ZROBIĘ TO JUTRO
DIABELSKA GODZINA
Mama była w twoim pokoju, ale cię nie było.
Pamiętasz, co się stało?
Przyszedł pan.
-Do twojego pokoju? -Powiedział, że to nie mój pokój.
Kazał mi iść.
Dokąd poszedłeś?
-Do lasu. -A jak się tam dostałeś?
Samochodem.
Pamiętasz, jak wyglądał samochód?
Był czarny.
Isaac.
Co się stało, kiedy dotarłeś do lasu?
-Zostawili mnie. -Kto?
„Zostań tu. Znajdę kogoś, żeby zabrał dzieciaka z powrotem”.
Pamięta, co mówią ludzie.
Coś jak pamięć fotograficzna.
Pamiętasz, co jeszcze mówili?
„Nie otwieraj drzwi.
„Nie martw się, ona wróci.
„Wszystko gra. Posłuchamy muzyki?”
Kto chciał posłuchać muzyki?
Mężczyzna z samochodu?
Widziałeś go wcześniej?
Potrafisz go opisać?
Zostawiłeś je w drukarce.
Dzięki.
To już nie nasza sprawa.
-Śledczy wiedzą? -To z ciekawości.
-Nie martw się. -Nie martwię się.
Spójrz na to. Z mojego ulubionego wysypiska.
Skąd to masz?
Kumpel rok temu przeniósł się do MCIS.
Robi za moją wtyczkę.
A pozostałe kamery?
Złe kąty. Niczego nie uchwyciły.
Tę musieli zauważyć.
Wystraszyli się i zwiali.
Zgubili kołpak.
Zidentyfikujesz wóz?
Mogę zawęzić listę.
Typ, wielkość kół, bieżnik.
Może dopasujemy coś do twojej teorii.
A co mówią śledczy z MCIS?
Filmy ze zbrodni. Porno.
Cokolwiek robił Slade, podejrzany mu pomagał.
Posprzeczali się.
Nasz gość zabił Slade'a i zaczął pracować sam.
Ekstra. A teraz umieść tam gdzieś psa, Shane'a Fishera, zegarek...
Zegarka nie ukradziono. Założył go.
Nie nosił go od lat,
a podejrzany miał jego zdjęcie.
-Wytłumacz to. -Nie muszę. To już nie nasza sprawa.
-Ile razy to oglądałeś? -Tylko słucham muzyki.
No tak. Głupek ze mnie.
Możesz go opisać?
Zawsze wierzył pan w siły nadprzyrodzone?
Proszę zdefiniować „nadprzyrodzone”.
Jasnowidzenie, prekognicja.
Ma pan zaburzone postrzeganie czasu.
Postrzegam czas lepiej niż inni.
-Myśli pan, że widzi przyszłość. -Nie widzę jej.
Ja ją pamiętam.
W swoich urojeniach jest pan podróżnikiem w czasie czy jasnowidzem?
Jednym i drugim.
Wie pan, co teraz powiem?
Wystarczy, panie Shepherd.
Może pan iść.
-To zabawne. -To zabawne.
Przepraszam. Mogłem to przewidzieć.
A kajdanki?
Też się pan spodziewał?
Prędzej czy później. Wiedziałem, że się pan nie podda.
Nie po tym, co spotkało Aidena Stennera.
Ale o tym zapewne nie chcecie rozmawiać.
Nie wiem, czego oczekujecie.
Zacznij od tego, gdzie jest Aiden.
-Kiedy go widziałaś? -W sobotę.
Nie, w piątek.
Nie zgłosiłaś zaginięcia?
Nie zaginął. Po prostu go tu nie ma.
-Robi to, co chce. -Ma 17 lat, Kate.
-W styczniu skończy 18. -Ale teraz ma 17.
Musimy dbać o jego bezpieczeństwo.
A do tego musimy wiedzieć, gdzie jest.
Ja pieprzę. Jest z kumplami w mieście.
Jak zarabia?
Potrzebujemy nazwisk i adresów.
-Spróbujcie z Mią Thomas. -Dobrze.
-Kto to? -Mieszkała na dole.
Byli parą.
-Gdzie teraz mieszka? -Nie wiem.
Spytajcie jej matkę.
Pod ósemką. Idę się wysikać.
Oczywiście.
Czyja to sprawa?
Karen. To nie jej wina.
Za nami ciężkie dwa tygodnie.
Powiem synowi, żeby go nie porywali.
Serio? Bo ja się nie znam na twojej pracy.
Dobrze ci poszło, Rob. Dzięki.
Naprawdę.
Wiesz, że możesz wziąć wolne.
Strzelam, że dorabia jako klaun.
Gaz rozweselający. Ma więcej? Nie pogardzę.
Robisz zdjęcia? Po kiego?
-Mówię do ciebie. -Spokojnie.
Po co robisz fotki?
Głucha jesteś?
Uspokoisz się?
-Uspokoisz się? -Tak.
Pieprzona suka.
Dzwonię na policję.
Jesteś cała?
Jak to zrobiłaś?
Nie mam pojęcia.
Zrób coś dla mnie.
Nie ruszaj się.
Przez sekundkę.
Umiera?
Musi tylko coś zjeść.
Bez pszczół wyginiemy.
Bez nich nie będzie plonów. Bez plonów – żywności, a bez niej – nas.
Moja siostra ma alergię na pszczoły.
Jeśli ta ją użądli,
będzie na ciebie.
Miłe uczucie.
To drobiazg. Pomagam jednej istocie,
nie szkodząc drugiej.
Dwa tygodnie temu celowo przejechałem psa.
Dla pewności przejechałem po nim raz jeszcze.
Należał do czteroletniej dziewczynki.
Jesteś tam?
Tak.
Przepraszam, nic nie słyszałem.
Bo nie wiem, co powiedzieć.
Zaskoczyłeś mnie.
Prawie go straciliśmy.
Raczej ja.
Tak, wiem.
Wiem, dlaczego ignorujesz moje telefony. Spieprzyłem.
Ale... chcę spróbować jeszcze raz.
Dla niego czy dla mnie?
Dla was obojga.
Pomyślałem,
że pojedziemy do domku twojej mamy.
We trójkę.
-Jest zarezerwowany. -To odwołaj.
Powiedz, że macie problem z wilgocią.
Mamy problem z wilgocią.
Widzisz? Nawet nie musisz kłamać.
Daj mi to przemyśleć.
-Pa, Mike. -Pa.
Cześć.
-Przepraszam. Jest późno. -Nie szkodzi.
-Myślałam, że wróciłeś do miasta. -Wróciłem.
Na chwilę.
Chciałem ci to dać.
Co to jest?
Przesłuchanie Isaaca. Na prośbę psychiatry.
Mówiłeś, że nie możesz mi tego dać.
Bo nie mogę,
więc nie zgub tego.
I nie rób kopii.
Dziękuję. Oczywiście.
Daj mi znać, co powie psychiatra. Dobrze?
Dobrze.
Wejdziesz?
-Chciałem cię o coś spytać. -Cholera!
Wejdź.
Ja pierdolę.
No i popsuty.
-Cóż... -To...
To chyba nie najlepsza pora.
Owszem.
Teraz mi nie uciekaj. To twoja wina.
Wiem. Przepraszam.
Teraz musisz nam zrobić kolację.
-Serio? -Oczywiście.
-Co zjecie? -Nie jestem wybredna. Isaac lubi homary.
O co chciałeś spytać?
O dom Slade'a.
Mówiłaś, że odgadłaś szyfr do sejfu.
Lubił muzykę klasyczną. 1812.
W sumie proste.
A skrzypce?
Spytałaś, czy trzymał skrzypce nad schodami.
Przepraszam, pewnie nie chcesz o tym myśleć.
Pamiętałam to.
Byłaś tam wcześniej?
Nie. Ale teraz to pamiętam. Mam wrażenie,
że to wspomnienie istniało już wcześniej.
Co jeszcze pamiętasz?
Pamiętam dom,
to okropne pomieszczenie w piwnicy.
Nieżyjące dziewczynki ze zdjęć,
wyciągane z wody.
To się nie wydarzyło.
One żyją.
Rozmawiałem z nimi.
Czasami pamiętam coś źle.
Cześć, kochanie.
Wszystko gra?
Zimno mi.
Zimno?
Chodź tu.
Nie jesteś zmarznięty.
Pamiętasz detektywa Dhillona?
Witaj.
Męski uścisk dłoni?
Przybij.
Wierzchem. I trzy razy. Raz, dwa, trzy.
Wybuch. Przytrzymaj.
Piątka.
To tajny policyjny uścisk dłoni.
Nie mów nikomu, że ci go pokazałem.
-Dobrze. -Dobrze.
Jesteś teraz moim tajniakiem.
Musisz mieć na oku mamę.
Niech unika niebezpieczeństw.
Na przykład gotowania.
Słyszałem, że gorąca czekolada pomaga się rozgrzać.
Cała mnóstwo gorącej czekolady.
Dobrze.
Wiesz co?
Nakryj do stołu, to dostaniesz czekoladę.
Ja coś zamówię, bo jestem bezużyteczna.
Zjesz z nami chińszczyznę?
Nie mogę, ale dzięki.
Na pewno?
Mam sporo pracy. Wcześnie zaczynam.
Daleko mieszkasz?
W mieście. Godzinę drogi stąd.
Jechałeś taki kawał?
Miło było cię zobaczyć.
Ogarnąłeś jak zawodowiec. Brawo.
-Dbaj o mamę. -Dobrze.
Detektywie.
-Ravi. -Ravi.
Nie powinnam o to prosić.
-Możesz mi kazać spadać. -Spadaj.
O co chodzi?
Mam w pracy taki przypadek.
Chłopak... ma 17 lat.
Aiden Stenner. Matka nie widziała go od kilku dni.
Może ćpać.
-Tak. -Ma koleżankę Mię.
Mia Thomas. Zapiszesz?
Zgłosiłaś to?
Tak, ale nie wiem, jak to traktują.
To tylko nastolatek z dziewczyną.
Dlaczego się martwisz?
Taką mam pracę.
Popytam. Zobaczę, kto dostał sprawę.
Może coś przyspieszę.
-Dzięki, -Żaden problem.
Przepraszam za kolację.
Masz za co.
Zaczekaj. Wybrzydzaj, a nic ci nie zostanie.
-Już prawie! -Jasne.
Zaczekaj chwilkę.
Pospiesz się, bo już prawie gotowe.
-Wyciągam. -Pięknie pachnie.
-Zostaw. -Daj spróbować.
-Nie dam ci. -No dobra.
Lepiej niż Gordon Ramsey.
Jeszcze? Już ci wystarczy.
-Ile chcesz? -Napoje.
Nie...
Gnojek pieprzony.
Co?
Już wiem, po co ci mój wóz.
-Jest niepozorny. -Bzdura.
Bałeś się, że ktoś ci porysuje twoje cacko.
Nie masz ubezpieczenia?
Bo to nie jest sprawa służbowa.
Wiem, co robisz.
Daj spokój, góra pięć minut.
Tak to ma teraz wyglądać?
Będziesz tańczyć, jak ci zagra?
-Kto? -Wiesz kto.
Baba Wanga i demoniczne dziecko.
-Twoja panienka. -Nie jest moją panienką.
Odwal się.
-Co? -Mieszkasz tutaj?
-Może. -Szukamy Mii Thomas.
Widziałeś ją?
Mia!
Czego chcecie?
Ty jesteś Mia?
Znasz Aidena Stennera?
Kim jesteście?
Nie ma kłopotów. Pytamy z troski.
-Jesteście z policji? -Nie ma kłopotów.
Tylko ty tu mieszasz, prawda?
-Tak. -Kim są pozostali?
-Znajomymi. -Sporo ich.
Śpią u ciebie?
-Nie przeszkadza ci to? -Mia, zamknij jebane drzwi.
Aidena tu nie ma.
Nie.
Odejdź.
Założę się, że ją wykorzystują.
Jak myślisz, ilu tam pomieszkuje?
Zbyt wielu. Nic nie zdziałasz.
Jest sama wśród bandy szumowin.
Na porysowanym aucie się nie skończy. Pomyśl.
-Ty jesteś od myślenia. -Nie powinniśmy tu być.
-Zignorujemy to? -Nie, postąpimy właściwie.
Powiem, że dostaliśmy donos.
Zgłoszę to po południu. Co robisz dziś wieczorem?
Chili con carne.
Pieprzyć to.
Nigdy nie lubiłem chili Belli.
Nie mów jej.
Ładny zegarek.
Dostałeś od mamy?
Jest zepsuty.
Widzę. Pasek jest uszkodzony.
Pamiętasz, jak to się stało?
Zahaczył o okno.
Zahaczył?
Wtedy, gdy wspinałeś się do domu?
Mama mówi, że zwykle go nie nosisz.
Ktoś ci kazał go założyć?
-Czy chciałeś? -Mama lubi, jak go noszę.
Chciałeś ją uszczęśliwić?
Isaac, jak znalazłeś dom?
Pieszo.
-Kto był w domu? -Nikt.
Spędziłeś tam dwie noce sam?
-Gdzie spałeś? -Na podłodze.
Spałeś tam, a potem wyszedłeś.
Dlaczego?
Było mi zimno.
Ciągle mówi, że mu zimno.
Nigdy tak nie mówił. Bywał zmarznięty,
szczękały mu zęby, ale nigdy tego nie mówił.
Jakby...
Jakby go to złościło. Jakby tego nie chciał.
Pamiętasz, jak mama cię znalazła?
Jak się wtedy czułeś?
Nie wiem.
Można płakać i ze szczęścia, i ze smutku.
Płakałeś, bo byłeś szczęśliwy?
Pamiętasz, dlaczego byłeś szczęśliwy?
Znała mnie.
-Z czym masz? -Z pastą rybną.
Strasznie capi.
Chcesz?
Bella też nie lubi.
Nie pozwala mi ich jeść w domu. Muszę w pracy.
-Co powiedziała o nadgodzinach? -A jak myślisz?
Wezmę jej jakieś kwiaty.
-Udobrucham ją. -Też powinienem?
Ja cię namówiłem.
Nie musiałeś namawiać.
Tam jest czyjaś córka.
-Ma z 20 lat. -Jest dzieckiem.
Ty nie chciałeś mieć dzieci?
Rozmawialiśmy o tym. Uznaliśmy, że mamy dość zmartwień.
Jesteśmy szczęśliwi we dwoje.
-A ty? -Może kiedyś.
Najpierw muszę kogoś znaleźć.
To przestań tak spędzać wieczory.
Taka praca.
To raczej nie sprzyja romansom.
Siedzisz w samochodzie z dziadem, od którego wali rybą.
-Pewnie myślą, że mnie dymasz. -Ja pierdolę.
Zgłoszę to.
Nick, zaczekaj.
Mówi detektyw Dhillon.
Wzywam wsparcie na Drakeford Lane. Budynek Matson Tower.
Halo? Kuźwa. Halo!
Policja!
Mia!
Ani mi, kurwa, drgnij!
Ani drgnij!
Leż!
Wstawaj! Już, kurwa!
Lubisz bić dziewczyny?
Lubisz, chuju zasrany?
Ruchy!
-Ty chuju! -Wal się!
No dawaj!
Dawaj!
Dalej!
Dawaj!
Kurwa!
Wiesz, z kim zadzierasz?
Odpierdol się!
Jesteś zatrzymany.
-Już po was! -Nic nie mów.
-Spierdalać! -Morda.
Stul ryj!
Przestań.
Przestań!
Co się stało?
-Dlaczego to robiłeś? -Nie wiem.
Miałeś zły sen?
Co ci się śniło?
Myśli, że to jego dom.
Kto?
Zimno mi.
Kochanie.
Przykro mi. Włączę ogrzewanie.
Nie powinniśmy tu być.
Do mieszkania wróciliśmy około 22.30,
chcąc znów porozmawiać z panią Thomas.
Wtedy zauważyliśmy zdarzenie.
Napastnik złapał ją za włosy,
cisnął nią o ścianę i wciągnął do środka.
Nie, zgłosiłem to.
Sierżant Holness postanowił interweniować.
Wedle mojej opinii trwała napaść.
Trwała napaść. To moja opinia.
W tym momencie nie zważał na swoje bezpieczeństwo.
Na miejscu byliśmy tylko my dwaj,
podjąłem decyzję.
-Wszedł tam nieuzbrojony. -Nieuzbrojony.
Napotkał tam
agresywny opór uzbrojonych członków gangu.
Zaatakowali mnie nożem.
-Podniosłem łom. -Łom.
To nic niezwykłego.
Gangsterzy często przechowują broń
na wypadek ataku wrogiego gangu.
Miałem farta.
Użycie siły było zasadne.
Podjął słuszną decyzję.
Niepotrzebnie się wahałem.
Skończyliśmy?
Wiem, że wiele przeszła.
Chcę tylko zadać kilka pytań.
To zajmie chwilę.
Mia.
To pani z opieki społecznej.
Chce z tobą pomówić.
Herbaty?
Nie, dziękuję. Ja tylko na chwilę.
Witaj.
Jak się czujesz?
Dobrze znów być u mamy?
Chcę porozmawiać o Aidenie.
Ponoć byliście blisko.
Nie wiem, gdzie jest. Nie ma sensu pytać.
Wiesz, do czego są zdolni ci ludzie.
On nie chce pomocy.
Też nie chciałaś.
Daję ci szansę, byś mogła postąpić słusznie.
Czas się kończy.
Musimy znaleźć Aidena dzisiaj, przed burzą.
Wiem, że się boisz.
Ale jesteś bezpieczna.
Tego pani nie zagwarantuje.
Mogę zagwarantować, że jutro tego pożałujesz,
bo będzie za późno.
Dobrze.
Speed Kings.
Stary tor gokartowy w Runford Estate.
Najlepiej szukać w Speed Kings.
Podaj mi tę brązową.
Co to jest?
-To lukrecja. -Lukrecja?
Kto kupi świecę z lukrecji?
Już ci mówię.
Mary Dean, 43 lata, Abbot's Road.
No dobrze, Mary Dean!
Ile jeszcze?
Cztery zamówienia. Potem zrobimy kolację.
My? Prawie mi dłoń odrąbali.
Bzdura. Przestań się użalać.
Podaj cytrynową.
Ostrożnie, niezdaro jedna!
Zostałem ranny na służbie i taką dostaję wdzięczność?
Prawie tam zginąłem.
Pachnie jak cytryna.
Bella?
Przepraszam.
Musisz przestać.
Wiem.
O której wrócisz?
Nie jakoś późno. Chyba.
Nie ma sprawy. Miło, że wpadłaś.
Tu masz książkę, możecie poczytać. Albo włącz mu telewizor.
Świetny pomysł.
Tu masz lody na deser.
Je tylko truskawkowe, nie pytaj.
Czyli tatuś zje sobie czekoladowe.
Czekoladowe już zjadłam. Masz waniliowe.
Co?
Wanilia? Nudy.
Isaac...
co jakiś czas się uśmiecha.
Poopowiadaj mu suchary, spodoba mu się.
Nie znam żadnych sucharów.
Same wyśmienite dowcipy.
Śmiej się z żartów tatusia, dobrze? Pa, słonko.
Do później.
Wiesz...
Polubiłaś nową lekarkę, nie?
-Dr Bennett? Tak. Jest świetna. -No.
Może też mógłbym przychodzić na wizyty? Zaangażować się.
No pewnie.
Super.
-Pa. -Pa.
Ty gotujesz czy ja?
Tak myślałem.
Dobra.
Siedzi dwóch żołnierzy w czołgu. Jeden mówi: „Walniemy po lufie?”.
Wiesz, co to jest czołg? I lufa?
Tak? Dobra.
Może to i suchar, ale mógłbyś się uśmiechnąć.
Mama mówi, że płakałeś, gdy cię znaleźli.
Chcesz o tym pogadać?
Umiem słuchać.
Mam duże uszy.
Widzisz?
Naprawdę nic cię nie obchodzi, prawda?
Męczysz się czasem?
Czujesz głód albo pragnienie?
Przejąłbyś się, gdybym ci to zabrał?
A teraz?
Chcesz to z powrotem? Chcesz?
Nie. Tak myślałem.
SPEED KINGS - TOR GOKARTOWY
Zostaw to. Mieliśmy się nie wychylać.
-Ty jesteś Aiden? -A pani to kto?
Aiden Stenner?
Nie znam go.
Mam na imię Lucy.
Rozmawiałam z twoją mamą. Martwi się.
Poważnie. Opieka społeczna?
Ja pieprzę.
Nie powinieneś tu dziś handlować.
Kto mówi, że handluję? Niczym nie handluję.
Dobra. Słuchaj, zapłacę ci.
Mam 200 funtów w gotówce. Bierz. Nie pytam.
Wróć tylko do domu.
Nie wychodź.
Dwie stówki to kieszonkowe.
Ja chętnie wezmę.
Nie powinniście tu być.
-Nie kombinuj. -Próbuję pomóc.
-Dlaczego? -Taką mam pracę.
Chronię dzieci.
Serio? Wyglądam, jakbym, kurwa, ochrony potrzebował?
Nie potrzebujesz tego. Po prostu idź do domu. Proszę.
Zabierz jej ten hajs, masz kosę.
Zamknij mordę.
Nie jesteś złym człowiekiem.
Decydujesz, kto jest dobry, a kto zły?
Masz 17 lat, Aiden. Przed tobą całe życie.
Co to jest?
To nie McDonald's!
Zostań, gdzie jesteś.
Co to, kurwa, było?
Do kogo dzwonisz?
Pytam o coś!
Pieprzyć to.
Odłóż ten telefon.
-Nie skrzywdzisz mnie. -Nie?
Dlaczego?
Bo właśnie ocaliłam ci życie.
Biegnij do domu. Nie zatrzymuj się.
Detektyw Ravi Dhillon.
Nie mogę teraz odebrać.
Jeśli to ważne,
zadzwoń na posterunek w Hartvalley, 01632960555.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Za 200 metrów skręć w lewo.
Mówi detektyw Ravi Dhillon. Wrzućcie mi blachy na bęben.
N-4-3-6-W-N-T.
Potwierdzam. N-4-3-6-W-N-T.
Zgadza się.
Nie ma go w bazie danych.
Wszystko się wiąże.
Twoje sny,
twoje wspomnienia.
Wszystko, co się dzieje,
co się nie dzieje i co się wydarzy.
Ty, ja, on, Isaac.
Nie wiem, co się stało z twoim synem,
ale mogę się domyślać.
-Śmiało. -Nie uwierzysz mi.
Jeszcze nie.
Musisz dorównać mi szaleństwem.
Taki ma pan plan?
Niepoczytalność?
Byle uniknąć więzienia.
Nie obchodzi mnie, co się ze mną stanie.
Prędzej czy później jakoś się zabiję.
Nie będę powstrzymywał.
Będzie pan.
Jest pan dobry.
Dlatego to nie praca dla pana.
Nie bywa pan nocą w domu.
Udaje pan, że się nie boi,
ale jest przerażony i zagubiony. Okłamuje sam siebie,
próbując zgrywać bohatera.
Ale żaden z pana bohater, prawda?
Zjechał na szóstce.
Numer drogi?
Nie wiem.
Na południe?
Sprawdź to i zgłoś.
Jesteś tego pewien?
Nie możemy go zgubić, Nick.
Nick?
A jak nie spodoba mu się, że go śledzisz?
Nie zobaczy mnie.
Cholera.
Jesteś?
BRAK SYGNAŁU
Połóż ręce na samochodzie!
Nie powinno cię tu być.
Nie chcesz tego.
Odsuń się, Dhillon.
Nigdy wcześniej cię nie zabiłem. Niech tak zostanie.
Jeszcze.
Wystarczy.
To się źle skończy.
Masz rację.
Chyba że Stenner umrze.
Co wiesz o Aidenie Stennerze?
Zakończyłbym jego cierpienia,
gdyby nie ona. Gdybyś ty mnie nie śledził.
Teraz zginie ktoś jeszcze.
Nikt nie musi ginąć.
Odłóż broń. Porozmawiajmy.
Rozmawiamy, ale mnie nie słuchasz.
Jak zwykle.
Co ty robisz?
-Czekam. -Na co?
„Nigdy wcześniej cię nie zabiłem”.
Tak mi pan wtedy powiedział.
„Jeszcze cię nie zabiłem”. To miałoby sens.
Ale powiedział pan „nigdy wcześniej”.
Trzeba było posłuchać.
Szkoda. Mogłem powstrzymać ten chaos.
A teraz obwinia pan mnie.
Łatwiej winić mnie niż siebie.
-Za co? -Za to, co się stało
po burzy.
To wszystko, co mam.
Szukali cię u Mii, nie?
Nie wiem.
To mnie martwi.
Trzech naszych siedzi, mordo.
-Z kim gadasz? -Nie jestem kapusiem.
Mia mówi, że chcesz odpuścić. To prawda?
Człowieku, zapłaciłem ci.
Powiem ci, ile mi, kurwa, wisisz.
Co to?
Nic.
Pokaż.
-Używasz? -W razie potrzeby.
Jak chcesz odpuścić, musisz wyrównać rachunki.
Chuja słyszę!
Tak. Wyrównam rachunki.
No kurwa, miód na moje uszy.
A komóra na kartę?
Tyler cię wkręcił, nie?
Ten pies rozjebał mu nogę, a potem go zwinął.
Policyjna brutalność, jak dla mnie.
Robią, co im się podoba. Nie boją się odwetu.
Nie wiedzą, że mamy jego dane.
Znamy jego adres.
Pójdziesz tam i wyrównasz rachunki.
Dobrze.
Proszę.
Tak lepiej?
Jeśli zmarzniesz, powiedz, a to włączę.
Tylko mi się nie rozchoruj. Dobrze się czujesz?
Zimno mi.
Wiem. Przyniosę ci koce. Zaczekaj.
Hej, Rob. Co tam?
Kate złożyła skargę. Mówi, że ją zaatakowałaś.
-Żartujesz. -Chciałbym.
Przedstawiłem im swoją wersję, ale...
Chcą cię zawiesić.
Będę ci płacił, dopóki tego nie wyjaśnią.
Nawet nie wie, że ocaliłam jej syna.
W sensie?
Nieważne.
To już bez znaczenia. Dzięki za informację.
-Doceniam. -Porozmawiamy jutro.
Na pewno wszystko gra?
Tak.
Dobranoc, Rob.
No dobrze, zaraz cię ogrzejemy...
Isaac, co ty wyprawiasz? Grzejnik jest gorący!
O nie, kochanie.
-Zimno mi. -Boże.
Dlaczego się śmiejesz?
To nie jest śmieszne. Dlaczego się śmiejesz?
Siedzi dwóch żołnierzy w czołgu. Jeden mówi:
„Walniemy po lufie?”.
-Żartujesz. -Mówię poważnie.
Chciałbyś napisać książkę?
E-maila piszesz dwa dni.
-Mam co opowiadać. -Chyba w pubie.
Musisz się postarać.
Co z ochroną?
Praca na nocki i niebezpieczna.
Może zacznę wypychać zwierzęta.
Chodź tu.
Nie musisz niczego robić.
Nie mogę przejść na emeryturę.
Stracilibyśmy na tym.
Bella?
Co to było?
-Co? -Nie wiem.
Zamknąłeś tylne drzwi?
-Chyba tak. -Chyba czy na pewno?
Na pewno. Daj spokój.
Padam z nóg. Chodźmy spać.
Kocham cię, Nick.
Ja ciebie też.
ZROBIĘ TO JUTRO
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger