Dlaczego to robisz?
-Nic nie zrobiłem. -Wiem.
Ale zrobisz, jeśli cię nie naprawimy.
Możemy to zmienić. Możemy zmienić ciebie, Connor.
Ale potrzebuję twojej pomocy.
Nie lubię zabijać, ale zabijałem i znów zabiję,
jeśli będzie to konieczne.
Rozumiesz?
A teraz usiądź.
DIABELSKA GODZINA
Dzwonili ze szpitala.
Wczoraj w nocy 17-latek próbował się zabić.
Przedawkować.
Przyznał się dziś rano.
Miałeś rację.
To była zemsta.
Jeden dzieciak?
Na to wygląda.
Jeden z ich dilerów. Aiden Stenner.
Stenner?
Znasz?
Tak.
Kojarzę nazwisko.
Ja pierdolę.
Nie musisz tego robić.
Muszę.
Widzisz je?
Ptaki?
Nie są prawdziwe.
Możesz je zobaczyć,
możesz je usłyszeć,
ale nie dotknąć.
Nie ma co próbować.
Nie przejmuj się.
To tylko Roger.
Nie widzi nas.
Zapewnia towarzystwo.
Prawda, stary pryku?
Skarbie. Trzymasz się jakoś, prawda?
Ja nie wytrzymałam
już dawno temu.
Zaczekaj.
To jest prawdziwe.
Ściśnij to.
Widzisz? Ptaki zniknęły.
Mamo, czas włożyć buty.
Ten twój synek to ma maniery.
-Jak ma na imię? -Isaac.
Mamo, to twój wnuk.
Nie płakał, kiedy się urodził, prawda?
Chodźmy do auta.
Gdzie Ellen?
W drugiej sali. Chcesz się pożegnać?
Nie. Zobaczę się z nią później.
Przynosi mi kolację. Nie będzie cię tu na kolacji.
Przeprowadzasz się, pamiętasz?
Co ty znowu gadasz?
Nie słyszę własnych myśli.
Jedziesz już, Sylvio?
Niczym nie jadę.
Na kolację poproszę makaron z serem.
Może być?
-Zobaczę, co da się zrobić. -Zobacz.
Chodź, mamo. Isaac.
Hipnotyczny, co?
Raz próbowałem hipnozy. Nie zadziałała.
Chyba nie każdy jest podatny, prawda?
Co wiesz o psychoterapii?
Nic. Nigdy jej nie potrzebowałem.
To gra drużynowa, więc dobrze, że dołączyłeś.
Dla Isaaca.
Nie porzuciłem go, jeśli tak pani myśli.
Wyrzuciła mnie.
Powiedziałem coś, czego nie chciałem.
Może wtedy chciałem.
-Jak długo trwa separacja? -Dziewięć miesięcy.
Nie miała być na stałe, ale ciężko tak z dzieckiem, które...
jest takie jak on.
Wspomina czasem o mnie?
Sesje dotyczą Isaaca.
Wiem. No ale jestem jego tatą. Tak?
Przepraszam, wiem.
Tajemnica lekarska
czy jak to tam nazywacie.
Owszem.
-Przepraszamy za spóźnienie. -Przepraszamy.
Nie szkodzi. Poznawaliśmy się.
-Dzięki. -Żaden...
DETEKTYW DHILLON
Przepraszam.
Pomyślałam, że zaczniemy od pewnej zabawy.
We czwórkę.
Co ty na to, Isaac?
Spójrzmy.
Ucieczka z Wyspy Lęków.
-Wszystko gra? -Odstresowywacze doktora Króliczka.
Brzmi fajnie.
Isaac.
Co tam masz?
Skąd to masz?
Od babci.
Nie powinieneś tego mieć. To nie twoje.
Oddaj to.
To nie należy do ciebie.
-Chcę to mieć. -Dlaczego?
-Oddaj! -Dobrze. Nie mów tak.
Nigdy tak nie mówisz.
Przytul się. Już dobrze.
Już?
-Tak? -Cześć, Debbie.
W porządku?
Meredith znów wybiegła przed samochód.
Żartujesz. Meredith, do mnie.
Nie ma jej w domu, jest...
Wybiegłaś Lucy pod samochód?
Nie kłam.
-Kiedy? -Przed...
Musiałam się pomylić.
-Co? -Przepraszam.
Lucy?
Widziałeś ją?
Ravi?
Zanieś detektywowi.
Ostrożnie, gorąca.
Dziękuję.
Jesteś smutny.
Owszem, jestem.
Bardzo smutny.
Pójdziesz się chwilę pobawić? Na trampolinie.
Muszę porozmawiać z detektywem.
To moja wina?
-Niby czemu? -Poprosiłam cię o pomoc.
Powinnam była odpuścić.
-Robiłaś swoje. -Czyżby?
Wtedy, podczas burzy...
Ten człowiek chciał zabić Aidena.
-Tego nie wiesz. -Wiem, że go nie zabił,
ale to pamiętam.
Jak każde inne wspomnienie.
Myślisz, że mi odbiło.
Nie.
Myślę, że jesteś...
Kim? Jasnowidzką?
Wiele osób mówi, że zna przyszłość.
-Zarabia na tym. -To nie tak.
Nadal widzę tam jego ciało.
Oczy wpatrzone w pustkę.
Nie wiedziałam, że zamieniłam jedno życie na drugie.
Nie zamieniłaś.
Nie było żadnej wymiany ani negocjacji.
Tylko chaos.
Może niektórzy rozumieją chaos.
Uniemożliwiliśmy mu zabicie Aidena.
A on powiedział ci, że umrze ktoś inny.
Nie byle kto.
Skąd to masz?
Isaac mi to dał.
Uroczy dzieciak.
Sugerują mi urlop okolicznościowy.
Weźmiesz?
Muszę robić swoje.
Kimkolwiek jest,
to również morderca i porywacz.
Bóg wie co jeszcze.
Myśli, że robi dobrze.
Skąd ta myśl?
Znam go.
Nie spotkałam go, nie widziałam jego twarzy,
ale ja go znam, Ravi.
Gideon Shepherd.
Witaj, Gideonie.
GIDEON SHEPHERD PORWANIE
GIDEON SHEPHERD ZABÓJSTWO
DZIWNY PRZYPADEK GIDEONA SHEPHERDA:
DZIEWIĘCIOLATEK ZABIJA OJCA I ZNIKA BEZ ŚLADU
-Lucy? -Gideon Shepherd.
Co?
Tak się nazywa.
Obudziłam się z tą myślą. Jakbym zawsze to wiedziała.
Czekaj. O kim ty mówisz?
Człowiek, którego szukamy. Nazywa się Gideon Shepherd.
-Ravi... -Przepraszam.
Nie rozumiem.
On istnieje.
Znalazłam go.
Gideon Shepherd zniknął w 1967 roku. Miał dziewięć lat.
Zadźgał ojca na śmierć.
Skąd pomysł, że to on?
Ja to wiem.
Pamiętam.
Jak pamiętałam Slade'a i Aidena Stennera.
-Lucy. -Posłuchaj.
Jego matka zmarła pięć lat temu w Stirling,
ale ma brata Malcolma.
To chirurg. Wedle Facebooka mieszka w Cheltenham
Załatwisz mi jego adres?
Nie można kogoś nękać z powodu sprawy sprzed 50 lat.
To nie byle kto.
To brat człowieka, który porwał mojego syna.
Nie dzwonię po pozwolenie.
-A po co? -Żeby spytać, czy chcesz mi towarzyszyć.
Włącz muzykę. Przed nami kawał drogi.
Nie powinniśmy tego robić.
-Nikt cię nie zapraszał. -Ty to zrobiłaś.
Tylko ci to umożliwiłam.
Wiem, co powiedziałby Nick.
Wybacz. Obie ręce na kierownicy, panie władzo.
Nie szkodzi.
Dostaniesz upomnienie.
A ty co? Panna młoda nie może cuchnąć.
Stresuję się.
To nałóg.
Ty nawet nie palisz.
To ciężki dzień. Pełen presji.
Chodź, koniec palenia.
Czas wziąć ślub.
Wszystko gra?
Tak, przepraszam.
Pilnuj drogi, Chambers.
Mama nie mogła?
Jest zajęta i jest okropnym kierowcą.
Powiem jej.
Wtedy będziesz się uczyć sama,
bo mama mnie zabije. Skup się.
Procedura. Co najpierw?
-Sprawdzam, czy jest luz. -A wcześniej?
Zjadasz żelkę.
-Po co? -Cukier.
Pomaga się skupić.
Dobra. Spróbujmy.
Świetnie. A to kto?
-Malcolm Shepherd? -To ja.
Detektyw Ravi Dhillon.
Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań.
W jakiej sprawie?
Możemy na osobności?
Maluje pan?
To córka.
Córka maluje, znaczy się, nie maluję córki.
Rozumie pani?
-Możemy gdzieś usiąść? -Nie.
Na stołku.
Niech pan usiądzie.
-Nie żyje, prawda? -Proszę?
Powiecie mi, że mój brat nie żyje.
O ile wiem, żyje.
Zatem o co chodzi?
Ma pan kontakt z bratem?
Nie do końca.
Co to znaczy?
Nie widuję go.
Odkąd zniknął.
Ale kilka lat temu zaczął dzwonić, zostawiać wiadomości.
Chyba nas obserwował.
Skąd ta myśl?
Ten sam samochód na końcu ulicy.
Policja twierdzi, że to nic.
-To był czerwony nissan? -Skąd pan wie?
Zgadłem. Kiedy ostatni raz się odzywał?
-W moje urodziny. -Czyli?
Trzy tygodnie temu.
O 1.23 w nocy?
Dzwoni tylko w środku nocy, bo wie, że nie odbiorę.
Cześć, Mal.
Nie wiem, czy słuchasz tych wiadomości.
Zostawiłem już z setkę.
Nie wiem, czy za rok mnie usłyszysz.
Chciałbym.
Mam nadzieję, że pewnego dnia odbierzesz.
Powiesz mi, że rozumiesz.
Wiem, że to niemożliwe.
Wygląda na to, że ci się wiedzie. To mi wystarcza.
Dlatego to zrobiłem.
Abyś mógł żyć.
Ciebie ocaliłem pierwszego.
Wszystkiego najlepszego.
To już 58 lat. Dbaj o siebie.
Proszę puścić jeszcze raz.
Cześć.
Isaac.
Czekam na mamę.
Pani Rogers.
Nie możemy sami wychodzić.
Isaac.
Z kim rozmawiasz?
Z panem w okularach.
-Puk, puk. -Dzień dobry.
Mike.
Tata Isaaca.
No tak. Przepraszam.
-Rogers. -Miałem go dziś odebrać.
Ponoć to zgłaszała.
Tak? Sprawdzę. Pewnie wysłała e-maila.
Przepraszam, taki regulamin.
Jasne, rozumiem.
No dobrze. Mike.
-A nazwisko? -Stevens.
Zgadza się. Musiałam się upewnić.
Żaden problem.
Rano przywiezie go mama?
Chcę z nią pomówić.
Jeśli o nim, to może pani ze mną.
Tak.
Ostatnio jakby bardziej odpływa.
To zrozumiałe po ostatnich zdarzeniach, ale...
To...
Przeraża panią?
Boże, skądże. Nie.
Prowadzi rozmowy.
-Rozmawia z nieobecnymi ludźmi. -Zdarza mu się.
Mama Lucy ma schizofrenię.
Choć to nie wyjaśnia nieczułości na ból.
Wie pani, że się poparzył?
Ponoć nie wolno nazywać dziecka psychopatą.
W młodym wieku ciężko zdiagnozować neuroróżnorodność.
Neuroróżnorodność?
No cóż, zaczekamy, aż podrośnie, i zobaczymy.
-Jeszcze pana zaskoczy. -Albo zabije we śnie.
Przepraszam. Kiepski żart.
Miło było panią poznać.
Wzajemnie.
Wyślesz mi to nagranie?
Nie mogę.
-To dowód. -Poważnie?
-Już mogę mieć kłopoty. -Puść mi je ostatni raz.
Cześć, Mal.
Nie wiem, czy słuchasz tych wiadomości.
Zostawiłem już z setkę.
-Mam nadzieję, że pewnego dnia odbierzesz. -Zatrzymaj.
Wróć.
-Cześć, Mal. -Co?
Słychać pociąg.
...słuchasz tych wiadomości. Zostawiłem już z setkę.
Mam nadzieję, że pewnego dnia odbierzesz.
-Może. -Mieszkałam przy torach.
Znam ten dźwięk.
Bliskość torów niezbyt pomaga.
Pociąg używa sygnału dźwiękowego w określonych miejscach.
Tunele, przejazdy kolejowe.
Możemy założyć, że jest w okolicy.
W promieniu 150 kilometrów, powiedzmy.
Pociąg musi mijać to miejsce o 1.23.
Plus minus kilka minut.
Warto spróbować.
Wystarczy nam mapa kolei i rozkład.
Brawo, detektyw Chambers.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
-Wyślę ci nagranie. -Wspaniale.
...zdobył kolejnego gola.
Halo?
Kwadrans do końca, wynik to dwa do jednego.
Bawicie się?
Tak. Tata cię uczy wszystkiego o piłce nożnej.
Przytul mamę.
-Gdzie byłaś? -Straciłam poczucie czasu. Wybacz.
Tak? Ale gdzie?
Miałam parę spraw.
-Co za różnica? -Żadna.
A co, to tajemnica?
Nie. Po prostu nie chcę ci mówić.
-Czyli tajemnica. -Isaac coś jadł?
Tak.
Jak książę. Makaron z kiełbasą.
Jak my kiedyś.
W garnku trochę zostało.
Potem zjadł trochę lodów.
Nie szkodzi?
Nie było lodów.
Kupiłem mu truskawkowe. To jego ulubione, prawda?
Co?
-Byłam w Cheltenham. -W Cheltenham?
Z Ravim... Detektywem Dhillonem.
Pracujemy nad czymś.
Pracujesz nad czymś z policją?
Isaaca porwał niejaki Gideon Shepherd.
Rozmawialiśmy z jego bratem.
Że co?
-Podsunął nam trop. -Trop?
Lucy, to seryjny zabójca.
Co ty sobie myślisz?
Myślę, że to musi się skończyć.
-Musi. -Skończyło się.
Odzyskaliśmy syna.
Jest bezpieczny.
Tylko to się liczy.
No co?
Nic.
Powiedz, jak mogę ci pomóc.
Zrobię wszystko.
Mam go dopaść na ulicy? Powiedz tylko słowo.
Mam w garażu starą wiatrówkę.
Chcę tylko, żeby znów było jak dawniej. Normalnie.
Potrafisz to sprawić?
Nie jesteś normalna, Lucy Stevens.
Za to cię kocham.
Ale jeśli tego chcesz, spróbuję.
Wspaniale.
Idę zjeść makaron.
Gdyby mama pytała, dałem ci lody truskawkowe, dobra?
-Dobra. -Grzeczny chłopak.
Od początku.
-Wiem, że to niewiele. -Od początku.
-Posłuchaj sam siebie. -Logika jest niepodważalna.
W najlepszym razie
ten człowiek zabił Fishera i Slade'a.
Porwał Isaaca i Jonah,
a także inne dzieci.
W najgorszym razie to nie on,
ale złapiemy mordercę, który ukrywa się od ponad 50 lat.
Sukces.
Dobrze.
-Ale co? -Przekażę sprawę MCIS.
-Trafi na zawsze do szuflady. -Powiem, że to pilne.
Ale ty ją zostaw.
-Nick by ci to doradził. -Pieprz się.
Przepraszam.
Wychodząc, trzaśnij drzwiami, jeśli to ci pomoże.
-Cześć. -Chyba go znalazłem.
Przy Melwood jest opuszczona zajezdnia.
Pasuje do czasu połączenia.
Miałaś rację.
Co teraz?
Szef przekaże sprawę śledczym z MCIS.
Co to znaczy?
Jesteśmy zdani na siebie.
Coś wymyślisz.
On zabija ludzi. A ja wiem, gdzie go szukać.
Powstrzymam go.
Nie... Nie powstrzymasz.
Skrzywdzi cię.
Już krzywdzi ludzi.
Ja jeden mogę coś zrobić.
-Ravi? -Będę cię informował.
Proszę cię.
Odbierz.
-Wszystko dobrze? -To głupie.
Skąd ten stres?
Mam wejść, powiedzieć parę słów, pocałować go
-i wyjść. -Obrzydliwe.
Co może pójść nie tak?
Możesz pierdnąć.
Ciotka pierdnęła przy ołtarzu. Wszyscy pamiętają.
Dzięki, Rhia.
Chcesz za niego wyjść? Moczył łóżko do ósmego roku życia.
Wspominałaś.
Uwielbia Piękną i Bestię, choć mówi, że Chłopców z ferajny.
-Wspomnisz w przemowie. -Pogrzebowej.
Gwoli ścisłości, myślę, że popełniasz błąd.
Dzięki.
-Kocham cię. -Obrzydliwe.
PRZEPROGRAMOWANIE MÓZGU TERAPIĄ AWERSYJNĄ
Wyłącz to, proszę.
Jak się nazywasz?
-Connor. -A nazwisko?
Connor Larson.
Jak długo tu jesteś, Connor?
Nie wiem.
Musimy iść. Szybko.
Uciekaj jak najdalej stąd.
Już!
Jesteś tu?
Nie zamierzałem go zabić.
Nie taki był plan.
Niepotrzebnie przyszedłeś.
Już walczyliśmy.
Nie wygrasz.
Posłuchaj mnie.
Nie dam się powstrzymać, ale pozwolę ci żyć.
Tylko nie wstawaj.
Nie wstawaj!
Zostaw mnie!
Przykro mi.
Karetkę.
-Gorące! -W porządku?
Gorące, nie dotykaj.
Było osiem godzin w piekarniku.
Potrzebujesz nowych rękawic.
My potrzebujemy.
Pomóc ci? Nie. Zostań tam.
Wszystko gra.
Co dziś robisz?
Mike przyrządził kolację.
A co?
Nadal nie chce adwokata.
Powiedział coś?
Nic.
Trzy dni bez słowa.
Nadal jesteś w szpitalu?
Wyszedłem za dobre sprawowanie.
Chce ze mną mówić.
Powiedział, że wszystko wyjaśni.
Ale nie mnie ani innym policjantom.
Chce rozmawiać tylko z Lucy Chambers.
Lucy?
Tak.
Długo będziesz jeść?
Usiądziesz?
-Co cię tak śmieszy? -Nic. Wybacz.
Byłaś już tu?
Nie.
Masz wrażenie, że byłaś.
Niby dlaczego?
Déjà vu.
Mówią, że to jak zwarcie w mózgu.
Przebłysk poczucia chwili w ośrodku pamięci.
Masz wrażenie, że to się już zdarzyło.
Chryste.
Czego ty, kurwa, chcesz?
Żałuję, że nie posłuchałaś.
Mogłem powstrzymać chaos.
A teraz obwinia pan mnie.
Łatwiej winić mnie niż siebie.
-Za co? -Za to, co się stało
po burzy.
Nie znałem pańskiego partnera. Czytałem nekrolog.
Był dobrym człowiekiem.
Nie chcę pana sprowokować.
Każdemu na kimś zależy.
A tobie na kim zależy?
Może na bracie?
Byliśmy u Malcolma. Też wydaje się dobrym człowiekiem.
Dlaczego ty tak skończyłeś?
Ten sam dom, ci sami rodzice.
Zostawiał pan wiadomości.
On nie ma z tym nic wspólnego.
Zostawcie go w spokoju, rozumiecie?
Czy to przez Malcolma zabił pan ojca?
Winę za śmierć mojego ojca ponosi on sam.
Krzywdził was?
-Nie masz pojęcia, o czym mówisz. -Bił?
Dlaczego go zabiłeś?
Bo on zabił mnie pierwszy!
Co takiego?
Proponuję to nagrać.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger"