Bu bölümde intihar temalarına değinilmektedir.
İzleyicilerin dikkatine.
Kaç kez öldüm, hatırlamıyorum bile.
Hızlı.
Yavaş.
Acılı. Huzurlu.
Sonundaki his hep aynı.
Hiçliğe doğru soğuk bir geçiş.
Ben artık yokum.
Sonra
yavaş yavaş duyular uyanıyor,
geri geliyorum.
Yeniden dirildiğini mi söylüyorsun?
Hayır. Kimse yeniden dirilemez.
Ama geri dönüyoruz.
Babanı neden öldürdüğünü anlatıyordun.
Anlatıyorum işte.
Hayır, oyalıyorsun.
-Neden en baştan başlamıyorsun? -Başı yok, sonu yok.
Hayat, tekrar tekrar başa dönen çizik bir plak gibi.
Ama şarkıyı daha önce duyduğunu hatırlamıyorsun.
Dansa devam ediyorsun.
Şarkıyı söyleyerek. Habersizce.
Ama sen farklısın.
Çünkü özelsin.
Seni özel kılan nedir Gideon?
Şarkıyı hatırlıyorum.
Ve iğneyi oynatabiliyorum.
ŞEYTANIN SAATI
Az kaldı. İşte bu.
Neredeyse bitti.
Bir mucize yarattık.
Baba,
Oğul
ve Kutsal Ruh adına.
Âmin.
"Yunus, balinanın karnında üç gün ve üç gece geçirdi.
"Bu süre boyunca Tanrı'ya dua edip af diledi.
"Bir daha yapmayacağına söz verdi..."
Gideon, tekmeliyor.
İşte.
Gideon senin için mumu söndürebilir.
Dokunma.
Gideon!
Lawrence, dur!
Gideon, buraya gel.
Hemen şimdi.
"Annemin rahminden çıplak geldim, çıplak gideceğim.
"Rab verdi, Rab aldı.
"Rab'bin adına övgüler olsun."
Bu Rab'bin sözüdür.
Tanrı'ya şükürler olsun.
Kiliseye gittiğimizde
sakince oturup saygılı olacaksın.
Eller masaya.
Kendini aptal yerine koydun.
Aptal ben miyim?
Bütün akşam kutsal kitaptan alıntı yapan sensin.
-Herkes sana güldü, farkında mısın? -Hayır. Sadece o ve sen güldünüz.
Başka erkeklerle konuşamaz mıyım?
İstediğin kişiyle konuşabilirsin.
Ama arkadaşlarımın önünde kimseyi yatağa atmaya çalışma.
Nefret ettiğin şey bu, değil mi? Arkadaşların.
James benim arkadaşım. Benimle konuşmak istiyor.
Seninle konuşmak istemiyor Moira.
-Seni fahişesi yapmak istiyor. -Güzel.
Buyursun. Doğru düzgün yapıldığında nasıl oluyormuş, göreyim.
Hadi, vursana!
Vur bana!
Ben yokken annenizi üzmeyin.
Gideon, Malcolm'a göz kulak ol.
Uslu durmasını sağla.
Nereye gidiyorsun?
Annem para kaybettiğini söyledi.
Anneniz anlamıyor.
Ama babanız her zamanki gibi durumu düzeltecek.
Tamam mı?
"'Bu sana.' dedi nazik köpek.
"'Sağ ol.' dedi Thomas.
"'Artık üzülmeme gerek yok.
"'Buna sahip olduğum sürece seni düşüneceğim ve yalnız kalmayacağım.'"
Tekrar oku.
Nereye gidiyoruz?
Baba?
Dua etmemiz gerekiyor.
Neden?
Annenizin ruhu için dua etmeliyiz.
Yaptığı şey için.
Annem ne yaptı?
Çok kötü bir şey yaptı.
Babanıza karşı.
Tanrı'ya karşı.
Şimdi dua etmeliyiz.
Üçümüz birlikte.
Benimle dua edin.
Aferin size.
"Yunus, balinanın karnında üç gün ve üç gece geçirdi.
"Bu süre boyunca Tanrı'ya dua edip af diledi."
Dokunma.
Gideon!
"Annemin rahminden çıplak geldim, çıplak gideceğim.
"Rab verdi, Rab aldı.
"Rab'bin adına övgüler olsun."
Başka erkeklerle konuşamaz mıyım?
İstediğin kişiyle konuşabilirsin.
Ama arkadaşlarımın önünde kimseyi yatağa atmaya çalışma.
"'Artık üzülmeme gerek yok.
"'Buna sahip olduğum sürece seni düşüneceğim
ve yalnız kalmayacağım.'"
Bir mucize yarattık.
İşte.
Dokunma.
Gideon!
Lawrence, dur!
Gideon, buraya gel.
Seninle konuşmak istemiyor Moira.
-Seni fahişesi yapmak istiyor. -Güzel.
Buyursun. Doğru düzgün yapıldığında nasıl oluyormuş, göreyim.
Annemin anlamayacağını biliyordum.
Kimse anlamazdı.
Ben de kaçtım.
Olabildiğince uzağa.
Gidebileceğim bir yer yoktu. Bana bakacak kimse yoktu.
Yalnızdım.
Neler olduğunu anlamıyordum.
Veya neden olduğunu.
Ama her hayat kendi dersleriyle geliyordu.
Beni bulmaları uzun sürmedi.
Onu görüyoruz.
Ama her seferinde...
Hayır!
Baştan başladım.
Tamam.
Yani tüm savunman
şu inancına dayanıyor... Tam olarak ne bu?
-Reenkarnasyon mu? -Tekrar.
Aynı beden, aynı hayat. Bu bir savunma değil.
Bir açıklama. Gerçek bu.
Açıkladığın için sağ ol. Çok yardımcı oldu.
Lütfen yapma.
Beni psikolojik değerlendirmeye göndereceksin.
Bu bir hata olur.
Bu gece buraya geldiğimde bana zaten tanıştığımızı söyledin.
Bu yaşamda mıydı yoksa başka bir yaşamda mı?
Bu yaşamda olsa beni hatırlardın.
Yani tüm bunlar daha önce mi oldu?
-Hayır, tam olarak değil. -Lucy.
Olayları değiştiriyorsun.
Yani hayatta kalmayı böyle mi başarıyorsun?
Olacakları bilmen sayesinde mi?
Büyük ölçüde.
Bulunmayacağım yerde saklanıyorum.
Yakalanmayacağım zaman çalıyorum.
Kazanacağımı bildiğim dövüşlere giriyorum.
Demir yolunun oradaki mekânını aradık.
Nakit bulduk.
Aşağı yukarı 13.000 sterlin.
-Çalınmış mıydı? -Hayır.
Reşit olduğum an çalmama gerek kalmıyor.
Neden o?
Kazananı tahmin etmekte iyiyim.
Evelyn!
Buna inanabiliyor musunuz? Oran 50'ye birdi ve boy farkıyla kazandı.
Bir lastikleri virajda patlamıştı.
Hepsi ölmüştü.
Anne baba, iki çocuk.
Onlara yardım edemedim.
O hayatta yapamadım.
Ama önemli değildi.
DÖRT KİŞİLİK AİLE KAZADA ÖLDÜ
Önemli değildi çünkü biliyordum.
Bunun neden başıma geldiğini biliyordum.
Parktaki o küçük kızla neden tanıştığımı,
ölümüne neden tanık olduğumu biliyordum.
Anılarımın her ömürde neden beni takip ettiğini biliyordum.
O aileyi hatırlayacaktım. İsimlerini ölene dek unutmadım.
Ve şimdi, her yeni hayatta, onları tekrar buluyorum.
Kaza sabahı evlerine gidiyorum
ve o arabanın evden ayrılmamasını sağlıyorum.
İnsanları kurtardığını mı sanıyorsun?
Bunu biliyorum.
Ve her yeni hayatımda acı çekmenin doğası hakkında
yeni şeyler öğreniyorum.
Bir trajediyi duyduğumda olanları yazıyorum.
Nerede, ne zaman, kime.
Yangın, yepyeni kurutma makinesinin
bir elektrik arızası yüzünden aşırı ısınmasından çıkmış.
Üretici firmanın müşterilere...
Ve sonraki hayatımda bunu düzeltiyorum.
Garip olan şu,
bir yangını önlesem bile hâlâ dumanın kokusunu alabiliyorum.
Ev yangınları. Araba kazaları.
Geleceği görebiliyorsan neden 11 Eylül'ü önlemedin?
Nasıl? Bir telefon görüşmesiyle mi?
Denemeye değer.
Olmaz, inan bana. 11 Eylül'ü önleyemem.
Henüz değil.
Ama 12 Temmuz'u önledim.
-12 Temmuz nedir? -İşte, bak.
Yani bir kahraman mısın?
Öyle bir şey demedim.
Bilgisayarında çocuk pornografisi bulduk.
Benim değildi.
-Öyle mi? -Harold Slade'den çaldım onu.
Doğru insanlara ulaştırırsam tutuklanacağını düşünmüştüm.
Hapse girerdi ve...
Ama öyle yapmadın.
Yapmadım. Çünkü fikrimi değiştirdim.
-Neden? -Çünkü bilgisayardakileri gördüm.
Onun ruhuna baktım ve iğrençlikten başka bir şey görmedim.
O zaman ölmesi gerektiğini anladım.
Evine geri döndün ve onu öldürdün.
Adını listenden sildin.
Aynen öyle olmuş.
Seni buraya getirdiklerinde ceketinden bu çıktı.
Bazı isimler ve tarihler var. Geçmişten, günümüzden, gelecekten.
Zar zor okunuyor.
El yazını güzelleştirmelisin.
Vay, bunu aklımda tutarım.
Mesele şu.
Bu defteri satın aldığında sayfaları boştu.
Doğru.
Bir şey olunca yazdığını söyledin.
Diyelim ki... Diyelim ki hayatın gerçekten "tekrar" ediyor.
Bir sonraki tekrarda bu sayfalar yine boş olacak.
Notların sonraki hayatında yanında olamaz.
Niye yazma zahmetine giresin?
Düzeltme.
Baştan başladığımda sahip olduğum tek şey anılarım.
Bu yüzden kendimi ayrıntılarla kuşatıyorum.
Dünyanın kötülüklerini bir şarkının sözleri gibi ezberliyorum.
O defteri satın alınca hatırlamam gereken her şeyle dolduruyorum.
Ve yeni bilgiler keşfettikçe
oraya ekliyorum.
Son sayfayı aç.
Seni tanıyorum Dedektif Dhillon.
Bunu anlaman gerek.
Ne düşündüğünü tam olarak biliyorum.
Ne yapacağını ve ne söyleyeceğini biliyorum.
O defteri ortaya çıkardığında
el yazımı eleştireceğini biliyordum.
Sahi mi?
Kendin gör.
BU DAHA İYİ OLMUŞ MU DEDEKTİF?
İster misin?
-Hayır. İçeriye dönmek istiyorum. -Bizimle oyun oynuyor.
Biz de oynayalım.
Suyuna gidelim. Gerçeğe ancak böyle ulaşırız.
Sence gerçeği mi anlatıyor?
Bence kendi gördüğü gerçeği anlatıyor.
Babası onu öldürmesin diye babasını öldürmüş.
Slade o kızları öldürmesin diye Slade'i öldürmüş.
Oğlumu aldığında Ravi, o...
Ne?
Birinin Isaac'e zarar vereceğini mi düşünüyordu?
Gideon aldanıyor ama sadist değil.
Eylemlerinin doğru olduğunu düşünüyor.
Bu yüzden onları kaçırıyor. Onları kurtardığını sanıyor.
Isaac'i kurtarmaya çalıştığını düşünüyorsa nedenini bilmeliyim.
Bu ne demek, bilmeliyim.
Bu, Jonah Taylor hâlâ hayatta demek.
Korkmuyorsun ya?
Saklambaç oynar mısın?
Herkes seni arayacak. Seni bulmalarına izin verme.
Seni saklanacağın bir yere götürüyorum.
Güvenli bir yere.
Orada kimse sana zarar veremez.
Bana güven Jonah.
Beni tanımadığını biliyorum ama ben iyi biriyim.
Ben iyi biriyim.
Onu bulamayacaksınız.
Yüksek sesle Bay Shepherd.
Onu bulamayacaksınız.
3 Şubat 2009 Salı günü Stevenport'ta bir eve gittin.
Evinin arka bahçesinde oynayan Jonah Edward Taylor'ı kaçırdın.
İnsanları kurtarıyormuşsun.
Onu nasıl kurtardığını söyle.
İyi bir şey yapmak zor, hele herkes sana canavar diyorsa.
Dünyanın canavarlarla dolu olduğunu anlayan tek kişi sensen.
Sadece sandığın gibi görünmüyorlar.
Jonah Taylor'ın ebeveyni onu öldürüp
üstünkörü gömecekti.
Onu nereye götürdün?
Güvendiğim bir kadına emanet ettim.
Onu koruyor.
Onunla ilgileniyor.
Neden?
Neden kaçırılan bir çocuğu barındırsın?
Bütün ülkenin onu aradığını bildiği hâlde?
Jonah eve dönerse neler olacağını ona anlattım.
O da inandı mı?
-Evet. -Neden?
Çünkü onu uyandırdım.
Sürdüğümüz hayatlar, kardaki izler gibi.
Ve onları tekrar yaşadığımızda
daha önce bıraktığımız izlerde yürüyoruz.
Ama yolun değişirse iz falan olmaz.
Yaşamak da yeni yağmış karda yürümeye benzer.
Bazıları bunu zor bulur.
Evelyn ölecekti.
5 Eylül 1977'de bir araba kazasında.
Ama ölmedi.
Ailesi hayatına devam etti
ama Evelyn...
Bir şeyin farklı olduğunu hissediyordu.
Bir parçası daima o kazayı hatırlayacaktı.
Orada olmayan şeyler görmeye başladı.
Duvar kâğıdında farklı desenler.
Odadan geçen ağırlıksız gölgeler.
Ve insanlar.
Hayaletler.
Onun gerçekliğine girip çıkıyorlardı.
Bir an görünüp kayboluyorlardı.
Onun dünyayı eski hâliyle gördüğünü fark ettim.
Bırakılan izleri görüyordu.
Her değişimde dalgalanmalar olur.
Bu dalgalanmalar onun peşini bırakmıyordu.
19 yaşındayken bir psikiyatri hastanesine yattı.
Onu ben çıkardım.
Gerçekliğindeki aksaklıkları kabullenmesine yardım ettim.
Dalgalanmaların ona ulaşamayacağı eski bir ev bulduk.
Ve zamanla anılarını anlamlandırmayı başardı.
O da senin gibi mi?
Birçok yönden evet.
Her yeni yaşamda anıları geri dönüyor.
Ne yapması gerektiğini biliyor.
Ama dalgalanmalara katlanamıyor.
Bu yüzden hep aynı eve taşınıyor.
Dünyadan uzaklaşmak için.
Tanıdık örüntüler oluşturup onları tekrarlamak için.
Hayalet yok, gölgeler yok.
Sadece ona eşlik eden kayıp bir çocuk var.
Ev nerede?
Bulamayacaksınız.
Hiç bulamadınız.
Zevk alıyorsun, değil mi?
Bu güçten, bu bilgiden.
İnsanlara yardım edip dünyayı iyileştirmekten zevk alıyorum.
Ama her zaman o kadar basit değil.
İKİ ÇOCUKLU GEBE KADIN UYUŞTURUCU BORCU YÜZÜNDEN BIÇAKLANDI
Bırak şunu. Burada dikkat çekmemeliyiz.
Kim bu?
Burada arabaya servis falan yok!
Hey, geri çekil.
Geri çekil!
Aiden, gebe bir kadını sevgilisinin uyuşturucu borcu yüzünden bıçakladı.
O ölürse kadın yaşar.
Takas bu.
Bunun doğru olduğunu biliyorum.
Ama hâlâ gözlerine bakamıyorum.
Siktir, siktir!
Siktir!
Aiden Stenner'ı öldürmedin.
Kurbanı da gebe bir kadın değildi.
Çünkü arkadaşın o torbacılara savaş açınca hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Kaosun izini süremedim. Üzgünüm.
Öyle mi?
Arkadaşını tekrar göreceksin.
Bir gün.
Ölüm, hikâyenin sonu değil.
Sadece noktalama işareti.
Noktalama işareti mi? Sence öyle mi?
Öldürmeyi böyle mi haklı çıkarıyorsun?
Haklı çıkarma yok.
Her can alışımda ölen parçamın yasını tutuyorum.
Kurbanların ailelerine söylerim. Çok etkilenecekler.
-Ben sandığınız kişi değilim. -Hayır.
Anlıyorum. Cinayetten nefret ediyorsun.
Seni hasta ediyor.
Öte yandan işkence...
Onu sırtından vurmadan önce Connor Larson'a yaptıklarını gördüm.
-Beş kadına tecavüz ediyor. -Kimseye tecavüz etmedi.
Çünkü onu durdurdum!
Çünkü bunu önledim!
İşkence yapacağına öldürsene.
İşkence değildi o.
Ya neydi?
Bir deneydi.
Korku, kişinin doğasını değiştirebilir.
Ve korku ömürleri aşar.
Bir katilin kandan korkmasını sağladığını düşün.
Ya da tecavüzcünün seksten iğrenmesini.
Bu ne lan?
Hey!
Hiç bitmiyor.
Bu sonsuz tekrar, onca ölüm, onca acı...
Ne yaparsam yapayım geri geliyor.
Ama bir kişiyi içinden değiştirebilirsem, bir şalteri attırırsam
umut var demektir.
Kurbanları için mi?
Benim için.
Tek sorun, her seferinde vaktim tükeniyor.
Kendimi burada buluyorum.
Bu odada, bu kelepçelerle.
Ne yaparsam yapayım, nereye gidersem gideyim
er geç biri beni buluyor ve her seferinde aynı dedektif oluyor.
Belki de zam istemeliyim.
Evet, belki de.
Hep bu noktaya geliyorsak bunu bana söylemişsindir.
Evet, söyledim.
-Sana inandım mı? -İnanmadın.
O zaman niye tekrar söylüyorsun?
Çünkü seni ikna etmeye çalışmıyorum Dedektif Dhillon.
Lucy,
doğruyu söylüyorum.
Bunu sana kanıtlayabilirim.
Sen kendine kanıtlayabilirsin.
Tek bir soru.
Lucy, iyi düşün.
Şimdiye kadar yaşadığın en kötü şey nedir?
Senin için hayatta kaldım.
Hapiste kaldım. 25 yıl tek başıma.
Geri dönmeni bekledim.
Yaşadığım en uzun 25 yıldı.
Karısını ve çocuğunu öldüren bir hayvanla aynı hücreyi paylaştım.
Bir suçu olmadığını söyledi. İçki yüzünden sinirlenmiş.
Sinirlenmiş!
Ne bakıyorsun be?
Adını listeye ekledim.
Bir sürü isim ekledim.
Sıfırlamak benim için zor değil.
Bir cam parçası ya da tıraş bıçağı yeter.
Ama direndim. Senin için hapse katlandım.
Şimdi benim için bir şey yapmalısın.
Hatırla Lucy.
Hatırla ve soruyu yanıtla.
Şimdiye kadar yaşadığın en kötü şey nedir?
Anne.
Lucy, neyin var?
Hayır, yapmadı... Yapmadı... O...
Ben değiştirdim.
-Önledim. -Otur yerine.
Başına gelen en kötü şeyi bana söyledin
ve 30 yıl önce bunu önledim.
Gizlice evine girdim.
Dedenin eski av tüfeğinin ateşleme pimini söktüm.
Annen tetiği çekti.
O eşiğine ulaştı
ama ikinci bir şansı oldu.
Sonra çok farklı bir hayat sürdün.
Lucy, gitmeliyiz.
-Ona vakit tanı. -Sus!
Hadi gel. Burada olmaman gerekiyor.
Bir sürü şey olmaman gerekiyor. Bu senin hayatın değil.
Kusura bakma.
Lucy!
Kapıyı aç!
Lucy, kapıyı aç!
Hayatımın farklı olduğunu söyledin. Neyden farklı?
Yaşadığın her hayattan. Artık yeni izler açıyorsun.
-Nasıl? -Hatırlamana yardım ederim.
Ama ancak oraya tek başına varırsan uyanırsın.
Ve seni uyandırmalıyız Lucy çünkü bir söz verdim.
Son karşılaşmamızda benden bunu istedin.
Hayatının ne kadar farklı olacağının farkında değildik.
Eski Lucy değilsin.
Ben evliydim...
-Mike'la mı? -Hayır.
-Yani Isaac... -Burada olmaması gerekiyor.
-Bu yüzden onu almaya kalktın. -Hayır!
Hayır, yapmadım.
Yapmadım Lucy.
Yapmadım.
Ayakkabı bağını ver.
-Ne? -Lütfen, ayakkabı bağını ver.
-Lütfen. -Lucy, yapma!
Sana bir şey göstermek istiyorum.
Seni onunla boğmayacağım. Lütfen.
Her düğüm, bir ömrün sonu
ve bir sonrakinin başlangıcı.
Eskiden düz bir çizgi olduğunu sanırdım.
Yaşarsın, ölürsün.
Böyle deneyimliyorum.
Ama resmin tamamını görmüyordum.
Yeni bir döngüye başladığımızda ne olur? Olan tam da bu, bir döngü.
Yeni bir hayat ama aynı eğri boyunca ilerliyor.
Önceki hayatlarımı hatırlıyorum.
Onlar benim geçmişimde ama aynı zamanda şimdiki anımda da oluyorlar.
Eş zamanlı. Paralel.
Ve bunlar o kadar sıkı sarılmışlar ki neredeyse birbirlerine dokunuyorlar.
Bu yüzden dünyanın eski hâlinden görüntüler alıyoruz.
Gece, hiç ateş almayan silahın sesiyle uyanıyorsun.
Olan ve olmayan şeyleri görüyorsun.
O evde oturmamalıydın Lucy.
Isaac de öyle.
Ama Isaac bizim gibi değil.
Bu ömre bağlı değil.
Sen önceki döngülerin yankılarını görürken
Isaac uzanıp onlara dokunabiliyor.
Onlarla konuşuyor.
Bazen dengesini kaybedip
bir ömürden diğerine kayıyor.
Ve dünyamızdan tamamen kayboluyor.
Ama neden? Neden Isaac?
Çünkü o bir hata Lucy.
Onun var olmaması gerekiyor.
Televizyonu açmamı ister misin?
Ya da kalsın. Boşluğa bakmaya devam et.
Gel buraya.
Gel. Sana bir hikâye anlatayım. Annen hikâyeleri sevdiğini söyledi.
Bir zamanlar Sonya adında bir kızla akşam yemeği yiyordum.
Güzel bir kızdı ama felaket sıkıcıydı.
Mizah duygusu sıfırdı.
Ondan hoşlanırdın.
Her neyse. Yemeğin yarısında
müthiş bir kahkaha duydum.
Bir kadın, arkadaşlarıyla içiyordu
ve o kadar çok gülüyordu ki
Pina Colada'sı burnundan geldi.
Pina Colada ne, biliyor musun?
İnsanlar onu güneş varken içer.
Dışarıda yağmur yağıyordu ama kadının umurunda değildi.
İçinde şemsiye olan bir içki istemişti.
Çünkü bu eğlenceliydi.
Sonya eve taksiyle gitti.
Ama ben kaldım ve Pina Colada'lı hanımla konuştum.
Altı ay sonra da onunla evlendim.
Ve sonra, üç yıl boyunca birlikte güldük.
Onlar hayatımın en mutlu yılları.
Sonra da...
Sen geldin ve her şey bitti.
Ne Pina Colada kaldı ne kahkaha.
Hayatlarımızı mahvettin.
Bunu biliyor musun?
Bir hissin var mı?
Sanki içeride kimse yokmuş gibi.
Git başka yerde oyna.
Her insan yaşamında hayati bir şey vardır.
Bu, bir döngüden diğerine geçer.
Isaac buna sahip değil. Sahip olamaz.
Neden bahsettiğimi biliyorsun. O insanlık kıvılcımı,
tin, ruh.
Hiçlikten geldi, hiçliğe dönecek.
O bir kabuk.
Hayattan yoksun, sevgiden yoksun.
Onu severek var etmeye çalıştığını biliyorum ama bu imkânsız.
İşe yaramayacak.
Seni asla sevmeyecek.
Asla neşe hissetmeyecek.
Asla gerçek olmayacak.
ŞARJ YOK
Oğlunu önemsediğini biliyorum
ama burada olmanın asıl sebebi o değil.
Az kalsın beni ikna ediyordun.
Ama kendini ele verdin.
Nasıl yani?
Oğlum beni seviyor.
Bunu hiç söyledi mi?
Ya sen?
Onca bilgeliğine, sözde yaşadığın onca hayata rağmen
hiç sevildin mi?
Hiç başka birini sevdin mi?
Kabuk olan sensin Gideon.
Oğlum senin asla olamayacağın kadar gerçek.
Güle güle Lucy.
Yakında görüşürüz.
Isaac?
Yeni mesaj.
Anne.
Babam beni üşüttü.
Eve gelmeni istiyorum.
Lütfen eve gel anne.
Seni seviyorum.
Mike?
Mike, Isaac nerede?
Mike?
Mike, Isaac nerede?
Hey, hey.
-Nerede olduğunu söyle. -Üzgünüm.
-Onun için geri döndüm. -Ne?
Onu bulamadım.
Özür dilerim.
-Yapma. -Lucy!
Isaac?
Isaac!
Dedektif Chambers?
Herkesi çıkardılar mı?
Öyle görünüyor.
Annenin yanıkları tedavi ediliyor.
Her şey yolunda mı efendim?
Önemli değil, sadece bir his.
Dejavu.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro