzygnąć kwestie rosyjskiej polityki,
między sobą,
a dopiero potem posłać to dalej.
Hej, Lindsay.
Dasz mi Karen?
Dzięki.
Będziesz nerwowym rodzicem. Nawet dla rybki.
Cześć, Karen.
Prezydent nie powinien wsiadać w samolot.
Mamy Ganona i ministra spraw zagranicznych.
To dość celów w samolocie jednocześnie.
- To niebezpieczne. - Może być bezpieczne.
Pomożesz mi, kurwa?
Ktoś właśnie wpadł do biura. Zaczekaj.
Karen?
Tu Eidra Park.
Już się nie widujemy. Co u ciebie?
Serio?
To zostaje między nami.
Kojarzysz ambasadora Iranu, który wczoraj zmarł?
Nie mamy jeszcze wyników badań.
Czyli nie można wykluczyć otrucia.
Nie, minister go nie otruł,
ale Rosjanie mogli to zrobić, zanim tam dotarł.
Poważnie?
Dopóki nie dowiemy się, co jest grane,
czułabym się lepiej, gdyby prezydent był w stolicy.
Tak.
Kazałeś im to zrobić?
Co?
- Spakowali mnie. - Nic dziwnego.
Oni...
- Spakowali mi tampony. - Myślą z wyprzedzeniem.
Osiem super, cztery light i ibuprofen.
Kurwa, znają moje położenie w cyklu księżycowym.
Rosja nie chce iść z nami na wojnę, prawda?
Nie mam pojęcia, czego chcą.
Wrobili Iran. Chcieli, byśmy poszli na wojnę z Iranem?
Są podstępni.
Nie lubię, gdy inni dotykają moich rzeczy, ale spisali się.
- Zaczyna się. - Co?
Przywykniesz do tego.
Wcale nie.
Cóż...
Powinni cię spakować, gdy nas nie będzie. Będziesz gotowy.
Też myślisz z wyprzedzeniem.
Co?
Nic.
Powinniśmy odbyć jakąś rozmowę?
Nie.
- Cholera. - Nie.
Dziękuję, że mnie przeleciałeś.
Nie, to nie wpływa
na koniec naszego małżeństwa.
Nie uważałem, że jest inaczej.
- To było samolubne. - Jeśli tak wygląda samolubność...
- Nie musisz tam jechać. - Przestań.
To koniec.
Jestem ozdobą do zdjęć,
a potem zniknę.
Choć czasem możesz wrócić do koryta.
Po prostu...
chcę, by sytuacja była jasna.
Katherine...
tylko ty potrafisz zniszczyć niezobowiązujący seks
w popiołach martwego związku.
W porządku.
Dobrze.
To pierdolony bunkier ministra spraw zagranicznych.
Nie musimy sprawdzać terenu. Ambasadorka musi tam być na czas.
Pan McNabb mówi, że nie możemy wykluczyć zagrożenia z wewnątrz.
Martwi się Dennisonem?
Jeśli martwi się ministrem spraw zagranicznych,
to, kurwa, przegina.
Nie sprawdzamy sojuszników.
Mówi, że minister to sojusznik.
Nie to powiedziałem.
Pan McNabb powtarza, że on odpowiada za bezpieczeństwo.
Wiem to.
Przypomina też, że podczas ostatniego spotkania ministra z dyplomatą,
- dyplomata skończył w worku. - Powiedz...
Dopóki nie będzie wyników badań, zachowujemy ostrożność.
Daj mi telefon.
Bert, to jakieś żarty.
Bert?
- Powiadomię Departament. - Wyjdź.
Dennison tam był.
Ja też, oficjalnie, pod koniec.
Dopóki nie potwierdzą, że to nowiczok albo wysokie ciśnienie,
mają prawo do obaw.
Dobrze, ja tylko...
Boisz się.
Ani trochę.
Mnie to pasuje. Nie nadaję się na przyjęcia.
A prawdziwe negocjacje?
Wiem. Wierzę w pani zdolność...
Serio?
- Tak. - Nie sądzę.
Czytała pani plan?
Oczywiście.
Jest długi.
Nie dałabym ambasadorowi sprawozdania
bez skrótu na pierwszej stronie.
Źle się to czyta.
- Tak może być? - Lepiej.
- To plan na jutro. - Dobra.
Dzień składa się z trzech części.
Dziś opracuje pani strategię z brytyjską delegacją,
jak zmaksymalizować te trzy części,
by dobrze wykorzystać czas ministra
z sekretarzem stanu
i wyjść ze strategią na Rosję.
Może dasz mi tę kartkę?
- Możemy to omówić? - Pokaż mi ją.
- To moje notatki. Nie pomogą. - Pokaż.
Uścisk, odwrót, niedźwiedź.
Masz rację.
Numer jeden.
Publiczna demonstracja silnych stosunków USA – Wielka Brytania.
By Rosja wiedziała, że jesteśmy zjednoczeni,
jak podczas ich inwazji na Ukrainę.
To uścisk?
- Tak. - Urocze.
- Numer dwa... - Hej.
Czemu stoimy?
Przez ochronę.
Myślą, że Dennison zabije cię jak ambasadora Iranu?
Sądzę, że powinniśmy unikać sugerowania,
że za śmierć ambasadora odpowiada nasz bliski sojusznik.
- Albo Rosja. - Przestań.
- Jest już nakręcony. - Wcale nie.
Nie pierwszy raz otruliby kogoś w tym kraju.
- Kontynuować? - Śmiało.
- Ani drugi. - Numer dwa.
- Tak. - A numer jeden?
Uściski.
- Odwrót od Iranu. - Odwrót.
- Tak. Gdy wiemy, że to Rosja... - Trucizna?
Traktują cię jak podejrzaną?
- Do samochodu. - Muszę się odlać.
Traktują mnie jak podejrzaną?
Nie. Jako świadka.
Eidra musi z panią później pogadać.
I policja.
- Numer dwa. Odwrót. - Tak.
Wiemy, że to Rosja, więc odwracamy się od Iranu.
- Chodzi ci o przeprosiny? - Nie.
Departament wyraził się jasno.
Nie możemy przepraszać reżimu, który chce naszej śmierci.
Pani ambasador?
Czysto.
Wsiadaj do drugiego auta. Powinnam przyjechać razem z Halem.
- Chciałbym dokończyć. - Trójka to niedźwiedź.
- Czyli Rosja. - Tak.
To było proste.
Hal!
Nie da się tego przyspieszyć.
Dziękuję.
Witam.
To zaszczyt. Hoope, zajmuję się Iranem.
Miło pana poznać.
- Rosja. Kemper-Waithe. - Miło mi.
Jesteśmy pani winni podziękowania.
Proszę wybaczyć zwłokę. Myślałam, że panowie zaczną.
Jest pani w samą porę.
Niezły kawałek ziemi.
Cieszymy się, mogąc pana poznać. Pewnie jest pan dumny.
Z żony? Owszem.
Kemper-Waithe. Rosja.
Hayford. Cały świat.
- Idziemy? - Tak.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Brakowało mi tego melodyjnego tonu.
Gość od Iranu ciągle się uśmiecha.
Jesteś bohaterką. Ugasiłaś pożar w Zatoce.
Wiedzą, co się stało?
Nie mają pojęcia, co się stało. Wiedzą, że miałaś w tym udział.
Od początku mówiłaś, że to nie Iran.
Tobie nie należy się uznanie?
Jesteśmy groźnym zespołem.
Ale wszyscy są zdania, że jesteś hyclem.
Co to znaczy?
Złapałaś psy wojny.
Podoba mi się to.
Pasuje do ciebie.
Rzeczywiście.
Witam w naszej skromnej norze.
Niezastąpiona Cecilia Dennison.
Oczywiście. Miło panią poznać.
Ambasadorka Katherine Wyler.
Był bardzo zły?
- Słucham? - Austin. Mocno się czepiał?
O...?
Spóźniła się pani.
Mnie to zawsze wypomina.
Podwójne standardy.
Możemy tego nie robić?
Zgadzam się. Nie stójmy tak.
- Zapraszam. - Tak.
To nie dom, ale może być.
Dziękuję. Miło panią poznać.
Ty musisz być małżonkiem.
Co mnie wydało?
Zapraszam. Oprowadzę cię.
- Dobrze. - Proszę wybaczyć.
Pilny telefon do pana.
Zaraz przyjdę.
To premier.
- Przepraszam. - Jasne.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę wybaczyć.
Anu.
Gdy dotrze sekretarz stanu,
zaczniemy od przyznania, że ostre słowa
odnośnie prezydenta Rayburna z ust premiera
były jedynie żywą dyskusją pomiędzy przyjaciółmi.
Następnie przejdziemy do drugiej kwestii – Iranu...
Dziękuję, pani ambasador.
- Jakieś zastrzeżenia co do harmonogramu? - Nie, nie chodzi o Iran. Ja tylko...
Już w porządku.
- Trzy. - Nie jest w porządku.
- Trzy. - Właśnie o tym
mówiła pani Wells.
Szczupła kobieta, jak pani...
- Kontynuujmy. - Nie powinniśmy.
To strukturalna nierówność.
Krzesła zaprojektowane z myślą o mężczyznach.
Jeśli chcemy kobiet przy stole,
musimy przystawić odpowiednie krzesła.
Możemy dostać odpowiednie krzesło dla ambasador Wyler?
- Przynieść krzesło? - Lubię to krzesło.
Ciekawi mnie punkt trzeci harmonogramu.
Może poduszkę?
Doskonale. Dziękuję.
No dobrze...
Dziękuję.
Podsumowując,
punkt pierwszy – pokaz silnych i zdrowych relacji naszych krajów.
Drugi – Iran. I trzeci – Rosja.
Dziękuję.
Przenieśmy punkt pierwszy na koniec i jeśli nie ma innych zmian,
możemy kontynuować.
Oczywiście.
Dlaczego?
Dlaczego przenosimy punkt pierwszy?
Zważywszy na pani spóźnienie
i strukturalną nierówność mebli,
jesteśmy do tyłu.
Punkt pierwszy może wymagać dłuższej dyskusji.
- Anu. - Nowy punkt pierwszy – Iran.
Proszę przewrócić na stronę czwartą.
Strona czwarta.
Mogę zająć się oprowadzeniem. Wszystko pamiętam.
Szczególnie to o lordzie Earlsbym.
Wellsbym.
Nie w mojej wersji.
To żaden problem.
On mi nie ufa.
Wygląda na kompetentną.
To może z listą?
Racja, to rozsądne.
Mają listę dozwolonych czynności.
To przeraźliwie nudne,
ale robiąc dwie rzeczy naraz, jest ciekawiej.
Wycieczka po włościach to jedna rzecz. Ty wybierzesz drugą.
Gra w czółko.
Doskonale.
Musimy oczyścić Iran z zarzutów.
Publicznie, głośno i jak najszybciej.
Gdy będziemy gotowi oskarżyć Rosję,
będziemy mieli fundamenty pod nową narrację.
Departament nie godzi się na przeprosiny.
Nie mówił o przeprosinach.
Czy uniewinnienie Iranu jest rozsądne?
Nie są święci.
Jeśli Rosja chce wciągnąć nas w wojnę w Zatoce,
brak uniewinnienia będzie prezentem dla Kremla.
Dopóki nie powiemy jasno, że Iran nie jest sprawcą,
reszta świata będzie przekonana, że śmierć ambasadora Hajjara...
W pańskim gabinecie.
- Przeprosiny Iranu. - Nie.
Zamiana.
Rosja za Iran.
Nie możemy oczyścić Iranu, póki nie jesteśmy gotowi wskazać Rosji.
Co powiemy Iranowi w międzyczasie?
Możemy zaproponować ustępstwa.
Byle nie herbatę.
Ma rację.
Żartowałam.
Albo kawę.
Boże drogi.
Słucham?
Ulegacie irańskim teoriom spiskowym
i udajecie, że wynieśliśmy ciało Hajjara w walizce.
CIA nie zabiła Kennedy’ego, Q nie jest internetowym mesjaszem,
a herbata nie była zatruta.
Powiedziano mi, że nie ma jeszcze wyników badań.
Jeśli został otruty, to nie herbatą.
Wypił ją dopiero, gdy pojawiły się objawy.
Austin?
Wody.
Zróbmy przerwę.
Dobrze.
Wiesz, co powiedziałaś?
Jesteś nieco opryskliwy.
Powiedziałaś, że miał objawy, zanim napił się herbaty.
Tak.
CIA nie zabiła Kennedy’ego, ale przemycili cię do mojego gabinetu,
a krótko po tym ambasadora wynieśli na noszach.
Szlag.
Nie powinnaś tego wiedzieć, bo nie było cię tam.
Przepraszam.
- Pół świata uważa, że ja go zabiłem. - Wiem.
Lepiej, by nie wyszło, że zrobiłem to do spółki z diabłem.
Co?
Twoja...
Koszula.
Krzywo zapiąłeś.
Cholera.
Nie.
Dziękuję.
Jeśli ktoś zapyta, powiedziałeś mi o herbacie.
W co wątpię.
Czego dotyczy dłuższa dyskusja?
Punkt trzeci, a wcześniej pierwszy. Nazywamy go „uściskiem”.
Zauważą, że nas nie ma.
Zwykłe oświadczenie wystarczy.
Kochacie nas,
Trowbridge nie będzie nazywać prezydenta dupkiem.
Jako wyraz skruchy
przyjmiecie naszą wymowę.
Nie chce uścisku.
- Chce to zakończyć. - Co?
Związek naszych dwóch krajów.
Założenie, że amerykańska siła wszystko naprawi.
Że brytyjska armia nie może działać bez wsparcia i zgody Amerykanów.
Że jesteśmy zdani na wasze humory
i waszą troskę o wyłącznie własny interes.
Niebezpiecznie być wrogiem Ameryki,
ale przyjaźń z wami jest śmiertelna.
Popierdoliło cię?
Ciszej...
Zrywacie z nami?
- Premier... - Porzuciliście Unię Europejską.
Szkocja i Irlandia Północna chcą się odciąć.
Rosja od roku morduje Ukraińców,
a teraz skupiają swoją uwagę na was.
I w tym momencie chcecie zerwać sojusz?
Racja, to dłuższa dyskusja.
Wymyślmy puste przeprosiny
wobec niemal nuklearnej, antyzachodniej teokracji.
To lepsze niż uścisk.
Nie przeprosiny.
To wykracza poza sferę możliwości.
- Alistair. - Poza sferę.
Dobrze.
Przychodzi mi do głowy kilka rzeczy, które woleliby od przeprosin.
Na przykład?
Usunięcie Korpusu Strażników Rewolucji z listy organizacji terrorystycznych.
To nie ma związku.
Iran uzna, że to ma ogromny związek.
Pani ambasador, nie jesteśmy już imperium.
Nie jesteśmy częścią kontynentu.
Jesteśmy małym, wyspiarskim narodem z wielką demokracją.
Nazwaliśmy Iran wrogiem.
Teraz przeprosimy.
Nawet jeśli Ameryka jest przeciwna,
bo gdy reszta świata przestanie wierzyć w nasze słowo,
nasza siła przepadnie.
Co się dzieje?
Dobre wieści.
Premier był w okolicy
i wpadnie się przywitać.
Premierze, co za zaszczyt.
Poczułem zew.
Jakby całe hrabstwo Kent położyło się
i otworzyło nogi przed tą piekielną bestią.
I tak też się tu znalazłem.
Niezwykły samochód.
Pożyczony od przyjaciela.
Ma nazwisko, którego nie można wymówić, więc uznałem, że przejadę się,
zanim etyczni naziści wszystko zepsują.
Dobry Boże.
Powąchajcie.
Śmiało.
Co czujecie?
Julian?
- Nic konkretnego. - Dokładnie.
Za to w Chequers, mojej nadanej z urzędu rezydencji,
czuć smród. Lydia stale o tym mówi.
To twoja sprawka.
Mnie wybrali, a ty masz najlepsze zabawki.
Miło pana widzieć.
Cieszę się.
Podobno Ganon to pijak,
więc drinki powinny być jutro podawane często.
Mówicie o Rosji, więc wódka, by nadać ton.
To mój wkład.
Co wy wymyśliliście?
Dopiero zaczęliśmy.
Może woli pan zaczekać na pełne sprawozdanie po spotkaniu.
Nie wolę. Chcę wiedzieć teraz.
Uzgodniliśmy harmonogram na jutro.
Najpierw Iran.
- Jakiś... - Odwrót.
Nie, najpierw Rosja.
Duży kraj. Wyrżnęli Ukrainę.
Rozwalili nasz lotniskowiec.
Nie poruszyliśmy jeszcze kwestii Rosji.
Ciekawe.
Prasa obsmarowuje mnie z powodu braku działania.
The Times wzywa do wczesnych wyborów.
Jutro przylatuje Ganon, by stanąć z nami ramię w ramię,
gdy będziemy mówić światu, co się wydarzyło,
a tymczasem wy nie poruszyliście jeszcze kwestii Rosji.
Jest pani bystra. Pasuje to pani?
Nikt nie zapomniał o Rosji.
Zastanawiam się, czy mój minister spraw zagranicznych ma własny plan.
Jasne, że nie.
Pytałem ambasadorkę.
Pani ambasador, czy Iran zatopił nasz okręt?
- Nie. - To dlaczego o nich mówimy?
Z całym szacunkiem, jeśli Rosja wrobiła Iran...
Zawsze „jeśli”.
...może pan obrócić ich
z jednego z nielicznych przyjaciół Rosji w zaprzysiężonego wroga.
Zrobi z pana świetnego męża stanu.
Kiedyś.
Tymczasem mam 41 wdów,
które chciałyby mieć waszą drugą poprawkę dziś,
nie w przyszłości.
Rosjanie wysadzili nasz okręt.
Przestańmy moczyć się w łóżku i powiedzmy, kto to zrobił.
- Proszę dać nam szansę... - Może ma pan rację.
No proszę. Dziękuję, Austin.
To ja dziękuję. To było pomocne.
Nie wyjeżdżam.
Zakasujemy rękawy
i do dzieła.
JEZUS
Jestem człowiekiem?
Co najwyżej częściowo.
Uznajmy, że to subiektywne.
Drzewa. Oczko wodne.
Żyję?
Od pasa w dół.
Znam mnie?
Mam nadzieję, że nie.
Ale powiesz, że tak, jeśli będziesz kandydować.
Zamierzasz?
- Powiedzieć? - Nie, kandydować.
Uciec z czyśćca.
Cieszę się przerwą.
Bzdury.
- A ja znam mnie? - Nie.
Może. Nie.
Ostrożnie. Znam wszystkich.
- Byłby tobą zachwycony. - On? Interesujące.
Wielka Świątynia. Za rogiem jest kolejna.
Mniej Wielka czy coś podobnego.
Świątynia.
Nie jestem...
Jestem Bogiem?
Co to za pytanie?
Nie słyszę „nie”.
Jestem Jezusem?
- A ja... - Wykluczone.
Austin!
Hej! Oszustka z ciebie!
Wcale nie. Jestem pierdolony Henry Kissinger.
„Może ma pan rację”?
Rozumiesz, o czym mówimy?
O oskarżeniu Rosji o atak na brytyjski okręt.
Jutro, z amerykańskim sekretarzem stanu.
Mówimy o tym, to wszystko.
Tematem spotkania będzie teraz Rosja,
po którym, jeśli Bóg istnieje, premier wyjedzie.
Musimy powiedzieć mu, że nie jesteśmy gotowi oskarżyć Rosji.
Musisz tańczyć pod moją melodię. Jesteś w stanie?
Prosisz mnie o pomoc?
- Tak. - Bo mam sporo spraw.
Muszę powiedzieć Ganonowi,
że chcecie spotykać się z innymi.
Czasami muszę powtarzać to, co mówi premier.
Ale w swoim imieniu proszę ciebie
o pomoc.
Jak mogę pomóc?
Musi usłyszeć ożywioną rozmowę dotyczącą Rosji.
By poczuł się...
Mądry? U sterów?
- Tak. - Nie jest jednorożcem.
W wyniku nieoczekiwanego obrotu wydarzeń
nasz harmonogram wygląda teraz tak.
Punkt pierwszy – Rosja.
Drugi...
Rosja.
Trzeci. Julian?
Rosja?
Szybko się uczysz.
Ale to wciąż nieoficjalne.
Co takiego?
Rosja.
To nieoficjalne.
Kurwa, nie wierzę.
Sądziłem, że Hindusi namierzyli gościa,
który wystrzelił pocisk.
Tak.
Po czym rumuński wywiad
w końcu zatriumfował
- i wyśledził, że uciekł do Rosji... - To skomplikowane...
...gdzie zapłacił mu... Kto?
- Lenkov. - Rosjanin!
Co w tym trudnego?
Jesteście doradcami ds. polityki zagranicznej,
nie płaskoziemcami szukającymi krawędzi.
Nie możemy beztrosko rzucać oskarżeń pod adresem Rosji.
To mocarstwo nuklearne rządzone przez człowieka,
który z radością zaatakuje suwerenne państwa nawet bez prowokacji.
Dla nas to ludobójstwo, dla Rosji wykonane zadanie.
- To oskarżcie Lenina. - Lenkova.
Jak zwał, tak, kurwa, zwał. Oskarżcie go o zamordowanie 41 mężczyzn!
I kobiet.
Lenkov to listek figowy Kremla.
Gdy oskarżymy Rosję albo Lenkova
o bezpośredni atak na Wielką Brytanię, sojusznika NATO,
uprzedzą naszą odpowiedź.
Nie mając z nami szans w konwencjonalnej walce,
mogą złamać pieczęć ostatniego tematu tabu,
czyli broni nuklearnej.
Na początek taktyczne głowice,
jakby były mniej istotne, a nie są.
Zjeżdża z klifu.
Jeśli podążymy za pańskim wrzaskiem...
- Kurwa, moim czym? - Odbiega pan od sedna.
Doprawdy?
Premier dobrze wie, że nie możemy oskarżyć Rosji,
dopóki nie ustalimy naszej odpowiedzi.
To byłoby szaleństwo.
On wybiega w przyszłość, a my wciąż martwimy się o dowody.
Sekretarz stanu jest już w drodze.
I choć nie potrzebujemy pomocy premiera
w wystosowaniu oskarżeń,
potrzebujemy jego pomocy w wystosowaniu odpowiedzi.
Dziecię prawdę mówi.
Podzwonię. A gdy wrócę,
przedstawicie mi opcje odpowiedzi.
Macie 20 minut.
Jak nazywa się gość od Rosji z NDI, z którym pracowałeś w Tallinie?
Schulman?
Mój poranek był cudowny. Dzięki, że pytasz.
Mam 20 minut, by opracować
brytyjską odpowiedź pod adresem Rosji.
- Kto to był? - Zwiedziłem posiadłość.
- To siostra, a nie żona. - Co?
Cecilia Dennison.
To jego siostra?
Niespodzianka.
Kto przyprowadza siostrę?
Rzucił ją jakiś dupek powiązany z dworem.
Dennison potraktował jej próbę samobójczą zbyt poważnie.
- Cholera. - Teraz nie spuszcza jej z oczu.
Kocha brata.
Mówi, że bywa zarozumiały, ale ma dobre serce.
Że jego żona zmarła parę lat temu
i desperacko musi kogoś zaliczyć.
- Jezu. - Posłuchaj...
Jeśli mam odejść, potrzebujesz kogoś na boku.
Inaczej staniesz się zgryźliwa, co zaszkodzi Ameryce.
Hal.
To idealny zlepek tych wszystkich przystojnych,
uciskanych nerdów, którzy byli przede mną.
Nie udawaj, że nie zauważyłaś.
Gość od Rosji? Z zamarzniętymi toaletami w Tallinie?
Shellman?
Mówię serio. Powinnaś go wyrwać.
Miał pomysł na sankcje wobec kobaltowego oligarchy
bez rujnowania światowych zapasów.
Tak.
Jak się, kurwa, nazywał?
Nie pamiętam.
Gellman. Gellman!
Ben Gellman.
- Pomóc w czymś? - Nie.
- Wszystko gra? - Tak.
- Krzyczała pani. - Ben Gellman z NDI.
Muszę do niego zadzwonić. Muszę zdobyć sprawozdania finansowe
wiceprezesa Gazpromu, a potem... to wymyślę.
Cześć. Pracuję dla pani, wie pani?
- Tak. - Ronnie też.
Super.
Nie jest już pani zastępcą szefa misji.
Jeśli musi pani coś ustalić, jestem do dyspozycji.
Podobnie jak Ronnie i 800 osób, które pracują dla pani.
- Zanim wam to wyjaśnię... - Proszę spróbować.
Wykonujemy część pracy, którą pani lubi,
w której jest pani świetna, ale to ważne stanowisko.
Moje też.
Nie da pani rady sama.
Mam Bena Gellmana.
Możesz wejść.
Potrzebuję 17 wiarygodnych odwetów dyplomatycznych wobec Rosji.
Mam już dwa. Chcę więcej.
To są... słowa?
Premier przemówi przed Parlamentem.
W przemowie nie wspomni o Rosji i Lenkovie.
Ale zaprosicie wdowę po gościu, którego Rosjanie otruli w 2006,
by było jasne, że mówi o Rosji.
- Uwielbia przemowy. - Tak.
Ale podobnie jak z sankcjami i zakazem podróży, to za mało.
Dlatego zaproponuje mu pan wszystko.
W pojedynkę to drobnostki,
ale gdy się to połączy,
- wyjdzie zalew... - Drobnostek.
- Wieloaspektowy atak. - Nie sądzę.
Niestety „nie” nie wchodzi w grę.
Proszę przekazać mu to szybko. Niech ma wrażenie...
- Że to zalew. - Dokładnie.
- Tu jesteś. - Szukałeś mnie?
Tak.
Dostałem to od jegomościa w stajni.
Niegrzeczny stajenny?
Był miły.
Jesteś cudowny.
Możesz zwędzić porządną butelkę z piwniczki?
- Po to się urodziłam. - Dobrze.
Ty znajdź nam jedzenie.
Weź to.
Gdyby ktoś pytał, idziesz oglądać jaskółczaki modre.
To małe ptaki, wcale nie modre,
ale wszyscy uważają, że są warte wędrówki.
Jaskółczaki modre.
Zakaz podróży.
Dla wszystkich obywateli Rosji.
Zabili 41 brytyjskich marynarzy, więc zepsuję im urlop w Kensington?
Koordynując działania z USA...
Zepsuję im też urlop w Palm Beach?
I Indiach.
Może uda się zachęcić Indie, by przyłączyły się do sankcji.
Zabiję się.
Skumulowana siła zalewu dyplomatycznych...
Bzdur. Zalew dyplomatycznych bzdur.
- Minister usiłuje powiedzieć... - Wiem. Ale to bzdura.
Po miesiącu wojny w Ukrainie
weszliśmy na szczyt dyplomatycznej drabiny.
Objęliśmy ich sankcjami, wprowadziliśmy embargo na ropę
i odcięliśmy od systemu SWIFT.
Dawaliśmy po łapach i blefowaliśmy.
A po drodze zniszczyliśmy wszystkie stopnie.
Nie pozostały żadne kroki.
Tymczasem oni zbombardowali oddziały położnicze w Mariupolu
i ostrzelali Czarnobyl.
I podszyli się pod Iran, by wysadzić nasz okręt!
Dlaczego nie możemy postąpić tak samo?
Jeśli zrobimy to, co oni, jeśli zniszczymy międzynarodowy porządek...
Wyjdę na hipokrytę? Co z tego? Znam gorsze określenia.
Zbrodniarz wojenny?
- To dobry moment na przerwę na lunch. - Nie, ja pójdę na lunch.
Wy zostaniecie tu, głodni i skupieni,
dopóki nie wymyślicie, jak odpowiedzieć Rosji,
bym nie wyszedł na łajzę.
Proszę przodem.
Ministrze, możemy na moment?
Oczywiście.
Przepraszam.
- Oni idą jeść? - To byłoby niewłaściwe.
Hal Wyler.
- Premierze, dobrze pana widzieć. - Pomóż mi.
A gdzie personel?
Biorę przykład z podręcznika świętego Bonawentury.
Rok 1268, kardynałowie nie potrafią wybrać papieża.
Co robi Bonnie?
Ucztę?
Zamyka ich bez jedzenia, dopóki, kurwa, nie podejmą decyzji.
Trzech zmarło, ale udało się.
- Jezu. - To powiedzieli kardynałowie.
- Miałeś do czynienia z Rosjanami. - Tak, kilka razy.
Dlaczego tamci miękną na myśl o konfrontacji?
Co ty byś zrobił?
Proszę zapytać ambasadorki.
Ja idę oglądać jaskółczaki modre.
Co takiego?
Nadal nie ma wyników badań,
ale policja mimo to chce z panią porozmawiać.
- Pan już z nimi rozmawiał? - Wielokrotnie.
Pomogłoby, gdybyście...
- Uzgodnili wersje? - Dokładnie.
Proszę usiąść.
- Wybaczcie. - Nie ma sprawy.
Chcę się upewnić, że wszyscy są zgodni.
Cieszę się, bo już były problemy.
Nie było problemu. Nikt nie zauważył.
Kto mnie wtajemniczy?
Zasugerowałam, że wiem, kiedy pojawiły się objawy u ambasadora.
Przed moim przybyciem.
Nikt nie zauważył.
Ty zauważyłeś.
- Nie. - Zauważył.
Nie skojarzyłbym tego, gdyby pan nie wspomniał.
Ale zauważyłeś to, więc oni również mogli.
Kaszel to w dużej mierze zatuszował.
- W dużej? - Brzmiało, jakby połknął pan kota.
Idźmy dalej.
O której godzinie dotarła do gabinetu ministra?
AMBASADOR USA KATHERIN WYLER
Nie wie pan?
Wiem. Pani nie...
co stanowi problem. Mnie już przesłuchiwano.
Nie ma znaczenia, kiedy się zjawiłam.
Ważne, co pan powiedział.
- Stuart? - Nie jedliśmy lunchu.
Ratownicy dotarli o 16.26,
więc przyjmijmy 16.30.
Gdzie dokładnie upadł ambasador Hajjar?
Upuścił filiżankę przy stole i upadł na podłogę.
Nie.
Pamiętam widok człowieka umierającego w moim gabinecie.
Upadł na ziemię, pani coś do niego mówiła,
a ja wezwałem pomoc.
Nie, upadł na kanapę. Położyłam go na podłodze.
- Jest bardzo pomocna. - Wcale nie.
Bo nie zrobiła tego.
Dotarła, gdy leżał już na podłodze.
Nie ma pojęcia, jak upadł.
- Kurwa. - Nie powinna rozmawiać z policją.
Możemy to odwołać?
O co chodzi Trowbridge’owi?
To gra czy...?
Po części, ale nie wszystko.
Pamiętam, gdy widziałam go pierwszy raz na podium.
Odczytywał uwagi zapisane na dłoni
i sprawdzał logo za plecami, by upewnić się,
o kim powinien mówić.
Pomyślałam, że jest jak bystry trzynastolatek z ADHD.
Zajebisty erudyta.
Na tyle cwany, by się nie wysilać, ale nie na tyle, by to ukryć.
Zamiana.
Gdy za drugim razem wyszedł na scenę i sprawdził tło,
zrozumiałam, że go nie doceniłam.
Udawana swoboda.
Dobra sztuczka.
Będzie padać?
- Nie. - Szkoda.
Dlaczego?
Odrobina deszczu każdego dnia pozwala łatwiej znosić fakt,
że moim zadaniem jest zostawić po sobie na tym świecie jak najmniej.
Jesteś osowiała?
Osowiała?
Ponura.
Smutną dziewczyną,
melancholijną, dryfującą,
niedożywioną przybłędą.
Siedzę tu i jem twój ser.
- Tak. - Skubię twój parmezan.
Działam jak magnes na smutne kobiety.
Daj spokój.
To może być jeden z najbardziej epickich dni w życiu.
Woda tańcuje,
powietrze przenosi aromat skoszonego siana,
a my jesteśmy tu...
Korona i kraj nakazują nam pochłaniać królewskie łupy
i obfitości ziemi.
A tymczasem ja siedzę z kolejną kobietą,
która nawet w słoneczny dzień
potrafi znaleźć chmurę.
Tak.
Nie będę odpowiadać za twoją smutną żonę.
A ja zasłużyłam na odrobinę apatii.
Obiektywnie mówiąc, żyjesz sobie jak pączek w maśle.
Powinnaś mieć choć tyle przyzwoitości, by się zamknąć i wysmarować nim.
Tak?
Myślałam, że jesteś miły.
Trafiasz na niemiłych mężczyzn?
Od początku byli niemili?
Moje kobiety nie były osowiałe.
Chyba w nich to wyzwalam.
- Co robisz? - Zostawiam cię.
Pochłaniam świat.
Nie chcę marnować epickiego dnia z kimś ponurym.
Cudownie.
Tak!
Właź, kurwa, do wody.
- Właź. - Jasne.
- No chodź. - Jest zimna.
Wcale nie. Właź, kurwa.
Jak się okazuje, jesteś dość okrutny.
Właź. Natychmiast.
- Jest mętna. - Mętna.
Nie jestem marudna.
Tu coś, kurwa, rośnie.
Jezu.
Chodź. Zanurkuj.
Ja pierdolę, ale zimna.
Wcale nie.
Kurwa.
Jezu.
Chodź tu i mnie ogrzej.
To mogę zrobić, mała przybłędo.
Kurewsko zimno.
Cholera.
Przysuń się.
Powinieneś mnie przelecieć za fatygę.
Wszystko, byle nie to.
Co to znaczy?
Jestem... tragicznie oddany żonie.
Tak wygląda tragiczne oddanie?
Tak.
Sprzęt nie funkcjonuje z nikim innym.
- Nie wierzę ci. - Nie?
Sama sprawdź.
Wiesz, że są na to tabletki.
Tak. Są też na to żony.
Wychodzi na to, że jesteś przygnębiający.
- Nic dziwnego, że jesteśmy osowiałe. - Tak?
Jestem przygnębiający?
Jak idzie?
Pełznę w stronę Betlejem.
A jakiej terapii dziś próbujemy?
Nakryłaś mnie.
Jestem trochę najebany.
- Świetnie. - Tym zajmują się żony, prawda?
Piją wino, jarają trawkę.
Wychodzą na dwór.
Odgrywasz rolę zawodowo.
Wypruwam sobie flaki, by pokazać ci,
że mogę pozostać za linią i nie wtrącać się.
To wymaga środków.
Jezu, Hal.
Premier zapytał mnie, co powinien zrobić z Rosją,
a ja gadałem o pierdolonych jaskółczakach modrych.
Nie udzieliłem żadnej rady, nie dzwoniłem do nikogo.
Nie szukałem wsparcia dla ciebie...
Poszedłem na spacer.
Popływałem.
Atrakcyjna kobieta popieściła mi fiuta,
a ten zachował się jak zawsze, gdy to nie jesteś ty.
I przyszedłem tu.
Tak?
Trowbridge chce odtworzyć oblężenie Leningradu.
Jakieś myśli?
Brzmi źle.
To twoja jedyna myśl? Jak bardzo się zjarałeś?
Nie chcę powiedzieć czegoś, po czym mnie znienawidzisz.
Nie to się tu dzieje.
Chcesz mojej pomocy, nie chcesz jej.
Jestem najmądrzejszym gościem i największym idiotą.
Możemy przyznać, że nie tylko ja stanowię problem?
Co to, kurwa, jest?
Najnowsza próba ratowania małżeństwa?
Jesteś żoną i robisz, co każę?
Jesteś tak potulny, że tylko wariatka by cię zostawiła?
Tak.
Mario, tu Kate Wyler.
Przejdźmy do rzeczy.
Stuart.
- Wracamy do harmonogramu. - Chwileczkę.
Jeden – Rosja. Dwa – Rosja.
- Trzy. Julian? - Rosja.
Rosja!
Są już wyniki toksykologiczne?
Tak, ale nie dlatego dzwonię.
Zacznijmy od tego.
To nie była trucizna, a zawał serca.
- Ale to nie... - Tak!
Czuję, jakby ogromny kamień...
- Jakbym wysrał cegłę. - Brawo.
Dlaczego ambasadorka pyta DO o listę możliwych celów?
Możesz powtórzyć?
Zadzwoniła do Departamentu Obrony i zapytała o listę miejsc,
które byliby gotowi zbombardować w Rosji.
Zakładam, że odpowiedź brzmi, że nie ma takich miejsc...
Jeśli pytasz wojsko, co chcieliby wysadzić,
mają odpowiedź.
Unia Europejska?
Tak.
Jak to widzisz, w którym momencie mam im obciągnąć?
Rozumiem...
Niemcy mają małe kutasy i mogę obciągać, mówiąc.
Ale Belgowie, o dziwo, nie.
Jesteśmy Wielką Brytanią.
Globalną Brytanią.
Nie będziemy błagać Unii o biurokratyczną zemstę.
Wszyscy chcielibyśmy im odpłacić,
ale nie możemy drażnić niedźwiedzia z nuklearnym arsenałem.
Robimy wszystko, by uniknąć nuklearnej zagłady.
- Chciałabym się wtrącić. - Proszę pani?
- Chciałby zamienić słowo. - Jest zajęta.
Mogę dokończyć?
- Premierowi się to nie spodoba. - Mogę na słowo?
Teraz pani zaproponuje słowa potępienia ze strony ONZ?
- To też się panu nie spodoba. - Nie.
Zginęło 41 żołnierzy.
Muszę uhonorować ich poświęcenie.
Dać ukojenie ich rodzinom i zademonstrować narodowi,
że będą chronieni przez pierdolony rząd.
Chyba chce pan coś zbombardować.
Zróbmy to.
Mam listę rosyjskich celów od Departamentu Obrony.
Proszę jeden wybrać i coś wysadzimy.
Napisy: Michał Urbaniak