To nie jest fikcja.
Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących lub nieżyjących,
czy prawdziwych zdarzeń, jest zamierzone.
ATLANTA, GEORGIA CZERWIEC 2018.
- Cześć. - Pa.
- Sambuca z lodem dwa razy. - Bar jest w środku.
To food truck. Sprzedajemy tu kanapki.
Jasne. Becca?
Nie świeć tyłkiem. Uginaj kolana!
Cholerka. Co z tobą?
Dzięki.
- Rusz dupsko! - Chcę kanapkę.
Nie. Jesteś A.J.? Jedziemy z tobą.
Wybaczcie. Jest zbyt pijana. Wezwijcie kogo innego.
Zostawisz nas tu o drugiej w nocy?
Nie możesz sobie odjechać. To niezgodne z prawem!
Zgłoszę cię, gnoju! Menda jedna!
Ja mogę was zawieźć.
Nie ma mowy.
Wyciągnęłaś to ze śmietnika?
- Tak, jest jadalne. - Ohyda.
- Nie. Co... - Kurwa.
Ile bierzesz?
Dzięki. Mało kto by się zgodził.
Spoko.
- Sorki, jeśli zarzygała. ci wóz - Chyba nie.
- Kumpela się ogarnie? - Czy ona wygląda na moją kumpelę?
Tylko z nią mieszkam.
Trafiłyśmy na tę samą imprezę.
Jeśli ktoś ją porwie, nie będę miała na czynsz.
Byłam chamska.
- Tak, ale luz. - Przepraszam.
Jestem Rashida. A ty?
- Tony. Tak. - Tony. Skąd jesteś?
- Z Teksasu. A ty? - Całe życie w Atlancie.
Ile masz lat?
Cholerka.
Nie o to mi chodzi.
Wydajesz się mądra. O to mi chodziło.
Studiuję.
I mówię w trzech językach. Wiem, robi wrażenie.
- Tak. - Tak.
Tak.
A ty, Tony?
- Umiem to i owo. - Tak, na przykład?
Na przykład...
Cholera.
RÓJ
Włóżmy tę golaskę do wanny.
Nie chcę, żeby ubrudziła moją nową kanapę.
Dasz radę?
Tak.
Spokojnie. Siedź tu.
- Szlag. - Tyłek mnie boli. Za dużo pierdów.
- Mam dość jej wyskoków. - Ma złamany nos.
- Zostawisz ją tu? - A wyglądam ci na lekarkę?
Kiedyś miałam współlokatorkę, która nie gubiła ciuchów.
Straciła stypendium i musiała wrócić do Luizjany. Kicha.
- Nie robi ci się niedobrze na widok krwi? - Nie. Dzieciństwo spędzone na farmie.
Jestem pod wrażeniem.
Ale to wciąż obrzydliwe. Nie chcesz koszuli?
- Nie, dzięki. - Na pewno?
Tak.
Włączę muzykę. Nie lubię palić w ciszy.
Nie to. Sorki.
- Co? - Słucham?
Nienawidzę Ni'Jy.
- A ty? Nie mogę znieść... - To moja ulubiona piosenkarka.
- Nie wiem... - Moja ulubiona.
- Mówisz serio? - Tak. To moja ulubiona piosenkarka.
- Nie wiem, czy żartujesz. - Nie. Uwielbiam ją.
Moja ulubiona piosenkarka.
Przepraszam. Twoja ulubiona.
Skąd u ciebie taki luz?
Możesz śmiało studiować medycynę albo mordować ludzi.
Zadzwonię do lekarza, żeby ją zabrali.
Jutro rano mam zajęcia.
- Okej. Dobranoc. - Zaczekaj. Gdzie się spieszysz?
- Wybacz. - Daj mi swój numer.
Spikniemy się na jakiegoś drinka.
- Od jakiegoś czasu jestem bez telefonu. - Mówisz... Dlaczego?
Zły nawyk.
No dobrze.
Oldskul. Dam ci numer i moje imię,
to nie zapomnisz.
Jak będziesz przy telefonie, zadzwoń.
Spoko.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
Kolorowych snów.
- Nie zapłacę za dwie tabletki. - Skarbie, liczy się wskaźnik masy ciała.
Masz napisane na pudełku.
Nie masz kasy, więc czepiasz się mojej wagi.
Masz to napisane na pudełku. Nie wygłupiaj się.
- Trzy-siedem-jeden. - Jasne.
- Musisz zapłacić. - Jasne.
Siemanko.
Ktoś tu miał zadzwonić.
Jesteś zajęta, więc...
Nie umiesz kłamać. Co tam? Co porabiasz?
Ja? Nic specjalnego.
Mieszkasz tu?
Już nie. Ale szukam mieszkania.
W Cabbagetown? Tu jest drogo.
Jesteś już XXI wieku i masz komórkę?
Jeszcze nie. Ale wciąż to rozważam.
Podwieziesz mnie do domu?
- A twój facet? - Tylko bez zazdrości.
To nie mój klimat.
Ale...
mój samochód jest w warsztacie.
W porządku. Możemy pójść pieszo.
Prawda?
Wszystko gra?
Zaraz wracam.
Wszystko gra?
Mam okres.
Ja mam wkładkę, więc nie miewam okresu, ale może coś znajdę.
Wstydzisz się? Nie masz czego.
Wiesz, że mi to nie przeszkadza, prawda?
Dziwak z ciebie, Tony.
Dziwak.
- Proszę. - Dziękuję.
- Karta została odrzucona. - Jeszcze raz.
A gotówka?
To ta karta.
Ta też nie działa.
Jeszcze raz.
Proszę iść na zakupy gdzie indziej.
Nowe auto? To już trzecie w ciągu miesiąca.
Taki kaprys. Podoba ci się?
Dobrze wyglądasz.
Masz kwiaty, o które prosiłam?
Kwiaciarnia była zamknięta.
Niestety.
- Idziemy? - Jasne.
Do dzieła.
- Cześć. - Cześć, piękna.
Wietrznie dziś.
- Cudownie wyglądasz. - Ty też.
Dziękuję.
Nie mów tak.
Wiem, że zaczniesz ode mnie, więc ja zaczynam od ciebie.
Dobrze cię widzieć. Pięknie wyglądasz.
Chodź. W naszej rodzinie się przytulamy.
- Tony. Miło poznać. - No chodź.
Co tam?
- Chodź. Tak. - Chodź.
Środek supermarketu, a ja stoję tam z krzyczącym dzieckiem.
Nie mogę jej podnieść, żeby mnie nie uderzyła.
Rashida nie przestaje krzyczeć. Chce mus jabłkowy.
Nie wyjdzie ze sklepu bez musu.
Więc co zrobiłam?
Otworzyłam mus i wylałam jej na głowę.
W sklepie cisza jak makiem zasiał. Pomyślałam: „Przesadziłam.
„Ktoś przyjdzie i mi ją zabierze”.
I co się stało?
Nasza Rashida zaczęła się śmiać.
Nie tylko uznała to za zabawne,
ale zaczęła zlizywać z siebie mus.
Tylko ty uważasz, że to zabawna historia.
- Co? Ludzie ją uwielbiają. - Nie. Nikt jej nie uwielbia.
No nie wiem. Mnie się podobała.
- I co? - Tony, wybacz nam.
Mamy paskudny zwyczaj robienia wstydu naszej jedynaczce,
ilekroć zaszczyci nas swoją obecnością.
Nie przesadzaj. Mam pracę. Studiuję.
- Czyja to wina? - Chcę pracować.
Mieliśmy umowę. Jesteś zawodową studentką.
Póki się uczysz, my ci pomożemy.
Właśnie.
- Po co dokładać sobie stresu? - Mogę prosić wino?
Lubię moją pracę. To dobra praca.
- Chcesz więcej chleba? - Nie, dziękuję. Ale wszystko jest pyszne.
Po co się smucić, kiedy można ześć ciasto?
Tony, gdzie pracujesz?
W tej chwili szukam pracy,
ale dorabiam tu i tam.
Tony pracuje non stop. To imponujące.
Mój siostrzeniec skończył studia z wyróżnieniem.
Nie może znaleźć dość dobrej pracy w sztuce.
Więc pracuje jako barman w Inman Park.
Nie zazdroszczę wam, dzieciaki.
Presja na zarabianie, a szanse niewielkie.
Cieszę się, że mamy jedno dziecko. Ameryka zawiodła swoje dzieci.
Tato, nikt nie chce tego słuchać.
Skarbie, podgłośnij. Uwielbiam tę płytę.
Tak.
- Mama zna się na muzyce. - Wygląda pysznie.
Jedzcie.
- Skąd dokładnie jesteś? - Z Houston.
Najlepsze jedzenie w Teksasie.
Wszyscy mówią, że najlepsze jest w Austin.
Czemu starasz się być fajny?
Jeździliśmy do Houston, kiedy Rockets grali z San Antonio.
- Tak. - Poczęliśmy wtedy Rashidę.
Masz dziś gadane. Może zmienimy temat?
Często wracasz do domu? Twoi rodzice tam zostali?
Nie mam rodziców.
W sensie już nie mam. Umarli.
Skarbie.
Naprawdę mi przykro.
Dziękuję.
Uwielbiam ten kawałek. Pokaż, co potrafisz.
- Na wynos. - Dziękuję. Pycha.
Rashida rzadko przyprowadza osoby, z którymi się spotyka.
Łączy was coś dobrego.
Naprawdę?
Życie dało ci w kość.
Ale poradzisz sobie.
Dziękuję.
Dziwnie było rozmawiać o rodzicach z moją rodziną?
Nie.
Nie gadaliśmy o twojej siotrze.
Wiem.
Możesz mówić o niej, kiedy tylko chcesz.
Dzięki.
Kocham cię.
Cieszę się, że to my.
Cieszę się, że to ty.
Zajmę się tym,
ale nie wiem, czemu przegapiłam tego e-maila.
Nie odpowiadam na wiadomości z PDF-ami. To sprzeczne z polityką firmy.
Mam czas do następnego czwartku.
Nie wiem, czemu się spóźniają. Ja skończyłam przed terminem.
Nic nie obiecuję, ale spróbuję.
Nie chcę wchodzić dziś na Skype'a.
W porządku. Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
- Ciężki dzień? - Tak. Masakra w pracy.
Do tego boli mnie głowa. Ale już jestem.
- Weź paracetamol. - Nie chcę tego brać.
Wystarczy mi woda i kąpiel. Najpierw muszę to dokończyć.
- Zaczekaj. Mogę zabrać ci chwilę? - Sorki.
- Jasne. - Tak.
Z okazji rocznicy.
Bilety na Ni'Ję. Dzisiaj. Ubieraj się.
No już. Przebierz się.
- To bilety na Ni'Ję. - Wiem. Nie idę.
- Co takiego? - Nie idę.
Nie idziemy dziś na koncert Ni'Jy.
To pierwszy rząd.
Wiem. Nie idę. Masz coś nie tak z głową?
Tak czy nie?
Nie cieszysz się...
Wyjaśnijmy sobie coś.
Ja nie
lubię Ni'Jy.
Wiesz o tym,
bo to jeden z naszych głównych tematów rozmów.
Za te pieniądze stać by nas było na wakacje.
Albo na kolację
do restuaracji, o której mówię ci od dwóch miesięcy.
Trzeba było spuścić tę forsę w kiblu.
To lepsze niż dawanie jej tej kobiecie
i jej chciwemu mężulkowi.
Ile kosztowały te bilety?
Cztery koła? Co? Dlatego nie starczyło ci na czynsz?
Dlatego pracuję na dwa etaty?
Żeby nie wylądować na ulicy, a ty mnie ciągniesz na jej koncert?
Jaja sobie robisz?
Jesteś samolubnym dupkiem.
To miał być fajny gest, serio?
Prosiłam dziś rodziców o pieniądze, wiesz, że tego nienawidzę.
A ty podskakujesz z radości,
bo będziemy śpiewać Can't Just be in Love.
Czy chuj wie co. Nawet nie wiem, jej muzyka jest kiepska.
Już wolałabym zobaczyć jej siostrę.
Wiedziałabym, że w ogóle mnie słuchasz.
Słuchasz mnie w tej chwili?
Wiedziałabym, że obchodzi cię ktoś poza sobą,
że faktycznie masz coś w głowie, a nie tylko błąkasz się z tą miną ofiary.
O co ci w ogóle chodzi?
Wiem. Mam świetny pomysł.
Skarbie, chodźmy na stadion
i posłuchajmy umcyk umcyk, to wszystko naprawi.
Jesteś samolubnym gnojem, wiesz?
Pierdolę to.
Wiem.
Co?
Co jest, kurwa? Przestań.
Co... Złaź.
Przestań.
Złaź.
Przestań.
Kocham cię.
Bilet.
Zgubił mi się. Macie jakąś listę?
- Nie tu. Bilety przychodzą też mailem. - Kurczę.
- Nie mam telefonu. - Więc masz pecha.
Możemy... Przepraszam.
Chamstwo.
Co ty odwalasz?
- Zgubiłam bilet. - Bilety są wyprzedane.
- Zgubiłam bilet. - Jak się nazywasz?
- Rashida. - Rashida... Nazwisko?
Thompson.
Pokaż tylko dowód,
a wydrukuję nowy bilet.
Szukacie biletów?
Mam bilety.
Szukacie biletów? Mam bilety.
- Ktoś chce bilety? - Ja.
- Są drogie. Ile masz? - Dużo.
Pięć tysięcy za jeden, płatność kartą,
jeśli nie masz gotówki na oba.
Wiecie, co robić, prawda?
Bądźcie wolni.
Ni'Jah! Proszę!
Ni'Jah!
Nie, Ni'Jah.
Proszę! Proszę, Ni'Jah.
- Proszę! - Nie!
Zostawcie ją.
Zaśpiewaj dla nich. Nie bój się.
Kocham was wszystkich.
Ni'Jah!
Dziękuję.
Tak bardzo ci dziękuję.
TYLKO BÓG ZSYŁA HAPPY ENDY
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska