Odcinek zawiera sceny dotyczące samobójstwa,
które mogą urazić niektórych widzów.
Nie pamiętam, ile razy umarłem.
Szybko.
Powoli.
Boleśnie i we śnie.
Ale każda śmierć kończy się tak samo.
Chłodnym opadaniem w nicość.
Przestaję istnieć.
A potem
powoli, po kolei
odzyskuję zmysły.
Czyli potrafisz zmartwychwstać?
Nie. Tego nikt nie potrafi.
Ale wszyscy wracamy.
Miał pan powiedzieć, dlaczego zabił pan ojca.
Właśnie to robię.
Nie. Przeciąga pan.
-Od początku. -Nie ma ani początku, ani końca.
Życie to porysowana, zapętlona płyta.
Nie pamiętasz tylko, że słyszałeś dany utwór.
Więc tańczysz dalej.
Śpiewasz. Nieświadomy.
Ale nie ty.
Bo jesteś wyjątkowy.
Co cię czyni wyjątkowym?
Ja pamiętam utwór.
I mogę przesunąć igłę.
DIABELSKA GODZINA
Już prawie. Świetnie.
Już prawie.
Stworzyliśmy cud.
W imię Ojca
i Syna,
i Ducha Świętego.
Amen.
„Jonasz spędził trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba.
„Przez cały ten czas modlił się do Boga o przebaczenie.
„Obiecał, że nigdy nie będzie się ukrywać”...
Gideonie, on kopie.
Spójrz.
Może Gideon zdmuchnie ci świeczkę.
Nie dotykaj.
Gideonie!
Lawrence, przestań!
Gideonie, wracaj.
Migiem.
„Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę.
„Dał Pan i zabrał Pan.
„Niech będzie imię Jego błogosławione”.
Oto słowo Pańskie.
Bogu niech będą dzięki.
W kościele
masz siedzieć spokojnie i okazywać szacunek.
Ręce na stół.
Ośmieszyłaś się.
Ja?
To ty cały wieczór cytowałeś Pismo.
-Wszyscy się z ciebie śmiali. -Nie. Tylko ty i on.
Nie mogę rozmawiać z mężczyznami?
Rozmawiaj, z kim chcesz.
Ale nie zaciągaj ich do łóżka przy moich znajomych.
Gardzisz tymi znajomymi.
James to mój znajomy. Rozmawia ze mną.
On nie chce rozmawiać, Moiro.
-Robi z ciebie dziwkę. -I dobrze.
Niech robi. Może raz ktoś mnie porządnie przeleci.
No dalej, uderz.
Uderz mnie.
Bądźcie dobrzy dla matki, gdy wyjadę.
Gideonie, opiekuj się Malcolmem.
Pilnuj go.
Dokąd jedziesz?
Mama mówi, że straciłeś pieniądze.
Mama nie rozumie.
Ale ja to naprawię, jak zawsze.
Dobrze?
„»To dla ciebie«, rzekł miły pies.
„»Dziękuję«, odparł Thomas.
„Nie muszę już być smutny.
„To zawsze będzie mi o tobie przypominać. Już nigdy nie będę samotny”.
Jeszcze raz.
Dokąd jedziemy?
Tato?
Musimy odmówić modlitwę.
Dlaczego?
Musimy pomodlić się za mamusię.
Za to, co zrobiła.
A co zrobiła?
Coś bardzo złego.
Tatusiowi.
Przeciw Bogu.
Musimy się pomodlić.
We trójkę.
Módlmy się.
Grzeczni chłopcy.
„Jonasz spędził trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba.
„Przez cały ten czas modlił się do Boga o przebaczenie”.
Nie dotykaj.
Gideonie!
„Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę.
„Dał Pan i zabrał Pan.
„Niech będzie imię Jego błogosławione”.
Nie mogę rozmawiać z mężczyznami?
Rozmawiaj, z kim chcesz.
Ale nie zaciągaj ich do łóżka przy moich znajomych.
„Nie muszę już być smutny.
„To zawsze będzie mi o tobie przypominać.
„Już nigdy nie będę samotny”.
Stworzyliśmy cud.
Tutaj.
Nie dotykaj.
Gideonie!
Lawrence, przestań!
Gideonie, wracaj.
On nie chce rozmawiać, Moiro.
-Robi z ciebie dziwkę. -I dobrze.
Niech robi. Może raz ktoś mnie porządnie przeleci.
Wiedziałem, że matka nie zrozumie.
Ani nikt inny.
Więc uciekłem.
Jak najdalej.
Nie miałem dokąd iść. Nie miałem nikogo.
Byłem sam.
Nie rozumiałem, co się dzieje.
Ani dlaczego.
Ale każde życie dawało inne lekcje.
Zawsze szybko mnie znajdowali.
Widzimy go.
Za każdym razem...
Nie!
Zaczynałem od nowa.
Czyli cała pańska linia obrony
opiera się na wierze w... co dokładnie?
-Reinkarnację? -Rekurencję.
To samo ciało, to samo życie. To nie obrona.
To wyjaśnienie. To prawda.
Dziękuję za wyjaśnienie. To bardzo pomocne.
Proszę, nie.
Poddacie mnie ocenie psychologicznej.
To błąd.
Powiedziałeś mi dziś, że już się spotkaliśmy.
To było w tym czy w innym życiu?
Gdyby to było w tym życiu, pamiętałabyś.
Więc to wszystko się już zdarzyło?
-Nie do końca. -Lucy.
Zmieniasz elementy.
Tak udaje ci się przetrwać?
Bo wiesz, co będzie dalej?
W większości.
Ukrywam się tam, gdzie mnie nie znajdą.
Kradnę, gdy mnie nie złapią.
Walczę, gdy wiem, że mogę wygrać.
Przeszukaliśmy pańską kryjówkę.
Była tam gotówka.
Jakieś 13 000 funtów.
-To kradzione? -Nie.
Gdy kończę 18 lat, nie muszę już kraść.
Dlaczego?
Umiem typować zwycięzców.
Evelyn!
Niewiarygodne. 50 do 1, wygrana o jedną długość.
Opona pękła na zakręcie.
Wszyscy zginęli.
Rodzice, dwoje dzieci.
Nie mogłem im pomóc.
Nie w tamtym życiu.
Ale to bez znaczenia.
RODZINA GINIE W WYPADKU
Bez znaczenia, bo wiedziałem.
Wiedziałem, dlaczego mnie to spotkało.
Dlaczego spotkałem tę dziewczynkę w parku.
Dlaczego byłem świadkiem jej śmierci.
Dlaczego wspomnienia towarzyszą mi w każdym życiu.
Zapamiętałem tę rodzinę. Zabrałem ich nazwiska do grobu.
W każdym nowym życiu odnajduję ich ponownie.
Idę do ich domu rano w dniu wypadku
i upewniam się, że tego dnia nie wyjadą.
Myślisz, że ratujesz ludzi?
Ja to wiem.
W każdym kolejnym życiu uczę się czegoś
o naturze cierpienia.
Kiedy słyszę o tragedii, zapisuję, co się stało.
Gdzie, kiedy, komu.
Pożar wywołała usterka elektryczna
nowej suszarki bębnowej. Urządzenie się przegrzało.
Producenci zapewnili klientów...
W następnym życiu to naprawiam.
Dziwne jest to,
że mimo powstrzymanego pożaru wciąż czuję dym.
Pożary domów. Wypadki samochodowe.
Dlaczego nie zapobiegłeś 11 września?
Jak? Miałem zadzwonić?
Warto spróbować.
Nie, uwierz mi. Nie powstrzymam 11 września.
Jeszcze nie.
Powstrzymałem 7 grudnia.
-Co wtedy było? -Właśnie.
Więc jest pan bohaterem?
Tego nie mówię.
Miał pan na laptopie dziecięce porno.
To nie mój laptop.
-Nie? -Ukradłem go Haroldowi Slade'owi.
Chciałem go oddać, żeby go aresztowano.
Zamknięto, zanim...
Nie zrobił pan tego.
Nie. Bo zmieniłem zdanie.
-Dlaczego? -Zobaczyłem, co na nim było.
Jego duszę przepełniała plugawość.
Wiedziałem, że musi umrzeć.
Wrócił pan do jego domu i zamordował go.
Skreślił z listy.
I to dosłownie.
To znaleziono w pańskiej kurtce.
Nazwiska, daty, przeszłość, teraźniejszość, przyszłość.
Ledwo czytelne.
Proszę popracować nad pismem.
Dzięki, zapamiętam.
Tylko że tak.
Kupił pan pusty notes.
Tak.
Zapisuje pan w nim, co się dzieje.
Załóżmy, że mówi pan prawdę.
W kolejnym wcieleniu strony będą puste.
Nie zachowa pan tych notatek.
Po co to zapisywać?
Ku pamięci.
Odradzam się ze wspomnieniami.
Dlatego otaczam się szczegółami.
Zapamiętuję zło świata jak tekst piosenki.
W notesie umieszczam to, co muszę zapamiętać.
Gdy poznaję nowe informacje,
dodaję je.
Ostatnia strona.
Znam cię, detektywie.
Musisz to zrozumieć.
Wiem dokładnie, o czym myślisz.
Wiem, co zrobisz i co powiesz.
Gdy pokazałeś mi notes,
wiedziałem, że skrytykujesz mój charakter pisma.
Czyżby?
Sam zobacz.
TAK LEPIEJ, DETEKTYWIE?
Chcesz?
-Nie. Chcę tam wrócić. -Pogrywa z nami.
No to grajmy.
Grajmy w jego grę, tylko tak poznamy prawdę.
Mówi prawdę?
Mówi to, co uważa za prawdę.
Zabił ojca, by ojciec nie zabił jego.
Powstrzymał Slade'a przed zabiciem dziewczynek.
A kiedy zabrał mojego syna...
Co?
Myślał, że ktoś go skrzywdzi?
Ma urojenia, ale nie jest sadystą.
Uważa, że postępuje słusznie.
Dlatego to robi. Chce pomagać.
Skoro myśli, że ratuje Isaaca, to chcę wiedzieć czemu.
Muszę wiedzieć, co to znaczy.
To znaczy, że Jonah Taylor wciąż żyje.
Nie boisz się?
Bawiłeś się kiedyś w chowanego?
Ludzie będą cię szukać. Nie pozwól im cię znaleźć.
Ukryję cię.
Bezpiecznie.
Nikt cię nie skrzywdzi.
Zaufaj mi, Jonah.
Nie znasz mnie, ale nie jestem zły.
Jestem dobrą osobą.
Nie znajdziecie go.
Głośniej, panie Shepherd.
Nie znajdziecie go.
We wtorek, 3 lutego 2009 roku, pojechał pan do domu w Stevenport,
gdzie porwał pan Jonah Edwarda Taylora, kiedy bawił się w ogrodzie.
Mówi pan, że ratuje ludzi.
Przed czym go pan ratował?
Trudno zrobić coś dobrego, kiedy nazywają cię potworem.
Kiedy ty jeden rozumiesz, że świat jest pełen potworów.
Tylko wyglądają inaczej, niż myślisz.
Rodzice Jonah mieli go zabić
i pochować w płytkim grobie.
Dokąd pan go zabrał?
Jest z kimś, komu ufam.
Bezpieczny.
Ona o niego dba.
Dlaczego?
Dlaczego ukrywa porwane dziecko,
którego szuka cały kraj?
Wyjaśniłem, co się stanie, jeśli wróci do domu.
Ona ci wierzy?
-Tak. -Dlaczego?
Bo ją obudziłem.
Życie, które prowadzimy, jest jak ślad na śniegu.
Gdy przeżywamy je ponownie,
podążamy własnymi śladami.
Jeśli skręcimy, śladów nie będzie.
A życie jest jak brnięcie przez gęsty puch.
Niektórym jest trudno.
Evelyn miała umrzeć
w wypadku samochodowym 5 września 1977 roku.
Nie umarła.
Jej rodzina żyła dalej,
ale Evelyn...
Wyczuła, że coś się zmieniło.
W sercu zawsze będzie pamiętać wypadek.
Zaczęła widzieć rzeczy, których nie było.
Inne wzory na tapecie.
Dziwne cienie przechodzące przez pokój.
I ludzi.
Duchy.
Pojawiające się w jej rzeczywistości.
Pojawiały się i znikały.
Zrozumiałem, że widziała dawny świat.
Ślady pozostawione przez innych.
Każda zmiana wywołuje fale.
Te podążały za nią wszędzie.
W wieku 19 lat zgłosiła się do szpitala psychiatrycznego.
Wyciągnąłem ją.
Pomogłem jej zaakceptować zakłócenia rzeczywistości.
Znaleźliśmy stary dom, w którym fale jej nie dosięgną.
Z czasem zrozumiała swoje wspomnienia.
Jest taka jak ty?
Pod wieloma względami.
W każdym nowym życiu powracają jej wspomnienia.
Więc wie, co musi zrobić.
Ale nie może znieść fal.
Dlatego zawsze przeprowadza się do tego domu.
Aby uciec od świata.
Tworzyć i powtarzać znajome schematy.
Bez duchów, bez cieni.
W towarzystwie zagubionego chłopca.
Gdzie jest dom?
Nie znajdziesz go.
Nie znalazłeś.
Dobrze się pan bawi?
Cieszy pana ta moc i władza.
Lubię pomagać ludziom i czynić świat lepszym miejscem.
Ale nie zawsze jest to proste.
CIĘŻARNA MATKA ZABITA W ZWIĄZKU Z NARKOTYKAMI
Zostaw to. Mieliśmy się nie wychylać.
A to kto?
To nie McDonald's!
Wypad stąd.
Wypad!
Aiden Stenner zadźgał ciężarną z powodu długów jej chłopaka.
Jeśli on umrze, ona przeżyje.
Coś za coś.
Wiem, że postępuję słusznie.
Ale wciąż nie mogę się zmusić, by spojrzeć mu w oczy.
Kurwa mać!
Kurwa!
Nie zabił pan Aidena Stennera.
A on nie zabił ciężarnej.
Nie. Twój znajomy wszystko zmienił, wypowiadając wojnę dilerom.
Pogubiłem się w chaosie. Przykro mi.
Czyżby?
Jeszcze się spotkacie.
Pewnego dnia.
Śmierć to nie koniec historii.
To tylko interpunkcja.
Interpunkcja? Tak to widzisz?
Tak usprawiedliwiasz zabijanie?
Nie ma usprawiedliwienia.
Gdy odbieram życie, coś we mnie umiera.
Przekażę krewnym ofiar. Będą poruszeni.
-Mylisz się co do mnie. -Nie.
Rozumiem. Nienawidzi pan zabijać.
Gardzi pan tym.
Ale tortury?
Widziałem, co zrobił pan Connorowi, zanim pan go zastrzelił.
-Zgwałcił pięć kobiet. -Nikogo nie zgwałcił.
Bo go powstrzymałem!
Ja mu przeszkodziłem!
Po co tortury? Nie można zabić?
To nie była tortura.
A co?
Eksperyment.
Strach może zmienić naturę człowieka.
Wykracza poza wcielenia.
Wyobraź sobie zabójcę, który brzydzi się krwi.
Gwałciciela, którego obrzydza seks.
Co, kurwa?
To się nie kończy.
Wieczna rekurencja, śmierć i cierpienie...
Wszystko wraca.
Ale jeśli zmienię kogoś w środku, coś w nim przestawię,
będzie nadzieja.
Nadzieja dla ofiar?
Dla mnie.
Tylko nigdy nie wystarcza mi czasu.
Zawsze kończę tutaj.
W tej sali, w kajdankach.
Czego bym nie zrobił,
zawsze ktoś mnie znajduje. Ten sam detektyw.
Powinienem poprosić o podwyżkę.
Być może.
Jeśli to prawda, to już mi pan to mówił.
Owszem.
-Uwierzyłem? -Nie.
To po co próbować?
Bo nie chodzi o ciebie, detektywie.
Lucy,
mówię prawdę.
Mogę ci to udowodnić.
Sama możesz to udowodnić.
Jednym pytaniem.
Zastanów się. Myśl.
Co najgorszego cię w życiu spotkało?
Dla ciebie żyłem dalej.
W więzieniu. Samotny przez 25 lat.
Czekałem, aż wrócisz.
To było moje najdłuższe 25 lat.
Zamknęli mnie w celu z bydlakiem, który zabił żonę i dziecko.
Mówił, że to nie jego wina. Że to przez alkohol.
Alkohol!
Na chuj się gapisz?
Dopisałem go do listy.
Wiele osób dopisałem.
Umieram z łatwością.
Potrzebuję tylko szkła lub żyletki.
Ale oparłem się. Cierpiałem dla ciebie.
Teraz ty zrób coś dla mnie.
Przypomnij sobie, Lucy.
Przypomnij sobie i odpowiedz na pytanie.
Co najgorszego cię spotkało?
Mamusiu.
Lucy, co się stało?
Nie, ona nie... Nie...
Zmieniłem to.
-Powstrzymałem. -Siadaj.
Powiedziałaś mi, co najgorszego cię spotkało.
Zapobiegłem temu 30 lat temu.
Włamałem się do was.
Usunąłem iglicę ze strzelby twojego dziadka.
Twoja matka nacisnęła spust.
Była na krawędzi.
Ale dostała drugą szansę.
Twoje życie się zmieniło.
Lucy, musimy iść.
-Zaczekaj. -Zamknij się!
Chodź. Nie powinno cię tu być.
I nie tylko. To nie jest twoje życie.
Przepraszam.
Lucy!
Otwórz drzwi!
Lucy, otwórz drzwi!
Co się zmieniło?
Wszystko względem innych żyć. Robisz nowe ślady.
-Jak to? -Pomogę ci.
Ale musisz sobie przypomnieć sama.
Musimy cię obudzić, bo złożyłem obietnicę.
Ostatnim razem mnie o to poprosiłaś.
Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jak inne będzie twoje życie.
Nie jesteś tym, kim byłaś.
Miałam męża.
-To Mike? -Nie.
-Isaac... -Nie powinno go tu być.
-Dlatego chciałeś go zabrać. -Nie!
To nie tak.
Nie, Lucy.
Nie.
Daj mi sznurowadło.
-Co? -Po prostu daj mi sznurowadło.
-Proszę. -Nie rób tego!
Chcę ci coś pokazać.
Nie uduszę cię nim. Proszę.
Każdy węzeł to koniec jednego życia
i początek następnego.
Myślałem, że to linia prosta.
Żyjesz, umierasz.
Tak tego doświadczam.
Nie dostrzegałem całokształtu.
A jeśli zaczynamy nową pętlę? I to faktycznie pętla?
Nowe życie, ale wzdłuż tej samej krzywej.
Pamiętam poprzednie życia.
Są w przeszłości, ale dzieją się też w teraźniejszości.
Jednocześnie. Równolegle.
Pętle są tak blisko siebie, że niemal się stykają.
Dlatego widzimy to, co było przedtem.
Budzi cię wystrzał, którego nie było.
Widzisz to, co było, a zarazem nie było.
Nie miałaś mieszkać w tym domu.
Isaac też nie.
Ale Isaac nie jest taki jak my.
Nie jest związany z tym życiem.
Ty tylko widzisz echa pętli,
a on może ich dosięgnąć i dotknąć.
Rozmawia z nimi.
Czasami traci równowagę
i przechodzi między życiami.
Całkowicie znika z naszego świata.
Dlaczego akurat on?
Bo jest anomalią.
Nie powinien istnieć.
Włączyć telewizor?
To nie. Gap się w przestrzeń.
Chodź.
Coś ci opowiem. Mama mówi, że lubisz.
Dawno, dawno temu jadłem kolację z pewną Sonyą.
Ładna, ale nudna jak diabli.
Zero poczucia humoru.
Polubiłbyś ją.
No nic. W połowie posiłku
usłyszałem piękny śmiech.
Dziewczyna siedziała z przyjaciółmi
i śmiała się tak,
że aż piña colada poszła jej nosem.
Wiesz, co to jest?
Pije się to na słońcu.
Na zewnątrz padało, ale jej to nie obchodziło.
Chciała drinka z parasolką.
Bo było fajnie.
Sonia wróciła do domu taksówką.
Ja zostałem i zagadałem do dziewczyny z piña coladą.
Pół roku później ją poślubiłem.
Przez następne trzy lata śmialiśmy się razem.
To najszczęśliwsze lata mojego życia.
A potem...
pojawiłeś się ty. Skończyło się.
Koniec piña colady, koniec śmiechu.
Zniszczyłeś nam życie.
Wiesz o tym?
Czujesz coś w ogóle?
Jakbym mówił do ściany.
Pobaw się gdzie indziej.
W każdym życiu jest coś kluczowego,
co przechodzi z nami do kolejnej pętli.
Isaac tego nie ma. Nie może mieć.
Wiesz, o czym mówię. Iskra ludzkości,
duch, dusza.
Powstał z niczego i wróci do nicości.
Jest skorupą.
Pozbawioną życia i miłości.
Próbowałaś go ożywić miłością, ale to niemożliwe.
To się nie uda.
On nigdy cię nie pokocha.
Nie poczuje radości.
Nie będzie prawdziwy.
BATERIA ROZŁADOWANA
Zależy ci na synu,
ale nie dla niego tu przyszłaś.
Prawie mnie nabrałeś.
Zdradziłeś się.
Jak?
Syn mnie kocha.
Powiedział ci to?
A ty?
Posiadłeś wielką wiedzę, przeżyłeś niezliczone życia.
Byłeś kiedyś kochany?
Kochałeś kogoś?
Ty jesteś skorupą, Gideonie.
Nie będziesz tak prawdziwy jak mój syn.
Do zobaczenia.
Niedługo.
Isaac?
Nowa wiadomość.
Mamo.
Przez tatę mi zimno.
Wróć do domu.
Proszę, mamusiu, wróć.
Kocham cię.
Mike?
Mike, gdzie Isaac?
Mike?
Gdzie jest Isaac?
Gdzie on jest?
-Mów. -Przepraszam.
-Szukałem go. -Co?
Nie znalazłem.
Przepraszam.
-Nie. -Lucy!
Isaac?
Detektyw Chambers?
Wszystkich wyprowadzono?
Na to wygląda.
Matka została poparzona.
Wszystko w porządku?
Miałam dziwne uczucie.
Déjà vu.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger