Odcinek zawiera sceny dotyczące samobójstwa,
które mogą urazić niektórych widzów.
DIABELSKA GODZINA
Déjà vu.
Mówią, że to jak zwarcie w mózgu.
Przebłysk poczucia chwili w ośrodku pamięci.
Masz wrażenie, że to się już zdarzyło.
Wiesz, o czym mówię?
Znasz to uczucie?
Byliśmy tu już?
Znamy się?
Nie znasz mnie.
Wiem, że czujesz się nie na miejscu.
Oderwana.
Jakbyś żyła cudzym życiem.
Każdej nocy budzisz się z bolesnego snu, którego nigdy nie miałaś.
Jezu Chryste!
Wystraszyłeś mnie.
Co tu robisz?
-Isaac? -Co tu robisz?
-Wszystko gra, kochanie? -Wszystko gra, kochanie?
Wracajmy do łóżka.
Wracaj do spania.
Jak często zdarzają się te napady?
Raz lub dwa razy w miesiącu.
Jeszcze przed przeprowadzką?
Zgadza się.
Lunatykowanie jest dość powszechne u dzieci w wieku Isaaca.
Chwileczkę.
To nie jest lunatykowanie.
To co innego.
I występuje, gdy jesteście sami?
Tak.
Nadal widuje ojca?
Już nie.
Jak zareagował na wiadomość o separacji?
Nie zareagował.
Isaacu, usiądziesz obok mamusi?
Dziękuję.
Jak się dzisiaj czujesz?
Doktor Bennet zadała ci pytanie, kochanie.
Czy pamiętasz, jak się obudziłeś
i zszedłeś na dół?
Pamiętasz, dlaczego to zrobiłeś?
Meredith płakała.
Czasami wyobraża sobie różne rzeczy. Albo ludzi.
Wyimaginowani przyjaciele to powszechne zjawisko.
Tak, Isaacu? Meredith jest twoją przyjaciółką?
Nie słyszy mnie.
Jest z nami od przeprowadzki. Nie ona pierwsza, prawda?
Byli jeszcze Barney, Stephanie. Nawet Alejandro.
Jak idzie w szkole?
Dobrze. Radzi sobie.
Problemy z zachowaniem?
Zawsze jest taki spokojny?
Nigdy nie płacze.
Nigdy się nie śmieje, nie denerwuje. Nie...
...powinno go tu być.
Mówiłeś coś?
Nie powinienem tu być.
Pójdziemy do szkoły, jak skończymy spotkanie z dr Bennet.
-Ruby. -Z Ruby.
Mieliście w rodzinie schizofrenię.
Proszę?
Twoja matka.
Dr Harper wykluczył schizofrenię.
A twój ojciec?
Jakieś problemy z jego strony?
Nie wiem. Zmarł, kiedy byłam dzieckiem.
Miał tętniaka mózgu.
-Przykro mi. -To nie schizofrenia.
To nie autyzm.
Nie ma łatwej odpowiedzi.
Jest pani siódmą lekarką.
Oby szczęśliwą siódemką.
Zrobię, co mogę.
...odór moczu.
Capi mimo prysznica.
Nadal to czuję. Odpuść mi.
Luce?
Rozumiem. I tak mamy nadmiar pracy.
A Mark? Kiedy ostatni raz miał wizytę domową?
Mark?
On nie używa gotówki, bo słyszał, że są na niej bakterie z pochwy.
Mam to na piśmie, w e-mailu.
Moczenie łóżka?
Tak.
Mama nie zmienia pościeli. To obrzydliwe.
-Był z tobą Rob? -Oczywiście, że nie.
Niech przyjdzie.
Musimy wykluczyć przemoc domową.
To nie kwestia przemocy.
Przeciwnie.
-Chodzi mi... -Taka praca, Karen.
Tak?
Przyszedł.
Panie Fisher, nazywam się Lucy Stevens.
-Roba pan zna. -Tak.
Oboje pracujemy nad pana sprawą.
Rob bywał u pana w domu.
Nie.
-Nie wiedział pan? -Nic o tym nie wiem.
Z całym szacunkiem, sytuacja jest jasna.
O co chodzi? Jestem zajęty.
Mamy kilka zgłoszeń brutalnych napaści.
Część z dość dawna.
Obecnie wyszedł pan z aresztu za kaucją.
Tak.
Chloe twierdzi, że ją pan zaatakował,
a także groził córce.
Nie. Przecież to nieprawda.
-Nie... -Nie groziłem Tilly.
Jasne?
Nie skrzywdziłbym jej, w życiu!
Zmyśla.
Ale do napaści doszło,
panie Fisher.
Odepchnęła mnie, a ja ją.
Jest pan świadom,
że nie może pan się kontaktować z rodziną?
Dobrze.
Trzy dni temu podszedł pan do Chloe pod szkołą pana córki.
-Niosła pana syna... -To nie mój syn.
Nie pozwolę jej odebrać mi córki.
To moja córka.
Kocham ją i jej nie skrzywdzę.
Wyrażę się jasno.
Jeśli takie sytuacje się powtórzą,
będziemy musieli rozważyć środki ochrony dzieci.
Rozumie pan?
To wszystko?
To poważna sprawa, Shane.
Tak.
-Jeśli zbliży się pan... -Tak, rozumiem.
W porządku, Luce?
Tak.
Zawsze miło jest poznać nowych ludzi.
Ofiara to Harold Slade.
Po pięćdziesiątce.
Dźgnięty trzy razy.
-Broń? -Nie wiadomo.
-Gdzie jest? -W gabinecie na górze.
Żona znalazła go około 16, jak wróciła.
-Skąd? -Z klubu książki.
Mocne alibi.
Jak wygląda gabinet?
Sporo krwi.
Miejmy to za sobą.
-Co? -Sąsiadów nie było.
Drzwi były otwarte.
Zabójca wiedział, kiedy działać. Musieli się znać.
-Znał harmonogram. -Żona mówi, że był lubiany.
Pomagał w szpitalu, prowadził klub wioślarski.
Filar społeczności.
STRONA TYLKO DLA DOROSŁYCH
Czyżby?
W szufladzie miał też czasopisma.
Nic nielegalnego.
Lubił ostre zabawy. Bondage, sado-maso.
-Chcesz wyjść? -Nie.
Umieszczą nas gdzieś w okolicy.
Bóg wie gdzie.
A powinniśmy dziś chlać w Kings.
Dziwna pora na fajerwerki.
Wszystko w porządku?
Wybacz. Masz czasem tak, że pamiętasz coś przez mgłę?
Z czasem jest łatwiej.
Wiesz, z krwią.
Większości jest ciężko na początku.
Nie krytykuję, tylko mówię.
Nie znam innego śledczego, który mdleje od krwi.
-Nie mdleję. -To nic złego.
Każdy się czegoś boi.
Moja Bella irracjonalnie boi się sera. Poważnie.
To nie jest irracjonalne.
Krew to śmierć. Musi wywoływać dyskomfort.
Irracjonalnie byłoby nie czuć strachu.
Takie myślenie ci nie pomoże.
Pracujesz z ofiarami zabójstw.
-Będziesz rzygać? -Nie.
-Motyw? -Uraza.
Długi. Nieudane włamanie.
Chodzi mi o ciebie.
Dlaczego wybrałeś tę pracę?
Ktoś musiał.
Wiem, za kogo mnie masz.
Mordercę. Potwora.
Czego tu szukasz?
Nie chciałeś z nikim innym rozmawiać.
Więc przyszłaś.
-Nie musiałaś. -Chcą odpowiedzi.
Nie. Chcą dowodów, zeznań.
Chcą zamknąć sprawę i zapomnieć.
Myślisz, że ja nie chcę zapomnieć?
Wiem, że chcesz.
Ale nie zapomnisz.
Która godzina?
Nadal masz koszmary?
Mówiłam, żebyś tu nie spał.
Mówiłaś przez sen.
Coś o fajerwerkach.
Fajerwerki?
-Przynieść ci coś? -Nie.
-Chodźmy spać. -Dobra.
Słodkich snów.
Mike.
Przytulisz mnie?
Pewnie.
Wiem, że to dziwne, ale brakuje mi tego.
Budzenia się i tulenia cię do snu.
Musisz wyjść, zanim się obudzi.
Nie chcę, żeby pomyślał, że wróciłeś.
Jasne.
Chyba że chcesz go zobaczyć.
Mike?
Rano mam spotkanie.
Za gorąco.
Zmienię z powrotem nazwisko.
Czas najwyższy.
Możemy to obgadać?
Nie.
Mamo?
Była tu dziś Ellen?
Kto?
No wiesz, Ellen.
Pomaga ci w różnych sprawach.
Była tu?
Była dziś rano.
-Przyniosła herbatę? -Tak, tak.
Dobrze ją schowała.
Już dobrze.
Ptaki powyżera.
Wypieprzaj!
Nic tam nie ma.
Przychodzi i ucieka.
Wstrętny mały drań.
Paskuda.
Kutas jeden!
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Ellen.
Lucy.
Wolę Ellen.
Zaparzę ci herbatę.
Dla jasności. Był zaparkowany przed domem ofiary?
Dwa tygodnie. Cały oblepiony mandatami.
Mówiłem, żeby go wreszcie odholowali.
Raz musiałem zaparkować na zakręcie.
Z tym kolanem nie mogę łazić taki kawał.
Przykro mi, panie Bell.
Jaki to był samochód?
Czerwony. Jakiś nissan.
Zdezelowany jak cholera.
Cały poobijany.
Jakiś nissan? Nie zna pan modelu?
Joan zrobiła mu zdjęcie, zapytam.
Joan!
Głucha jak pień.
Nie całkowicie.
Powinna nosić aparat, ale nie chce słuchać.
Za cholerę.
Joan!
-Pewnie wyszła. -Nie.
Niech pan siedzi. Ja sprawdzę.
Vanette.
Proszę?
Model. Nissan vanette.
Czerwony nissan vanette? Na pewno?
Tak. Wielki, z rurami na zderzaku.
Teraz to rzadkość.
Fakt.
Koleś.
Z drogi, tępa pało.
Nikt tego nie widział.
-Mówi, że to wypadek. -Więc tak było, nie kłamie.
-Isaac nie ma kłopotów, pani Stevens. -Chambers.
Stevens to po mężu.
Chambers. Przepraszam.
Zaktualizuję dane.
Zapłacę za szkody.
Nie w tym rzecz.
Jeden z plecaków należał do chłopca, który mu dokuczał.
-Kto to taki? -Został ukarany.
Traktujemy poważnie nawet niewinne dokuczanie.
Proszę konkretniej.
Przezwiska, głupoty.
Wie, że zrobił źle. Przeprosił.
Jak się nazywa?
Archie.
Archie?
Co ci zrobił? Przezywał cię?
Zdenerwował cię?
Dlatego nasiusiałeś mu na plecak?
Przenieśli toalety.
Nie, kochanie, nie przenieśli.
Isaac dobrze wie, gdzie są toalety.
Prawda?
Przeproś.
Przepraszam.
Zapłacimy za plecaki.
Isaac.
Co robisz?
Wracaj do łóżka.
Isaac.
Idź do łóżka.
Zamknij oczy.
Zamknij oczy!
MEREDITH - AUTOR: ISAAC
Isaac?
Ja pierdolę.
Isaac?
Przepraszam, słonko.
Przepraszam, że krzyknęłam.
Przytul mnie.
Kim jest ten pan?
Co takiego?
Kim jest ten pan?
Jaki pan?
Jaki pan, kochanie?
Już go nie ma.
Mamusia ci pomoże.
Obiecuję.
Idź spać.
Chloe Fisher?
Tak.
Lucy Chambers, pomoc społeczna.
Mogę wejść?
Jak wiesz, rozmawialiśmy z twoim mężem, żeby poznać jego wersję.
Dziękuję.
Gwoli ścisłości,
czy kontaktował się jeszcze z wami?
-Był tu dziś rano. -W domu?
Mówił, że chce zobaczyć Tilly.
-Wpuściłaś go? -Nie.
Co wtedy zrobił?
Zdenerwował się.
Krzyczał i przeklinał.
Mówił, że się zabije.
Powiedziałam, żeby nie mówił tak przy Tilly.
Nie mogłam tego znieść.
Wszyscy patrzyli.
Zagroziłam, że wezwę policję.
Wezwałaś?
Chloe. Wezwałaś policję?
Jasno zaznaczyliśmy,
że nie może się z wami kontaktować.
Jeśli złamie zasady,
podejmiemy odpowiednie środki.
Jeśli znów się zjawi...
Pchnęłam go pierwsza.
To ja zaczęłam pod szkołą.
Nie wpuszczaj go do domu.
Chloe, obiecaj.
Znajdziemy wam bezpieczne miejsce.
Zostaniemy tu.
Zostawię ci swój numer.
W razie czego dzwoń.
W dzień czy w nocy, bez znaczenia.
Poważnie. Całą dobę.
Jasne.
Dobrze.
Pa, Tilly.
Pa.
Dziękuję.
Kurwa mać.
To każdy nissan vanette zarejestrowany w hrabstwie.
Wolałbym być z powrotem w mieście.
Nie wiem, jak tu sobie radzą.
No dalej.
A ponoć wy, młodzi, radzicie sobie z komputerami.
-Mam 35 lat. -Naprawdę?
Młodo wyglądasz.
Fajny wygaszacz ekranu.
-Miś Jonah Taylora. -Wiem.
POLICJA UWAŻA, ŻE ŻYJE
MIRANDA TAYLOR: „NIE PRZESTANĘ SZUKAĆ”
Wszyscy pamiętamy małego Hortona.
Jego znalezienie zapoczątkowało koniec.
Hobson. Miś nazywał się Hobson.
Tak.
Hobson, racja.
Jeszcze nie pracowałeś, prawda?
Czytałem blog Mirandy Taylor.
Wciąż się tam udziela.
Nie znam jej, ale znam ludzi, którzy ją poznali.
Nieprzyjemna babka.
Straciła syna. Ty byś był przyjemny?
Nie musiała nas obwiniać.
Po co te bzdury z ukrywaniem dowodów przed prasą?
To nasza wina, że go nie znaleźliśmy.
-Może. -Słuchaj.
Ta sprawa zniszczyła trzy kariery.
Dobrych ludzi.
Dzieciaka nigdy by nie znaleziono. A to ślepy zaułek.
No właśnie.
Brak ruchu, brak dostępu do miasta.
Droga prowadziła do pięciu domów, a ten samochód nie należał do żadnego.
Godzinę później tajemniczy wóz się pojawia
przy zjeździe z M3, gdzie znaleziono misia.
Powiedz mi. Czy to jest czerwony nissan vanette?
Przepraszam za rozgrzebywanie,
ale chcę zweryfikować niektóre spostrzeżenia doktora Harpera.
Szczerze mówiąc,
te notatki nie mają większego sensu.
Zachowanie Isaaca dla nikogo nie ma sensu.
-A incydent w szkole? -To pierwszy raz.
Nie jest mściwy, nie w ten sposób.
Jakieś inne zmiany w zachowaniu?
Co z bezsennością?
Jest coraz częstsza.
Wczoraj znów chodził po domu.
Zanim się położyłaś?
Nie.
Obudziłam się.
Zawsze się budzę.
O której godzinie?
O 3.33.
Zawsze w okolicy 3.30?
Nie. Przepraszam.
To dziwne, ale nie w okolicy 3.30.
Równo o 3.33.
Każdej nocy tak samo.
Budzę się, otwieram oczy i widzę 3.33 na zegarze.
Nie 3.32, nie 3.34.
Musisz mieć wyjątkowy rytm dobowy.
Kładłaś się o innych porach?
Próbowałam wszystkiego.
Całe życie tak mam.
To może być dziedziczne?
Miewasz halucynacje lub wahania nastroju?
Czasami miewam déjà vu.
Ale to... nie jest prawdziwe.
To nie jest wspomnienie. Jakbym coś źle zapamiętała.
Mówię jak wariatka.
Nie. Widywałam już wariatów.
Jeśli chcesz z kimś porozmawiać...
Nie. Niepotrzebnie cokolwiek mówiłam.
Nic mi nie jest.
Proszę pomóc Isaacowi.
Nie martwię się o siebie.
Nie wydajesz się zmartwiona.
Raczej przestraszona.
Sprawdziłam to.
Godzinę 3.33.
-Wie pani, jak ją nazywają? -Jak?
Isaac, czas wracać do domu, kochanie.
Przykro mi.
Isaac.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Wrócisz tu jeszcze?
W przyszły wtorek o tej samej porze.
Świetnie.
Chodź.
Dbanie o siebie nie jest samolubne, Lucy.
Pamiętaj.
Pożegnaj się, Isaac.
Do widzenia.
Godzina diabła.
Nazywają ją godziną diabła.
Muszę dziś popracować, więc nie zrobię kolacji.
Nie masz nic przeciwko?
Albo...
Obiecaj, że się nie nakręcisz. Znam cię.
Co powiesz na...
Rybę z frytkami
O tak
Ryba z frytkami i papka z groszku Tak jest
O tym właśnie mówię.
Nakręciłeś się i musisz się uspokoić.
Czy ty się do mnie uśmiechnąłeś?
Uważaj.
Mary, idź pomóc mamie.
-Wyskoczyła mi przed samochód. -Proszę?
Wybiegła na ulicę.
To prawda?
Wybiegłaś przed samochód?
Co ci mówiłem? Spójrz na mnie. Co mówiliśmy o jezdni?
-Nie jest do zabawy. -Nie jest do zabawy.
Co będzie, jak wpadniesz pod auto?
-Mokra plama. -Mokra plama.
Przeproś tę panią.
-Przepraszam. -Dobrze, Meredith Warren.
Do środka.
Do domu.
Meredith.
Ładne imię.
Mamusiu?
Mamusiu.
Miałam zły sen.
Ja też.
Już dobrze. Jestem.
Jestem przy tobie.
Nigdzie się nie wybieram.
Złe sny nas nie skrzywdzą, Lucy.
Nie skrzywdzą nas.
Proszę. Ciepła herbatka.
Chcę z cukrem.
Posłodziłam. Dwie łyżeczki.
Nie czuję.
Może w coś zagramy? Przyniosę karty.
Nie ma kart. Ukradła je.
Myśli, że nie wiem.
Poszukam, na pewno je znajdę.
Nic nie leży na miejscu.
Nie powinno tak być.
Powinno być inaczej.
Już dobrze, mamo.
Może cribbage? Pamiętasz zasady?
Grałyśmy w to przy świecach.
Jak nie było prądu. Pamiętasz?
Mamo?
Może innym razem.
Lucy.
Znów mnie odwiedziłaś.
Oczywiście. Zawsze przychodzę.
Jesteś prawdziwa?
Tak, jestem.
Nie mogę się ogrzać.
Zimno mi.
Dlaczego zawsze jest tak zimno?
Zamknij się!
Proszę.
Potrzymaj.
Ściśnij.
To jest prawdziwe.
Jesteś prawdziwa.
Już dobrze.
Lucy.
Już dobrze.
Nigdzie nie idę.
Będzie dobrze.
Mało kto tędy jeździ.
Na wzgórzu jest gospodarstwo i kilka domów.
Jeden stoi pusty.
Rejestracja się zgadza. Mamy potwierdzenie.
Daleko to gospodarstwo?
-Ze dwa kilometry stąd. -Jasne.
Sprawdź, co wiedzą.
Część już zabezpieczono.
Stary laptop, bez dysku. Telefon, bez karty SIM.
Zasilacz UPS i to.
Pokaż geniuszowi. Dhillon.
Kamerka do auta.
Wystarczyło zaparkować, żeby mieć całodobową transmisję.
Stąd znał harmonogram Slade'a.
Nie musiał się zbliżać.
Cwany drań.
A może nie.
Długo z tym jeździł.
Mógł szukać pomocy.
Albo innego auta.
Nie ma tu wielu opcji.
Czas zapukać do paru drzwi.
Zacznijmy od tych, do których pasuje.
Znajdź najtańszy hotel w okolicy.
Nie jest wybredny.
-Myślisz, że tam wróci? -Nie bez klucza.
Ale ktoś przyjął rezerwację.
Czyli ktoś go widział.
-Mike. -Cześć.
Przechodziłem tędy.
-Kiepski moment, pracuję. -Co? Jest 21.30.
A ja pracuję.
Dobra.
Wszystko gra?
Jestem zmęczona.
Możemy pogadać.
Nie chcę.
Dobra.
Nie wygoniłam cię.
-No tak. -Co?
Bzykamy się, bo kochasz mnie czy kochasz się bzykać?
Przepraszam.
Halo?
Miałam dzwonić w każdej chwili.
-Chloe... -Otwieraj!
-Jest na zewnątrz. -Dobrze.
-Chloe! -Dobrze.
Dzwoniłaś na policję?
-Otwieraj, kurwa! -Nie.
Nie chcę, żeby miał kłopoty.
Posłuchaj mnie, musisz wezwać policję.
-To niebezpieczne. -Pił.
-Posłuchaj! -Normalnie taki nie jest.
Boisz się go, inaczej byś nie zadzwoniła.
Chloe?
Spieprzyłem.
Chloe?
Otwórz drzwi.
Jestem głupia.
-Nie. Wcale nie. -Niepotrzebnie zadzwoniłam.
Proszę cię.
Kto to był?
Lucy?
Zostań z Isaakiem.
Co? Czekaj...
Zaczekaj tu.
Bywa tutaj. Czasem miesiącami go nie ma.
-Jak długo tu zostaje? -Nie zostaje.
Rzadko bywa.
To już trwa z dziesięć lat.
-To pani nie dziwi? -Płaci gotówką.
Za rok z góry.
Jeśli o mnie chodzi, może mieszkać, ile chce.
Rozumiem.
Spytała go pani o dane?
Tak, ale nie powiedział.
Już mówiłam, płaci gotówką.
Nie wyglądał na miłośnika listów.
A jak wyglądał?
Poważnie, niechlujnie.
Jest po 50, może po 60. Chudzielec.
Siwy.
Mówi z akcentem.
-Jakim? -Irlandzkim.
-Szkockim? -Na jedno wychodzi.
Kiedy ostatnio go pani widziała?
Dwa, trzy miesiące temu. Musiałabym sprawdzić.
A...
Nagranie się nadpisuje.
Możemy obejrzeć pokój?
Jeśli mają panowie nakaz.
Pani Jones, to bardzo ważne.
Moi goście mają prawo do prywatności.
To dla was obca koncepcja.
Tylko nas nagrywacie i nasłuchujecie,
śledzicie nas w Internecie.
Dużo brzydkich rzeczy pani tam ogląda?
Proszę, żeby panowie wyszli.
Co to za rasa?
To tylko Spud.
Pytałem o rasę.
-Wygląda jak pitbulterier. -Co z tego?
To rasa zakazana.
Z pewnością pani wie.
Zapewne ma pani specjalne pozwolenie.
To co,
obejrzymy pokoik
czy pogawędzimy jeszcze o piesku?
Możemy go pani odebrać na podstawie paragrafu 19.
Pani wybór.
W porządku, Dhillon?
W porządku.
Lepiej wejdę pierwszy.
Tak.
Ma pani klucz do tej kłódki?
Nie powinno jej tu być.
Pani pozwoli.
Nie spodziewałeś się, co?
4 PAŹDZIERNIKA, GODZ. 23 ZABÓJSTWA NA MILFIELD CLOSE
Teraz to czujesz?
Dysharmonię.
Jakby coś nie miało się zdarzyć.
Coś się zmieniło.
A jak miało być?
To dziś.
Dhillon?
-Pamiętasz tę rozmowę? -Jak mam pamiętać?
Może ci się przyśniła.
Może gdzieś tam jest.
Z tyłu głowy.
Niech się państwo cofną.
Odpowiesz mi na pytanie? To może zabrzmieć dziwnie.
Jakie było twoje najgorsze przeżycie?
To.
To wszystko.
Ty.
Przykro mi, Lucy.
Wycierpiałaś dużo więcej niż ja.
Tylko jeszcze o tym nie wiesz.
GDZIE JEST LUCY CHAMBERS
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger