Tumatalakay sa sensitibong issue ang episode na ito gaya ng suicide.
Pinapayuhan ang pag-iingat ng mga manonood.
ORAS NG DIYABLO
Deja vu.
Sabi nila ay parang short circuit iyon sa utak.
Pakiramdam na inilagay ang sandaling iyon sa sentro ng alaala mo.
Pakiramdam mo, parang nangyari na ang mga ito noon.
Alam mo ba ang sinasabi ko?
Ang pakiramdam na iyon?
Galing na ba tayo dito noon?
Magkakilala na ba tayo?
Hindi mo ako kilala.
Alam kong naiilang ka.
Nakahiwalay.
Parang hindi sa'yo ang buhay mo.
Alam kong nagigising ka sa gabi sa masakit na panaginip na di nangyari sa'yo.
Jusko!
Tinakot mo ako.
Anong ginagawa mo sa baba?
-Isaac? -Anong ginagawa mo dito sa baba?
-Ayos ka lang ba, sweetheart? -Ayos ka lang ba, sweetheart?
Balik na tayo sa kama.
Matulog ka na ulit.
At gaano kadalas nangyayari ang mga ito?
Isa o dalawang beses kada buwan.
Kung ganoon, bago tayo lumipat?
Tama.
Pangkaraniwan ang naglalakad ng tulog sa mga batang kaedad ni Isaac.
Pasensiya na.
Hindi iyon paglalakad ng tulog.
Iba ito.
At kayong dalawa lang sa bahay?
Oo.
Nakikita pa ba niya ang papa niya?
Hindi na.
Anong reaksiyon niya nang sinabi mong maghihiwalay kayo ng asawa mo?
Hindi niya ginawa.
Isaac, gusto mo bang tumabi kay mama?
Salamat.
Kumusta ang pakiramdam mo ngayon?
Tinanong ka ni Dr. Bennett, Isaac.
Isaac, naalala mo bang gumising ka kagabi,
at bumaba?
At naaalala mo ba kung bakit mo ginawa?
Umiiyak si Meredith.
Minsan, may kathang-isip si Isaac. Mga tao.
Pangkaraniwan na iyon, tama, mga imaginary friend?
Tama ba, Isaac? Kaibigan mo ba si Meredith?
Di niya ako marinig.
Kasama na namin siya mula nang lumipat. Pero hindi siya ang una, di ba?
Kasama rin si Barney, Stephanie. Meron pa ngang Alejandro.
Kumusta siya sa school?
Ayos lang. Ibig kong sabihin, magaling siya.
Walang problema sa ugali?
Ganito ba siya lagi ka-tahimik?
Hindi siya umiiyak.
Hindi tumatawa, hindi nagagalit, ano lang…
wala dapat siya rito.
May sinabi ka ba, Isaac?
Hindi ako dapat narito.
Ayos lang, babalik tayo sa school kapag tapos na tayo kay Dr. Bennett.
-Ruby, pakiusap. -Ruby.
At may kaso ng schizophrenia sa pamilya.
Ano?
Ang mama mo.
Sinantabi ni Dr. Harper ang schizophrenia.
Ang papa mo,
may ganoon bang problema sa pamilya niya?
Ewan ko. Bata pa ako nang mamatay siya.
Brain aneurysm.
Hindi schizophrenia.
Hindi autism.
Wlang sagot dito, maniwala ka.
Pang-pitong doktor ka na.
Sana, masuwerteng pang-pito.
Gagawin ko ang kaya ko.
amoy ihi.
Naligo ako pero dumikit sa'yo.
Naaamoy ko pa rin dito hanggang ngayon. Pagpahingahin mo naman ako.
Luce?
Naiintindihan ko. Ang totoo, Karen, sobra na nga ito.
Paano si Mark? Kailan siya huling bumisita?
Mark?
Hindi gumagamit ng pera si Mark dahil nabasa niyang balot iyon ng bacteria.
Isinulat pa nga niya iyon, mayroon sa email ko.
Umiihi sa kama?
Oo.
Di nagpapalit ng sapin ng higaan si mama. Kadiri iyon.
-Kasama mo ba si Rob? -Hindi.
Dapat samahan ka ni Rob sa susunod.
Maaaring senyales iyon ng abuso, dapat malinawan iyon.
Hindi, Luce, hindi iyon abuso…
Oo.
-Ibig kong sabihin… -Ito ang trabaho, Karen.
Talaga?
Nandito na siya.
Mr. Fisher, ako si Lucy Stevens.
-Nakilala mo na si Rob. -Oo.
Parehong hawak namin ni Rob ang kaso mo.
Gaya ng alam mo, ilang beses siyang bumisita sa bahay ninyo.
Hindi.
-Hindi mo alam iyon? -Hindi ko alam.
Naging malinaw na ang sitwasyon.
Tungkol saan ito? May gagawin pa ako.
May ilang report sa mga pulis ng bayolenteng pananakit.
Paulit-ulit ang iba.
Kasalukuyang nakapagpiyansa ka sa pinakabagong kaso.
Oo.
Sinabi sa'min ni Chloe na sinasaktan mo siya
at pinagbantaan mo ang anak mo.
Hindi. Sinasabi niya iyon, pero i iyon totoo, di ko ginawa iyon.
-Hindi mo… -Hindi ko pinagbantaan si Tilly.
Okay?
Hindi ko siya sasaktan, kalokohan iyan!
Gawa-gawa niya iyon.
Pero may insidente ng pananakit,
Mr. Fisher.
Itinulak niya ako.
Alam mo ba
na hindi ka pinahihintulutang kausapin ang pamilya mo sa mga oras na ito?
Okay.
Tatlong araw na ang nakakaraan, nilapitan mo si Choloe sa labas ng school.
-Pinagbubuntis niya ang anak mo. -Hindi siya sa'kin.
Hindi niya mailalayo ang anak ko, okay?
Anak ko siya.
Mahal ko siya, wala akong gagawin sa kanya.
Lilinawin ko sa'yo, Mr. Fisher,
kung may mga susunod pang mangyayari
mapipilitan kaming proteksiyunan ang bata.
Naiintindihan mo ba?
Iyon lang ba?
Napaka-seryoso nito, Shane.
Oo.
-Pag nilapitan mo pa sila… -Naiintindihan ko.
Ayos ka lang ba, Luce?
Oo.
Masayang makakilala ng mga bagong tao.
Ang biktima ay si Harold Slade.
Nasa 50 ang edad.
Tatlong beses sinaksak.
-Ang armas? -Wala pa.
-Nasaan siya? -Sa opisina sa taas.
Umuwi ang asawa, nakita siya mga bandang 4:00.
-Nakauwi mula saaan? -Book club.
Matibay ang alibi.
Kumusta diyan sa taas?
Nagkalat ang dugo.
Tapusin na natin ito.
-Ano ulit? -Wala ang kapitbahay.
Di nakakandado ang pinto.
Pinili ng salarin ang oras. Malamang na kilala ang biktima.
-Alam ang schedule niya. -Gusto raw siya ng mga tao.
Nagboboluntaryo sa St John's, may lokal na row club.
Haligi ng komunidad.
Tama ba iyan?
Oo, at may nahanap din kaming mga magazine sa drawer.
Walang ilegal.
Medyo matindi, bondage, S and M.
-Gusto mong lumabas? -Hindi.
Ilalagay nila tayo sa kung saan.
Ewan kung saan.
Siyempre, mag-iinom tayo sa King's ngayong gabi.
Kakatwang oras para magpaputok.
Ayos ka lang ba, pare?
Pasensiya na… Alam mo iyong parang may maalala ka, pero di buo?
Dapat maging mas madali ito.
Alam mo na, ang dugo.
Karamihan, nahihirapan sa simula, pero nasasanay sila.
Di ako nanghuhusga, sinasabi ko lang,
ikaw lang ang kilala kong DI na nanlalambot pa rin.
-Hindi ako nanlalambot. -Hindi iyon nakakahiya.
Lahat ay may kinatatakutan.
Di makatwiran ang takot ni Bella sa keso, sa maniwala ka o sa hindi.
Hindi iyon balewala.
Kamatayan ang dugo, dapat lang na mailang tayo.
Kalokohang 'di iyon katakutan.
Puwede kang matakot, pero di iyon makakatulong.
Hindi kung tititig ka sa mga sinaksak sa trabaho mo.
-Susuka ka ba? -Ayos lang ako.
-Bakit gagawin ito? -Galit.
Malaking utang. Palpak na pagnanakaw.
Hindi, ikaw.
Ba't mo gagawin ang ganitong trabaho sa kabila ng disposisyon mo?
Kailangang may gumawa.
Anong nakikita mo kapag tumingin ka sa'kin?
Mamamatay-tao? Halimaw?
Bakit ka pumunta rito?
Sabi mo, hindi ka makikipag-usap sa iba.
At pumunta ka?
-Hindi mo kailangan. -Kailangan nila ng sagot.
Hindi. Gusto nila ng ebidensiya, ng pag-amin…
Isara iyon, kalimutan lahat ng tungkol dito.
Tingin mo, ayokong kalimutan ito?
Alam kong gusto mo.
Pero hindi mo gagawin.
Anong oras na?
Binabangungot ka pa rin ba?
Sinabi ko nang wag kang matulog dito.
Nagsasalita ka habang tulog.
Tungkol sa mga paputok.
Paputok?
-May gusto ka ba? -Wala.
-Matulog ka na ulit. -Okay.
Sweet dreams.
Mike.
Puwedeng yakapin mo ako?
Oo.
Alam kong kakatwa, pero medyo namiss ko ang ganito.
Nami-miss kong gumising at yakapin ka sa pagtulog.
Gusto kong wala ka na oras na gumising siya.
Ayokong isipin niyang bumalik ka na kahit hindi.
Sige.
Maliban kung gusto mo.
Mike?
May maagang meeting ako.
Pinapainit mo ako masyado.
Ibabalik ko ang apelyido ko.
Naisip kong oras na.
Puwedeng pag-usapan natin?
Hindi.
Ma?
Pumunta ba si Ellen?
Sino?
Alam mo na, si Ellen.
Tinutulungan ka niya, hindi ba?
Pumunta ba siya?
Kaninang umaga.
-May dala ba siyang tsa? -Oo.
Itinago niya ng husto.
Hoy! Hoy!
Ayos lang.
Kakainin niya ang mga ibon.
Alis!
Walang nandoon.
Pabalik-balik siya.
Perwisyo.
Salbahe!
Ayos lang.
Ayos ka lang.
Ellen.
Si Lucy ito.
Lucy.
Mas gusto ko si Ellen.
Halika, ipagtitimpla kita ng tsa.
Lilinawin ko, sinasabi mong nakaparada sa tapat ng bahay ng biktima iyon?
Dalawang linggo nang nandoon. Kinabitan na ng mga ticket.
Sinabi ko, "Walang silbing lagyan iyon ng ticket, gusto naming ipahatak."
Kahapon, kailangan kong pumarada sa crescent.
Di ko dapat ginagawa iyon. Lalo sa tuhod ko.
Ikinalulungkot kong marinig, Mr. Bell.
Anong klaseng kotse iyon
Pula. Basta Nissan.
Sobrang kinaskas iyon.
Puro lubog.
Basta Nissan? Hindi mo nakuha ang model?
Kinunan ni Joan ng larawan, itatanong ko.
Joan!
Bingi siya.
Hindi lang masyado.
Kailangan niya ng hearing aid, pero siyempre, ayaw makinig.
Hindi siya marunong makinig, ano?
Joan!
-Nasa labas yata. -Hindi.
Dito ka lang Mr. Bell, aalis ako.
Vanette.
Ano?
Iyon ang tawag. Nissan Vanette.
Isang pulang Nissan Vanette? Sigurado ka?
Oo, malaki na may bull bars.
Bihira ka nang makakita ng ganoon, di ba?
Hindi.
Oi, pare.
Tabi.
Di namin nakitang mangyari.
-Aksidente daw iyon. -Ganoon na nga, di siya nagsisinungaling.
-Walang problema si Isaac, Mrs. Stevens. -Chambers.
Pangalan ng asawa ko ang Stevens.
Chambers. Paumanhin.
Sasabihin ko sa reception na i-update iyon.
Babayaran ko ang pinsala.
Hindi iyon ang isyu dito.
Isa sa mga bag ay pag-aari ng bata na umaaway kay Isaac.
-Anong bata? -Dinidisplina siya.
Sinseryoso namin ang bullying. Kahit pa simpleng pang-aasar lang.
Anong pang-aasar.
Panunukso, mga kalokohan.
Alam niyang mali iyon at humingi ng tawad.
Sabihin mo ang pangalan.
Archie.
Archie?
At anong ginagawa niya sa'yo? Inaasar ka ba niya?
Naiinis ka ba?
Kaya ba dinumihan mo ang bag niya?
Nilipat nila ang banyo.
Hindi, sweetheart. Hindi nila nilipat.
Alam ni Isaac kung nasaan ang banyo.
Hindi ba, Isaac?
Sige na, humingi ka na ng tawad.
Pasensiya na.
Babayaran namin ang bag.
Isaac.
Ano ang ginagawa mo?
Matulog ka na ulit.
Isaac.
Matulog ka na.
Pumikit ka na.
Pumikit ka na!
Isaac?
Asar.
Isaac?
Pasensiya na, darling.
Pasensiya na kung nasigawan ka ni mama.
Halika rito at yakapin mo ako.
Sinong lalaking iyon?
Ano iyon, darling?
Sino iyon?
Anong lalaki?
Anong lalaki, sweetheart?
Wala na siya.
Pagagalingin ka ni mama.
Pangako.
Matulog ka na.
Chloe Fisher?
Oo.
Si Lucy Chambers mula sa Children's Services.
Puwede bang pumasok?
Gaya ng alam mo, nakausap namin ang asawa mo, para makuha ang panig niya.
Maraming salamat sa inyo.
Para lang malinaw,
Lumapit ba siya mula noong may nangyari sa school?
-Nandito siya kaninang umaga. -Dito sa bahay?
Gusto daw niyang makita si Tilly.
-Pinapasok mo ba siya? -Hindi.
Anong ginawa niya?
Nagalit siya.
Sumisigaw, nagmumura.
Sabi, magpapakamatay siya.
Sabi ko, "Wag mong sabihin iyan sa harap ni Tilly."
Hindi ko gusto iyon.
Tumitingin ang mga tao.
Sabi ko, tatawag ako ng pulis.
At ginawa mo ba?
Chloe. Tumawag ka ba ng pulis?
Nilinaw namin
na di puwedeng lumapit sa inyo ni Tilly si Shane.
Kung di niya iyon susundin,
kailangan naming kumilos.
Ngayon, kung babalik siya ulit dito, gusto kong…
Nauna ko siyang tinulak.
Sa labas ng school, ako ang nagsimula.
Huwag mo siyang papapasukin dito sa loob.
Chloe, gusto kong mangako ka.
Hahanapan ka namin ng ligtas na lugar.
Hindi kami aalis.
Ibibigay ko ang mobile number ko.
Kaya, kung nag-aalala ka, gusto kong tawagan mo ako.
Araw o gabi, hindi na mahalaga.
Seryoso ako, Chloe. Araw o gabi.
Sige.
Okay.
Paalam, Tilly.
Paalam.
Uy.
Salamat.
Buwisit.
Lahat ng Nissan Vanette na nakarehistro pa rin dito sa bayan.
Sana nasa siyudad tayo.
Ang totoo, 'di ko alam paano sila rito.
Halika.
Akala ko, magagaling kayong mga bata sa computers.
-35 na ako. -Talaga?
Ang bata ng itsura mo.
Ayos ang screensaver mo.
-Teddy bear ni Jonah Taylor. -Alam ko.
INIISIP NG PULISYA NA BUHAY SIYA
MIRANDA TAYLOR: "DI AKO TITIGIL SA PAGHAHANAP"
Naaalala namin lahat si Horton.
Ang araw na natagpuan siya ang simula ng katapusan.
Hobson. Ang pangalan ng bear ay Hobson.
Oo.
Hobson, tama.
Bago ka pa ipinanganak, ano?
Binabasa ko, blog ni Miranda Taylor.
Ina-update pa rin niya ngayon.
Hindi ko siya nakilala. Pero may mga kilala ako na nakilala siya.
Hindi mabuting babae.
Nawalan siya ng anak. Paano ka magiging mabait?
Oo, pero di niya kami kailangang sisihin, di ba?
Lahat ng kalokohan tungkol sa pagtatago ng ebidensiya sa press.
Kasalanan daw namin na hindi namin siya nahanap.
-Siguro nga. -Alam mo, pare.
Sinira ng kasong ito ang tatlong career.
Mabubuting tao.
Hindi mahahanap ang bata. At dead end na iyon.
Tama. Iyon ang punto.
Walang trapiko, walang access sa bayan.
Ang kalsadang iyon ay patungo sa 5 bahay at di taga-roon itong kotse.
Makalipas ang isang oras, nagpakita ulit iyon,
bandang M3 lang, kung saan nahanap ang bear.
Sabihin mo, Nick, isa bang pulang Nissane Vanette iyon o hindi?
Pasensiya na kung nauungkat ang nakaraan,
pero gusto kong i-verify mismo ang ilang obserbasyon ni Dr. Harper.
At aaminin ko sa'yo,
walang sense ang mga ito.
Hindi maintindihan ninuman si Isaac.
-At ang nangyari sa school? -Hindi pa iyon nangyari noon.
Di siya mapaghiganti, hindi ganoon.
May iba pa bang pagbabago sa kilos niya?
Kumusta ang insomnia?
Tingin ko, mas lumalala.
Naglalakad na naman siya kagabi.
At iyon ay bago ka matulog?
Hindi.
Nagising ako.
Lagi akong nagigising, di nakakatulog.
Anong oras ito?
3:33.
Laging ganoong oras, kalahati ng 3:00…
Hindi. Pasensiya na, iyon ay…
Kakatwa, pero hindi kalahati ng 3:00.
3:33 iyon.
Pare-pareho kada gabi.
Nagigising ako. Titingnan ko ang oras, at 3:33 a.m. iyon.
Hindi 3:32, hindi 3:34.
Mukhang may kakaiba kang circadian rhythm.
Sinubukan mo baguhin ang oras ng tulog mo?
Maniwala ka, sinubukan ko lahat.
Buong buhay kong ganito ako.
Maaari kayang namana mo ito?
Nakakaranas ka ba ng halusinasyon o pagbabago ng mood?
Ako…
Minsan, nagkakaroon ako ng déjà vu.
Pero hindi iyon… Hindi iyon totoo.
Ibig sabihin, hindi iyon alaala. Parang mali ang naaalala ko.
Jusko, para akong baliw.
Hindi. Maniwala ka, mas malala pa ang narinig ko.
Lucy, kung gusto mong may makausap…
Hindi! Pasensiya na, di na sana ako nagsalita.
Ayos lang ako.
Tulungan mo na lang si Isaac.
Pakiusap, di ako nag-aalala sa sarili ko.
Mukhang hindi ka nag-aalala, Lucy,
mukhang natatakot ka.
Hinanap ko iyon.
3:33.
-Alam mo ba kung ano ang tawag nila dito? -Ano?
Isaac, oras na para umuwi, sweetheart.
Pasensiya na.
Isaac.
Salamat sa pagpunta niyo dito ngayon.
Babalik ba kayo ulit?
Sa susunod na Martes ulit kayo, parehong oras.
Mabuti.
Halika.
Hindi kasakiman ang pag-aalaga sa sarili, Lucy.
Tandaan mo iyon.
Magpaalam ka na, Isaac.
Paalam.
Ang oras ng Diablo.
Tinatawag nila itong oras ng Diablo.
Kailangang magtrabaho ni mama pagkauwi, kaya walang hapunan mamaya.
Ayos lang sa'yo iyon, di ba?
O...
Mangako kang di ka masyadong masasabik, kilala kita,
pero, ano kaya…
Fish and chips!
Tama
Fish and chips at mushy peas Ayos iyon!
Kita mo, ito ang sinasabi ko.
Masyado kang nasabik at kailangan mong kumalma.
Isaac, ngumiti ka ba sa akin?
Ingat…
Mer, pumasok ka at tulungan si Mama.
-Tumakbo siya sa harap ng kotse. -Ano?
Tumakbo ang anak mo sa kalsada.
Oy, totoo ba iyon?
Tumakbo ka sa harap ng kotse niya?
Anong sinabi ko sa'yo? Tumingin ka. Anong sabi namin tungkol sa kalsada?
-Hindi para sa paglalaro. -Hindi para sa paglalaro.
Anong mangyayari kung nasagasaan ka ng kotse?
-Mapipipi ako. -Mapipipi ka.
Humingi ka ng tawad sa kanya.
-Pasensiya na. -Tama, Meredith Warren.
Pasok.
Meredith, pasok.
Meredith.
Magandang pangalan.
Mama?
Binangungot ako.
Ako rin.
Ayos lang iyan. Nandito si mama.
Nandito si mama, Lucy.
Hindi aalis si mama.
Di tayo masasaktan ng mga bangungot.
Di na tayo masasaktan.
Heto. Masarap na tsa.
Gusto ko ng asukal.
May asukal na. Dalawa ang inilagay ko.
Hindi ko malasahan.
Gusto mo bang maglaro? Puwede kong kunin ang baraha.
Walang baraha. Ninakaw niya.
Akala niya, di ko alam.
Dapat ko sigurong hanapin, siguradong mahahanap ko.
Wala sa ayos ang lahat.
Hindi dapat ganito.
Uy!
Dapat… Iba ito.
Ayos lang, Ma.
Maglaro kaya tayo ng crib. Naaalala mo kung paano laruin?
Naglalaro tayo nito sa ilaw ng kandila.
Kapag nawalan ng kuryente. Naaalala mo?
Ma?
Sa susunod na lang siguro.
Lucy.
Binisita mo ako ulit.
Siyempre naman. Lagi akong nandito.
Totoo ka ba?
Oo, totoo ako.
Hindi ako mainitan.
Nilalamig ako.
Bakit laging sobrang lamig?
Tumahimik ka. Tahimik!
Heto.
Hawakan mo. Ayan.
Pisilin mo.
Totoo ito.
Totoo ka.
Hayan.
Lucy.
Okay lang.
Di ako pupunta kahit saan.
Magiging maayos lahat.
Wala masyadong sasakyan dito.
May farm sa burol at ilang kabahayan.
Walang tao sa isa.
Tugma ang rehistro. Kinompirma ng council.
Gaano kalayo itong farm?
-Milya. Isang milya at kalahati. -Okay.
Tanungin mo sila.
Isinupot na nila angilan.
Lumang laptop, walang hard drive. Mobile phone, walang SIM.
Matagal nang UPS at ito.
Ipakita mo sa wonder kid. Si Dhillon.
Dashboard cam.
Kailangang pumarada sa tamang anggulo, mayroon siyang 24 oras na stream.
Doon nalaman ang routine ni Slade.
Nang hindi lumalapit.
Kung ganoon, matalino siya.
Hindi siguro.
Medyo matagal niyang minaneho iyon.
Baka naghanap ng tulong.
O ibang sasakyan.
Kakaunti ang mapagpipilian dito.
Siguro, puwede tayong mangatok.
Simulan natin kung saan mabubuksan nito.
Ang pinakamurang hotel sa lugar.
Duda kong maselan siya.
-Tingin mo, babalik siya doon? -Hindi kung walang susi.
May kumuha sa booking niya.
Ibig sabihin, may nakakita sa mukha niya.
-Mike. -Hi.
Napadaan lang ako.
-Oo, alanganing oras, nagtatrabaho ako. -Ano? 9:30 na.
At nagtatrabaho ako.
Okay.
Ayos ka lang?
Pagod lang.
Mag-usap lang tayo.
Ayaw kong makipag-usap.
Okay.
Di ko sinabing umalis ka.
-Iyon na. -Anong iyon na?
Nagtatalik ba tayo dahil mahal mo ako o dahil gusto mo lang iyon?
Pasensiya na.
Hello?
Sabi mo, puwede akong tumawag anumang oras?
-Chloe… -Buksan mo ito!
-Nasa labas ako! -Okay.
-Chloe! -Okay.
Tumawag ka ba ng pulis?
-Chloe, buksan mo ang pinto! -Hindi.
Ayokong mapahamak siya.
Chloe, makinig ka, kailangan mong tumawag ng pulis.
-Hindi ligtas. -Naglalasing siya.
-Chloe, makinig ka! -Karaniwan, di siya ganito.
Natatakot ka sa kanya, hindi ka tatawag kung hindi.
Chloe?
Mahal kita.
Chloe?
Buksan mo ang pinto.
Nagpapakatanga ako.
-Hindi ka ganoon. Hindi. -Hindi dapat ako tumawag.
Chloe, pakiusap.
Sino iyan?
Lucy?
Samahan mo si Isaac.
Ano? Teka. Ako ay…
Dito ka lang.
Dumarating siya at umaalis. Minsan, ilang buwan ko siyang di nakikita.
-Gaano katagal siya dito? -Hindi siya pumipirmi.
Hindi madalas.
Nasa lodge siya ng siyam, sampung taon.
-Hindi ba kakatwa iyon? -Nagbabayad siya ng cash.
Isang taon nang advance.
Basta sa'kin, puwede siyang manatili hangga't gusto niya.
Patas naman.
Tinanong mo siguro ang pangalan?
Nagtanong ako, di niya sinabi.
Tulad ng sinabi ko, nagbabayad siya ng cash.
Mukha namang di siya makakatanggap ng maraming liham.
Ano ang hitsura niya?
Seryoso, madumi,
siguro 50s, 60s… Medyo payat yata?
May puting buhok.
May accent magsalita.
-Anong klaseng accent? -Irish.
-Scottish? -Pareho lang.
Kailan mo siya huling nakita?
Dalawa, tatlong buwan ang nakalipas. Titingnan ko.
At...
Oo, kusang kumukuha iyon.
Mapapakita mo ang silid?
Kung may maipapakita kang warrant.
Pakiusap, Mrs. Jones, mahalaga ito.
Karapatan ng mga bisita kong maging pribado.
Hindi niyo alam iyon.
Kinukunan kami sa lahat ng oras, tina-track ang tawag
binabantayan ang ginagawa namin sa Internet.
Marami kang ginagawang malaswa online, di ba, Mrs. Jones?
Umalis ka na.
Anong lahi niyang aso?
Tama siya. Spud iyan.
Di ko tinanong iyan, lahi ang tanong ko.
-Mukhang pit bull terrier sa'kin. -Ano naman?
Bawal na lahi iyan.
Pasensiya, siguradong alam mo 'yun.
Siguradong makakapagbigay ka ng certificate of exemption.
Ngayon,
ipakita mo sa'min ang kwarto
o pag-uusapan pa natin ng matagal ang tungkol sa Spud.
Siguro, kunin iyon ayon sa Section 19 ng Police and Criminal Evidence Act.
Mamili ka.
Ayos ka lang, Dhillon?
Ayos lang ako.
Mabuti kung mauna na ako, ha?
Oo.
May susi ba sa kandadong iyon?
Wala dapat iyon doon.
Hayaan mo ako.
Hindi mo alam na magagawa ko iyon, ano?
Nararamdaman mo ba ngayon?
Ang di pagkakatugma.
Parang isang bagay na di dapat mangyari.
May nagbago.
Nagbago mula sa ano?
Ngayon ito.
Dhillon?
-Naaalala mo ang pag-uusap na ito? -Paano?
O baka napanaginipan mo.
Siguro nandiyan kung saan.
Sa likod ng isip mo.
Ladies and gents, puwedeng umatras tayo? Atras kayo.
Puwedeng sagutin mo ang tanong ko? Kakatwa siguro pakinggan.
Ano ang pinakamalalang bagay na naranasan mo?
Ito.
Lahat ng ito.
Ikaw.
Patawad, Lucy.
Pasensiya na, mas nagdusa ka kaysa sa'kin.
Hindi mo pa lang alam.
NASAAN SI LUCY CHAMBERS
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Reyselle Revita
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce