POPRZEDNIO
Jeśli to sprawka Teheranu, spadnie na nich ogień piekielny.
Wiele zależy od tego, czy uwierzymy, że to sprawka Iranu.
Gdy w grę wchodzi Hal, musimy mieć, kurwa, pewność.
- Rozwodzicie się. - Nie.
- Ambasadorka mówi co innego. - Byłeś żonaty?
Była jedna rozmowa z telefonu na kartę.
Zadzwoniłem do Niccolo, on do Shahina.
- I tyle? - Tak.
Mój mąż potajemnie zadzwonił do Iranu, a potem mnie okłamywał?
Porwali mojego męża i odwołali zamach.
Premier musi przestać powtarzać, że to był Iran.
To nie był Iran.
Premier z niczego się nie wycofa.
Jeśli się pani martwi, proszę porozmawiać z prezydentem,
który, jak widać, ma duży wpływ na premiera.
Po lunchu musisz wsiąść w samolot i wylecieć stąd.
Tak mi najebałeś w głowie,
że nie mogę, kurwa, pracować, jeśli jesteś w promieniu 100 kilometrów.
Wiceprezydent złoży rezygnację. Chcą, byś ją zastąpiła.
Nie możesz się rozwieść.
SERIAL NETFLIX
DYPLOMATKA
Dziękuję.
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
Ambasador Wyler. Spotykamy się częściej, niż by pani chciała.
I ty. Jak zły szeląg.
- Witamy w Anglii. - Jasne.
- Dobrze pan wygląda. - Bo nie pozwalają mi jeść węglowodanów.
- To działa. - Wolałbym nie żyć.
Poradzi sobie pani.
Sharon? Gdzie łazienka?
Wskażę panu drogę, panie prezydencie.
- Premier będzie za dziesięć minut. - Super.
Jesteśmy pierwsi?
Prawdziwy koszmar.
Powiedziałem jej.
- Teraz? - To dobry moment.
- Doprawdy? - Mogłem się przeliczyć.
- Witamy w Winfield. - Masz czas, by to przemyśleć.
Lista jest krótka, ale nikt cię nie zmusza.
- Powiedziałem jej. - Teraz.
Serio?
Odwołajcie spotkanie z prasą. Może zjeść lunch. Żadnych zdjęć, a potem...
- Musi się położyć? - Ogień w Teheranie
dał Nicolowi potężnego kopa.
Stojąc obok prezydenta, powie to ponownie.
- Dobra. - To dopiero ładna łazienka.
Panie prezydencie.
Ambasadorka chce odwołać spotkanie z prasą.
Obawia się, że to będzie wyglądać na poparcie.
Militarnego ataku na Teheran.
Nie wysyłam MIG-ów.
Jego flota dostała.
Stanę obok niego.
Będzie pan na widelcu, gdy premier będzie cytował Księgę Kapłańską.
Może nie wysłuchujmy pytań.
- Sam obraz wystarczy. - Obraz też jest zły.
Brytyjski rząd obarcza tym Iran.
- Nie przyjmują dowodów. - A dlaczego by mieli?
Mamy zdjęcia irańskiej łodzi opuszczającej port w Iranie.
- A po drugiej stronie? Jakiś gość? - Przekonujący.
I nie mówią, że zbierają fakty. Mówią, że to Iran.
- To nie Iran. - Tak mówi przekonujący gość?
- Tak. - Chyba za mało wychodzisz.
Idziemy.
Hal?
Prezydencie...
To ja. Ja jestem tym gościem.
Porwali mnie.
Po pierwsze, to było nieoficjalne spotkanie.
Porwali mnie i połączyli z wiceministrem spraw zagranicznych Iranu.
- Ja pierdolę. - Naraził życie.
I żonę oraz dzieci,
których jest piątka. To nie ich robota.
- Niech ci uścisnę dłoń. - Nic się nie stało.
- Nie Iran. Pierdolona ulga. - Brytyjczycy nie uwierzyli.
- Powiedz, że to Hal Wyler. - Powiedziała ministrowi.
- Dennisonowi? - I nic.
Powinniśmy przyjrzeć się Rosji, Arabii Saudyjskiej
i niewybuchom w wodzie.
- Trowbridge nie odpuści Iranowi. - Mogliśmy odwołać wizytę.
Kate prosiła o to sekretarza stanu.
- Nie zrobił tego. Wiedział, że to ja. - Ten to potrafi żywić urazę.
Uważa, że to przeze mnie nie ma pokoju.
- Nie o to chodzi. - Pochlebia mi.
Sekretarz podjął rozsądną decyzję.
Departament i CIA nie mogą podawać prezydentowi niesprawdzonych informacji.
W przeszłości źle na tym wychodzili.
Jedzie tu 40 kamer, a premierowi odbiło.
Nie może pan obok niego stanąć.
Pani ambasador, premier już jest.
Dlaczego tak rzadko to robimy?
Byłoby częściej, gdybym wiedział, że po godzinie pana nie będzie.
- Mogę na słowo? - Oczywiście.
Możesz...?
Panowie.
Trzy dania.
Lekkie, ale to wciąż sporo.
Spotkanie z prasą może być przesadą.
To główna atrakcja.
Prezydent czuje się niekomfortowo.
Podobnie jak premier z 41 ofiarami. Jest remis.
Miał dwa dni na wycofanie słów.
Dzięki stanowczości został premierem.
Cokolwiek.
„Nie chodziło mi o Teheran, a o kogokolwiek.
Nie wiemy, kto to taki, ale staramy się to ustalić”.
Ma pani rację.
Ładnie to brzmi.
To może zdjęcia na lunchu.
Delegacja 12 osób przyjechała zrugać premiera?
To może narada na kanapie po lunchu?
- Nie. - Wyjdą na równych sobie.
Ma krótki tułów i wygląda jak troll na kanapie.
- Gdyby zjedli we dwójkę... - To wyglądałoby na ruganie.
Wywalili wszystkich, by mój gość mógł uderzyć pańskiego gazetą.
Powinniśmy siadać. Pewnie pada pan z głodu.
- Wciąż się dogadują. - Wydaję dźwięki.
Przed oficjalną kolacją zawsze jadałem kanapkę.
Przy stole nie wyglądałem jak zwierzę.
Sensowny pomysł.
Frances?
Tak?
- Gdyby byli we dwóch... - Tak?
I prezydent był przekonany, że to nie Iran...
- Żadne gdyby. Jest przekonany. - Chciałbym dokończyć.
Przepraszam.
Jeśli prezydent jest przekonany,
lunch we dwóch dałby mu okazję
- do przekonania premiera. - Dokładnie.
Przekonania go, że będzie lepiej, jeśli ochłoniemy.
Tak.
- Prosiłam pana o to wczoraj. - Nie jestem prezydentem USA.
- Zgadzam się. - Ma większą siłę perswazji.
Szczególnie gdy pan nie próbuje. To będzie dobre. Prawda?
A gdyby byli tylko we dwóch?
- I ja. - Albo tylko oni.
- William Rayburn bez sztabu? - Rozumiem...
Gadający z Nicolem?
- Alternatywa... - To zły pomysł.
Typujecie mnie na wiceprezydenta. Sporo dziś złych pomysłów.
Weźmy głęboki oddech.
- Wiesz co? - Pozwólmy myślom ewoluować.
Rayburn będzie mógł wyjaśnić powoli Trowbridge’owi,
dlaczego nieoficjalne ludzkie źródło
jest bardziej przekonujące niż zdjęcie irańskiej motorówki.
Rozumiem tok myślenia. Nie zgadzam się.
To był najlepszy zły pomysł. Zgodziłam się.
Dziękuję.
Uwielbiał angielski język. Idiomy, poezję.
Codziennie uczyłem go innej frazy.
Misja dobiega końca. Wyjeżdżam z Zagrzebia.
„Pasha, byliśmy jak bracia, ale nie będziemy się często widywać.
Jedynie przelotem, jak okręty nocą”.
Następnego dnia jesteśmy w pałacu, a on mówi do prezydenta:
„Hal Wyler nas opuszcza.
Byliśmy jak bracia, a teraz jesteśmy owcami w mroku”.
Owce w mroku.
- Statki. - Nocą.
Poeta z niego.
Owce nocą.
- Zdezorientowana trzoda. - W punkt.
- Katherine. - O rety.
Mówi tak do pani, gdy widzi to gniewne spojrzenie?
Lunch podano.
Nareszcie.
- Zna pan Johna Gage’a? - O nie.
To skurwiel.
- Proszę wybaczyć, ale to skurwiel. - Tak.
- Też odnoszę takie wrażenie. - W 2003 był neokonserwatystą.
Teraz jest izolacjonistą.
Jeśli nie lubisz jego wartości, poczekaj pięć minut.
Premierze.
Zaczyna się.
- To coś ważnego. - Oczywiście.
Musi porzucić temat Iranu. Zero wzmianek.
- Jasne. - To nie oni.
- Jasne. - Bez takich.
Ludzie rzucają kamieniami w ambasadę Iranu.
U nas strzelaliby z karabinów.
Racja, świetny moment na nasze moralizatorstwo.
- Po co się staram? - Zostawiłem połowę drinka.
Podam świeży.
Niczego nie marnujmy, dla dobra planety.
Bo jeszcze radykalna gospodyni podpali mi dom.
Przepraszam, wiceminister pyta...
Wiesz, kiedy ostatnio był z kimś sam w pokoju?
- Nie. - Ja też nie.
Sekretarz obrony się wkurzy. Znajdź Liebera.
Jeśli chcesz porozmawiać z ambasadorką
o wiceprezydenturze...
to dobry moment.
Grace Penn odkryła, że jej mąż sprzeniewierzył 6,3 miliona z grantu.
Próbowaliśmy to zataić,
ale uparty szkodnik z The Wall Street Journal
zaczyna składać to do kupy.
Lista jej zmienników jest krótka.
Cztery legislatorki o identycznych CV,
które zabiłyby za tę posadę, by użyć jej do kampanii prezydenckiej.
To drażni prezydenta.
Ty nie nadajesz się do kampanii,
ale pokazałaś, że umiesz zarządzać pod ostrzałem,
co nie różni się od rozmowy z Kongresem.
To prawdopodobne, że byłabyś sensownym wyborem,
by zbudować dziedzictwo za granicą, czyli jedyne możliwe,
biorąc pod uwagę spolaryzowany Waszyngton.
Najgorsze oświadczyny, jakie słyszałem.
Pani Park do pana. Zechce pan wyjść?
Z chęcią.
Dlaczego baza CIA na zadupiu północnego Iraku
sprawdza w NSA połączenia w Londynie?
Nie wiem.
- Prosiła cię o sprawdzenie w NSA? - Nie.
Rozpoznanie elektromagnetyczne? GCHQ?
Możesz powiedzieć, o czym mówisz?
Prośbę złożyła Carole Langetti,
analityczka CIA z Iraku, która pracowała z Kate Wyler w Bagdadzie.
Poprosiła GCHQ o rozpoznanie elektromagnetyczne.
- To nietypowe? - Nie.
Dlaczego ambasadorka chciała sprawdzić cynk,
- który przyszedł od jej męża? - Jest ostrożna.
Wpadła bez zapowiedzi do ministra. To ostrożne?
- Nie byłem zachwycony. - Pilnuje mojej pracy,
- ale nie swojej. - Robimy to samo.
Znamy ludzi w innych krajach. Prosimy o przysługi.
Sześć miesięcy. To mnóstwo czasu.
Jeśli to wyjdzie na jaw, nie będziemy go mieli.
Cześć.
Niezły dzień, co?
- Eidra chciałaby porozmawiać. - Która to?
CIA.
Gdy pani skończy.
Wiedziałeś.
O wiceprezydent? Tak.
Że odchodzi czy że ja mam ją zastąpić?
Jedno i drugie.
Ktoś jeszcze wie tu więcej o moim życiu ode mnie?
Nie sądzę.
Garstka osób w Waszyngtonie.
Pięć.
Tyle co palców.
Miała pani pracowite dni.
Moje wprowadzenie w stosunki wywiadowcze
między USA i Wielką Brytanią nie trafiło do kalendarza.
- Dojdziemy do tego. - Ta relacja jest wyjątkowa.
Dzielimy się niemal wszystkim. Więcej niż z innymi krajami.
Nie szpiegujemy ich, a oni nas.
MI6 i CIA dzielą się informacjami, prowadzimy razem operacje.
NSA i GCHQ mają wspólne serwery.
Istnieje system kontroli informacji, którymi NSA dzieli się z GCHQ.
Tiara Przydziału.
- Jak w Harrym Potterze. - Urocze.
Gdy prosi pani przyjaciółkę w Iraku o informacje,
a ona zleca GCHQ pozyskanie ich o celu w Londynie,
MI6 dostaje powiadomienie. Od Tiary Przydziału.
A potem MI6 ma mętlik,
bo gdy CIA w Londynie prosi o coś GCQH, mówimy im.
Teraz MI6 chce wiedzieć, dlaczego coś przed nimi ukrywam.
Ciężko na to odpowiedzieć,
bo tak między nami, ukrywam przed nimi sporo rzeczy.
Pilnowanie tego nie jest proste, szczególnie gdy nie wiem, o czym mowa.
Przepraszam.
- Powinna pani przyjść do mnie. - Przyszłam.
Potraktowałaś mnie jak wścibską sąsiadkę.
- Jeśli mi pani nie ufa... - Ufam.
Na pewno nie.
Nie ufam mężowi.
To gorsze, prawda?
- Nada pani jakiś kontekst? - Nie.
Hal skontaktował się z Shahinem.
Nie na odwrót.
On to zaczął.
Nic mu nie odpowiada.
Lubił Grace Penn, nie chce ślubu z nikim innym.
Wie, że to niemożliwe. W końcu musi kogoś wybrać.
Tak. Idź.
Co to było?
Sól.
- Prezydent życzy sobie więcej. - Jeśli coś usłyszy,
coś konkretnego...
Czasami prezydent mamrocze coś w stylu:
„Co oznaczają bibeloty?”.
W różnych krajach to może oznaczać różne rzeczy.
Szkoda zachodu.
- Wiceprezydentura. - Sprzedałaś to.
- To powinno samo się sprzedać. - Spróbuj ponownie z entuzjazmem.
- Po czymś takim? - Chciałaś kogoś rzeczowego.
Zmieniłam zdanie.
Proszę pana.
Ambasadorka prosi, by dołączył pan do niej i pani Park.
W bibliotece.
Iran przesunął batalion piechoty z granicy z Pakistanem na wybrzeże.
Boże.
To był jeden telefon do kontaktu we Włoszech.
Kraju, który ma stosunki dyplomatyczne z Iranem.
Poprosiłem, by przekazał Shahinowi, że jestem w Londynie.
Mógł o tym przeczytać w gazecie.
Ale nie przeczytał.
Narzuciłeś się mu, a potem kłamałeś.
Nie może tego potwierdzić, ma jedno źródło.
To będzie się ciągnąć przez twoją reputację,
a gdy wyjdzie, że jesteś kłamcą,
podważysz kluczowe informacje.
Jestem pierwszym gościem,
który ma potajemne kontakty bez ujawniania źródeł?
Nie jesteś członkiem tajnych służb.
- Nie pracujesz dla rządu. - Jeśli ktoś usłyszy...
Jeśli ktoś chciałby cię wyruchać, jak sekretarz stanu,
mogą zamknąć cię na dziesięć lat.
Nawet Ganon nie chce mnie na tyle zamknąć.
- Ale ja chcę. - Proszę wyjść.
- Przestanę. - Damy sobie radę.
Miała ciężki dzień. Niech zostanie.
To dla mnie nowość, wasza dwójka naraz. Czuję lekki przesyt.
Przepraszam.
Ambasadorka ma rację.
Kontakt z Shahinem zmienia całą analizę.
Pańska wersja może pomóc uspokoić sytuację,
która wymyka się spod kontroli. Byłoby dobrze, gdyby się utrzymała.
Chętnie pomogę.
Proszę zapisać każde słowo z rozmowy z wiceministrem
i drugim rozmówcą.
To był zabójca. Drugi rozmówca.
Na papierze.
- Nie wolisz tego nagrać? - Nie.
Dobrze.
Próbowała mi pani powiedzieć wczoraj. Wiele razy.
Tak.
Przepraszam.
Panom podano kawę.
Dobrze.
...mamy zdjęcia z drona...
Kończą.
Minister obrony zadzwoni do pani.
Dziękuję.
- Piją kawę. Zaraz skończą. - Herbatę?
Podali kawę. Moim zdaniem kiepsko...
- To on? - Kto?
- Prezydent zamówił kawę? - Nie wiem. Podała kawę.
- Skurwysyn. Andrew! - Co jest?
Nie może pić kawy. Serce mu stanie.
A mimo to, kurwa, pije. Kawa.
- Powinniśmy...? - A nie mówiłem?
- Proszę to odłożyć. - Widzisz?
- Niezwykłe. - Prawda?
To herbata.
Niewiarygodne.
Mój kardiolog jest pewny, że umrę na jego warcie.
- Lista rzeczy zakazanych jest długa. - To poważne.
Zamówiłem kawę w Madrycie. Podali ją w 400-letniej porcelanie,
którą zwędzili Chińczykom w 1882.
Wytrącił mi ją z ręki. Roztrzaskała się na ziemi.
Niesamowite. Moi przejmą się dopiero, gdy potrącę dziecko samochodem.
- Robię to, bo cię kocham. - Nie chcę miłości.
Teheran wysyła piechotę na wybrzeże.
Odczepi się od Iranu, gdy jego ludzie będą bezpieczni.
Wyślemy lotniskowce do Zatoki, podrzucimy ich do Bahrajnu.
Okręt tonie.
- Proszę. Widzi pan? - Na co patrzę?
Wiedźmy mówią królowi:
„Bądź bez trwogi, aż do Dunsinane las przyjdzie birnamski”. Makbet.
Sztuka.
Ogrodnik w Winfield wiedział, że Barbara Hutton uwielbia tę sztukę,
więc zasadził w ogrodzie sadzonkę z ostatniego birnamskiego dębu.
Powiedział „tonie”?
- Tonie? - Słucham?
Prezydent wysyła lotniskowce na ratunek, zanim załoga zatonie.
Dlaczego pan nie powiedział, że okręt tonie?
Bo nie tonie.
Gdzie możemy porozmawiać?
- Może... - Nie w domu.
- Ściany są grube. - Nie w domu.
- Macie podsłuchy? - Może gdzieś na zewnątrz?
Dopiero się wprowadziłam. Nie znam terenu.
- Co tam jest? - Ogród?
- Tak. - Wygląda jak ogród.
Spotkajmy się po drugiej stronie.
Pan tamtędy, a ja przez dom.
Parę czołgów M48 Patton wyposażonych w gładkolufowe działa.
Przepraszam, że przeszkadzam. Mogę na słowo?
Ambasador Wyler prosi ministra obrony o raport o stanie kadłuba.
Z lotniskowca.
- Raport? - Tak. Dziękuję.
I to zaszczyt panią poznać.
Co to za raport?
Lotniskowiec nabiera wody.
To żadne zaskoczenie, biorąc pod uwagę dziurę w kadłubie.
HMS Courageous został zaprojektowany,
by móc odciąć osłabione przedziały i pozostać na wodzie.
Dlaczego prezydent uważa, że tonie?
Pewnie ktoś mu powiedział.
Ponieważ...?
Co prezydent zobowiązał się wysłać z misją ratunkową?
Lotniskowce.
Okręty wojenne.
Gdyby poprosił o amerykański pokaz siły,
prezydent by odmówił.
Wiedziałby, że to może doprowadzić do katastrofalnego konfliktu.
Ale sygnał alarmowy...
Zwabia okręty wojenne do Zatoki Perskiej.
- Tak. - I pasuje to panu?
- Co dokładnie? - Proszę kazać mu, kurwa, przestać!
A co robię od trzech lat? Każę Trowbridge’owi przestać!
Błagałem panią o interwencję Rayburna.
Kiedy?
Wczoraj. I dzisiaj.
Wcale nie.
„Gdyby prezydent podzielił się swoją perspektywą i mądrością
- z premierem...” - To ma być błaganie?
- Nie padłem na kolana. - Jeśli się pali, proszę powiedzieć!
Pali się!
Iran to najlepsze, co spotkało Nicola Trowbridge’a.
- Iran go nie spotkał. - Czy to ważne?
Powiedział mu pan?
O opowieści pani męża? Oczywiście.
Nazywanie tego opowieścią podważa informacje.
Wierzy, że pan Wyler zapewnił ciekawe dowody,
ale nie niepodważalne i z pewnością nie przekonujące.
Musimy ustalić, kto za tym stał, a nie kto nie stał.
Ciekawa obserwacja. To jak grom z jasnego nieba.
Dupek z pana.
Pani uroczo wulgarny język mówi mi,
że docenia pani brak upiększeń.
Lubi mnie pan?
Mówię, że chciałbym pani zaufać.
Myślałem, że dam sobie radę, ale to nieprawda.
Co?
Połknęłam to jak pierdolony pelikan.
Mąż.
To była bzdura?
Nie. Ale nie wiedziałam wszystkiego.
Próbowała mnie ostrzec.
- Nawet ty możesz popełniać... - To nie byle błąd.
Przy okazji, prosiłam, byś pojechał ze mną do Kairu...
To beznadziejny pomysł.
Praca w parze wyruchała ich oboje.
Głównie ją.
- Jak? - Okłamuje ją.
Na tyle regularnie, że się spodziewa. To rozjebało jej karierę.
Jej kariera ma się dobrze.
Ona nie chce tu być.
Co tu robi? Powinna być na linii frontu.
Dokładnie.
Pani ambasador panią prosi.
Oczywiście.
Żadnych informacji o Rijadzie...
Nie ma wiarygodnego zagrożenia dla naszych interesów.
Co na to sekretarz?
Mówi, że to pilne.
Znajdź mnie, gdy NSA się odezwie.
Musimy dojść do jakiegoś porozumienia z Saudyjczykami.
Udało się zdobyć raport o stanie kadłuba?
- Pracuję nad tym. - Możemy? Na chwilę?
Rayburn nie może wysłać okrętów do Zatoki. Trowbridge go oszukał.
Chce pokazać amerykańskie okręty u wybrzeży Iranu.
- Lotniskowiec nie tonie. - Skąd to wiesz?
Raport może to potwierdzić, ale wiem to z pewnego źródła.
Cholera.
Dostajemy sygnały od Brytyjczyków. Nie mogą uciszyć Trowbridge’a.
Prezydent musi powiedzieć, że nasze okręty nie dotrą na czas.
Nie wycofa się z misji ratunkowej.
To sygnał alarmowy od wysokiego szczeblem urzędnika.
Kogo?
Więc nie możemy nic zrobić.
Gdy mieliśmy groźnego prezydenta, liczyliśmy, że sojusznicy zareagują
na nasze sygnały alarmowe.
Wiesz, dlaczego nie chciałam tej pracy? Przez dziesięć lat budowałam reputację,
by ludzie mnie, kurwa, słuchali, gdy coś mówię.
- Tu tego nie mam. - Niezupełnie.
Niezupełnie.
Premier szykuje scenę na atak na amerykański sprzęt
i amerykańskie wojska.
Chce, by to był też nasz problem.
- Musimy pogadać ze źródłem. - Shahinem?
- Jeśli trzeba. - Rozmawiałaś...?
Chcesz wrócić do Shahina?
Jeśli prezydent ma się wycofać, potrzebujemy czegoś więcej.
Nie możesz. To zbyt niebezpieczne.
To birnamski dąb.
Z Szekspira.
Zerknij.
Jasne.
To podwórko Iranu.
Jeśli chcemy znać sprawcę, oni będą mieć najlepsze informacje.
Shahin zginie z rąk własnego reżimu.
Wojna z Iranem oznacza dużo więcej ofiar.
Shahin chce zmodernizować swój kraj.
Jest jednym z nielicznych w reżimie,
który dogaduje się z reformistami, wojskiem i mułłami,
bo jego ojciec jeździł na rowerze z najwyższym przywódcą.
Poza tym nie wierzy, że jesteśmy diabłem.
- Rozumiem, że jest cenny. - Nie.
Porozumienie z Iranem można odwołać.
Jak widać.
Gdy negocjujemy z nimi lub z kimkolwiek innym,
szukamy przyjaciół, do których możemy się odezwać, gdy świat idzie się jebać.
To krucha siatka relacji,
ale czasami się trzyma.
Nie niszcz jej.
Nie bądź wygłodniałą Amerykanką.
Wykorzystaj to, co ci dał.
Danny?
Zawołaj Stuarta Hayforda. I możemy zabrać prezydenta z lasu?
- Przekaż Langley, że zrobimy inaczej. - Dobra.
Muszę się napić.
- To było poruszające. - Co?
Pajęczyna.
Trzeba mieć coś takiego w zanadrzu na wypadek problemów.
Tak.
Czekamy na kogoś.
- Robimy to? - Może.
Wysłałam cię do niego.
Z wielu powodów, ale on cię sprawdza.
To dziwne.
Pięciu prezydentów USA było wcześniej ambasadorami w tym kraju.
To dobre miejsce do nauki. Podczas kampanii by pani poległa.
Darczyńców nazwałaby pani skorumpowanymi.
Ale nie ma kampanii.
Proszę sobie wyobrazić, że pani... szczerość
to zaleta.
A pani jedynym celem jest pilnowanie prezydenta.
Ktoś musi powstrzymywać prezydenta przed gadaniem o cle,
gdy potrzebuje dostawy broni.
Wiceprezydent spędza więcej czasu w Gabinecie Owalnym niż inni.
- Pierwszy przychodzi, ostatni wychodzi. - Posłuchajcie...
- Wiesz, dlaczego jesteś na liście? - Bo mam macicę.
To nie... jedyny powód.
Przez siedem lat budowałaś platformę,
by starszy gość przekazał pałeczkę kobiecie
i dał nam pierwszą kobietę prezydenta.
Teraz chcesz kogoś bez historii, bez bagażu i bez opinii.
Ubierzecie mnie w suknię i liczycie, że będę cicho?
Miałam plan.
Zesrało się.
Ale nie musisz przetrwać kampanii.
Zrzucimy cię w centrum akcji i może zaskoczy.
Ona uważa, że byłaby pani dobra.
Zapytałam dziewięciu osób, kto byłby ich wyborem,
gdyby nastała apokalipsa.
Pięć wskazało ciebie.
To, co zrobiłaś w Libanie.
W Bagdadzie, o czym nie powinnam wiedzieć.
To świetny plakat. „Irak. Mogło być gorzej”.
Nie ma kampanii.
Nie ma plakatów.
Zajmiesz się polityką zagraniczną.
Dostaniesz Bliski Wschód. Możesz dogadywać się z Rosją.
Przez kolejne 25 lat będziemy mówić tylko o kobalcie.
Robiłaby to pani dla kraju, nie władzy.
Gdybym to przemyślała, tak bym to zaplanowała.
Serio. Aż mi wstyd. Wcześniej nie przyszło mi to do głowy.
Wybrać kogoś dobrego, bez rozmowy?
To źle wróży facetom, ale kobietom? Ja jebię.
Ładna, ale niezbyt ładna? Atrakcyjna, ale nie seksowna?
Pewna siebie, ale nie wredna. Zdecydowana, ale nie wredna.
Uroczo wredna.
Musieliśmy uzgodnić, przez ile dni wiceprezydent będzie nosić stringi.
Ona ich nie lubi. Jej zespół nie lubi odciśniętych majtek.
Tygodnie mojego życia.
I w końcu zgoda. Będzie nosić stringi,
ale przez dwa dni z siedmiu i nie mogą następować po sobie.
A gdyby zatrudnić kogoś na rządowe stanowisko
z powodu kwalifikacji?
Nic nie mów. Rozważa to.
Tak?
To postęp.
Przemyśl to. Gdy rozmawiałam z Halem, to brzmiało niedorzecznie,
ale miesiąc później... to genialny pomysł.
Prosi o panią.
Miesiąc?
Posłuchaj...
Powiem ci...
Kate.
Kate. Katie.
- Stój. - Chcę się przejść.
- Mogę iść z tobą? - To zły pomysł.
- Kiedy Billie zadzwoniła... - Miesiąc temu.
Tak. I wtedy to była tylko rozmowa.
Chciała się poradzić, sprawa z Grace Penn...
- Wiceprezydent. - Tak.
Powinieneś tak ją nazywać.
Sprawa z wiceprezydent, jej mężem
i zaginionymi sześcioma milionami właśnie wypłynęła.
Więc Billie zadzwoniła.
Tak. Jak do przyjaciela dworu.
Chciała, by wiceprezydent została. Chciała ograniczyć szkody.
I nie pojawił się pomysł, by wymienić wiceprezydent?
- Wymieniliśmy parę nazwisk. - W tym moje?
- Czyje jeszcze? Twojej mamy? - Nie ma wielu nazwisk.
Potrzebowali kobiety, kogoś czystego.
Abby Shotkin jest za stara. Stella nie wie, kiedy się zamknąć.
Obiecał pierwszej damie, że nie wybierze Rachel Beer,
bo ją zerżnął na studiach
i powiedział żonie, że z Beer było mu lepiej.
A jeśli wybierze Laurie Davis, stracimy Izbę.
I w tym momencie ktoś wymienia...
Ciebie.
Kto?
Ja, Billie, nie pamiętam. To była burza mózgów.
Byłaś wtedy w drodze do Kabulu. To było nierealistyczne.
Zdecydowanie.
- A teraz...? - Skoro jesteś w Londynie,
spędzisz pół roku na publicznym stanowisku.
Nabierzesz wprawy, przywykniesz do blasku świateł.
I wtedy zadzwoniłeś do Billie.
- Ona do mnie. - Jak Shahin?
- Katie, Billie do mnie zadzwoniła. - Czy w którymś momencie pomyślałeś,
by włączyć mnie do rozmowy?
Co byś powiedziała? Pytam serio.
Miesiąc temu, w drodze do Kabulu.
Czy zdążyłbym dokończyć zdanie?
Słuszna uwaga.
- Pojawił się Londyn. - I to nie miało znaczenia.
To miejsce to cyrk. Dobrze, że tu jesteś. Uznaliśmy...
- Co? - No wiesz...
Chciałem znaleźć dobry moment, by ci powiedzieć.
No i...
Nie znalazłem go.
Dwa tygodnie temu...
- Kurwa, na litość boską. - Powiedziałeś: „Zadzwoń do Ricka”.
Tak.
- A ja... - Zadzwoniłaś do Ricka.
- Tak. - Katherine.
Znasz szachownicę. Niestraszne ci zawiłości.
Zadzwoniłam do prawnika.
To jedyna okazja, by do Białego Domu trafił ktoś
z nadludzką zdolnością naprawiania rzeczy zjebanych.
Poprosiłam Ricka, by załatwił nam mediatora,
bo to będzie najbardziej uroczy rozwód w dziejach.
Masz sad.
Prezydent USA w nim jest.
Musisz z nim porozmawiać. Wysłuchaj, co myśli.
Musisz go poznać, na spokojnie,
- zanim odleci, czyli za dziesięć minut. - Wiele rzeczy ukrywałeś.
- Katie... - Miałeś swoje powody.
Ale gdy powiedziałeś...
„Tak, to może być koniec.
Mieliśmy dziesięć dobrych lat. To koniec”.
Płakałeś. Posmarkałeś się.
Kate, to wiceprezydentura.
- Chcesz, bym to przemyślała? - Tak.
- Możesz? - Tak.
- Serio? - Tak.
- Katie... - Jeśli odpowiesz mi szczerze.
Naprawdę szczerze.
Jasne, co tylko chcesz.
Gdy kazałeś mi zadzwonić do Ricka, gdy mówiłeś, że to koniec,
naprawdę tak uważałeś?
Nie.
Co, do chuja?
Kate, przemyśl to...
Jezu!
Cholera!
Co jest, kurwa?
Jezu.
Dobijasz mnie!
- Co myślisz? - Jesteśmy jej ochroną, nie jego.
Kiepsko mu idzie.
Kate.
- Odłóż to. - Nie.
- Kurwa! Ty gnoju! - Przysięgam...
Kurwa... Przestań!
Dobra.
- To małżeństwo... - Jezu! Kate, przestań!
...mnie dobija!
- Ty mnie dobijasz! - Próbuję, ale to nie działa.
- Kurwa mać! - Proszę pani?
Szefowa sztabu prosi, by porozmawiała pani z prezydentem.
- Co się stało? - Potknęłam się. Gdzie prezydent?
- Zapomnij. - Może się przebrać.
- Ubrania. - Prezydent się nie ugnie.
Myślałam, że może go przekonasz,
- ale to nie... - Nie.
- Jest idealnie. - Kate.
Nic jej nie będzie?
Nie wiem.
Mogli popłynąć do bazy Diego Garcia.
Każdy pyta, dlaczego nie ostrzegłem przed zatrzymaniem tankowca.
Daj mi chwilę.
Marla Dane ma sporo doświadczenia.
Zrobiła sobie rok przerwy, by opiekować się matką, która zmarła.
Więc jest dostępna.
Może być ambasadorką. Będzie zachwycona tym...
cokolwiek wisi na ścianach.
I to jej pan chce na to drugie stanowisko.
A ty dokąd?
Nie nadaję się do tego.
Rezygnuję.
To czyni mnie jedyną osobą na świecie,
która nie włazi panu w tyłek, ale sporo wie o Iranie.
Niejaki Saman Karimi
został odsunięty od dowodzenia jednostką Sił Ghods w Syrii,
gdy nawet Baszszar al-Asad powiedział, że on przegina.
- Ale nie można zwolnić Karimiego. - Nie.
Przekazali mu dowodzenie nad pułkiem ochrony przemysłu rybackiego.
W tym 14 łodzi i mnóstwo granatników.
Myślisz, że zaatakują Piątą Flotę?
Załadują granatnik na trawler i zobaczą, co mogą trafić.
Paru Amerykanów zginie i zostaniemy wciągnięci.
Nie jako ratownicy.
Jako kombatanci.
- Powiedziałem Billie... - Że Rosja obserwuje?
Że wszyscy obserwują? Że to sprawdzian?
Bo tak jest. To oczywiste.
Gdy Rosja najechała Ukrainę, każdy kraj w NATO czekał,
czy mówiłem poważnie, że atak na jeden to atak na wszystkie.
Jeden został zaatakowany.
To nie jest kropla, która zerwie sojusz.
Dlaczego? Sojusz to nic.
To obietnica taka jak ta, którą składałem, gdy miałem dziesięć lat.
- Gdy oberwiesz, przyjdę. - Jest pan tu.
W tym przypadku przyjdę z okrętami.
Albo oceną.
Pięćdziesiąt tysięcy Brytyjczyków ruszyło na Bagdad, bo ich poprosiliśmy.
A potem interesowaliśmy się wyłącznie sobą.
Nie robi pan tego, by przywrócić reputację w oczach świata.
To będzie dobre. Dlaczego to robię?
Boi się pan, że wrogowie pomyślą, że jest pan zbyt słaby,
by wystawić Amerykanów na linię ognia.
Ludzie cię lubią?
Słusznie się pan martwi.
Ten Brazylijczyk, który proponował panu przerwy na toaletę co 15 minut na G20,
ożywił wszystkie plotki, które pański zespół uciszał pół roku.
I to nie nic takiego, szczególnie gdy w grę wchodzą Rosja i Chiny.
Każdy przywódca, który spojrzy na pana i zobaczy swój wiek,
będzie chciał pana zniszczyć.
Ale to w 49 procentach katastrofalne.
Potencjał na wojnę z Iranem wynosi 51 procent.
Wygrywam dwoma punktami.
Mądry człowiek powiedział:
„Na biurko prezydenta trafiają tylko decyzje o rozkładzie 49-51.
Całe dnie dzielę włos na czworo, ale właśnie po to składałem przysięgę”.
Ja to powiedziałem.
Tak?
Myślałem, że tylko ty nie wchodzisz mi w tyłek.
Billie.
- Prezydent wzywa szefową sztabu. - Słyszałam.
Żadnych okrętów. Wezwij samochód.
Ruszamy za dwie minuty.
- A coś więcej? - Ona wygrała, ja przegrałem.
Niech ktoś ją wymyje, wygląda niedorzecznie.
- Znajdź sekretarza obrony. - Nic nie płynie do Zatoki.
I niech nie leci ze mną. Nie da mi przez to żyć.
Potrzebny samochód dla sekretarza obrony na Heathrow.
Ona próbowała odejść.
Każ jej dorosnąć.
Zadzwoń we wtorek. Pogadamy o tej drugiej sprawie.
Przykro mi, ale nic z tego nie będzie.
Co?
Muszę odmówić.
Wiem.
Świetnie ci idzie.
Tylko wyluzuj z tą rezygnacją. To mnie wkurza.
Nie mam na to czasu.
Napisy: Michał Urbaniak