Mój brat i ja zawsze pragnęliśmy stać się najlepszymi z najlepszych.
I dla jednego z nas to pragnienie miało się spełnić.
A teraz wynik mistrzostw roku 2031 zależy
od tej ostatniej akcji.
Bell przejmuje piłkę, robi crossover, idzie z połowy boiska.
Wyskakuje. Trafia. I faul!
Upadł. Chyba uszkodził swoją wiodącą rękę.
Zaraz, zaraz. Wstaje i wraca do gry.
Trzy sekundy do końca.
Wszystko zależy teraz od tego Najbardziej Wartościowego Gracza.
Mecz zależy od ciebie, młody. Tylko nie spanikuj.
Najlepszy Zawodnik Wszech Czasów musi mieć talent, wyczucie i nauczycieli.
Zasada koszykarska taty nr 21.
Planuj tak, by wygrać. I zagraj po swojemu.
Bądź gotów się dostosować.
Co to za mina, Filthy. Dajesz, młody.
Zróbmy to.
Ale go okiwałeś, genialna konfrontacja!
Piłka była naszym życiem.
W naszym słowniku widniało tylko jedno słowo: wygrana.
Drybluję tuż przed linią rzutu.
Do rytmu się ruszam, w każdą stronę, na boki.
Czemu się stawiasz? Czemu robisz bloki?
Zobacz, jak to się robi.
- Weź graj normalnie. Co kombinujesz? - A to, patrz!
Muhammad Ali i Deion Sanders byli świetnymi rozmówcami.
Mówili prawdę i byli marzycielami. Najlepiej na świecie bawili się rymami.
Całkiem jak ja. Słowa są ważne, ziom.
Choć nazywam się Josh Bell, jako Filthy McNasty wszyscy znają mnie.
Tata mnie tak nazwał, bo to, że dobrze gram, każdy wie.
Gram tak zarąbiście, że aż zawstydzisz się.
Dajesz, młody. No, już.
Jordan Bell, jako JB znany.
Jak rzuci, jest pozamiatane. Trafia i wszystko jest wygrane.
Bitwa Bellów. Piłka meczowa! Dajesz, Filthy!
Chuck Bell czyli Da Man. Grał w L.A. i w Japonii też.
Na boisku - jak armata. Dziś to nasz super tata.
Dajesz, stary. Stać cię na więcej.
Crossover, podstawa gry wszystkich wielkich koszykarzy.
Iversona, Kyrie’a, D-Willa.
Prosty ruch, w którym gracz szybko podaje piłkę z ręki do ręki,
udając, że idzie z nią w jednym kierunku, po czym...
Jupi!
- Taa, super, czad! Dajesz! - Przynieś kule,
- bo połamałeś mu kostki! - Taa!
No nie! Zasada koszykarska numer jeden.
W grze zwanej życiem, rodzina to boisko, a piłka to twoje serce.
Na boisku zawsze miejcie swoje serca.
Wygrywacie czy nie, bądźcie razem.
Dobra, chłopcy. Jak trafię, pączki.
Zobaczmy.
DWUTAKT
DO ZOBACZENIA JUTRO.
Z POZDROWIENIAMI DR CRYSTAL BELL
- Ej, wiesz, kto jest lepszy niż Kobe? - Kto?
- Michael Jordan. - Co?
- Ty znowu. - Lepszy niż Mamba?
No.
... najlepszy! Oni mieli wizję, a MJ ją zrealizował.
Doktor Crystal Bell. Gwiazda szkolnictwa.
Szefowa tej rodziny. Ukochana, droga mama.
Mamo, powiedz, kto twoim zdaniem jest najlepszym zawodnikiem?
To proste. Chuck „Da Man” Bell.
- Mam rację? - Masz.
Kochanie, znasz zasady. Żadnego kosza przy stole.
A wy dwaj lekcje, kolacja i spać.
Zaraz, a gdzie deser. Tata wygrał pączki.
Okej.
- Zagraj w moją grę. - Dajesz!
Przeliteruj: „powietrzny”.
- Dobra. - Nie, nie, zastanawiałem się.
Nad tym słowem myślałem.
„Wieczny”. W-I-E-C-Z-N-Y. Był taki film o wiecznym studencie.
Wieczny student, wieczny student.
Sam będziesz wiecznym studentem, jak się nie nauczysz literować.
„Powietrzny”. P-O-W-I-E-T-R-Z-N-Y.
To znaczy, związany z powietrzem. Jak ptaki, które latają wysoko.
Tak, jak Filthy, który lata tam, gdzie nie sięga nawet orła oko.
Ktoś tu się przyłożył do nauki.
- Dzięki. - A ktoś inny nie.
Nauczycielka angielskiego mówiła, że masz zaległości.
Ej, Chuck, co to oznacza?
Że źle sobie organizujesz czas,
a może za bardzo absorbuje cię koszykówka.
- Skarbie, sport tu nie jest winny. - Nie obwiniam ani sportu, ani trenera.
Przypominam, że aby dostać się do dobrej szkoły, trzeba mieć dobre oceny.
- JB, nie możesz zawalić prezentacji. - Jakiej prezentacji?
Dotyczącej wypracowania semestralnego z angola.
Projekt o Pasji.
Ma być o tym, co będziemy robić w przyszłości albo o tym, co kochamy.
Ja ją zrobię o koszu.
Dobry wybór. Ty też, JB?
A o czym innym?
Ale jak nie zdążysz w terminie, dostaniesz dwóję na semestr.
Więc ją oddaj przed meczem z Lakeside, bo inaczej nie zagrasz.
- Co? - Co?
- Chuck. - Słyszycie, co mówi mama. Do roboty.
Mam plan na wygranie meczu,
ale co jeśli mój najlepszy strzelec zostanie posadzony w rezerwie?
A tam będzie Ace Howard, główny trener Beacon Academy,
będzie oglądał z trybun.
TRENER ACE HOWARD
Przyjdzie Ace Howard?
To trener koszykarskich gwiazd! To już ranga NBA.
Zobaczy, jak wygrywamy i nas weźmie.
Jasne, ale najpierw JB musi zrobić prezentację.
Średnia jest teraz ważniejsza niż NBA.
Mamo, w ogóle się o to nie martw. Da radę. Przypilnuję go.
No, dobra.
Ej, ani mi się waż tego jeść. Odłóż to. Już...
- Odłóż to. Dokładnie... - Bo zaraz ciebie zjem...
Okej.
- Ej! - Do kogo piszesz?
Nie piszę, a w ogóle to dlaczego wyrywasz mi słuchawki?
- A chcesz usłyszeć nowy beat? - Chcę zobaczyć pracę.
Masz całą pustą stronę. Ten projekt o pasji jest łatwy.
Wiesz, że nie umiem pisać wypracowań.
Coś ci pokażę. No, chodź. Coś zobaczysz.
- Żałuj, że nie słyszysz tego beatu. - Znam „Headphones”,
ale to jest dla mnie ważniejsze.
4 KROKI DO SUKCESU
Krok pierwszy: dostać się do liceum Beacon.
Krok drugi: college. Finałowa Czwórka, gramy przeciwko sobie, ja wygrywam.
Krok trzeci: wybierają nas do Lakers.
I krok czwarty: koniec kariery i miejsce w NBA Hall of Fame jako
nowi Najlepsi Zawodnicy.
- Pamiętasz, jak to zrobiliśmy, co nie? - Ja to zrobiłem, ty tylko mówiłeś.
I nie zgodziłem się na cały krok drugi.
O rany, myślałem, że cię zainspiruję.
Stary, tata ma przecież tytuł mistrza koszykówki.
To mi wystarczy za inspirację.
Słuchaj, nie możesz opuścić tego meczu.
Twoja prezentacja to musi być ogień.
Będzie nawet lawa. Obiecuję.
Bitwa na skarpetki?
- Co tam? - Co dobrego, Vondie?
Hej, Maya. Czad!
- Co tam, G? - Okej.
Szybkie piony przybicie, oko puszczone należycie.
JB ma zaległości.
Vondie mnie zna jak żaden gość, ale nie mam go dość,
bo jego stopy to moja oś, a ja jestem...
Łoś!
Popracuj nad rymami, Langstonie Hughesie.
Fajnie rymujesz, ale przez Mayę
- się kompromitujesz. - Oj tam.
Maya i Vondie,
z nimi jesteśmy ekipą superbohaterów.
Dobra. Filthy, termin oddania pracy ucieka.
Lakeside wygrało z wami rok temu w mistrzostwach. Jakie wnioski?
- Spytaj mnie. Też tam byłem. - Tak, ale...
Kapitanem przeciwników był Zuma Rivers,
jeden z najwyżej notowanych zawodników w stanie.
Który ci paskudnie przywalił w twarz.
- Okej, dobra już. - Zuma cię znów pokona?
Ten dureń nauczkę dostanie,
Bo mu Filthy sprawi lanie przez swoje piłki rzucanie.
Poleci z dźwięku prędkością, z klasą dowali gościom.
- Bo McNasty robi to z łatwością. - Super!
GIMNAZJUM EAST LANGSTON HUGHES
- Dzień dobry. - W tym stroju odniesiesz sukces.
Po południu mam rozmowę z kurator oświaty.
- Denerwuję się. - Niepotrzebnie.
Przecież ty już pełnisz funkcję dyrektora.
Uczysz, znasz się na papierkowej robocie,
a dzieciaki cię uwielbiają.
Ej! Dopóki Cardi B nie pojawi się znienacka
na szkolnym korytarzu, nie ma biegania.
- Przepraszam, doktor Bell. - Ale daj znać, jak się pojawi.
- Dyrektor Bell trzeba się słuchać. - Dzięki.
LIONS WYGRYWAJĄ Z LAKESIDE
Co tam, mały? Hej, Vondie.
BAL GIMNAZJALNY
Hej, na jesiennym balu zagra DJ Semple Plan.
- Idziesz z kimś, Filthy? - Myślałem, że idziemy wszyscy razem.
Josh?
Josh? Josh, przywitaj się.
Cześć, Josh. Pamiętasz mnie?
- Cześć, Alexis. Wróciłaś do szkoły? - Tak, przeprowadziłam się z powrotem.
Rodzice się rozeszli, więc dzielę mój czas między nich.
- Ojej, przykro to słyszeć, Alexis. - Nie jest źle. Zdarza się.
- Josh, świetna fryzura. - To skrzydła Filthy’ego. Dzięki nim lata.
Tak, tak, zaprowadzisz Alexis na lekcję do pani Rojas-Pierre?
Dobrze.
Użyj końcówek palców.
Urodziwy.
Wyróżniający się urodą. Jak w zdaniu: „Alexis była urodziwa”.
Albo: „Nigdy nie miałem dziewczyny, ale gdybym ją miał, byłaby urodziwa”.
Ej, musi zharmonizować swoje czakry.
Nie, musi zgiąć kolana. Masz alergię na rzuty wolne?
Dajesz, synu. Masz rzucić końcówkami palców.
Dobra, przygotuj się, zegnij kolana.
- Ej, wyluzuj. - Po kolei. Hej!
Co ty robisz? Ja tu omawiam strategię na Lakeside.
- A ty tańczysz? - Tato, ja...
Dobra, każdy ma przebiec sześć okrążeń.
czekając na swą kolej. Już! Gio, rusz ich!
No już! Słyszeliście trenera. Ruchy! Ruchy!
Słuchaj, wiem,
że przeżywasz obecność trenera Howarda i pójście do Beacon...
ale to zostaw na później.
Zasada koszykarska numer dziesięć.
Jeden rzut, jeden stop, jeden mecz na raz.
Dobra, biegnij, biegnij. Ruszaj się. Dalej!
- Chuck! Ej, Chuck. Co z tobą? - Tato!
Tato, co jest? Ej, dzwońcie po pogotowie.
Trzymaj się, tato.
Pomimo zaistniałej sytuacji
wiem, że Da Man powiedziałby: „Nie przestawaj grać”.
„Bo w chwili, gdy przestajesz grać, już przegrałeś”.
- Nieważne, gdzie zagramy. - Taa.
Pokonam braci Bell w ich domu, w naszym domu,
a nawet w Waffle House. Rozumiesz?
Oni by tego nie potrafili. Szczególnie ty, Filthy. Tak, Lakeside!
- Tato. - Synu!
- Co się stało, tato? Wszystko okej? - Tak.
Wszystko już dobrze, jasne?
Przecież jestem Chuck „Da Man” Bell. Jak to dzieciaki mówią: „Jestem Gucci”.
- Tak, chyba w podstawówce. - Zachowuj się.
Ale na serio wszystko okej?
- To był atak astmy. - Astmy?
Przez astmę nigdy nie byłeś w szpitalu.
Tata potrzebuje odpoczynku i kilka dni wolnego, jasne?
Kilka dni? A co z treningiem?
Muszę na chwilę spasować.
Spasować? I nas nie trenować? Ty nas od zawsze trenujesz.
Gio nie umie trenować!
On nawet nie zna strategii. Ty wiesz wszystko.
Okej, słuchajcie, dostał moje wskazówki.
Będzie dobrze, o ile mu się nie rozstroją czakry.
A teraz chodźmy. Mecz niedługo. Wstąpimy do Pollards’ Wings,
zamówimy Wing-a-Paloozę. Jaką lubicie?
Dobra, żadnej Wing-a-Paloozy. Meczu też nie mogę obejrzeć?
Nie, bo zachowujesz się jak wariat. Słyszałeś lekarza.
- Żyję z astmą całe życie. - Nie o to chodzi i dobrze o tym wiesz.
Masz za wysokie ciśnienie. Paskudny cholesterol.
Żebyś nie przegiął, Chuck.
Twój tata ignorował objawy, aż było za późno, by go wyleczyć.
Wiem. Już dobrze.
Ojej. Nie poszłaś na rozmowę.
Podaj mi resztę poduszek.
Ja... poszłam.
I?
I...
- I dostałam tę robotę. - Dostałaś robotę?
- Dostałam tę robotę. - Chodź tu, kochanie.
- Dostałam tę robotę. - Pani dyrektor Bell?
- Brawo! Jestem z ciebie dumny. - Uspokój się.
Skarbie, będziesz najlepszą z najlepszych dyrektorek na świecie.
Mówiłaś chłopakom? Kochanie, trzeba to uczcić!
Słuchaj, ja powiem chłopakom, a ty musisz odpoczywać.
- Ale to jest ważniejsze. - Spokój.
- Naprawdę? - Tak.
Przecież miłość mojego życia dostała wymarzoną robotę.
Wow, przed tobą wielkie czyny.
A przed tobą sen albo czytanie.
A nie telewizja.
Nie ma zmiłuj.
- Pani doktor. - Dobranoc.
O, tak!
- Ej, ziom, śpisz? - Nie.
I co teraz?
Z Zumą? Może nagram mu filmik z odpowiedzią, ale...
Nie z Zumą. Z tatą.
Tacie nic nie jest. Lekarz mówił, że to tylko astma.
- To straszne. Martwię się. - Martw skończeniem prezentacji.
Pokażemy trenerowi Howardowi na co nas stać.
Koszykarska zasada nr 16: jeśli chcesz zostać kimś,
- musisz się trzymać planu. - Plany się zmieniają, Josh.
Nic się nie zmienia. Gramy i wygrywamy.
- JB? - Zrób prezentację. Tak, wiem.
Nie, bracie.
Pomożesz mi wybrać ciuchy na jutro?
W końcu załapałeś, że Maya cię lubi?
Nie, jesteśmy tylko przyjaciółmi. Chcę fajnie wyglądać, nic więcej.
Jak kto? Masz kogoś na myśli?
A ten znowu...
Tylko mi zaufaj. Pomogę ci, stary.
A ja tobie.
- To było dość straszne. - No. Nienawidzę szpitali.
- Mam nadzieję, że z tatą już lepiej. - Tak, ale nie może trenować,
a to mnie przeraża, bo przegranie tego meczu byłoby...
fatalne.
Fatalny, czyli niosący nieszczęście.
Jak w zdaniu: „Te frytki są fatalne”.
- Co? - Albo beznadziejnie kiepski.
Dobra, gadaj sobie dalej, ziom.
- Zawsze używasz tych trudnych słów. - Moja wina.
Jak nie chcesz frytek, ja je zjem.
Zabierz łapy.
- Ojej, ty też? - Więc...
A jeśli trener przestanie pracować?
Dlaczego ciągle o nim mówisz? Przecież on się dobrze czuje.
Nie spinaj się tak, gościu.
Czasem wkurza, gdy ludzie się przejmują, a czasem, gdy mają to gdzieś.
- Co tam? - Sio.
Ty, wyluzuj.
- Cześć wam. - Cześć.
Och, hm...
fajna koszulka.
Jestem pewna, że wybrał ją JB.
Pan Modniś.
Okej, to widać, JB.
Filthy świetnie gra, ale stylu swojego nie ma.
Tak, tak.
No, styl mojego brata jest fatalny, co nie?
- Albo niezgłębiony. - Nie.
Gdzie moje przekąski?
CHRUPKI SEROWE
Chuck wyzdrowieje. Może skupmy się na tobie i nowej pracy?
- Nadal jestem w szoku. - To praca dla ciebie.
- Naprawdę? - Tak.
Muszę wymienić garderobę.
Co tydzień będę chodzić na konferencje.
Ciągle ogarniać budżet. Spotykać się z zarządem.
A Chucka czeka teraz mnóstwo badań lekarskich.
A chłopcy są...
Nie odpowiada.
Co mam na swoją obronę?
Wracamy do meczu. Zawodnik cofa, podaje do szóstki.
O to chodzi. Emerson rzuca za dwa punkty.
Bum! Deszcz oklasków. To go zagrzewa do boju...
- Hej, możemy pogadać? - Po meczu.
Pamiętasz, jak mama Mayi miała iść do szpitala
na parę tygodni, a potem...
Tak, pamiętam, i to była masakra.
Ale teraz naszym największym problemem
jest 14-letni sobowtór Stepha Curry’ego, który może nas zgasić.
Największy problem to choroba taty! Nie zasłaniaj się koszykówką, Josh.
Niczym się nie zasłaniam.
Skupiam się na tym, co jest ważne.
Dobra, sam sobie dam radę. Sam pokonam Lakeside.
Ej, ej, ej! Co się tu dzieje?
Chyba się nie pobijecie? Nie w moim domu!
On chce zawalić mecz z Lakeside
i szansę na dostanie się do Beacon. Ma to gdzieś.
Martwię się o tatę, a ty nie.
- Też się martwię. - Spokój!
Coś wam powiem. Posłuchajcie uważnie.
Takie rzeczy się zdarzają. Życie bywa trudne i niespodziewane.
Jak Zion Williamson.
- Jestem w temacie. - Chłopcy, jesteśmy drużyną.
Świętujemy zwycięstwa i smucimy się z porażek,
ale bez względu na wszystko, jesteśmy w tym razem.
Jasne. Chłopcy, łączy was silna więź.
I zawsze tak będzie. Więc, cokolwiek was poróżniło,
odłóżcie to na bok.
- Sorry. - Sorry.
Filthy, rzuty wolne. A ty skończ prezentację.
KOSZYKÓWKA
Pracujesz, czy z kimś piszesz?
JB...
Mamo, nie jestem jak Filthy...
Co masz na myśli?
On kocha koszykówkę najbardziej na świecie.
Rozegraj to.
A jeśli ja tylko ją lubię?
Co na to powie tata?
Myślisz, że tylko ona łączy cię z twoim ojcem?
Myślę, że powie, że kocha swojego syna bez względu na wszystko.
Słuchaj, wiem, że w tym domu kosz to ważna rzecz.
Ale nie najważniejsza, JB.
Jasne?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Skończ tę prezentację.
Wziąłeś to, prawda?
- Stary, żartujesz? - Daj spokój.
Czy ci w ogóle zależy na meczu?
Pani Janice...
Nie zrobiłem prezentacji.
Ale nad czymś pracuję. Opowiem pani o tym po lekcji.
Nie takie miałeś zadanie.
- Wiem, ale... - Coś ci powiem.
Mogę zrobić wyjątek, ale...
pod warunkiem, że opowiesz całej klasie o swojej pasji.
To znaczy teraz? Na forum?
Jak wkręcić się w pasję,
skoro twój cel jest tak odległy?
Moje zdanie jest takie.
Koszykówka jest w moim życiu, ale nie jest całym życiem.
Mam zdolności fotograficzne i robię beaty ikoniczne.
Uwielbiam ciuchów kupowanie i mam zajawkę na projektowanie.
Gotować lubię też, może to coś dla mnie jest.
Zasada koszykarska numer 39: Czasem musisz na ławce posiedzieć.
By się wyklarować, odkryć swoją moc.
Mam dopiero 13 lat, nadal poszukuję. Najważniejsza pasja? Nie wiem.
Ale jedno wiem na pewno.
Będę się klarował przez cały rok.
Może potem będę w stanie zaprezentować moje dzieło tobie
i tobie,
i wam.
I sobie.
Dobrze.
Fajnie.
Niekonwencjonalnie.
Ale prowokacyjnie.
Ciekawe, co przez ten czas odkryjesz. Niech pan się klaruje, panie Bell.
Od zawsze podzielaliśmy nasze zainteresowania.
Teraz zdawało się, że serce JB było zajęte czymś innym.
Do boju!
Do boju Lions!
Dobry bohater musi mieć swojego antagonistę.
Moim był Zuma.
Dobrze rzucasz, ale to ja rządzę, Filthy. Jak w zeszłym sezonie.
Śmierdzi ci z ust, jakbyś od zeszłego sezonu nie mył zębów.
To będzie długi wieczór.
Ej, już się stresuję.
Patrz, jest trener z Beacon Academy.
Chuck „Da Man”.
- Crystal. - Trener Howard.
- To będzie świetny mecz. - Twoje chłopaki mają świetnego trenera.
Który będzie siedział na ławce, jasne?
Pozwoliłam ci przyjść tylko dlatego, że obiecałeś, że będziesz spokojny.
Jestem pełen zen, dyrektor Bell.
Och, przestań już. Oficjalnie będę nią w poniedziałek.
Mam nadzieję, że dam radę.
Znam cię całe życie. Dasz sobie radę ze wszystkim.
Hm. Może to za wcześnie, ale mam szansę na podwyżkę?
Nie.
Gdy pojawiają się przeszkody,
tata zawsze mówił: „Rób dobrą minę. Na boisku stłum wszystkie lęki”.
„Nie spuszczaj oka z piłki. I nigdy nie trać celu z oczu”.
Filthy się denerwuje, oby dał radę.
Interesujesz się nim?
- Patrzy na ciebie. - To aż tak widać?
Trochę.
Zegnij kolana, przygotuj się, do dzieła.
Taa.
Podaj!
Tata, trener, Alexis.
Tak łatwo jest się ugiąć pod ciężarem wielkich oczekiwań,
gdy wszyscy patrzą.
GOSPODARZE 23 GOŚCIE 42
Filthy, musisz dać radę!
Strategia, Filthy!
Siadaj i się uspokój, albo zaraz stąd wyjdziesz.
Do boju! Dalej!
- Taa! - W punkt!
Dajesz!
GOSPODARZE 30 GOŚCIE 46
Mówiłem, że to będzie długi wieczór!
Dajesz!
Tak, była, tak jak...
Kompletna porażka. Nic nie idzie według planu.
Bo chcesz piłkę dla siebie. Nie podajesz jej do JB!!
- Naprawdę? To rób zbiórki! - Może jakbyś najpierw próbował rzucać!
To nie ma sensu.
- Ej, daj spokój. - Jesteśmy drużyną.
Jeszcze dużo do końca meczu. Odbijemy się.
- Zwizualizujemy zwycięstwo, jak... - Co, chcesz być jak MJ?
- Jak w Bullsach, w ‘96! - Kto tu się oszukuje?
Filthy, tu chodzi o nas.
O ciebie i mnie.
- Jak przegramy z Lakeside... - Bez względu na wszystko, gramy razem.
Tak zawsze było.
I zawsze będzie.
Wygramy to. Ej, chodźcie tu!
- Chodźcie, zbierzmy się. - Dajcie swoje ręce, i to już.
Słuchajcie, gramy i wygramy! Więc wygrajmy!
Gramy i wygramy! Gramy i wygramy!
- Taa! - Taa!
Podaj! Taa!
No, dalej! Taa!
Biegniesz i dajesz.
Dalej, zatańcz swój taniec, nie jestem zły!
Siadaj.
GOSPODARZE 65 GOŚCIE 68
GOSPODARZE 67 GOŚCIE 68
W meczu gra się płynnie, niemalże instynktownie.
GOSPODARZE 67 GOŚCIE 68
Przyzwyczajasz się, aklimatyzujesz, zwyciężasz. Jeden piwot, podwójny cross.
Ej, ziom! Po co to robisz? Wyluzuj!
Wstawaj. Wszystko okej?
Dasz radę, dalej.
Dasz radę, bracie, jasne?
Rzuty wolne.
Teraz twoja kolej.
Mecz zależy od ciebie, młody. Tylko nie spanikuj.
Marzyliśmy, że razem będziemy najlepsi
i tak się stało.
Nie wiedzieliśmy tylko, kto ostatecznie będzie na boisku.
Opracowujesz sobie strategię...
ale gdy popełnisz błąd,
całą strategię można wyrzucić na śmietnik.
Nieważne, co się stanie...
Nic się nie stało, Josh.
Jest okej, dałeś radę.
...robisz wszystko, by wygrać.
Do boju!
Ty i ja.
W grze.
I w życiu.
Wspaniały mecz.
- Zuma, dobra robota. - Dzięki.
Chcę cię zaprosić na letni obóz selekcyjny.
- Naprawdę? - Tak.
Super, napiszę do pana, trenerze.
Mam nadzieję, że zabolało, Filthy.
Nie tak, jak zaboli ciebie, gdy wygramy mistrzostwa.
- Dobra. Zobaczymy. - Zobaczymy.
To był dobry mecz.
Dziękuję. Ale przegraliśmy.
Wytrwałeś i dostosowałeś się.
To coś, co chcę widzieć w Beacon. Ty też, JB.
Trenujcie dalej. Będę miał na was oko.
Dziękuję.
Ty! Ale czad!
Dzięki za to, że wymyśliłeś tę durną mowę
o robieniu beatów i gotowaniu podczas prezentacji.
- To było dobre. - Filthy, właściwie to mówiłem prawdę.
Całą prawdę.
- Hej! - Hej.
- Dobra robota!
- Dzięki. - Było świetnie.
To był skupiony, mocny powrót.
- Do zobaczenia w domu. - Na razie.
Filthy, Filthy! Przegrałeś mecz, ale jak...
Maya, to kiepski moment.
Okej, sorry. Ale Filthy, ta druga połowa meczu.
- Grałeś zarąbiście. Mistrzostwo świata. - Dobra, dobra.
Cześć wam, co słychać?
- Cześć, Alexis. - Cześć, Alexis.
Cześć, Filthy. O, JB.
- Co tam, Alexis? - Ty nie wiesz?
JB zaprosił ją na bal.
Wszystko okej?
Myślisz, że coś pójdzie tak, jak chcesz,
ale w mgnieniu oka sytuacja się zmienia.
Szybkie piony przybicie, oko puszczone należycie.
I zupełnie znienacka tracisz grunt pod nogami,
próbując wrócić na pozycję wyjściową.
Jak wtedy, gdy robisz crossover.
DWUTAKT
Napisy: Anna Cichosz