POPRZEDNIO
Kate, zwołują odprawę.
Muszę kończyć. Biały Dom wzywa Hala.
Nie mnie. Ciebie.
Prezydent prosi, byś objęła stanowisko ambasadorki w Wielkiej Brytanii.
Powiem ci coś, o czym wie pięć osób. Stracimy wiceprezydent.
Potrzebujemy kogoś innego. Mam kilka pomysłów, ale...
- Chcę, byś ją sprawdził. - Witamy w Londynie.
Poczuj się jak Kopciuszek.
Przyleciałam na 30 pogrzebów.
- Eidra Park. - Szefowa placówki CIA.
Nie widać oznaczeń, ale może należeć do Iranu.
- To Iran. - To irańska łódź.
Nie wysłałem pani do Kabulu?
- Ganon chce panią usunąć. - A kogo nie zwolni?
Kopciuszka.
Pan Wyler wyjeżdża?
Pomoże mi stanąć na nogi,
a potem wyjedzie.
- Rozwodzicie się. - Nie.
Billie mówi, że jesteś dobry.
Ja też. Możemy jej w tym pomóc.
Jest pan bezpieczny, to łagodny środek. Zaraz minie.
SERIAL NETFLIX
DYPLOMATKA
- Doskonale. - Magia.
To mi się podoba.
Skończyliśmy. Wystarczy.
Portrety z panem Wylerem.
Jeszcze parę z panią i Halem. Bardziej oficjalne.
Niepozorowane.
- Tak. - Robiłam je przez ponad godzinę.
Jeszcze parę.
Szybko.
- Nie ma go. - Przepraszam.
Szukajcie dalej.
Proszę pani.
Ściągam sukienkę na pięć minut.
- Wolałabym nie. - Zrobię to.
Uwolnij mu ręce.
Jest tu.
Pani ambasador.
Proszę udać się ze mną.
Powiadomiliście RSO?
Tak nazywają tu szefa ochrony?
Tak.
Wygląda, jakby urwał się z młodą dziewczyną,
ale Hal nie zdradza. Coś jest nie tak.
Wiem, że tak mówią kobiety, których mężowie zdradzają.
Mój nie zdradza.
Żałuję, byłoby dużo prościej.
Nie musisz mi wierzyć,
ale na twoim miejscu znalazłabym RSO.
Zamknąć teren.
- Pani Basset. - Musimy przepytać ochronę...
- Oczywiście. - Wszystko było dobrze...
To nie przedstawienie?
- Co? - Powiedziałabyś mi.
Myślisz, że to ćwiczenia?
Ambasadorka i jej mąż nie przeszli szkolenia.
Może Chet chciał, byś coś zorganizowała.
Departament nie robi ćwiczeń z porwaniami.
Nie mają jaj, by symulować taką akcję.
Ale powiedziałabyś, gdyby to były ćwiczenia.
Nie powiedziałabym.
Ale to nie ćwiczenia.
Mamy nagrania sprzed bramy. Samochód pojechał do Culworth,
ale tam zdjęli tablice.
Zgubiliśmy ich na światłach.
Tu jest parking. Pewnie zmienili tam samochody.
- Mamy tam kamery? - Staramy się o nagrania.
- Czyli to zawodowcy? - Tak.
Kobieta należała do ekipy stylistki,
ale w firmie nie mają jej akt.
Kierowcy też nie.
- Powiadomimy MI5... - Jeszcze nie.
- To wywoła histerię. - Ma pani jakieś nazwiska?
Pan Wyler był już porywany.
Hezbollah trzymał go przez tydzień.
Departament zna nazwisko, ja znam tylko pseudonimy.
Jeden dowódca ISIL za nim nie przepada.
Zapiszę nazwisko. Pisownia jest trudna.
Porwał już pana Wylera?
Tak, ale Hal uciekł.
Gość wyszedł na idiotę. Nie odpuści.
Wiceminister spraw zagranicznych,
pan Rasoul Shahin.
Z Teheranu.
- Cześć. - Słyszysz mnie, Hal?
Tak. Zastrzyk był konieczny?
- Co? - Uśpili mnie.
Igłą.
- Daj telefon mojemu człowiekowi. - Jasne.
Tak?
Uśpiliście go?
Dla bezpieczeństwa operacji.
To miało być nieformalne spotkanie.
Wszędzie była ochrona. Nie mieliśmy czasu na przygotowania.
To nieprofesjonalne.
Dokładnie.
Daj mi go.
Cześć. Jak ci mija dzień?
Najmocniej cię przepraszam.
Nie ja wybrałem tych ludzi.
Wyczuwam to.
Mam wsparcie Naziriego,
ale Farhad Mashkour i jego banda młotków
są głusi na argumenty.
Rasoul.
Ten człowiek przekaże ci informacje.
To wysoce niecodzienne
i ma zasygnalizować nasze obawy,
że sytuacja może się pogorszyć.
Jak twój żołądek?
Źle.
Zapewnij mnie, że przedstawisz sprawę jasno swoim ludziom.
Tak zrobię.
Iran nie miał związku z atakiem na niesprawny brytyjski okręt.
By pana przekonać,
wiceminister Shahin nakazał mi wykonać gest.
Mimo moich zastrzeżeń.
Mimo zastrzeżeń Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Rozumiem, to kontrowersyjne.
To emerytowany amerykański generał, Bradford Symes.
Jego dom.
Jego biuro.
Jego córka, studiująca na King’s College.
Jego przylot na Heathrow wieczorem.
Jego hotel,
gdzie dokładnie o 7.45 dziś rano
miał zostać zabity w drodze na śniadanie.
Przeze mnie.
Za udział w morderstwie dowódcy Sił Ghods, Ghasema Solejmaniego.
Odwet całkowicie uzasadniony, planowany dokładnie przez trzy lata,
którego nie mogę dokonać,
z powodu założeń, że Iran dopuścił się aktu wojennego na morzu.
Przykro mi.
Panie Wyler,
działania wojskowe przeciwko Iranowi nie będą traktowane jako odwet,
a jako niesprowokowany atak.
Iran odpowie,
podobnie jak wasz kraj, na niesprowokowany atak,
wszelkimi dostępnymi zasobami.
Przykro mi. Zakaz wstępu dla gości.
- Zrobią dla mnie wyjątek. - Pracuję tu od ośmiu lat.
Każdy Amerykanin jest wyjątkowy.
- Sporo się dziś dzieje. - Owszem.
To mnie szukają.
Ale nam ulżyło.
- Mamy lekarza? - Nie potrzebuję.
Co panu podać?
- Kawę, wodę i szkocką. - Nie lubię ich kawy.
Siadaj, kurwa.
Doktor już w drodze.
Gdzie wbili igłę?
- Jezu, kurwa. - Jeśli nie dotykasz, nie boli.
- Podajecie tu witaminy? - Dadzą mi owoce?
- To kroplówka. - Dobra na kaca.
- Sprawdzę. - Boli cię głowa?
Hej.
Nic mi nie jest.
Zabezpieczony?
Tylko to ci podali?
- Tak. - Zgarnęliśmy generała i córkę.
Poczekają w ambasadzie na samolot.
- Będzie potrzebować kogoś w domu. - Tak.
Howard spisze rysopis podejrzanych.
- Chcemy ich znaleźć, zanim znikną. - Nie, to było spotkanie na boku.
Chcemy tylko zweryfikować ich wersję.
Pewnie wcisnęli ci bzdury.
- Te buty miał na sobie? - Ściągaj.
Jeśli chcą mieć tu podsłuch, nie użyją butów.
- A jeśli to dezinformacja, to nieudolna. - Ściągaj, kurwa.
Wiceminister Shahin jest w Teheranie.
- Jeśli to był on... - To był on.
Nie wiesz, z kim rozmawiałeś.
Chryste, Kate.
Spytałem go o żołądek. Powiedział, że jest źle.
Nie rozumiem.
Dwa lata temu załatwiliśmy mu operację przewodu pokarmowego w Genewie.
Był wdzięczny,
ale zapytany o żołądek, zawsze odpowiada,
że jest gorzej niż zwykle.
Boją się, że brytyjscy marynarze wypłyną na ich brzegu.
Nieoficjalnymi kanałami
powiedzieli Szwajcarom, że nie to nie oni,
ale nikt im nie wierzył.
Skąd wiemy, że Shahin nie miał broni przy skroni?
Nie wiemy. Dlatego oni to sprawdzą.
Dobra.
Chodźmy.
Chcielibyśmy, żebyś jutro przyjechał do placówki.
- Jasne. - Wybacz.
To niefortunne, od gościa do...
- Podejrzanego. Nie przepraszaj. - Idź.
Jasne.
Nie ma nikogo, kto był wtedy przy bramie.
Mamy ludzi na dachu i przy każdych drzwiach.
Kto się o tym dowie?
Dopóki nie potwierdzimy, nikt.
Nie puścicie tego szeptem dalej?
Nie puszczam niepewnych informacji.
- Wychodzę wtedy na głupią. - Przykro mi.
To moja wina. Przyspieszyliśmy sesję,
- ochrona nie miała czasu... - Złóż rezygnację.
Na piśmie.
Oczywiście.
Spójrz na swoją minę. Nie na serio.
Napiszesz ją, ja nie przyjmę. Wyjdziesz na porządnego gościa.
- Ja bym mnie zwolnił. - Ja też.
Kładź się.
Jeśli Shahin dzwonił z Teheranu,
sporo ludzi go słuchało.
Tak.
A to znaczy, że musiał mieć poparcie kogoś wpływowego.
Gość, który mnie zgarnął, nie był zadowolony.
Shahin mocno ryzykował.
Mówiłam, że to nie Iran.
Mówiłaś.
Gospodarka leży. Chcą, byśmy znieśli sankcje.
Atak na morzu
- czy porwanie dyplomaty... - To nie było porwanie.
- To było spotkanie na boku. - Przy użyciu prochów.
- Krótkotrwałych. - To brzmi jak porwanie.
Porwanie rozpętałoby piekło.
A Shahin chce temu zapobiec.
Mogli nie dźgać cię w szyję.
Shahin też tak uważa. Był zły.
Niech się pierdoli. Ja byłam zła.
Martwiłaś się?
Tak.
- Sam mogłem to zaplanować. - Zabawne.
Dzwoniłeś do Shahina?
Nie.
Na pewno?
- Tak. - Jeśli dzwoniłeś...
- Nie. - Jeśli zadzwoniłeś
do kraju, z którym nie mamy stosunków dyplomatycznych...
- Nie. - To przestępstwo.
Nie moglibyśmy pracować dla rządu.
Zarobki są gówniane. Może warto?
Nie dzwoniłem.
Dlaczego? Ja bym to zrobiła.
- Wcale nie. - Może.
To byłby mądry ruch.
Myślisz, że jestem tak płytki i połknę przynętę?
Zdecydowanie jesteś tak płytki.
Nie dzwoniłem do Shahina.
Zostań.
Prześpij się.
A seks na pocieszenie po porwaniu?
To nie było porwanie.
Czy musimy porozmawiać?
- O czym? - O Kairze.
O kolejnym kroku.
Powiedziałeś „nie”. To koniec rozmowy.
To nie było zdecydowane „nie”.
- To kiepski moment. - Jasne. Rozumiem.
Mamy jutro jechać do Brize Norton.
Na powrót trumien?
Nie wypada tego olać,
ale wolałbym jeszcze nie wypuszczać jej z ambasady.
Będzie zabezpieczona.
Podwójna ochrona, widoczna.
I jedzie do bazy wojskowej. To bezpieczne.
Tak mówiliśmy o Winfield.
Nie odpowiadasz za akcję w Winfield.
- Dobra. - Poważnie.
Ochrona nie wyrabiała z weryfikacją.
Ty masz pytać. A oni odmawiać, jeśli nie dają rady.
Dzień dobry.
Witam, panie Hayford.
- Dzień dobry. - Zabrać płaszcz?
Nie trzeba. Niedługo wyjeżdżamy.
- Dziękuję. - Jasne.
- Witam, pani Park. - Dzień dobry.
Cześć.
Wzajemnie.
Co wiemy?
Rasoul Shahin był w Teheranie.
Źródła mówią, że zemsta za Solejmaniego jest na tapecie.
Czekali na dobry moment.
Taki jak wczoraj,
gdyby nie atak na lotniskowiec.
- Departament już wie? - Nie.
- Muszą to dokładnie sprawdzić. - A on mi nie wierzy.
Gość w ambasadzie w Bejrucie może powiedzieć o relacjach Shahina
z Najwyższą Rada Bezpieczeństwa.
Zweryfikuje te informacje.
Zadzwonię do niego z biura.
- Jedzie pani do Brize Norton. - Szlag. Dobra.
A coś stąd?
Wykaz rozmów?
Ktoś pomógł agentce wywiadu wnieść tu środek usypiający.
To działka Biura Bezpieczeństwa. Albo FBI.
Jasne, ale ty szybciej zdobędziesz wykaz rozmów z GCHQ.
- FBI ma trudniej. - Tak.
Pomóż im.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Muszę zadzwonić do Danny’ego, ale pół dnia będę poza ambasadą.
A pan Wyler mógłby to zrobić? Skoro oboje znacie...
Ten gość może pomóc potwierdzić wersję Hala.
I Hal ma dzwonić?
Skupiamy się na wersji wiceministra.
Traktujcie Hala jak każde inne źródło.
Ganon będzie wściekły, że nie zwrócili się do niego.
Jeśli mają to kupić, osoby trzecie muszą to zweryfikować.
Jedźmy.
Ganon go nie lubi.
Ani trochę.
Przyjęłam.
Howard zabierze cię do ambasady.
- Przesłucha mnie? - Tak.
Dostaniesz samochód, ale póki co...
- Mnie. - Samochód?
Porwano mnie.
Jestem cennym celem.
Przepraszam.
Ma jechać do ambasady i potem tu wrócić.
- Nigdzie indziej. - Kiwnij.
I odejdź.
Lubi się mieszać.
- Tak. - Wie, że nie jest z CIA?
- Spokojnie. - Może nie zdążyli jej powiedzieć?
Łódź to trzynastometrowa motorówka szturmowa
z zamontowaną rakietą.
Widzieliśmy takie
w stoczni Shahid Mahallati.
Tu widać błysk.
To pewnie pocisk krótkiego zasięgu.
To nasze zdjęcia?
Indii.
Mieli tam satelitę wypatrującego...
- Nie powiedzą czego. - Nie.
Ale wyłapali wystrzał.
Irańczycy odtworzyli chińskie pociski C-802.
Pewnie na to patrzymy.
Będą tam inicjały Sił Ghods, jeśli to ich.
Myślałem, że piszą „Śmierć Izraelowi”.
Oba się zmieszczą.
Wciąż szukają w wodzie fragmentów. Będziemy mieli to na uwadze.
Jeśli to Iran i podpisali pocisk,
dlaczego się wypierają?
- Z przyzwyczajenia. - Albo to nie Iran.
Pojawiły się sprzeczne informacje.
Jeśli są wiarygodne, podziel się.
Zbyt wcześnie, ale pochodzą z wiarygodnego źródła.
Jak każda dezinformacja.
To przykuło moją uwagę.
Jeśli potwierdzimy wiarygodność, przedstawię to.
Jeśli coś kwacze, pani Park, musimy rozważyć, że to może być kaczka.
Kaczka to Iran?
USA zarekwirowały irański tankowiec.
Wolą wziąć odwet na nas niż na Amerykanach.
- Kaczka to z pewnością Iran. - Dziękuję.
Idziemy dalej.
Pracowałem z Shahinem nad porozumieniem z Iranem.
Był pańskim odpowiednikiem?
Spędziliśmy razem sporo czasu,
gdy nasi przełożeni dyskutowali między sobą.
- To łączy ludzi. - Robił to już wcześniej?
Nic w tym stylu.
Próbował raz ustanowić gorącą linię,
jak czerwony telefon z Sowietami, ale nie wyszło.
Proszę powiedzieć jej o generale Symesie.
Mówiłem, że Iran nie zabija ludzi w Londynie.
- Może w Karaczi. - To nietypowe,
ale Symes jest warty ryzyka.
- Tak? - Nikt nie wie, kim on jest.
Nie stoi przy prezydencie, gdy ten wysyła wojsko,
ale gdy proszą o trzy cele,
to Brad Symes je wskazuje.
Teheran chce pokazać, że czytają naszą pocztę.
Pan Wyler mówił też,
że Siły Ghods używają metafor meteorologicznych.
Myślą, że to niejasne,
ale żyją w regionie ze stałą pogodą. To rzuca się w oczy.
Spytaj NSA, czy wyłapali cokolwiek o pogodzie w komunikacji Sił Ghods.
Niezgodne z rzeczywistą pogodą.
Chce pani skorzystać z łazienki?
Ambasadora Vayle’a też pytałeś?
- Oczywiście. - Miło, że pani jest.
Dobrze panią widzieć.
- Pani ambasador. - Minister do pani mówi.
- Do mnie? - Wskażę wam miejsce.
Musicie być widoczni.
Dziękuję za rozmowę z prezydentem w naszym imieniu.
Nie wiem, czy jeden dzień zwłoki zasłużył na podziękowania.
Owszem.
- Przemawia pan? - Tutaj? Nie.
- Premier tak. - Świetnie.
Tak.
Jest wirtuozem słowa. Przepraszam.
Robi wrażenie, prawda?
Słucham?
- Myślałam, że pani... - Margaret Roylin.
Prawie się wczoraj poznałyśmy, ale została pani nagle wezwana.
Boże.
Meg, dla przyjaciół.
Kate Wyler.
Nie powinnaś, nie przy kamerach.
Twój zastępca miał rację.
Uważam, że ściskanie dłoni za plecami
wraz ze skinieniem załatwia sprawę.
Uprzejme i nieczytelne.
Owszem.
Twój mąż może się do mnie odezwać,
gdybym mogłabym ci jakoś pomóc.
Do świąt będziesz czekać, aż ten rząd zaoferuje cokolwiek
poza banałami pozbawionymi znaczenia.
Pomyślisz, że słyszysz wiatr.
Jestem gotowa interpretować.
Zapewnię ci kontekst.
- Myślałam, że... - Jestem niegrzeczna?
Gardzą mną publicznie,
a mimo to stale do mnie dzwonią.
To miła oferta. Dziękuję.
Powinnaś iść.
Mają dla ciebie krzesło.
- Wolę stać. - Nie możesz.
Masz swoje miejsce. To coś znaczy.
I popraw bluzkę.
Ambasadorko.
Tak. Idę.
Mężczyźni i kobiety z pokładu Courageous
zaszczycili nas swoją służbą
i bronili nas kosztem swojego życia.
Ku ich pamięci,
w ich obronie nie będziemy okazywać litości.
Nie cofniemy się i nie poddamy,
ścigając źródło tego barbarzyńskiego ataku.
Niech nikt nie kwestionuje naszego hartu i gniewu.
Nasi tchórzliwi wrogowie nie zaznają spokoju,
a my ich znajdziemy.
I wymierzymy sprawiedliwość.
Moje kondolencje.
Twój ojciec byłby z ciebie dumny.
Przynosi, kurwa, hańbę.
- Przynosisz hańbę. - Proszę.
Wiesz, kto to zrobił. Mój mąż został wysadzony.
Na litość boską.
Dobrze wiesz, kto to zrobił.
- Wstyd. - Dość tego.
W porządku, zostawcie ją. Ma prawo do gniewu.
Amerykanie wkurzyli Iran. Dwa dni później dzieje się to.
- Rozumiem, ale... - Iran zamordował ojca tego dziecka.
Nawet ich nie wymienisz z nazwy.
Zapewniam panią, że jestem oburzony tą brutalną zbrodnią.
I...
jeśli to była sprawka Teheranu, daję słowo...
spadnie na nich ogień piekielny.
- Co to, kurwa, było? - Słyszałeś?
- Trąbią na Twitterze. - Spadnie na nich ogień piekielny.
Ogień piekielny.
Jezu.
Wykurwiście.
- Szlag. - Poinformuj Departament Stanu.
O czym?
O mnie, o Shahinie. Ten gość dolewa benzyny do ognia.
- Masz raport? - Dla Departamentu?
Pracujemy nad nim. To od śledczych.
Wstępny raport.
- Jeśli nie skończyłeś... - Niech będzie.
Ogień piekielny.
Co z miejscowym śledztwem?
FBI sprawdziło możliwe kontakty między agentami i Winfield?
Rozmawiałam z ambasadorem Wylerem.
Mów mu Hal.
Słusznie wskazał, że traktowanie tego jako przestępstwo
to zły ruch.
Doprawdy?
Rozumiem, że ma pani doświadczenie
we współpracy z CIA na poprzednich stanowiskach.
Ale proszę zostawić mi dochodzenie.
Martwi się, że nie przyglądacie się mi.
Masz mój numer telefonu.
Kazałaś NSA sprawdzić moje połączenia?
Czy sam nie dzwoniłem do Teheranu?
Możesz sprawdzić SMS-y.
- Kod to 5283. Czyli „Kate”. - To nie jest konieczne.
- Jest. - Proszę pani...
Sprawdziłam jego telefon.
Wracam do mojego wspaniałego domu.
Vogue wrzucił artykuł.
Wyszło ślicznie.
PRZYSZŁOŚĆ DYPLOMACJI AMBASADORKA USA KATHERINE WYLER
Jej nikt nie zwolni.
W rozmowie ze zrozpaczoną żałobniczką
premier Trowbridge przysiągł „zesłać ogień piekielny” na Iran,
jeśli okaże się on odpowiedzialny za atak na lotniskowiec.
Wygląda na to, że premier ma swoją chwilę.
Nie jest tajemnicą, że nawet w jego partii
pojawiały się głosy zwątpienia odnośnie jego zdecydowania
i siły charakteru.
Czy nią w ogóle dysponuje?
Odpowiedział na to pytanie donośnie.
- Był żartem, a teraz jest Churchillem. - Kraj zobaczył śmiałego Trowbridge’a.
A co z jego partią?
Za chwilę dołączy do nas Will Johnston
z Instytutu Hagan...
- Kurwa. - Co?
Jakiś dupek przejechał rodzinę przed meczetem, krzycząc,
- by wracali do Iranu. - Kurwa.
- Witam. - Samochód?
Furgonetka.
Czteroosobowa rodzina.
Matka zginęła. Pozostała trójka w szpitalu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Howard opowie pani o ataku w meczecie.
Ja muszę przekazać Langley szczegóły spotkania pana Wylera.
- Teraz? - Tak, biorąc pod uwagę okoliczności.
Okoliczności się zmieniły, ale nie znamy żadnych faktów.
Mamy dość.
- Gdzie byłaś w 2003? - W Norwegii.
Ja oglądałam Colina Powella mówiącego o aluminiowych rurach w ONZ.
A potem ja i 175 000 moich przyjaciół najechaliśmy Irak.
Nie lubię niepełnych informacji.
Nie idę z tym do prasy.
Gdy wymienisz Hala Wylera jako źródło, to zacznie żyć swoim życiem.
Dziękuję. Zapamiętam.
Pani ambasador...
Niełatwo mieć męża, który przyciąga tyle uwagi.
Myśl, że w czasie kryzysu...
Martwisz się, że jestem zazdrosna? O aurę mojego męża?
Wywiad to opowieść. Nawet ona ci to powie.
Opowieść oparta na niepełnych faktach.
To, czy ludzie ją kupią, zdecyduje o życiu i śmierci.
Jasne.
Niektórzy członkowie administracji
mieli mieszane doświadczenia z szokującymi opowieściami Hala.
- To, że Ganon nie... - Nie tylko Ganon.
Połowa Departamentu Stanu opowie ci, jak Hal Wyler
dzielnie poleciał z Kabulu do Mazar-i Szarif w środku nocy,
by przekonać talibów do opóźnienia zajęcia Kabulu o jeden dzień.
Druga połowa powie ci, że zrobił to, rekwirując samolot,
który miał ewakuować Afgańczyków pracujących dla naszych wojsk.
Ludzi, których przysięgaliśmy chronić.
Trzysta trzydzieści dwie osoby
nie wsiadły na pokład samolotu, bo Hal Wyler postanowił się wykazać.
Wiele zależy od tego, czy uwierzymy, że to sprawka Iranu.
Gdy w grę wchodzi Hal, musimy mieć, kurwa, pewność.
Tak?
Przepraszam.
Co tam się dzieje?
Prezydent przylatuje.
Stanów Zjednoczonych?
Przepraszam. Pani ambasador?
Idę się przejść.
- Byron, ambasadorka... - Nie potrzebuję opieki.
- Byron proponuje popołudnie. - Niech Byron się pierdoli.
Wolałaby iść teraz.
Prezydent Rayburn podczas zaplanowanej,
dwudniowej podróży do Berlina
„wpadnie z wizytą” do premiera Trowbridge’a,
by wyrazić solidarność po ataku na HMS Courageous.
Prezydent spędzi na ziemi 90 minut, z czego 70 w Winfield.
Większość jego 800-osobowego personelu pozostanie w samolotach na Heathrow,
a Marine One zabierze prezydenta i kilku szczęściarzy
do Winfield na lunch z premierem.
Don, Christine, Joanne, Paul. Za pół godziny rozmawiamy z Heathrow.
Ronnie, Bruce, Jim i Mike,
omówcie z biurem premiera ochronę na trasie.
Gary? Gdzie jest Gary? Jest tutaj?
To będzie najdłuższe 70 minut twojego życia.
- Muszę siku. - Wracamy.
Bardzo.
Proszę dać mi chwilę.
Przepraszam. Dziękuję.
- W lewo. - Dzień dobry.
- Hej. - Carole.
Rodney mówi, że jesteś w Londynie. To jakiś żart?
Żaden, kurwa, żart. Londyn, Anglia.
Powinniśmy tam zajrzeć?
Połączysz się stamtąd z GCHQ czy musisz to zrobić przez NSA?
- Daj mi chwilę. - Proszę pani?
Nie skończyłam.
- Wszystko w porządku? - Przydałoby się nieco prywatności.
- Zabiję się. - Nie dadzą wysrać się w spokoju?
Jestem w sklepie. Musiałam wyjść z zasięgu ambasady.
Teraz martwią się, że mam tętniaka.
- To będzie długi przydział. - Tak.
Teraz każdy chce mieć selfie z Halem. Będzie łatwiej, gdy zniknie.
Słyszę to od dawna.
Tym razem to prawda.
Kabul przeważył szalę.
- Serio? - Tak.
Kochana... Cieszę się.
Tak. Znalazłaś coś?
- Pomaga, gdy mnie nie poganiasz. - Wybacz. Jesteś śliczna.
- Najśliczniejsza. - Lepiej.
Był jeden telefon ze wspomnianej strefy
w dniu spotkania.
Z telefonu na kartę.
Telefon do wrogiego kraju?
Nie, do Rzymu.
Kurwa.
Pan Hayford.
- Cześć. - Wszystko gra?
Dzięki. Wyszłam na spacer.
- Pytają, czy wezwać karetkę. - Nie!
- Dlaczego karetkę? - Minęło 35 minut.
- Może coś pani zjadła? - Muszę widzieć się z mężem.
- Wyślij kogoś do rezydencji. - Jest w ambasadzie.
Pomaga skontaktować się z ludźmi w Uzbekistanie.
No jasne.
Próbuję jedynie pomóc.
Co ty...?
Dzwoniłeś do Niccolo.
Wyświadcz nam przysługę i nie wypieraj się.
Tak.
A on zadzwonił do Shahina.
- By dać mu znać, że tu jesteśmy. - Pytałam 12 razy.
Czy dzwoniłem do Shahina. Niccolo dzwonił.
Włochy mają stosunki dyplomatyczne z Iranem. Zero podejrzeń.
Wystarczył mi jeden telefon.
Tylko ty wiesz, że telefon do włoskiego architekta
to powód do niepokoju.
I nie mówiłem ci, by w razie czego cię odizolować.
A to się, kurwa, opłaciło.
Nie chcesz, by Biały Dom się wtrącał, a prezydent jest w drodze.
Wiedziałam, że coś nie gra.
Gdy info pochodzi od ciebie, zawsze coś za sobą pociąga.
- Nikt nie wie co, do czasu. - I wtedy już wiedzą.
Nie udawaj, że to bez znaczenia.
Shahin nadstawił karku.
- Jeśli to rozdmuchamy, zabiją go. - Tak.
Teraz już wiesz. Dzwoniłem do Niccolo.
On do Shahina. Albo wysłał sygnał dymny.
- To wszystko. - Tak?
Tak.
Zatem... idźmy dalej.
I tyle?
Wyjdę stąd ze słowami: „Przemyślałam sprawę, ogłośmy to”.
- Tak. - Na jakiej podstawie?
Mój mąż potajemnie zadzwonił do Iranu, a potem mnie okłamywał?
- Jak to, kurwa, będzie wyglądać? - Kogo to obchodzi?
Mnie! Mam kierować tym miejscem.
Sekretarz stanu prawie mnie zwolnił pierwszego dnia.
Dzięki Halowi Wylerowi.
A drugiego dnia jestem modelką Vogue na łasce hormonów.
Mądrzy ludzie słuchają innych mądrych i zmieniają zdanie.
Powiedziałam szefowej placówki, że jest jak Colin Powell mówiący o broni.
Mój zastępca myśli, że przez ciebie
zesrałam się w gacie.
Dzięki twojej interwencji
w oczach dwójki najważniejszych moich współpracowników
wychodzę na pierdoloną wariatkę!
Chciałabym rozmawiać z sekretarzem stanu.
Pani ambasador.
Zaprzeczenia Iranu nie przekonały nikogo od... Próbuję sobie przypomnieć.
Odwołanie zabójstwa to nie nieznaczący gest.
To poruszające.
Źródło było przekonujące. Po obu stronach.
- CIA wciąż to sprawdza. - To moja wina.
Dlatego do pana dzwonię.
Liczę, że mnie pan wysłucha.
Żona mówi, że Vogue ogłosił panią przyszłością dyplomacji.
Lepiej tak zrobię.
To był Hal.
Wyler.
Jezu.
Wiedząc, że to spotka się ze sceptycyzmem,
poprosiłam ich o dokładną weryfikację, zanim to puszczą.
Cholera.
- Proszę odwołać wizytę prezydenta. - Żartuje pani?
Jeśli stanie ramię w ramię z Trowbridge’em po słowach o ogniu piekielnym...
Prezydent jest gotowy ruszyć na Teheran.
Jeśli pani mąż ma rację, za 24 godziny będziemy musieli to odwołać.
Wyjdzie na idiotę.
U nas to zwykły wtorek.
- Muzułmanie są atakowani. - To też moja wina?
Prezydent chciał wyjść na bohatera. Objąć Brytyjczyków,
pokazać, że jesteśmy sojusznikiem
i nie porzuciliśmy całego świata.
To moje zadanie, ale skoro tego chce, to ma.
Nie wiem, czy powiedzenie „jak sobie posłał”
służy globalnej stabilizacji.
A odwołanie podróży służy?
Nie jest idealne.
Może gdyby zwróciła się z tym pani przed ogłoszeniem wizyty.
Teraz już za późno.
Dla pani. Co powiedział Ganon?
Muszę porozmawiać z ministrem.
- Ganon tak powiedział? - Nie. Ja tak mówię.
Jutro się z nim pani zobaczy.
Na lunchu, na który prezydent założy grafitowy garnitur.
Pani nie może.
- Może któraś z tych? - Nie.
Mnie też nie podoba się ta rozmowa,
ale stylistka jest podejrzana o największe naruszenie bezpieczeństwa.
- Musimy zrobić to sami. - Alysse?
Po spotkaniu.
Samochód. Samochody.
Nie może pani wpaść do ministra.
Spędziła pani z nim więcej czasu, niż poprzednicy przez rok.
Sporo się działo.
Musi pani przestać.
Biuro ministra spraw zagranicznych.
Ludzie zaczną gadać.
- Wiem, że ma pan sporo pracy. - Skądże.
Chciałam porozmawiać o wizycie prezydenta.
Poruszający znak wsparcia.
Atmosferę wokół spotkania może poprawić
klaryfikacja słów premiera odnośnie Iranu.
Jak rozumiem, premier powtarzał to,
co usłyszał od prezydenta Rayburna.
- To była rozmowa przywódców... - „Spalimy to miejsce”?
Prywatna.
Premier powtórzył to do mikrofonów.
Opacznie odebrane wyrazy wsparcia dla wdowy.
To coś więcej.
Cztery osoby przejechano na ulicy. Dwójkę dzieci.
- Ich matka nie żyje. - Ojciec też.
Od pół godziny.
Przykro mi.
Nikt nie przejmuje się przemocą na ulicach bardziej
- niż premier Trowbridge. - Oczywiście.
Ale niesprowokowany atak na nasze wojska
- ze strony agresywnego kraju... - To nie Iran.
To nie Iran.
Nasz błąd.
Spyta mnie pan, skąd wiem...
Nie powie pani, ale na szczęście mam pani słowo.
Porwali mojego męża i odwołali zamach.
Mieli zamiar zabić amerykańskiego generała.
To był podarunek, jak martwa wiewiórka na progu.
To nie Iran.
Prezydent USA nie może stanąć obok premiera,
który nawołuje do islamofobicznej wojny.
Musi się z tego wycofać.
Premier z niczego się nie wycofa.
Z niczego.
Jeśli się pani martwi, proszę porozmawiać z prezydentem,
który, jak widać, ma duży wpływ na premiera.
Dziękuję za wizytę.
Po lunchu. Będzie czas...
Do jadalni. Na kominek, nie na stół.
Zawsze dawałam pani Vayle kopię menu podczas oficjalnych posiłków.
Umieszczała je w pamiętniku. Powinnam je dać panu Wylerowi?
Pan Wyler nie prowadzi pamiętnika.
Możesz to uratować.
Zaczep prezydenta, gdy tylko przyleci,
i wyperswaduj mu ten lunch.
Albo chociaż sesję zdjęciową ramię w ramię z Trowbridge’em
jak w mrocznych wspominkach z Iraku.
Musisz stąd wyjechać.
- Muszę coś zjeść. - Musisz opuścić ten kraj.
Po lunchu musisz wsiąść w samolot
- i wylecieć stąd. - Co?
Skontaktowałeś się z wrogim mocarstwem,
z którym nie mamy stosunków dyplomatycznych.
Znacznie utrudniałeś śledztwo.
Tak mi najebałeś w głowie, że nie mogę jasno myśleć,
analizować informacji ani służyć obiektywną radą.
Nie mogę, kurwa, pracować, jeśli jesteś w promieniu 100 kilometrów.
Błagam cię. Odejdź.
Katherine.
Katie.
Porozmawiajmy o tym później.
Nie będę więcej o tym rozmawiać.
Prezydent najpierw przywita się z Halem.
Chyba że zapomni i zrobi na odwrót.
Dziękuję.
- Katie, nie mogę odejść. Przykro mi. - Nie chcę tego słuchać.
- Nie możesz się ze mną rozwieść. - Ogarnij się, kurwa!
Postanowiliśmy dawno temu.
Wiceprezydent złoży rezygnację.
Chcą, byś ją zastąpiła. Nie możesz się rozwieść.
Zamknij usta.
Odwróć głowę.
Napisy: Michał Urbaniak