Tinatalakay ng episode na ito ang pagpapakamatay.
Patnubay ang kailangan.
Maraming beses na ako namatay higit sa naaalala.
Mabilis.
Mabagal.
Masakit. Mapayapa.
Sa huli, pareho lang ang nararamdaman.
Isang malamig na pagbaba sa kawalan.
Hindi na ako nabubuhay.
Tapos,
unti-unti, isa-isang pakiramdam,
bumabalik ako.
Kaya mo kamong bumangon sa kamatayan?
Hindi. Walang nabubuhay sa pagkamatay.
Pero lahat tayo bumabalik.
Sasabihin mo sa'min kung bakit mo pinatay ang ama mo.
Iyan ang gagawin ko.
Hindi, pinagtatagal mo lang.
-Bakit hindi mo simulan sa simula? -Walang panimula, walang katapusan.
Ang buhay ay parang isang gas-gas na plaka, umiikot ng paulit-ulit.
Pero 'di mo maalala na narinig mo na ang kanta noon.
Kaya patuloy kang sumasayaw.
Sumasabay sa kanta. Walang kamalay-malay.
Pero hindi ikaw.
Dahil espesyal ka.
Paano ka naging espesyal, Gideon?
Naaalala ko ang kanta.
At kaya ko ilipat ang karayom.
ORAS NG DIYABLO
Malapit ka na. Ayan na.
Malapit ka na.
Nakagawa tayo ng himala.
Sa pangalan ng Ama,
at ng Anak,
at ng Espiritu Santo.
Amen.
"Tatlong araw at tatlong gabing nasa tiyan ng dambuhalang isda si Jonah.
"At araw-araw nananalangin siya sa Diyos humingi ng kapatawaran.
"Ipinangako niya na hindi na niya susubukan magtago..."
Gideon, sumisipa siya.
Dito.
Baka maaaring hipan ni Gideon ang kandila para sa'yo.
'Wag mo hawakan.
Lawrence, tumigil ka!
Gideon, bumalik ka rito.
Ngayon na.
"Hubad akong lumabas sa sinapupunan ng aking ina, hubad din akong aalis.
"Ang Diyos ang nagbigay at ang Diyos ang babawi.
"purihin ang ngalan ng Diyos."
Ito ang salita ng Diyos.
Salamat sa Diyos.
Kapag nasa simbahan tayo,
maupo ka at magpakita ng paggalang.
Mga kamay sa mesa.
Pinagmukha mong tanga ang sarili mo.
Ako ang tanga?
Ikaw ang umupo doon ang nag-quote ng kasulatan buong gabi.
-Napagtanto mo na pinagtatawanan ka? -Hindi. Ikaw lang at siya.
'Di na ako pwede makipag-usap sa lalaki?
Maaari ka makipag-usap sa kahit kanino mo gusto.
'Wag mo lang sila akitin sa harap ng mga kaibigan ko.
Iyon ang ayaw mo, hindi ba? Ang mga kaibigan mo.
Kaibigan ko si James. Gusto niya ko kausapin.
Ayaw ka niyang kausapin, Moira.
-Gusto ka niya gawing puta. -Mabuti.
Dapat siguro hayaan ko. Tingnan ko kung ano ang pakiramdam pag maayos ito ginawa.
Sige. Suntukin mo ako!
Suntukin mo ako!
Magpakabait kayo sa nanay niyo habang wala ako.
Gideon, bantayan mo si Malcom.
Siguraduhin mo na magbabait siya.
Saan ka pupunta?
Sabi ni Mommy nawala mo lahat ng pera.
Hindi naiinitindihan ni Mommy.
Pero aayusin ito ni Daddy, gaya ng lagi niyang ginagawa.
Okay?
"'Para sa'yo ito', sabi ng mabait na aso.
"'Salamat', sabi ni Thomas.
"'Ngayon hindi ko na kailangan malungkot pa.
"'Hangga't nasa akin ito, iisipin kita at hindi na ako malulungkot muli.'"
Basahin ulit ito.
Saan tayo pupunta?
Kailangan natin magdasal.
Bakit?
Kailangan tayo ni Mommy para ipagdasal ang kaluluwa niya.
Para sa sinabi niya.
Ano ang ginawa ni Mommy?
Napakasama ng ginawa niya.
Laban ito kay Daddy.
Laban sa Diyos.
Magdasal tayo.
Lahat tayong tatlo.
Manalangin kayo kasama ko.
Mababait na mga bata.
"Tatlong araw at tatlong gabing nasa tiyan ng dambuhalang isda si Jonah.
"At araw-araw nananalangin siya sa Diyos humingi ng kapatawaran."
'Wag mo hawakan.
"Hubad akong lumabas sa sinapupunan ng aking ina, hubad din akong aalis.
"Ang Diyos ang nagbigay at ang Diyos ang babawi.
"purihin ang ngalan ng Diyos."
'Di na ako pwede makipag-usap sa lalaki?
Maaari ka makipag-usap sa kahit kanino mo gusto.
'Wag mo lang sila akitin sa harap ng mga kaibigan ko.
"Ngayon hindi ko na kailangan malungkot.
"Hangga't nasa akin ito, maiisip kita,
"at hindi na ako malulungkot muli."
Nakagawa tayo ng himala.
Heto.
'Wag mo hawakan.
Lawrence, tumigil ka!
Gideon, bumalik ka dito.
Ayaw niyang makipag-usap sa'yo, Moira.
-Gusto ka niya gawing puta. -Mabuti.
Dapat siguro hayaan ko. Tingnan ko kung ano ang pakiramdam pag maayos ito ginawa.
Alam ko na hindi maiintindihan ng nanay ko.
Walang sinuman.
Kaya lumayas ako.
Sa abot ng aking makakaya.
Wala akong mapupuntahan. Walang mag-aalaga sa'kin.
Mag-isa ako.
Hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari.
O kung bakit.
Ngunit ang buhay may kanya-kanyang mga aral.
Hindi naman nagtagal bago nila ko natagpuan.
Nakikita namin siya.
Ngunit tuwing ginagawa nila...
'Wag!
Nagsimula akong muli.
Sige.
Sinasabi mo na ang buong depensa mo
nakasalalay sa iyong paniniwala... sa ano nga?
-Reinkarnasyon? -Pag-uulit.
Parehong katawan, parehong buhay. Hindi ito isang depensa.
Isa itong paliwanag. Ito ang katotohanan.
Salamat sa paglilinaw. Malaking tulong iyan.
Pakiusap 'wag.
Gusto mo akong isumite para sa isang sikolohikal na pagsusuri.
Isang pagkakamali iyan.
Pagpasok ko dito ngayong gabi, sinabi mo na nagkakilala na tayo.
Sa buhay ba na ito o sa iba?
Kung sa buhay na ito, maaalala mo ako.
Lahat ng ito nangyari dati?
-Hindi naman. -Lucy.
Binago mo ang mga bagay.
Sinasabi mo na ganoon kaya ka nakaligtas?
Dahil alam mo kung ano ang susunod na mangyayari?
Sa ibang bahagi.
Nagtatago lang ako sa kung saan hindi ako makikita.
Nagnanakaw lang ako kapag hindi ako mahuhuli.
Lumalaban lang ako kapag alam kong kaya kong manalo.
Hinalughog namin ang bahay mo sa may riles.
Nakakita kami ng pera.
Mga £13,000.
-Nakaw ba iyon? -Hindi.
Kapag lumagpas na ako ng 18, 'di ko na kailangan magnakaw.
At bakit ganoon?
Napakagaling kong pumili ng mananalo.
Naniniwala ka ba? Sa 50 hanggang isa nanalo ng isang haba.
Isa sa mga gulong nila ang sumabog.
Lahat sila namatay.
Mga magulang, dalawang bata.
Hindi ko sila matulungan.
Hindi sa buhay na iyon.
Pero hindi na iyon mahalaga.
MALUBHANG PAGKABANGGA SA PAMILYA NG APAT
Hindi ito mahalaga dahil alam ko na.
Alam ko kung bakit nangyayari ito.
Alam ko na nakilala ko na ang batang babae sa parke.
Alam ko kung bakit ko nasaksihan ang kamatayan niya.
Kung bakit sinusundan ako ng mga alaala ko sa bawat buhay.
Natatandaan ko ang pamilyang iyon. Isinama ko sa libingan ko ang mga pangalan nila.
At ngayon, sa bawat bagong buhay, nakikita ko sila ulit.
Pumunta ako sa bahay nila sa umaga ng pagbangga,
at sinisiguro ko na hindi aalis ang kotseng iyon sa paradahan nila.
Tingin mo nililigtas mo ang mga tao?
Oo.
At sa bawat bagong buhay, natututo ako ng kaunti
sa kalikasan ng paghihirap.
Pag naririnig ko ang trahedya, sinusulat ko ang nangyari.
Saan, kailan, kanino.
Dahil sa electrical fault ang sunog
sa bagong dryer, kaya nag-overheat ito sa gabi.
Siniguro ng mga manufacturer ang mga customer...
At sa susunod kong buhay, aayusin ko iyon.
Ang kakaibang bagay ay,
kahit na napigilan ko ang sunog, naaamoy ko pa rin ang usok.
Mga sunod. Banggaan ng kotse.
Kung talagang nakikita mo ang hinaharap, bakit 'di mo pigilan ang 9/11?
Paano? Sa isang tawag?
Puwede naman subukan.
Hindi, maniwala ka. Hindi ko mapipigilan ang 9/11.
Hindi pa.
Pero napigilan ko ang 7/12.
-Ano ang 7/12? -Mismo.
Isa kang bayani?
Hindi ko sinabi iyan.
Natagpuan namin ang child pornography sa laptop mo.
Hindi ko laptop iyon.
-Hindi? -Ninakaw ko ito mula kay Harold Slade.
Naisip ko na kung maibibigay ko ito sa tamang tao, maaaresto siya.
Nakakulong dati...
Pero hindi iyon ang ginawa mo.
Hindi. Dahil nagbago ang isip ko.
-Bakit? -Dahil nakita ko ang nilalaman nito.
Tiningnan ko ang kaluluwa niya at wala akong nakita kundi kahangalan.
Pagkatapos noon, alam ko na kailangan niyang mamatay.
Bumalik ka sa bahay niya at pinatay mo siya.
Tinanggal ang pangalan niya sa listahan.
Literal, sa kinalabasan.
Nasa jacket mo ito nang maaresto ka.
May mga nakuha kaming pangalan, petsa, nakaraan, kasalukuyan, hinaharap.
Halos hindi ito mabasa.
Kailangan mo ayusin ang iyong sulat.
Isasaisip ko iyan.
Heto kasi.
Pag binili mo ang librong ito, blangko ang mga pahina.
Oo nga.
Sabi mo kapag may nangyari, sinusulat mo ito.
Sabihin natin na talagang "nanunumbalik ka."
Sa susunod mong pagbabalik, blangko ulit ang mga pahinang ito.
Hindi ka masusundan ng mga tala mo sa susunod na buhay.
Bakit mo ka pa nag-aabalang isulat ang mga ito?
Pagbabago.
Pag nag-reset ako, tanging mga alaala ko lang ang mayroon ako.
Kaya pinalilibutan ko ang sarili ko ng bawat detalye.
Natutunan ko na ang sama ng mundo gaya ng sa liriko ng isang kanta.
Pag binili ko ang libro, pupunuin ko iyon ng lahat ng kailangan ko matandaan.
At sa pagkakatuklas ko sa bagong impormasyon,
Dinadagdag ko ito doon.
Ilipat mo sa huling pahina.
Kilala kita, Detective Dhillon.
Kailangan kong maintindihan mo iyan.
Alam ko kung ano ang iniisip mo.
Alam ko kung ano ang gagawin mo at kung ano ang sasabihin mo.
Nang ipakita mo ang librong iyan,
alam ko na pupunahin mo ang sulat-kamay ko.
Tama ba iyon?
Tingnan mo.
MAS MABUTI BA ITO DETECTIVE?
Gusto mo ba ng isa?
-Ayoko. Gusto ko bumalik sa loob. -Nakikipaglaro siya sa'tin.
Kaya makipaglaro rin tayo.
Kailangan natin siya tugunan. Iyon lang ang paraan para makuha ang katotohanan.
Nagsasabi siya ng totoo?
Tingin ko sinasabi niya ang totoo ayon sa nakikita niya.
Pinatay niya ang ama niya para pigilan ang ama niya na patayin siya.
Pinatay niya si Slade para pigilan si Slade patayin ang mga babaeng iyon.
At nang kinuha niya ang anak ko, si Ravi...
Ano?
Tingin niya ba na may mananakit kay Isaac?
Nahihibang si Gideon, pero hindi siya sadista.
Tingin niya na ang mga kilos niya ay matuwid.
Kaya kinuha niya ang mga ito. Tingin niya inililigtas niya ang mga ito.
Kung tingin niya sinusubukan niya iligtas si Isaac, kailangan ko malaman kung bakit.
Anong ibig sabihin niyan?
Ibig sabihin buhay pa si Jonah Taylor.
Hindi ka natatakot?
Nakapaglaro ka na ba ng tagu-taguan?
Hahanapin ka ng mga tao. 'Wag mo hayaang makita ka nila.
Dadalhin kita kung saan ka maaaring magtago.
Sa ligtas na lugar.
Kung saan walang mananakit sa'yo.
Magtiwala ka, Jonah.
Alam kong hindi mo ako kilala, pero mabuti akong tao.
Mabuti akong tao.
Hindi mo siya mahahanap.
Mas malakas ng kaunti, G. Shepherd.
Hindi mo siya mahahanap.
Noong Martes, ika-3 ng Pebrero, 2009, pumunta ka sa isang bahat sa Stevenport,
dinukot ka ba Jonah Edward Taylor habang naglalaro siya sa likod bahay?
Sabi mo nagliligtas ka ng mga tao.
Paano mo siya iniligtas?
Mahirap gumawa ng mabuti kapag tinatawag ka ng mga tao na halimaw.
Pag ikaw lang ang nakakaintindi na puno ng mga halimaw ang mundo.
Hindi lang ito kamukha ng iniisip mo.
Si Jonah Taylor papatayin ng mga magulang niya
at ililibing siya sa mababaw na libingan.
Saan mo siya dinala?
Iniwan ko sa taong pinagkakatiwalaan ko.
Pinanantili niyang ligtas ito.
Inaalagan niya.
Bakit?
Bakit niya aalagaan ang isang na-kidnap na bata
kung saan alam niya na hinahanap ito ng buong mundo?
Ipinaliwanag ko kung anong mangyayari pag umuwi siya.
At pinaniniwalaan ka niya?
-Oo. -Bakit?
Dahil ginising ko siya.
Ang mga buhay na pinangunahan natin ay gaya ng mga daan sa niyebe.
At pag nabuhay tayo muli,
lalakaran natin ang mga daan na iniwan natin noon.
Ngunit kapag nagbago ang landas mo, walang daanan.
At ang pamumuhay ay parang lumulusong sa makapal na pulbos.
Nahihirapan ang ilang mga tao.
Mamamatay dapat si Evelyn
sa isang aksidente sa kotse noong ika-5 ng Setyembre, 1977,
pero hindi.
Naka-move on na ang pamilya niya.
Pero si Evelyn...
May nararamdaman siyang may naiiba.
May bahagi siya na laging maaalala ang aksidente.
Nagsimula siyang makakita ng mga bagay na wala roon.
Iba't ibang pattern sa wallpaper.
Mga anino na walang bigat, dumadaan sa silid.
At mga tao.
Mga multo.
Inaanod sa loob at labas ng kayang katotohahan.
Nandito sa isang minuto, nawala sa susunod.
Napagtanto ko na nakikita niya ang mundo gaya ng dati.
Ang mga bakas na iniwan ng iba.
Nagsasanhi ng alon ang bawat pagbabago.
Sinusundan siya ng mga alon na iyon kahit saan siya pumunta.
Noong 19 siya, Nagpasuri siya sa isang psychiatric hospital.
Inilabas ko siya.
Tinulungan ko siya maintindihan ang mga glitch sa katotohanan niya.
Nahanap namin siya ng isang lumang bahay kung saan hindi siya mahahanap ng alon.
At kalaunan, magagawa na niyang bigyan ng kahulugan ang mga alaala niya.
Katulad mo siya?
Sa maraming paraan, oo.
Sa bawat buhay, bumabalik ang mga alaala niya.
Kaya alam niya kung ano ang kailangan niya gawin.
Pero hindi niya kaya tiisin ang mga alon.
Kaya lagi siyang lumilipat sa parehong bahay na iyon.
Para makatakas mula sa mundo.
Para gumawa ng pamilyar na pattern at ulitin ang mga ito.
Walang mga multo, walang mga anino.
Tanging ang nawawalang bata lang ang kasama.
Saan ang bahay?
Hindi mo ito mahahanap.
Hindi kailanman.
Nasisiyahan ka dito, hindi ba/.
Ang kapangyarihan at kaalaman na ito.
Nasisiyahan ako tumulong sa mga tao, gawing mas mabuting lugar ang mundo.
Ngunit hindi ito ganoong kasimple.
BUNTIS NA MAY DALAWANG ANAK SINAKSAK DAHIL SA UTANG SA DROGA
Itago mo na iyan. Dapat low-key lang dito.
Sino ito?
Hindi ito isang drive-thru.
Uy, umatras ka, pare,
Atras!
Sinaksak ni Aiden Stenner ang isang buntis dahil sa utang sa droga ng nobyo.
Pag namatay siya, mabubuhay siya.
Iyon ang palitan.
Ngayon, alam ko na tama iyon.
Pero hindi ko pa rin siya matingnan sa mga mata.
Pucha!
Hindi mo pinatay si Aiden Stenner.
at ang biktima niya ay hindi buntis.
Hindi. Dahil ang kaibigan mo nagsimula ng digmaan sa mga dealer.
Hindi ko masubaybayan ang kaguluhan. Patawad.
Talaga ba?
Makikita mo ulit ang iyong kaibigan.
Isang araw.
Hindi katapusan ng kuwento ang kamatayan.
Bantas lang ito.
Bantas? Ganyan mo ito nakikita?
Ganiyan mo kinakatwiranan ang pagpatay?
Wala itong pagbibigay-katwiran.
Tuwing pumapatay ako, nagluluksa ako para sa bahagi ko na namatay.
Sasabihin ko sa mga pamilya ng mga biktima. Mahahabag talaga sila.
-Hindi ako ang iniisip mo. -Hindi.
Naiintindihan ko. Ayaw mo ng pumatay.
Nasusuka ka.
Ang pagpapahirap, sa kabilang banda.
Nakita ko ang ginawa mo kay Connor Larson bago mo siya barilin sa likod.
-Limang babae ang ginahasa niya. -Walang ginahasa si Larson.
Oo, dahil pinigilan ko siya!
Dahil pinigilan ko ito!
Pinahirapan pa? 'Di na lang pinatay?
Hindi iyon pagpapahirap.
Ano iyon?
Isa iyong eksperimento.
Nababago ng takot ang likas ng isang tao.
At habang buhay ang takot.
Isipin mo kung paano matatakot sa dugo ang isang mamamatay-tao
o isang rapist na nasusuka sa pagtatalik.
Ano iyon?
Uy!
Hindi ito natatapos.
Ang walang-hanggan na pag-uulit, lahat ng kamatayan, lahat ng paghihirap...
Kahit anong gawin ko, bumabalik ito.
Pero kung mababago ko ang loob ng isang tao, mapitik ang isang switch,
may pag-asa kung gayon.
Pag-asa para sa mga biktima?
Pag-asa para sa'kin.
Ang tanging probleme lang, lagi ako nauubusan ng oras.
At lagi akong napupunta dito.
Sa kuwartong ito, ang mga posas na ito.
Anuman ang gawin ko, saan man ako magpunta,
may isang tao na makakahanap sa'kin, at laging parehong detective.
Baka dapat humingi na ako ng dagdag bayad.
Oo, baka nga.
Kung lagi tayong napupunta dito,dse sinabi mo na ito sa'kin dati.
Oo, nasabi ko na.
-At pinaniwalaan ba kita? -Hindi.
Kung gayon bakit sinasabi mo pa ulit?
Dahil hindi kita sinusubukan kumbinsihin, Detective Dhillon.
Nagsasabi ako ng totoo.
At kaya ko ito patunayan sa'yo.
Maaari mo patunayan sa sarili mo.
Isang tanong ito.
Lucy, mag-isip ka ng mabuti.
Ano ang pinakamasamang bagay na naranasan mo?
Nanatili akong buhay para sa iyo.
Nakakulong, mag-isa sa loob ng 25 taon.
Hinihintay ka bumalik.
Iyon ang pinaka matagal na 25 taon na nabuhay ako.
Sinama nila ako sa selda ng isang hayop na pumatay sa asawa at anak niya.
Sabi niya hindi niya kasalanan. Pinainit ng kalasingan ang ulo niya.
Mainit na ulo!
Ano'ng tinitingnan mo?
Idinagdag ko ang pangalan niya sa listahan.
Naglagay pa ako ng mga pangalan.
Hindi mahirap para sa'kin ang mag-reset.
Ang kailangan ko lang isang piraso ng salamin o talim ng labaha.
Pero nilalabanan ko. Nagdusa ako sa bilangguan para sa'yo.
Ngayon kailangan mo gawin ang isang bagay para sa'kin.
Tandaan mo, Lucy.
Tandaan at sagutin ang tanong.
Anong ang pinakamasamang bagay na naranasan mo?
Lucy, ano'ng problema?
Hindi... Hindi siya...
Binago ko ito.
-Pinigilan ko ito. -Maupo ka.
Sinabi mo sa'kin na ang pinakamasanang ngangyari sa'yo,
at 30 taon ang lumipas, pinigilan ko ito.
Pinasok ko ang bahay mo.
Inalis ko ang gatilyo mula sa shotgon ng lolo mo.
Nanay mo ang bumaril.
Naabot niya ang brink...
may isa pa siyang pagkakataon.
Pagkatapos noon, iba na ang naging pamumuhay mo.
Lucy, kailangan na natin umalis.
-Pabayaan mo muna siya. -Tahimik!
Ano ba. Wala ka dapat dito.
Hindi ka dapat katumbas ng maraming bagay. Hindi mo ito buhay.
Paumanhin.
Buksan mo ang pinto!
Lucy, buksan mo ang pinto!
Sabi mo iba ang buhay ko. Iba saan?
Bawat buhay na kinahantungan mo. Nag-iiwan ka ng mga bagong daan ngayon.
-Paano? -Matutulungan kita.
Magigising ka kung makakapunta ka doon na mag-isa.
At kailangan ka namin gisingin, Lucy, dahil nangako ako.
Noong huli tayong nagkita, hiniling mo sa'kin na gawin ito.
Hindi natin napagtanto kung ano ang mga pagbabago sa buhay.
Hindi ka na tulad ng dati.
Kasal ako...
-Kay Mike? -Hindi.
-Isaac... -Wala dapat siya dito.
-Kaya mo siya sinubukan ilayo. -Hindi!
Hindi. 'Di ko ginawa.
Hindi ko ginawa, Lucy.
Hindi talaga.
Ibigay mo ang mga sintas ng sapatos mo.
-Ano? -Ibigay mo na lang ang sintas mo.
-Pakiusap. -Lucy, 'wag!
May gusto lang ako ipakita sa'yo.
Hindi ko ipangsasakal sa iyo. Pangako.
Ang bawat buhol sa dulo ng buhay,
at ang panimula sa susunod.
Dati iniisip ko na deretsong linya ito.
Mabubuhay ka, mamamatay ka.
Ganoon ko naranasan ito.
Pero hindi ko nakikita ang kabuuan.
Paano kung magsimula tayo ng bagong loop, na eksakto kung ano ito, isang loop?
Bagong buhay ito, pero dumadaan ito sa parehong kurbada.
Naaalala ko ang mga dati kong buhay.
Nandoon sila sa nakaraan ko, pero nangyayari rin sa kasalukuyan ko.
Sabay-sabay. Parallel.
At ngayon, ang mga loop na ito ay masyadong mahigpit na halos nagdidikit na.
Kaya nasisilayan namin ang mundo mula noon.
Nagigising ka sa gabi para dahil sa isang putok na hindi naman nangyari.
Nakikita mo ang mga senyales na nadoon, at wala.
Hindi ka dapat tumira sa bahay na iyon, Lucy.
Gayon din si Isaac.
Ngunit hindi natin katulad si Isaac.
Hindi siya nakatali sa buhay na ito.
Kung saan nakikita mo ang dayandang ng mga nakaraang loop.
Kaya ni Isaac abutin at hawakan sila.
Kausapin sila.
Minsan, nawawalan siya ng balanse,
at napupunta siya mula sa isang buhay papunta sa isa pa.
At mawawala mula sa mundo natin ng sabay.
Pero bakit? Bakit si Isaac?
Dahil isa siyang anomalya, Lucy.
Hindi dapat siya nabuhay.
Gusto mo bang buksan ko iyan para sa'yo?
O hindi. Patuloy ka lang tumitig sa kawalan.
Halika dito.
Halika dito. Kukuwentuhan kita. Sabi ni Mom mahilig ka sa mga kuwento.
Isang araw, kumakain ako ng hapunan kasama ang isang babaeng tinatawag na Sonya.
Maganda siya, nakakatamad lang.
Hindi siya nakakatawa.
Magugustuhan mo siya.
Mga kalahati na ng pagkain,
may narinig akong napakagandang tawa.
Ang babaeng ito nakikipag-inuman sa mga kaibigan niya
at tawa siya ng tawa
lumalabas na ang Pina Colada sa ilong niya.
Alam mo ba kung ano ang Pina Colada?
Ininiinom ito ng mga tao sa umaga.
Umuulan sa labas pero wala siyang pakialam.
Gusto lang niya inumin na may payong.
Dahil masaya iyon.
Umuwi si Sonya sakay ng isang taxi.
Pero naiwan ako, at kinausap ang babae na may Pina Colada.
At pagkalipas ng anim na buwan, pinakasalan ko siya.
At pagkatapos, sa sumunod na tatlong taon, magkasama kaming tumawa.
At iyon ang pinakamasayang mga taon ng buhay ko.
At pagkatapos...
dumating ka na, at natapos na.
Wala ng Pina Colada, wala ng mga tawanan.
Sinira mo ang mga buhay namin.
Alam mo ba iyon?
May nararamdaman ka ba?
Parang walang tao sa loob.
Maglaro ka na lang.
Mayroong isang bagay na mahalaga sa buhay ng bawat tao,
na tumatawid mula sa isang loop papunta sa kasunod.
Wala noon si Isaac. Hindi niya kaya.
Alam mo ang sinasabi ko. Ang i-spark sa sangkatauhan,
isang espiritu, isang kaluluwa.
Wala siyang pinagmulan, babalik siya sa wala.
Wala siyang laman.
Walang buhay, walang pag-ibig.
Alam kong sinubukan mo siyang mahalin para mabuhay, pero hindi iyon posible.
Hindi iyon gagana.
Hindi ka niya mamahalin.
Hindi siya makakaramadam ng kagalakan.
Hindi siya magiging totoo.
WALANG BATERYA
Alam ko na nagmamalasakit ka sa anak mo,
pero hindi siya ang tunay na dahilan kaya ka nandito.
Muntik na akong maniwala.
Pero pinagtaksilan mo ang sarili mo.
Paano?
Mahal ako ng anak ko.
Sinabi na ba niya iyon?
Ikaw ba?
Para sa lahat ng karunungan mo, para sa lahat ng buhay na dapat pinamunuan mo,
minahal ka ba?
May iba ka bang minahal?
Ikaw ang walang laman, Gideon.
Mas tunay ang anak ko kaysa sa inaasahan mo maging.
Paalam, Lucy.
Kita tayong muli.
Bagong mensahe.
Pinalamig ako ni Daddy.
Gusto kong umuwi ka na.
Pakiusap umuwi ka na, Mommy.
Mahal kita.
Mike, nasaan si Isaac?
Uy.
-Sabihin mo kung nasaan siya. -Patawad.
-Binalikan ko siya. -Ano?
Hindi ko siya mahanap.
Paumanhin.
-'Wag. -Lucy!
Nailabas na ba nila lahat?
Mukhang ganoon na nga.
Ginagamot nila ang nanay para sa mga sunog.
Ayos lang ba ang lahat, ma'am?
Wala ito, pakiramdam lang.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Celina
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce