Otwieraj, bo rozwalę drzwi!
Wybiję szybę.
Pił.
Posłuchaj.
Normalnie taki nie jest.
Boisz się go, inaczej byś nie zadzwoniła.
Kurwa, posłuchaj mnie!
Chloe.
Kocham cię.
Chloe?
Otwórz drzwi.
Jestem głupia.
Wcale nie.
-Niepotrzebnie zadzwoniłam. -Chloe.
Mamusiu.
Już dobrze, kochanie. Wracaj do łóżka.
Tatuś wrócił.
Mamusia i tatuś muszą porozmawiać.
Dobrze?
Wracaj do łóżka.
Shane.
DIABELSKA GODZINA
Widziałem cię tamtej nocy, kiedy zabrali Shane'a Fishera.
Byłem tam. Stałem w tłumie.
Tyle lat cię szukałem. I znalazłem.
Z powrotem w mym życiu.
Jakimś pięknym zrządzeniem losu.
-Pięknym? -Znałaś go.
Shane'a.
Wiedziałaś, co zamierza zrobić.
Nie. Nie wiedziałam.
Tilly dobrze sypia?
Lucy, rzeczy, które ci dziś wyjawię,
zabrzmią nieprawdopodobnie.
Wysłuchaj mnie, a potem okłam.
Powiedz, że mi nie wierzysz.
Przekonaj mnie.
Dlaczego?
Jeśli pomyśli, że mi wierzysz,
weźmie cię za wariatkę.
Jeśli powiesz, że mi nie wierzysz, nic nie udowodni.
Spójrz na mnie.
Nie udowodni, że oszalałaś.
A jeśli oszalałam?
Mike?
Nie zasypiaj.
Wróćmy do poduszek z pierzem.
Oczy mnie swędzą.
To śpij we własnym łóżku. Chodź, już późno.
Wszystko gra?
Tak.
-Nic nie mówiłaś. -O czym?
O zeszłym tygodniu.
-Shane Fisher. -Co mam powiedzieć?
Nie podoba mi się, że przebywasz wśród takich ludzi.
Taką mam pracę.
I to mi się nie podoba.
-Od zawsze. -On nie żyje.
Jedno zmartwienie mniej.
Mówię poważnie.
Wiem.
Nie chcę być poważna.
Nie teraz. Nie z tobą.
Chcę pić wino, słuchać twoich sucharów
i może mieć pół orgazmu.
Pół?
Dwie trzecie.
Kocham cię.
Wiem.
Ale?
Nie potrzebuję, żebyś kochał mnie, tylko jego.
Próbowałem, ale bez wzajemności.
On cię kocha.
Uważasz, że jeśli mocno go pokochasz, to on to poczuje.
Nieprawda.
Nie naprawisz go.
Dlaczego królowa nie macha tą ręką?
Nie wiem.
Bo to moja ręka.
Kutas.
Mówię serio. Idź już.
Jezu!
Isaac? Co się stało?
W ogrodzie jest mężczyzna.
Gdzie go widziałeś?
Co robił?
Patrzył.
Boisz się?
Strach nie jest zły.
Nie wszystko jest prawdziwe.
Jesteś zimny.
Wracaj do środka.
ZABAWKI RIGBY'EGO
Wybierz, co chcesz.
Bez względu na cenę. Cokolwiek.
Śmiało, ja tu zaczekam.
Dzień dobry panu, co my tu mamy?
Sprawiamy kłopoty?
Jak się nazywamy?
Isaac Stevens.
Słynny Isaac Stevens.
Znowu psoci. Muszę porozmawiać z twoją mamą.
Ty nią jesteś.
Nie jestem.
Jestem stróżem prawa.
A teraz sio. Proszę mi się tu nie obijać.
Isaac, wróć, kochanie.
Żartowałam.
Mamusia żartowała.
KWIATOWI KUMPLE
Isaac, kupię ci wszystko, co zechcesz.
Wszystko. Rozejrzyjmy się.
Nie chcesz czapki policyjnej?
Dobrze.
Mogłabym być piosenkarką, co?
Tak jest.
Isaac, otwórz mamusi drzwi.
Szybko, bo mi ręka odpadnie!
Isaac.
Mam ci otworzyć nową zabawkę?
Proszę bardzo.
Nie będziesz się tym bawić?
Mamusia ci kupiła, więc się pobaw.
Proszę.
Pobaw się.
Idź do siebie.
To wszystkie dowody z motelu, które zebraliśmy w czwartek.
Brak nazwiska, ale to zapewne mężczyzna,
który zabił Harolda Slade'a i Shane'a Fishera.
Nie wiemy, kim jest. Nie wiemy, skąd pochodzi.
Nawet nie wiemy, jak wygląda.
Wiemy, że szuka niejakiej Lucy Chambers.
Pracy jest dużo, ale on zabił dwie osoby w ciągu dwóch tygodni.
Weźcie się za te pudła.
Pamiętajcie o opisywaniu dowodów.
Wszystko, co może sugerować
datę, godzinę czy nazwisko, do czerwonego pudła.
Zdjęcia drzew, poezja egzystencjalna,
rysunki pszczół, do zielonego pudła.
Jakieś pytania?
Tak.
Czemu nie na odwrót?
-Dlaczego? -Zielony jest dobry, czerwony zły.
Tak, ale czerwony podkreśla wagę,
jak czerwona flaga.
Zielony, czyli w porządku. Nie ma się czym martwić.
Zielony każe działać, a czerwony się zatrzymać.
Zatrzymanie to też działanie.
Jeśli widzisz czerwone światło, to działasz.
Nie. Raczej...
Miał na dysku dziecięce porno.
Nabazgrał na ścianie „Hobson”.
Tak nazywał się pluszowy miś Jonah Taylora.
To nie żart.
Do roboty.
Isaac, masz na sobie buty?
Isaac?
Co robisz, skarbie?
Na co patrzysz?
Nie wolno jej rysować na stole.
Na jakim stole?
Używasz wyobraźni, jak rozmawialiśmy?
Co widzisz?
Wie, że nie powinna tego robić.
Nie, nie i nie. Do wyrzucenia.
-Na pewno nie znasz tej osoby? -Na pewno.
Przyjrzyj się.
Nie wiem, kto to jest.
A on?
Nie mam pojęcia. Kim są ci ludzie?
Harold zginął w domu w poniedziałek.
Shane w czwartek w domu byłej żony.
-Obaj miejscowi. -Slade był z Tanford.
-Fisher z Gillington. -Nikogo tam nie znam.
A klienci, dawni znajomi?
Co to ma ze mną wspólnego?
Co to jest?
GDZIE JEST LUCY CHAMBERS
Podejrzany mieszkał w motelu przy 364.
To zdjęcie z jego pokoju.
Bez sensu.
Na pewno ich nie znasz?
Twój adres to Clinton Road 33. Zgadza się?
Zaparkujemy na zewnątrz radiowóz.
To środek ostrożności.
Nie jesteś tu jedyną Lucy Chambers.
Bez obaw. Będziemy w kontakcie.
Dziękuję za czas.
Za każdym razem wybiera tę samą zabawkę.
Musisz mieć pokaźną kolekcję.
Co z nimi robisz?
Nic.
Nic z nimi nie robi.
Chciałabym czegoś spróbować.
To wyda się proste, ale cierpliwości.
Isaac, pokażę ci kilka ilustracji.
Dobrze?
No dobrze.
Czy ta osoba jest szczęśliwa, czy smutna?
Smutna.
-A skąd wiesz? -Płacze.
W porządku. A ta osoba?
Boi się.
Tak. Wygląda na przerażoną, prawda?
Dobrze.
-A ta? -Jest zła.
Zgadza się, bardzo zła.
A ta?
-Szczęśliwa. -Zgadza się.
Dobrze. Tak, to szczęśliwa twarz.
Co cię uszczęśliwia?
Nie wiem.
A mamusię?
Co uszczęśliwia mamusię?
Frytki.
Dobrze. Frytki. Co jeszcze?
Co jeszcze?
-Muzyka. -Muzyka. Wspaniale.
A co ją smuci?
Ja.
Kurwa mać!
Dzieci co tydzień mają nowe siniaki.
Matka i jej facet wracają do domu pijani. Nikt nie zajmuje się dziećmi.
Podpada pod paragraf 47 jak nic.
-Kto się tym zajmował? -Karen.
Określono to jako dziecko w potrzebie, a to paragraf 47.
Byle uniknąć biurokracji.
-A to biedactwo... -Rozumiem.
Porozmawiam z Karen.
Spróbuję zadziałać z policją.
Dziękuję.
Przepraszam.
Jak się trzymasz?
Ciągle o tym myślę, a nawet mnie tam nie było.
Myślałam, że je zabił.
Byłam tego pewna.
Gdy zobaczyłam jego ciało...
ulżyło mi.
Czyjaś śmierć dała mi ulgę.
Dziecko przeżyło.
To dało ci ulgę.
Myślałam, że coś im zrobi.
Wiem, że by zrobił.
Cóż.
Masz dobry instynkt.
Dlatego siedzisz na wygodnym krześle.
To ma być wygodne? Współczuję twojej dupie.
Niektórzy mają gorzej.
-Dupa chociaż śpi cały dzień. -Nie rób tego.
-Czego? -Jesteś w moim biurze
i dajesz sobie klapsy.
Wcale nie.
Tak napiszę kadrom.
Trzymasz się?
Tak.
Rob. Kto jeździ fiatem punto?
-Chyba Tina. A co? -Stuknęłam go.
-Zderzak odpadł. -Mam jej powiedzieć?
Nie. Sama to zrobię.
Zabieraj tę śpiącą dupę na...
gówniane krzesło.
Na pewno tego chcesz? W tych okolicznościach
-możemy cię przenieść. -Nie.
To wciąż miejsce zbrodni.
Do kiedy?
Nie wiem.
Muszę porozmawiać z policją.
Wiedzą, kto to zrobił?
Przykro mi. Nic nie wiemy.
Muszę zadbać o wasze bezpieczeństwo.
Damy sobie radę.
Powinnam była go wpuścić.
-Groził ci. -Bo byłam samolubną suką.
Myślałaś o tym, żeby z kimś pogadać?
Nie potrzebuję rozmowy.
Chcę tylko do domu.
Przepraszam.
Siostra jest cudowna.
Ale tu nie ma miejsca.
Nie możemy tu spać.
Jak tylko Seb zasypia, mnie budzi ból w klatce piersiowej.
Jaki dokładnie?
Miewam... Jak to się nazywa?
Refluks?
Czuję się, jakby ktoś mnie dźgał w pierś.
O której godzinie?
Nie wiem.
O 23, może o północy? Co za różnica?
Żadna, wybacz.
Wrócisz do domu.
Pomówię z policją.
Cholera.
Lucy Chambers?
Tak.
Inspektor Ravi Dhillon.
I sierżant Holness.
Możemy zadać kilka pytań?
-Nie ma się czym martwić. -Oczywiście.
Proszę spojrzeć na to zdjęcie.
Zna pani tego człowieka?
Nie sądzę.
Nazywa się Harold Slade.
Coś to pani mówi?
A on?
Nie. Powinnam go znać?
Widziała pani kiedyś ten samochód?
Pani Chambers?
Już było ukruszone.
Gdzie go pani widziała?
Mieszkamy w Tambrook.
To odludzie.
Trzy lata temu zauważyliśmy w lesie czerwony samochód.
Jest tam ścieżka.
Ludzie czasem tam wyprowadzają psy.
Parkują i odjeżdżają, ale ten został.
To mała społeczność.
Wszyscy się znają. Ale nikt nie znał właściciela auta.
Mój sąsiad mówił, że w nocy widział, jak jeździ.
Pojawiało się w różnych miejscach.
Pewnego razu stało na końcu naszej uliczki.
Widziała pani kierowcę?
Nikt go nie widział.
To jedna z rzeczy...
Pani Chambers?
Wie pan...
Wyobraźnia potrafi płatać figle, prawda?
Pewnego dnia po prostu zniknęło.
Już go nie widziałam.
To na pewno ten wóz?
O co chodzi?
Skradziono go. Dlatego pytamy.
To było trzy lata temu.
Dlatego nie ma się czym martwić.
Bardzo dziękuję za poświęcony czas.
Powinieneś ją ostrzec. Coś może jej grozić.
Nie. Znalazł ją trzy lata temu i szukał dalej.
Co? Nie nadążam.
To nie jest Lucy Chambers, której szukał.
Nie mogą się obawiać o życie.
Musimy znaleźć właściwą Lucy Chambers przed nim.
-Panowie poratują. -Przykro mi.
Proszę.
-Dzięki. -Do usług.
Trzymaj się.
Przecież on to wyda na wódę.
A ja, na co bym wydał?
Co robiliście w szkole?
Dodawanie, ortografia, udawanie.
-Jakie udawanie? -Byłem kosmonautą.
Kosmonautą?
Było fajnie?
Nie wiem.
Poleciałeś na Księżyc?
Nie. To było udawane.
Jak Meredith? To też jest udawane?
Nie jest.
Pamiętasz dziewczynkę, którą widzieliśmy na jezdni?
Nazywa się Meredith.
Meredith Warren.
Meredith Warren, zbliż się.
Co powiedziałeś?
Meredith Warren, idź na górę i pomyśl o tym, co zrobiłaś.
Nie, skarbie.
Mówię o małej dziewczynce,
która mieszka na naszej ulicy.
Oni też tu mieszkają.
Na co patrzysz?
Przestań.
Zjedz kolację.
Włączyć muzykę?
Posłuchajmy muzyki.
ZAGINIONY JONAH TAYLOR WCIĄŻ POSZUKIWANY
Sekundkę.
Przepraszam. Co ma być na śniadanie?
Nie zjem tu śniadania. Zaczynam wcześnie.
Dziękuję.
„Zabawki mechaniczne czuły się lepsze. Patrzyły na inne z góry.
„Miały nowoczesne pomysły i udawały, że są prawdziwe”.
Na co patrzysz?
-Isaac? -Tam jest mężczyzna.
Jesteśmy tu sami.
Spójrz na mnie.
-Spójrz na mnie. -Przestań.
Przestań.
Na co teraz patrzysz?
Porusza się.
Udawanie nie jest miłe. Straszysz mamusię.
-On nie jest udawany. -Naprawdę?
To człowiek, którego widziałeś w ogrodzie?
Co teraz robi?
Obserwuje.
Obserwuje nas?
Nie wiem.
A teraz?
Jest tuż obok ciebie.
Nikogo nie ma. Widzisz? To tylko twoja wyobraźnia.
Idź spać, kochanie.
Dobrej nocy, pączuszku.
-Czołem. -Cześć.
-Zły moment? -Nie, skądże.
Akurat maluję.
-Pani... -Lucy.
Lucy? Spod siódemki?
Chciałam się tylko przywitać.
Powitać was w naszej dzielnicy.
No to witam. Jak trzeba.
Dzięki. Jestem Debbie.
Przepraszam. My...
nie pijemy.
Jasne. Przepraszam.
Wejdziesz na herbatę?
Muszę już iść. Chciałam się przywitać.
Gdybyście potrzebowali cukru czy coś...
Wspaniale, bo właśnie nam się skończył.
-Serio? -Nie.
-Kto pożycza cukier? -Nie wiem.
Jak coś, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
-Siódemka. -Tak.
Chyba jednak wproszę się na tę herbatę.
Lee już planuje remont strychu.
Wytrzymał trzy dni
i już zaczął szukać miejsca na schody.
Nie wytrzyma, jak czegoś nie rozwali.
-Na twój dom też miał pomysł. -Mój dom?
Siódemka.
Dawaliśmy za mało.
Ty najwyraźniej więcej.
Przykro mi.
No co ty. Jestem fatalistką.
Najwyraźniej tak miało być.
Mieszkacie tu we trójkę?
Na szczęście.
Jedno nam wystarczy.
Kocham córkę, ale dwóch czy trzech bym nie zniosła.
-Ile lat ma Meredith? -Siedem.
Ale ten czas leci.
-Chodzi do Lyle Hill? -Rushgrow Primary.
-Nie chodziła do Lyle Hill? -Nie. Twój syn tam chodzi?
Wybacz. Nie obrazisz się?
Halo?
Nie, maluję. Myślałam, że Lorraine...
Nie oszalałaś.
Nigdy tak nie myśl.
Wiem, że ci ciężko.
Wszystko wydaje się irracjonalne.
Niemożliwe.
Jesteś zdrowa na umyśle.
Nie wierz nikomu, że jest inaczej.
Nie jestem. Ty też nie.
Bynajmniej.
Jestem.
Swoje mam na sumieniu, wiem.
Byłem na twoim miejscu.
Zaczynasz sobie przypominać, Lucy. Wiem.
Ale nie chcesz ufać tym wspomnieniom.
Bo są do góry nogami. Tył na przód. Odwrotnie.
Każdy pamięta przeszłość. Jakim cudem pamiętasz przyszłość?
Pomogę ci zrozumieć.
To tylko gierki.
Nie, to nie gierki.
To, co robimy, jest ważniejsze, niż myślisz.
Wiem tylko, że cię zamkną
i nigdy więcej nie porozmawiamy.
Proszę, nie rób tego.
Co z twoim synem?
Isaac. Dlatego tu jesteś.
Nadal masz pytania.
Pomogę ci znaleźć odpowiedzi.
Oto on. Zrobi wszystko, co powiesz.
Wszystko, stary. Patrz.
Koleś.
Stań na jednej nodze.
Usiądź na ziemi.
Wstań.
Włóż palec do nosa.
Co ty odwalasz? Fuj.
Przywal sobie w ryj.
Jeszcze raz.
Mocniej.
-Mocniej. -Fin...
Jeszcze raz.
Mocniej!
ISAAC JEST WOLNY
Dzwoni kobieta z opieki społecznej.
Od sprawy Chloe Fisher.
Chce wypytać o nieruchomość.
-Niech Dorse się dowie. -Obiecałam, że pan oddzwoni.
Może to pana zainteresować.
-Dlaczego? -Bo nazywa się Lucy Chambers.
To jasne, że traktujemy gnębienie bardzo poważnie.
To była zwyczajna napaść.
Rozmawialiśmy z tymi szóstoklasistami.
Zrobili mu to szóstoklasiści?
-Mówią, że sam się pobił. -Co?
Jest podatny na sugestie.
Chłopcy chcieli sprawdzić granicę.
-Nie... -Kazali mu się uderzać, a on to robił.
Kto tak twierdzi?
Isaac.
-Mają wylecieć. -Pani Chambers.
Jeśli jakiegoś gnojka bawi podpuszczanie dziecka do bicia się...
Nikt tego nie lekceważy, zapewniam.
Próbujemy ustalić, co się stało.
Wie pani, co się stało. Isaac nie kłamie.
Tamten chłopiec zaprzecza.
Pani nie rozumie. Isaac nie kłamie.
Nie potrafi.
Ma bardzo bujną wyobraźnię.
Mówi pani, że to zmyślił?
Zanim podejmiemy działania, musimy poznać fakty.
Czy Isaac już się kaleczył?
Nie.
Samookaleczenie wymaga pewnych kroków.
To nie samookaleczenie.
Nie zrobił tego, bo chciał.
Zrobił to,
bo ktoś mu kazał.
Bo coś jest nie tak.
-Pedagog... -Co ma do tego pedagog?
Nie mówię o specjalnej trosce.
Byłam u każdego psychiatry w hrabstwie.
Wiem, że nie wymaga specjalnej troski.
Tylko że nikt nie wie, dlaczego się nie śmieje ani nie płacze
i nie przytula mnie, dopóki mu nie każę.
Ludzie...
Ludzie się samookaleczają ze złości, smutku lub poczucia winy.
On nie zna tych emocji.
Niczego nie odczuwa, bo nie potrafi.
Coś w nim...
nie działa, a ja nie umiem tego naprawić.
Jeśli wy nie możecie się nim zająć, znajdę kogoś innego.
-Przepraszam. -Moment.
Co to robi na twoim biurku?
Co to jest?
Co? To raport Lin w sprawie Webera.
Leżał pod twoim pudełkiem na lunch.
Ogarnij to.
Chryste!
Mogę jakoś pomóc?
Tak. Inspektor Dhillon, to sierżant Holness.
Szukamy Lucy Chambers.
Nie ma jej.
-Kiedy wróci? -Pewnie jest w terenie.
-Zapytajcie Roba. -Który to?
-Jest na spotkaniu. -Kiedy wyjdzie?
Możecie zaczekać.
-Czy to ona? -Tak. Ta pośrodku.
-Brawo. -Nie zgadywałem.
-Pamiętasz rysunki z motelu? -Tak.
To ona, Nick. Potrzebny mi numer jej komórki.
Proszę.
Boli?
Wolno ci płakać.
Czasem płacz pomaga.
Chodź.
Nie poddam się.
Bardzo cię kocham.
Chodź.
NIEZNANY NUMER
Co chcesz na kolację?
Chyba mamy w zamrażarce nuggetsy.
Zaczekaj tam.
Zaczekaj. Rozumiesz?
Lucy?
Przepraszam. Stłukłem szklankę.
Mike.
-Przepraszam, nie było cię... -Wszedłeś i już.
Musiałem siku.
-Kuźwa, Mike. -Lucy, musimy porozmawiać.
Nie przywitasz się z synem?
Cześć. Pamiętasz mnie?
Oczywiście, że cię pamięta.
Minęło parę miesięcy. Nie jest opóźniony.
Co mu się stało?
Dzieci w szkole.
Nie możesz tu być.
Wysłuchaj mnie i pójdę.
Próbuję...
Pobaw się w drugim pokoju, kochanie.
-Bawi się? -Wystraszyłeś mnie, Mike.
Paliłeś tu?
Co? Nie, rzuciłem.
Po co przyszedłeś?
Spotykam się z kimś.
-Jasne. -Nie wie o tobie.
Wie, że jestem żonaty, ale...
Nie wie, że my wciąż...
Chce poważnego związku.
Oficjalnego.
Przepraszam. Powinienem był powiedzieć wcześniej.
Dlatego się włamałeś?
Nie włamałem się.
Kim jest ta kobieta na poważnie?
Ma imię?
Harriet. Harriet Badcock.
-Serio? -Przecież to żart.
Mniejsza. Powinnaś wiedzieć.
-Dowiedziałabyś się z Facebooka. -Nie z Facebooka.
Harriet Badcock.
Wiesz, że chce zmienić nazwisko?
-Nie bierzemy ślubu. -Jeszcze nie.
Nigdy.
Luce, nie chcę jej.
-Jest świetna, ale to nie ty. -Mike.
Posłuchaj. Myślałem o tym, co powiedziałaś.
Zrobię to.
-Co? -Wszystko.
Będę jego tatą. Spróbuję. Jeśli tak cię odzyskam...
Nie, Mike.
Powinniśmy być razem. Kochamy się.
Tylko to się liczy.
To nie powinno tak wyglądać.
Myślałem, że tego chcesz.
Że chcesz mnie odzyskać, więc...
Chcę, żebyś był obecny w jego życiu.
Chcę, żeby miał ojca.
Żebyś spędzał z nim czas.
Zabierał go na wakacje.
Uczył go przekleństw i rozpieszczał na święta.
Nie możesz go rozpieścić. On nie odczuwa emocji.
Nie wiesz, co mu siedzi w głowie.
Nie wiem, co siedzi tobie, Luce.
Dlaczego się bzykamy?
Nie. Daj spokój.
Skoro mam bawić twoje dziecko...
Nasze dziecko!
To nasze dziecko, Mike.
Kochasz mnie czy nie?
To nie takie proste.
No to porozmawiajmy.
Pomóż mi zrozumieć.
Myślę o kimś innym, kiedy się pieprzymy.
Nikim konkretnym, nie widzę twarzy. Po prostu...
Wiem, że to nie ty.
Mike.
Mike. Zaczekaj, przepraszam.
To nie było miłe. Przepraszam. Nie chciałam.
Chciałaś.
-Możesz to wyłączyć? -Już, już.
Gdzie schowałeś klucz?
-Co? -Zapasowy klucz. Gdzie jest?
Pod wycieraczką.
Ten do tylnych drzwi. Gdzie jest?
Wszedłem przez drzwi frontowe.
Co?
Wszedłem przez drzwi frontowe. A co?
Luce.
Wzięła wolne i pojechała po Isaaca.
-Kto to taki? -Jej syn.
Jej syn ma na imię Isaac?
-Co jest? -Adres.
Isaac.
Były 43 odniesienia do tego imienia.
Założyłem, że to z Biblii.
-Nie wiedziałem. -Czego?
Nie szuka jej.
Szuka chłopca.
Nie wyobrażam sobie, jak się czułaś.
-Przykro mi, że musiałaś... -Przymknij się.
-Usiądź i... -Zamknij się!
W porządku.
Dlaczego?
To nie tak, jak myślisz.
Nic ci nie zrobiliśmy.
Nawet cię nie znamy.
Nie miałeś powodu.
Nie miałeś powodu, by go tknąć.
Nie miałeś.
-Lucy... -Odpowiedz.
Dlaczego odebrałeś mi syna?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger