SPRZEDANO
Isaac?
Co się stało?
-Nie ma Isaaca. -Co?
Ktoś był w domu.
Isaac!
DIABELSKA GODZINA
Współczuję, że cię to spotkało.
Stałaś na ulicy, krzycząc jego imię.
Nadal tam byłeś?
Martwiłem się o ciebie.
Nic się nie równa ze strachem przed utratą dziecka.
Tyle pytań w głowie.
„Czy on żyje? Czy cierpi?”
Ja...
chciałem ci pomóc.
Chciałem...
Chciałem ci powiedzieć.
Co takiego?
Nie tknąłem twojego syna.
Obiecałeś, że powiesz mi prawdę.
Powiedziałeś, że jeśli tu przyjdę, wszystko wyjaśnisz.
-Wyjaśniam. -Nie.
Pieprzysz. Wiemy, że to ty.
Oni wiedzą.
Na jakiej podstawie?
Miałeś obsesję na punkcie Isaaca.
Wszędzie wypisywałeś jego imię.
To wyjątkowy chłopak.
Co to, kurwa, ma znaczyć?
Lucy, nie wychodź. Proszę.
-Nie daj się zwieść. -Dlatego nam przerwałeś?
-Odpocznij. -Chcę odpowiedzi.
Nie powinnaś tam nawet być.
-Jeśli spróbuje... -Nie zrobi tego.
-Jeśli coś ci się stanie... -Bez obaw.
Ravi, w porządku.
Daję radę.
Zrób przerwę.
Wrócę tam z tobą.
Nie spodoba mu się to.
I dobrze.
Ravi, dziękuję.
Nic nie zrobiłem.
Zaufałeś mi.
Niewielu ludzi by to zrobiło.
Cieszę się, że padło na ciebie.
Że to tobie przydzielono tę sprawę.
A ja nie.
Pani Chambers?
Porozmawiajmy na dole.
Mogę nagrywać?
Aktywowaliśmy system Child Alert.
Do rana Isaac będzie w każdej gazecie.
Drogi są zablokowane, policjanci są w terenie, mamy monitoring.
Kimkolwiek jest ten człowiek, nie zdoła się ukryć, obiecuję.
-Czy on... -Proszę?
Czy on go skrzywdzi?
To jej praca. Logiczne.
Zabrała psycholowi dziecko i gość się mści.
Być może. Nasi ludzie badają stare sprawy.
Spory, zażalenia. Znajdziemy związek.
Na pewno?
Bo naskrobał jej imię na ścianie, a wy nic nie zrobiliście.
Szukaliśmy Lucy Chambers.
W dokumentach ma pani inne nazwisko.
To nie wymówka, tylko wyjaśnienie.
Spóźniliśmy się.
Bardzo mi przykro.
Jeśli mamy znaleźć Isaaca, musimy zidentyfikować porywacza.
Znała pani jedną z jego ofiar.
Shane Fisher.
A Harold Slade?
Powinien się zabić.
Proszę?
Harold Slade.
Harold Slade nie żyje, pani Chambers.
Znała go pani?
-Nie wiem. -Jest w szoku, a pan nie pomaga.
-Szukajcie go. -Nasi ludzie to robią, panie Stevens.
Identyfikacja pomoże nam zawęzić poszukiwania.
Chce pani zrobić przerwę?
Ciężko rozczytać,
ale imię Isaaca pojawia się kilka razy.
Co tu jest napisane?
Chyba „Isaac jest wolny”.
Co to ma znaczyć?
Może cytuje Pismo Święte.
W Biblii ojciec przywiązał Izaaka do ołtarza.
To zegarek Isaaca.
Dlaczego...
Dlaczego ma zdjęcie zegarka Isaaca?
To na pewno jego zegarek?
Był tutaj. W torbie.
-Na pewno go nie nosił? -Nigdy go nie nosił.
Zegarek nie chodził.
Brakuje czegoś jeszcze?
Niczego nie widzę.
Po co zabrał zegarek?
To musi coś oznaczać, prawda?
Gdyby chciał go skrzywdzić, nie brałby zegarka.
To znowu biuro prasowe.
Potrzebuję aktualnego zdjęcia Isaaca.
Dobrej jakości.
Chciałbym pokazać jego twarz w telewizji, Internecie, gazetach.
Reszta zostaje między nami.
To znaczy?
Slade, Fisher. Nie ujawniajmy powiązań.
Dlaczego?
Skupmy się na Isaacu, a łatwiej go znajdziemy.
Wszystko w porządku?
Sylvio, jest ci za gorąco?
Oglądamy teleturniej.
Głupiutkie te dziewuchy.
Henryk VIII.
Widzisz? Mówiłam.
Nie wiedziałaś.
Kiedy mam podać deser?
-A jaki to? -Jabłecznik.
Nie.
Podziękuję.
Mam zrobić coś jeszcze?
Motyl.
Nie.
To motyl!
Głupia.
-Włączę telewizor. -Nie przełączaj.
Tylko go włączę.
Który z owadów to też nazwa stylu pływackiego?
Komar?
Obawiam się, że motyl.
Stacy zgarnia pulę, czyli 720 funtów.
Widzisz? Mówiłam.
Motyl.
Nie wiedziała.
Trzydzieści dwa komentarze, dwa lajki, jedno „wow”, 14 smutnych buziek.
Smutne buźki?
Nienawidzę Facebooka.
Co robisz?
-Pracuję. -Poważnie?
Daj spokój.
-Co mam zrobić? -Możesz iść do łóżka.
-Praca może zaczekać. -Nie.
Może. Chodź tu, Lucy.
-Chodź. -Mike, przestań. Nie.
Nie wiem, co robić.
Już dobrze.
W porządku.
Już dobrze.
Chodźmy do łóżka.
Mike.
-Mike. -Co?
Co ty tu robisz?
Zaginął nasz syn.
Teraz to nasz syn?
Nie kochasz go ani nie spędzasz z nim czasu.
Nie. Nie będziesz tego robić.
Nie możesz mnie pocieszać.
A jeśli nagle tu wejdzie?
Co wtedy?
Uściskasz go i powiesz, że wszystko w porządku?
Luce, boję się tak samo jak ty.
Nie, bo go kocham, a on zniknął.
A ty nie masz prawa zabierać mnie do łóżka.
Nie potrzebuję tego od ciebie.
Dobrze.
Kurwa. Prześpię się w salonie.
Nie.
Idź do domu.
Proszę.
Nick?
Co ty tu robisz?
Pracuję.
Próbuję. To cholerstwo mi nie daje.
-Nie zamknąłeś dowodowej. -Wybacz.
Wszystko w porządku?
Nie przychodzisz tu przed ósmą.
Porwano dziecko. To pierwsza doba.
-Mam sobie pospać? -Nie o to mi chodziło.
Bella nie sądziła, że się nadaję.
Mówiła, że nie dostrzegłbym schematu w wycinance.
Czasem myślę, że ma rację.
To sprawa dla twojego mózgu.
Powiedz mi. Co przegapiłem?
Ofiary nie są powiązane.
Różne zbrodnie, różne motywy.
Sprawa może mieć z dziesięć lat.
Żadnego schematu. Czysty chaos.
No to masz kolejną zmienną.
Oznaczoną w raporcie.
Ktoś wyrzuca syf w wąwozie.
Latami, nie złapano go.
Ale parę tygodni temu strażnik zobaczył i zgłosił wóz.
Opis pasuje do naszego nissana.
-Kto to zauważył? -Courtney i Dorse.
Mało materiału, ale...
Mówiłeś...
Mówiłeś, że to mogą być mapy.
Ta pasuje do układu dróg.
Widzisz tę linię? To wąwóz. I cieniowanie.
No cóż.
To las, prawda?
Czy mi się wydaje?
Jeśli tak, to mnie też.
Przepraszam, nie wiem, czemu przyszłam.
Byliśmy umówieni.
Wsiadłam i przyjechałam.
Nie szkodzi.
Musisz zaufać policji. Dobrze?
Najlepsze, co możesz zrobić dla Isaaca,
to zadbać o siebie.
Będziesz musiała mu pomóc, jeśli...
Jeśli go znajdą.
Gdy.
Wiem coś.
Harold Slade.
Przeczytałam to nazwisko w gazecie i zapamiętałam.
Wiem, że coś dla mnie znaczy.
A może tylko tego chcesz?
Nie. Nie przyszłam tu na terapię.
A po co?
Chcesz, żeby imię coś znaczyło, żeby działać.
Pomóc.
Bezsilność jest najgorsza.
Kiedy usłyszałeś to nazwisko, chciałeś poczuć więź,
ale to coś jak déjà vu.
Mamy dwoje uszu, dwoje oczu i dwie półkule mózgu.
Gdy jedna przetwarza informacje szybciej niż druga,
jednocześnie przeżywamy i pamiętamy tę samą chwilę.
Dlatego czasem czujemy, że coś już zrobiliśmy.
Myślimy, że znamy nieznajomego.
Harold Slade trzyma skrzypce nad schodami w korytarzu.
Która strona mózgu mi to mówi?
Mogłaś to gdzieś usłyszeć.
-A może policja... -Ja...
Może to kolejne wspomnienie, które powiązałaś z Haroldem Slade'em.
Znam go.
Wiem, że go znam. Muszę powiedzieć policji.
Ale co?
Lucy, jak myślisz, co powiedzą?
Spałaś?
Idź do domu i odpocznij.
Jestem do dyspozycji.
-Temazepam. -Proszę?
Kilka lat temu przepisano mi temazepam.
Nie powstrzymał budzenia się,
ale pomógł mi się uspokoić.
Ma pani rację.
Muszę się przespać. Oczyścić głowę.
Temazepam ci nie pomoże. Zaufaj mi.
Mówiła pani, że może pomóc.
Proszę mi pomóc.
Część tych rzeczy jest stara.
Bardzo stara.
Seryjny morderca, seryjny śmieciarz.
Od tego się zaczyna.
Najpierw wyrzucasz pralkę w lesie,
potem dźgasz ludzi,
a potem, zanim się obejrzysz, porywasz dzieci.
Przepraszam.
Mogłem się mylić, mówiąc o braku związku.
A jeśli to ona stanowi ogniwo?
Lucy Chambers?
-Prowadzi sprawę Chloe Fisher. -Tak.
Jest matką Isaaca.
Jej nazwisko widniało na ścianie i mogła znać Harolda.
Ona nie wie, co wie.
Jest niestabilna, normalne.
Jeśli to prawda, łączy ze sobą ofiary.
Z wyjątkiem Jonah Taylora.
Co z nim? Co mi powiesz?
To jej stara lodówka, a to jej stara lokówka?
-Nick. -Tylko mówię.
Czujesz to?
To pies.
Debs.
-Co robisz? -To mogliśmy być my.
Zamknąłeś tylne drzwi?
Nikt tam nie wejdzie.
Musiałby minąć mnie.
Idź stąd.
Zostaw mnie!
-Poproszę papierosy. -Jakie?
Bez różnicy.
-Należy się 12,10 funta. -I zapalniczkę.
Wracasz do fajek?
Zaczynam.
Cholera!
Halo?
Dobry wieczór.
Wszystko w porządku?
Pani Chambers?
Minęła doba.
Wiem.
Rozmawialiśmy z pani mężem. Nie mamy nowych informacji.
Nic konkretnego.
Nie jest już moim mężem.
Mogę o coś spytać?
Śmiało.
Jest pan wierzący?
Niezbyt.
W co pan wierzy?
Nie wiem.
Chyba w naukę.
Logikę, schematy.
A inne rzeczy?
Inne rzeczy?
Duchy.
Los, cuda, szczęście...
Miłość.
Nigdy nie widziałem ducha.
A pani?
Nie wiem.
Przepraszam, już późno. Pewnie pana obudziłam.
Skądże.
Nie miałbym nic przeciwko, ale nie.
Dziękuję.
-Detektywie. -Tak?
Mogę zadać jeszcze jedno pytanie?
Czy Harold Slade trzymał skrzypce nad schodami?
Spóźniłam się.
Dlaczego drzwi są otwarte?
Sylvio?
Nie musisz wyłączać.
Harold kochał Czajkowskiego.
Piękny utwór.
Tak? Wciąż nie słyszę.
Chciałam go zabrać na Jezioro Łabędzie na urodziny.
W Pradze.
Kupiłam bilety bez jego wiedzy, ale...
Chyba coś podejrzewał.
Nic by mu nie umknęło.
Wiesz, jaki on był.
-Skąd go znałaś? -Proszę?
Mój mąż o tobie nie wspomniał.
Klub wioślarski. Mój syn był w drużynie.
Nie byliśmy na pogrzebie. Chciałam złożyć kondolencje.
Jak ma na imię twój syn?
-Isaac. -Isaac.
Jest w klubie wioślarskim?
Był. Przeprowadziliśmy się.
Naprawdę? Kiedy?
W zeszłym roku.
To krępujące. Czy mogę skorzystać z toalety?
Proszę.
-Przepraszam. -W porządku.
Na górze, trzecie drzwi po prawej.
CZAJKOWSKI I JEGO MUZYKA
OTWARTE
AKT NOTARIALNY
Pies wabił się Milo, doberman.
Śledczy twierdzą, że został przejechany.
Właściciele nic nie wiedzą.
Tylko tyle, że nie ma go od kilku dni.
Poza tym nic niezwykłego.
Skonfiskowaliśmy nissana kilka tygodni temu
z przebitą oponą i pogiętą felgą.
Musimy założyć, że podejrzany ma inny środek transportu.
Dlatego naszym priorytetem jest identyfikacja nowego samochodu.
Ukryliśmy kilka kamer w miejscu znalezienia psa.
Twierdzimy, że wraca w pewne miejsca.
Pani Chambers.
Proszę to zapisać.
Turnpike House, Paintmoor Lane, North Tamford.
Myślę, że Harold Slade miał pseudonim.
Kupił na niego nieruchomość w okolicy.
Wyślę panu kilka zdjęć... Dokumentów.
Jakich? Gdzie pani jest?
Miał je w sejfie.
W sejfie?
Znałam kod. To było 1812.
Jak uwertura.
Przepraszam. Nie rozumiem.
Powinien był się zabić.
Kto? Kto powinien był się zabić?
Slade miał sekrety. Nie wiem, o co chodzi.
Wiem tylko, że to ważne.
Turnpike House, Paintmoor Lane.
Widzimy się na miejscu.
Halo?
-Proszę tam nie jechać. -Masz pan adres?
-Tak. -Słucham.
Turnpike House, Paintmoor Lane, North Tamford.
Dobrze. Jadę.
Nie. Proszę posłuchać.
Proszę odetchnąć, wrócić do domu i dać nam pracować.
Cholera.
Co tam, Ellen?
Co? Jak to? Gdzie ona jest?
Kurwa, nie dziś.
Ellen, posłuchaj.
Nie, nie musisz informować policji.
Bo wiem, dokąd jedzie.
Mamo.
Co tu robisz?
Boże, zamarzniesz.
Musimy wracać.
Pójdziesz ze mną?
Boże, dziś nie mam na to siły.
Jeśli nie możesz usiedzieć na miejscu, przeniosę cię.
Rozumiesz?
Nie będę cię tu znowu gonić.
Wyglądasz jak moja córka.
Tak, wiem.
Byłaś w telewizji.
Mówiłaś o tych dziewczętach.
Mamo, wracajmy do samochodu.
Myślę...
że jesteś bardzo dobrą osobą.
Usiądziesz ze mną?
Popatrzymy na duchy.
Dlaczego tu przyszłaś?
Jest pięknie.
Tak.
Moja droga.
Nie płacz.
Co się stało?
Możesz mi powiedzieć.
Ktoś porwał Isaaca.
Nie ma go.
Kim jest Isaac?
Moim synem!
Mamo, porwali mi synka.
Już dobrze. Znajdziesz go.
Nie poddałaś się.
Tak mówiłaś.
W telewizji.
Pamiętasz, prawda?
Nigdy nie byłam w telewizji, mamo.
-Nie chcę iść. -Wiem.
Nie mamy wyjścia.
Przykro mi.
Gotowa?
Poradzę sobie.
Musisz się ogrzać.
Jak miło.
Jedziemy do domu?
Jeszcze nie.
Kto kupiłby taki dom?
Cóż.
Do remontu.
Trochę pracy i będzie igła.
Mając czas i pieniądze, można zarobić.
To nie wyjaśnia fałszywego nazwiska.
Jeśli to Slade'a, nikt o tym nie wiedział,
nawet żona.
Mam zdjęcia aktu.
Jeśli powiążemy to ze sprawą, zdobędziemy...
nakaz.
-Nadal potrzebny? -Nick.
Budynek był niepewny.
Może stanowić zagrożenie.
Solidna podstawa.
Zajrzę na górę.
Masz coś?
-Sewofluran. -Co?
Co to takiego?
Znieczulenie.
-A ty coś masz? -Same szczury.
Ponoć zawsze jesteśmy dwa metry od szczura.
Mówisz o pająkach.
-Tak? -To powszechne nieporozumienie.
Szczury nie są tak płodne.
Jak często je widujesz?
Nick?
To zegarek chłopca.
Już tu byłam.
Gdzie jesteśmy?
W porządku, mamo. Zostań w aucie.
Co chcesz zrobić?
Zgłoś to.
Sprowadź śledczych, psy, wszystkich.
To na pewno dobry pomysł?
Jeśli przyprowadził tu chłopca, może wróci.
Pani Chambers?
Co znaleźliście?
Nie powinna pani tu być.
Co znaleźliście?
Proszę iść do domu.
Chcę zobaczyć. Nie dotykaj mnie.
O Boże.
Gdzie on jest?
Dzwoń.
Wyjdźmy.
Isaac.
Pani Chambers.
-Isaac. -Przeszukaliśmy dom.
-Nikogo tu nie ma. -A tam?
-Gdzie? -Tam.
Pomóż mi z tym.
Skąd pani wiedziała?
Ja...
Potrzebujemy trzech ekip poszukiwawczych i zespołu z psem.
Chłopiec tu był.
Tak. Natychmiast.
Tak.
O Boże!
Pani Chambers, na górę.
Lucy! Na górę.
Zawołaj Holnessa. Powiedz mu...
Niech tu zejdzie.
Widzę cię.
Znalazłam cię.
Nie powinienem tu być.
Cóż, ja też nie.
Ja też nie.
Chodź.
Grzeczny chłopiec.
Jest.
Dobrze pan wygląda, detektywie.
Jak ci uciekł?
Isaac.
Miałeś go i pozwoliłeś mu uciec.
To mnie trapi, panie Shepherd.
Mówił pan, że zna się na swoim fachu.
-Jeśli to porywanie dzieci... -Nie.
-Zwykle nie. -Zwykle?
Raz na jakieś dziesięć lat.
Co się stało z Jonah Taylorem?
Czy on żyje?
Mam taką nadzieję.
Gdzie go zabrałeś?
Zarzucacie mi cztery zabójstwa, grozi mi dożywocie.
Co mi po zeznaniach?
Czyste sumienie.
Jest czarne jak noc.
Nic tego nie zmieni.
Nie powiem wam tego, co chcecie wiedzieć.
Powiem to, co musicie wiedzieć.
Co takiego?
Byłem przy zniknięciu Isaaca.
Wiesz o tym.
Obserwowałem was.
Widziałem, gdzie schowałaś klucz.
Wszedłem i przeszukałem jego pokój.
Dlaczego?
Do badań.
Czego szukałeś?
Potwierdzenia.
Znalazłem je.
Ale zjawił się twój były mąż i rozbił szklankę w kuchni.
Wyszedłem, zanim wróciliście.
Ale byłem blisko.
Słyszałem zamieszanie.
Co widziałeś?
Widziałem...
Jeśli nie ty zabrałeś Isaaca, to kto?
Nikt.
Nikt?
Nikt go nie zabrał.
Nie rozpłynął się w powietrzu, prawda?
Nie byłbym tego taki pewien.
Dom się nie zawalił, to już coś.
-To nie jest ściana nośna. -Zobaczymy.
Wygląda świetnie, słońce.
Dzięki. Jutro biorę się za strych.
-Żartujesz. -Co?
Nie usiedzisz przez minutę?
A co teraz robię?
Co się stało?
Co jest?
Zabierz Meredith na dół.
Chodź, skarbie.
Nie powinien tu być.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger