Jest źle?
Nie.
Zatrzymaj się.
Zatrzymaj się!
Co ty wyprawiasz?
- Zamknij! - Puszczaj!
- Zamknijcie drzwi! - Stój!
- Wciągnijcie ją. - Zamknij jebane drzwi!
Wciągnijcie ją.
Już!
- Muszę wrócić. - Zapnijcie ją.
Proszę. Musimy zawrócić. Nie możemy jej tam zostawić. Stój.
Co ty robisz? To szaleństwo.
Nic ci nie jest. Oddychaj.
- Wezwiemy pomoc. - Kurwa.
Prawda?
To ja jestem pomocą.
Dokąd jedziemy?
Mógłbyś jechać trochę szybciej.
Gdybym chciał zwrócić na nas uwagę.
Potrzebujemy uwagi, nie? Ktoś chciał nas zabić. Postrzelili go.
- Zginęli ludzie. - Trzeba wezwać policję.
To nie policję zostawiliśmy za sobą?
Nie ma już odwrotu.
W cieniu podejrzeń
OPARTE NA SERIALU „PODWÓJNA GRA”
TWÓRCY
Czekaj. Co jest?
- Chodźcie. - Kurwa, gdzie jesteśmy?
Stary.
Tylko cicho, dobra?
Jezu. Przepraszam.
W porządku?
Tak.
Zgaś to.
Znajdźcie świece. Ja sprawdzę resztę domu.
Chodźmy.
Teraz. Zanim wróci.
Nie lepiej zobaczyć, co powie?
Postrzelili cię, Eddie.
Wszystko ze mną okej.
Ale nie z nim. To psychol.
Tylko tak zdobędziemy odpowiedzi.
No już, daj mi klucze.
BOTHA WILLEM, RPA
KANADA ROY ANDREW TYLER, KANADYJCZYK
BŁĘDNE HASŁO POZOSTAŁY 2 PRÓBY
Myślisz, że on wie, o co tu chodzi?
On zginął?
Kto?
Ten, do którego strzeliłam. Zginął?
Nie wiem. Było ciemno.
Ten strzał zabiłby zombie.
Stary.
Ale to był wypadek, prawda? Więc…
Znaleźliście jakieś nazwisko czy hasło? Rachunki, paragony, notatki?
Czego szukasz?
Możesz wyjaśnić nam parę spraw? Trochę się niepokoimy…
Wszystkim.
Wszystkim. Dzięki.
- Jak nas znalazłeś? - I po co?
Ktoś próbował mnie zabić.
To pewnie te same osoby, które próbują wmówić światu,
że porwałem Leo Newmana.
Czyli go nie porwałeś?
Chciałem sprawdzić, co ona wie.
Zobaczyłem, jak ich porywają, ruszyłem za nimi.
Dzięki Bogu.
Nie zrobił tego z dobroci serca.
Tylko tak zdołam ustalić,
co tu się, kurwa, dzieje i dlaczego nasze drogi się skrzyżowały.
To twoja wina.
To ty do mnie pisałeś.
Ty byłeś na motorze. To wszystko ty.
Znacie się?
Na jakim motorze?
Wczoraj do mnie strzelałeś.
Wiedziałem, że jeśli poszłaś na policję, włożą ci kamizelkę.
Nie poszłam na policję.
Gdybym chciał cię zabić, już byś nie żyła.
Co tu się dzieje?
Kim ty jesteś?
Policja nam mówiła. To wyszkolony zabójca.
Nie jestem waszym wrogiem.
Tylko sobie możemy teraz ufać.
Mamy parę godzin, by podzielić się tym, co wiemy.
Ci, którzy wysłali tych ludzi, wiedzą, że się nie udało.
Kto to?
- Byli wojskowi, tajniacy. - Skąd wiesz?
Jak sądzisz?
- Kto ich wysłał? - Władze brytyjskie, FBI.
Serio, strzelałam do policjanta?
Zabiłaś jedyną osobę, która mogła to potwierdzić.
Więc na pewno nie żyje?
Serio?
Na szczęście oficjalnie do niczego nie doszło.
Zdążyli już oczyścić tamto miejsce. Może poza ciałem jej siostry.
Natalie?
Natalie!
- Nie. Puszczaj mnie. - Hej. Przestań.
Nie zostawię jej.
Nie ujdzie im to na sucho. To się stało.
Przestań.
Ktoś jeszcze ma telefon?
Nie, zabrali je nam.
Słuchajcie, siedzimy w tym ra…
Ona nie żyje. Słyszysz?
Chcesz się dowiedzieć, kto to zrobił?
Dlaczego my?
Nie rozgaszczajcie się. Mamy mało czasu.
No już. Co nas wszystkich łączy?
Jesteśmy Brytyjczykami, byliśmy w Nowym Jorku
w dniu porwania Newmana.
Czemu tam byłaś?
Już to przerabialiśmy.
Z policją, wiem.
Ale tym razem możecie mówić prawdę. Wszyscy możemy.
To nie wyjdzie poza te ściany. Zgoda?
Przemawiałam na gali Fundacji Cooper Newman.
Nie chciałam, ale…
Dlaczego nie?
Cztery lata temu dopytywałam, czy Leo powinien
zostać przyjęty
i czy należy przyjmować pieniądze od firmy jego matki.
Przeprowadzono śledztwo.
Nie wykazało nadużyć, sprawę zamknięto.
Rozmawiałaś z nim?
- Nie. - Naprawdę?
Naprawdę. To zaczyna przypominać policyjne przesłuchanie.
Ale musisz go znać.
Dlaczego?
Podobno studiował na Oksfordzie.
Byłeś kiedyś na uniwersytecie? Oczywiście, że nie. To spore miejsca.
Z wieloma oknami. Wiem.
Na Oksfordzie studiuje ponad 20 000 osób,
w tym ja.
Jestem nikim. Dlatego to takie dziwne.
On jest sprzedawcą dywanów.
Nie jestem.
Ale zbieg okoliczności.
Wyglądamy na porywaczy?
A jak wygląda porywacz?
Tak jak ty.
Ty wyglądałaś tam jak Lara Croft, a nie profesorka.
Nie jestem profesorką.
A ja sprzedawcą dywanów.
To kim jesteś?
Co robiłeś w Nowym Jorku?
Miałem rozmowę o pracę w Cooper Newman. Cyberbezpieczeństwo.
Mam firmę. Niedługo ruszy.
Czekaj…
Międzynarodowa korporacja o obrotach rzędu miliarda dolarów
kwestie cyberbezpieczeństwa
konsultuje ze sprzedawcą dywanów z Zachodniego Londynu?
- Ja nie… - Nie mówisz prawdy, co?
Rozumiecie, jak głęboko w tym siedzicie?
Tu nie chodzi tylko o Newmana.
Kogo oskarżą o śmierć jej siostry?
- Nie. - Tak, kurwa.
Czemu mamy ci wierzyć?
Mów, co wiesz. To ciebie pokazują w wiadomościach.
A o tobie nie wspominają, studenciku. Dlaczego?
Bo aresztowano mnie później i nie nocowałem w hotelu.
A moja twarz jest na pierwszych stronach wszystkich jebanych gazet.
Rozpikselowana.
Nie wiem. Może widziałem Leo na uniwerku.
Mogłem z nim rozmawiać. Rozmawiam ze wszystkimi.
Policja mogła odkryć,
że byliśmy na tym samym wykładzie albo w pubie,
a potem byłem w Nowym Jorku w dniu jego porwania.
I nagle jestem jak Baby Driver.
Skąd pochodzisz?
Z Walii.
- Z której części? - Z Cardiff.
Twoi rodzice się tam pobrali?
- Co? - Odpowiedz.
Dość. Twoja kolej. Odpowiedz nam. Mnie.
Szantażujesz mnie od dwóch lat.
To nie ja, Natalie.
Wiem, że jesteś wściekła, ale… Byłem tylko pośrednikiem.
Podobno ukradłaś te pieniądze. Więc…
Tak. I je oddałam.
Dwie ostatnie płatności były dla ciebie, prawda?
To dlatego byłam w Nowym Jorku, tak?
Dlaczego nie odebrałeś?
Kto kontaktował się z tobą w sprawie płatności w Nowym Jorku?
Ty. Mów prawdę.
Według policji firma, którą okradłam, należy do CNPR.
Wiedziałeś o tym? Wysłali cię?
Naprawdę nie wiem.
Nikomu nie zależy, żebym za dużo wiedział.
Dla kogo pracujesz?
Dla nikogo. Studiuję.
- Co? - Historię.
Całą?
- Co? - Który okres? Mów.
- Starożytność. Co jest? - Brytyjską?
Pierdol się.
Eddie!
Nic ci nie jest?
Wszystko okej, stary?
Znajdźcie mu czystą koszulę.
Z góry widać drogę. Możesz ją obserwować?
Ty popilnuj frontu.
Zajmę się nim.
O cholera.
Masz farta, studenciku.
Zostanie ci porządna blizna. O ile przeżyjesz.
Żarcik.
No dawaj. Kurwa.
NISKI POZIOM BATERII
Co z nim?
Kula go drasnęła.
- Nie uszkodziła narządów. - Skąd wiesz?
Bo oddycha.
Proszę.
Wyjmij to i wytnij kwadrat.
Nauczyłeś się tego w wojsku.
GRANULAT HEMOSTATYCZNY
Tam po raz pierwszy kogoś zabiłeś?
Daj.
Jakie to było uczucie?
Pierwszy raz.
Może po raz pierwszy trafiłaś człowieka,
ale nie strzelałaś po raz pierwszy.
Dorastając na farmie, uczysz się używać strzelby.
Strzelba to nie pistolet.
Dziadek kolekcjonował pistolety.
Jeszcze jeden.
Dobrze. Pomóż mi go posadzić.
Dobra.
Okej.
Stopniowo robi się łatwiej.
Z tym żyć?
Nie, zabijać ludzi.
Im częściej, tym prościej.
Wypij to. Jest w tym sól i cukier.
Kurwa.
No dawaj.
Cholera!
- Nieźle pilnowaliście domu. - Sam?
To ty?
Nie widzę samochodu.
Hej.
To nie jest konieczne. Bądźmy cicho, a sobie pójdzie.
Myślałem, że wyjeżdżasz na jakiś czas.
Zdejmij koszulkę.
Sam?
Jesteś w domu?
Jesteś tam?
Sam?
Jezu. Co…
Kim jesteś?
A ty? I czemu mierzysz do mnie z broni?
Mieszkam obok. Zobaczyłem światło.
Cholera.
Przepraszam, ty jesteś…
David.
David. No tak. Wydaje mi się…
Wujek Sammy o tobie opowiadał.
- Wujek? - To nasze pieszczotliwe określenie.
Poznaliśmy się, gdy podróżowałam.
Jesteś tą koleżanką jego córki z organizacji pozarządowej?
Z mężem dziennikarzem?
Długo mnie nie było. Wszyscy noszą tu teraz broń?
Przepraszam.
Wybacz, że cię obudziłam.
Jest z tobą mąż?
Nie poznałeś go, kiedy był tu ostatnio?
Nie.
Myślałam, że Sammy mówił…
Kochanie?
Tak?
Kochanie, to sąsiad, David.
Cześć, David.
Solidny sąsiedzki patrol.
Ty musisz być Harry? Miło mi.
Może jednak się poznaliśmy. Wyglądasz znajomo.
Pamiętałbym.
Czytałem twoją książkę.
Naprawdę? Mam nadzieję, że ją kupiłeś, a nie pożyczyłeś.
I jak wrażenia?
Oczywiście płakałem.
Ja też. To takie smutne.
Ze śmiechu.
- To jak światło i mrok. - Ona kłamie.
Nie czyta moich książek.
Myśli, że nie wiem, ale mi to nie przeszkadza.
Kocham ją z innych powodów.
No cóż… Zostawię was już…
Masz coś na…
Dzięki.
Jak długo zostaniecie?
Zobaczymy, jak rozwinie się sytuacja.
Jasne.
Chodź, Delta.
Dzięki. Pa.
- Świetnie kłamiesz. - Ty też.
Wie, że to krew. Wróci tu.
Przepraszam.
Hej, Eddie. Jak się czujesz?
A, no tak. Lepiej.
Gdzie moja broń?
Gdzie Natalie?
Natalie?
Natalie, co robisz?
Przestań. Odpowiedz.
Zostawcie mnie.
Dobrze.
Natalie…
Proszę. Nie chcesz tego robić.
Nie znasz mnie. Nic o mnie nie wiesz.
Tak. Masz rację.
Nie znamy się. Ale z jakiegoś powodu wszyscy w tym tkwimy.
Ilu członków rodziny dziś straciłaś?
Ja też straciłam bliskich.
Wiem, jakie to uczucie,
obwiniać się o rzeczy, które nie są twoją winą.
To moja wina. Przeze mnie tam była.
Mama pochowała już jedynego mężczyznę, którego kiedykolwiek kochała,
a Mon… Monique była… Wszystkim. Sprawiała…
Dzięki niej miałyśmy z mamą po co żyć…
Miała ratować świat.
Natalie?
Mam córkę. Ma na imię Daisy.
Nie sądziłam, że mogę kochać kogokolwiek tak mocno jak ją.
I mówię ci, jedyną rzeczą gorszą
od straty jednej z córek,
byłaby dla twojej mamy strata was obu.
Nigdy mi nie wybaczy.
Ja też nigdy sobie nie wybaczę.
Nie!
Już dobrze.
Oddaj mi to.
Nie zabiłaś jej. Oni to zrobili.
On ma rację.
Najpierw trzeba odbezpieczyć.
Wszyscy kłamaliśmy. Okej?
Odkryjemy prawdę.
W jakiej sprawie kłamałaś?
Kiedy mnie aresztowali, nie powiedziałam im wszystkiego.
O Leo Newmanie.
Kiedy uczelniane śledztwo nie wykazało nieprawidłowości…
Mówiłam, że odpuściłam.
To nieprawda.
Uznałam, że coś tuszują, więc zaczęłam coś w rodzaju… kampanii.
Podszywałam się pod ludzi, rozpuszczałam plotki na forach,
pisałam, że Leo dostał się na uczelnię w nieuczciwy sposób.
W końcu odebrałam telefon.
Powiedziano mi, że jeśli nie przestanę oczerniać Leo i jego rodziny,
nie tylko zostanę zwolniona,
ale też zniszczą mi reputację
i stracę wszystko, włącznie z rodziną.
Byłam wtedy mężatką. Więc…
Co zrobiłaś?
Powiedziałam: „Pierdolcie się. Jak śmiecie mi grozić?”.
Byłam ostrożniejsza, ale nie przestałam.
Pewnego dnia zadzwonił mój mąż.
Zadzwonili do niego ze szkoły podczas wykładu.
Ktoś odebrał Daisy z lekcji muzyki,
twierdząc, że mnie zna i…
Porwał ją.
Zadzwoniliśmy na policję. Nigdy się tak nie bałam.
Nawet dzisiaj. Byłam…
Kilka godzin później odebrałam kolejny telefon.
Co powiedzieli?
Skąd odebrać małą.
Świetnie się bawiła, zjadła masę słodyczy,
ale mówimy poważnie.
Zapomnij o Leo Newmanie.
Nie chcę spoilować, ale zaraz świta.
Jak się nazywał facet, który zadzwonił i cię ostrzegł?
- Skąd wiesz, co mówili? - To klasyka.
Robiłeś to ludziom.
Spotykasz kogoś takiego jak ja, jeśli zignorujesz tego pierwszego.
Nie rozumiem. Czemu nie mówiłaś tego NCA?
I tak uważali, że mam żal do Newmanów.
Wzbudziłabym jeszcze większe podejrzenia.
Ale naprawdę masz żal do Newmanów.
Ja i milion innych osób.
Zabrałem to facetowi, który miał mnie zabić.
Nie żyje, prawda?
Gdybyśmy zdołali wejść…
Potrzebujesz hasła.
Dobra.
Masz jego rzeczy osobiste, na przykład telefon?
Tak. Przejrzałem go.
Nic tam nie przypomina hasła.
Bo to nie jest jego standardowe hasło.
- To boot. - Co to?
Pozwala wejść do BIOS.
LOGOWANIE
Mówiłem, nie sprzedaję dywanów.
Gdzie jest poczta?
BRAK WIADOMOŚCI
Pusta.
Pusta… Petraeus.
WERSJE ROBOCZE WSZYSTKO DOBRZE
Kimkolwiek był, mailował do kogoś z CNPR.
Skąd wiesz?
Bo ten szablon był na serwerze,
ewidentnie nie chcieli go ujawniać.
Jeśli na chwilę zamilkniecie, powiem więcej.
STWORZYŁ M. COPELAND.
- „M. Copeland”. - Kto to?
To Martin Copeland. Jest dyrektorem operacyjnym…
…Cooper Newman.
Puść najnowsze wideo.
Doceniamy, że to nagłaśniacie dla dobra Leo,
ale pani Newman nie wygłosi żadnego oświadczenia
- w sprawie dzisiejszych informacji. - O czym on mówi?
Zwrócimy się do was, gdy będziemy mieli coś do powiedzenia.
Co łączy
Katherine i człowieka ze zdjęcia, Erica Cresswella?
Wiemy nie więcej od ciebie, Jill.
- Nie mam nic do dodania. - „Człowiek ze zdjęcia”?
Kim jest Eric Cresswell?
Skąd wiesz o tajnym serwerze?
- Ktoś mi powie, co się dzieje? - Co to?
- Co widziałeś? - Nie wiem. Chyba jakiś ruch.
Gdzie?
Tam, między drzewami.
Pokaż mi.
O tam…
Hej.
Co oni robią?
- Myślicie, że to sąsiad? - Albo policja.
Tak.
Do kogo dzwoniłeś?
Pierdol się.
No dawaj. Głęboko oddychaj.
Powinniśmy wyjść?
I co zrobić?
A jeśli potrzebują pomocy?
Sean nie wygląda na kogoś, kto potrzebuje pomocy.
- Dzięki. Ale… - Aadesh jest z Seanem.
- W filmiku mówili, że porywacze… - Przestajesz czasem mówić?
Wybaczcie. Porwano mnie dziś i postrzelono.
- Więc jestem, kurwa, lekko spięty. - Do którego college'u chodzisz?
Na Oksfordzie. Do którego?
Wolvesey.
No tak. Więc znasz profesora Cottlera?
Nie.
Co jest, kurwa?
Co jest?
Co się stało? Jezu.
Co się dzieje?
Nic ci nie jest?
Sean.
Mów.
Znalazłem telefon. Próbowałem zadzwonić.
- Do kogo? - Na policję.
- Tak twierdzi. - Nie, to prawda.
Próbowałem zadzwonić do tej Vanessy.
- Myślę, że możemy jej zaufać. - Mówiłem, nie możemy nikomu ufać.
Włącznie z tobą.
Właśnie, włącznie z tobą.
Mówi, że niebezpiecznie jest dzwonić na policję,
ale może to niebezpieczne tylko dla niego?
Nikogo nie zabiliśmy.
Sprawdź spis połączeń. Będziesz wiedział, czy mówi prawdę.
Zniszczył telefon, zanim zadzwoniłem.
Przysięgam, to prawda. Chcę, żeby to się skończyło.
Nie kupuję tego.
Tego udawania Forresta Gumpa.
Jest mądrzejszy, niż się wydaje. Na pewno.
Zgadzam się.
Wybiegł, gdy tylko spytałeś o Martina Copelanda.
Jeśli jesteś w to zamieszany,
to częściowo odpowiadasz za śmierć Monique,
więc zasługujesz na śmierć.
Na pustkowiu, tak jak ona.
Ostrzegam cię.
Dobrze, Natalie.
Powiem wam.
Co nam powiesz?
Martin Copeland…
Był na spotkaniu w Nowym Jorku.
- Nie mogłem w to uwierzyć. - Ja też nie mogę.
Ale widzisz, chodzi o to… To, co zrobiłem…
Jedną ze strategii, które stosuję, oferując swoje usługi, jest…
Zhakowałem ich.
Tak. Zhakowałem Cooper Newman.
A potem powiedziałem im, co zrobiłem. Widzicie, mówię:
„Wyobraźcie sobie, że nie zrobił tego ktoś porządny.
Wyobraźcie sobie, że to zły człowiek. Zaszkodziłby firmie.
Zatrudnijcie mnie, to powstrzymam złych, bo tylko ja znam ich sztuczki”.
Pewnie nie powiedziałeś o tym Vanessie.
Nie powiedziałem o tym żonie.
I tak by się z tobą nie spotkał. Co jeszcze?
Jak to? Nic więcej nie ma.
- Nie wierzę ci. - Ja też.
To prawda, przysięgam.
Nie wiem, czemu tam był, ale taka jest prawda.
Tylko tyle wiem. Dobra?
- Co widziałeś? - W jakim sensie? Gdzie?
Zhakowałeś ich systemy, odkryłeś tajny serwer,
pewnie się rozejrzałeś. Co widziałeś?
Nie pamiętam. Nie o to chodziło.
- Kopiowałeś coś? - Nie chciałem ich szantażować.
- Chociaż… - Myśl. Kończy nam się czas.
Nie wiem. Były tam... materiały strategiczne.
Briefy od klientów, raporty finansowe. Głównie nuda.
Ciekawe były tylko maile.
- Czytałeś prywatne maile? - Nie. Tak.
- Copelanda? - I Katherine Newman.
Wiedziałem już o stanowisku ambasadorki.
Wspominali o synu?
Tak. Planowali przekazanie władzy…
- Kto miał to zrobić? - Copeland.
Pisali o nowym rozdaniu. Nowym początku. Bla, bla, bla.
- Do kogo były te maile? - Kurwa, nie wiem!
Jasne? Nie wiem!
Dobra. Co wiemy?
Na imprezie, na której przemawiałam,
Leo oficjalnie przekazano stery Fundacji Cooper Newman.
W ostatnich miesiącach firma fasadowa kazała mi przemieszczać masę pieniędzy.
Nawet jeśli Copelanda to rozwścieczyło,
to co dałoby mu porwanie Leo?
Jakieś pomysły?
Dokąd idziesz?
Sean, dokąd idziesz?
Zaraz będzie jasno. Przebiorę się.
Będę miał parę pytań do kierownika.
Chcesz porozmawiać z Copelandem?
Jest postacią, która nas wszystkich łączy, prawda?
Oprócz ciebie, studenciku. Jakie masz związki z Copelandem?
Z tego co wiem żadne.
A co z twoim tatą? Jego firma działa w Stanach, prawda?
Stany są wielkie.
Co planujesz?
Straciłem źródło dochodów. Ktoś musi zapłacić.
Ale… Naprawdę lecisz do Nowego Jorku?
Jeśli Martin Copeland zrobił to mojej rodzinie i mnie,
to ja też chcę wiedzieć.
- Lecę z tobą. - Nie ma mowy.
Jesteś mi to winien.
Powiedziałbym, że jesteśmy kwita.
A ponieważ mam broń, odpuściłbym sobie na twoim miejscu.
Mogę ci pomóc.
Jest więcej pieniędzy.
Zniknąłbyś, gdybyś miał kasę.
Jak chcesz dotrzeć do Stanów?
NCA zamroziła twoje środki.
Kiedy nas wypuścili,
poszłam do pracy i przelałam środki klienta na konto zagraniczne.
- Nie zdążą ich namierzyć. - Czemu?
Co?
Czemu to zrobiłaś?
Myślałam, że zdołam wyjść za mężczyznę, którego kocham.
- Było tam sto tysięcy. - Co robisz?
Mogę cię torturować, aż przelejesz kasę.
Wyglądam, jakby obchodziło mnie, czy zginę?
Przebierz się szybko.
Powinno tu być coś, co się nada.
Znajdź czapkę, okulary. Zrób coś z włosami.
Musisz zmienić kształt głowy.
To dezorientuje system rozpoznawania twarzy. Już to robił.
A co z tobą?
Ostatni komunikat od porywaczy
przyszedł wczoraj wieczorem.
Od tamtej chwili śledczy próbują
odnaleźć człowieka wskazanego w nagraniu:
Erica Cresswella.
Skompromitowany brytyjski naukowiec
został zmuszony do rezygnacji
ze stanowiska w Cambrook University w wyniku śledztwa,
ale nie ujawniono wtedy żadnych szczegółów.
Uniwersytet nie chciał wypowiadać się na temat byłego pracownika.
ERIC CRESSWELL: CZŁOWIEK Z NAGRANIA
Jego związki z Katherine Newman i „prawdą”
pozostają tajemnicą.
- Kim on jest? - Nie wiem.
Czy mówili coś o…
Nie.
Pomożesz nam z tym?
Tak.
Na pewno wiesz, co robisz?
Nie.
Ale muszę coś zrobić.
On jest niebezpieczny. Przekonałaś się o tym.
Musi być inny sposób.
Jeśli tak, to słucham.
Nie sądzę, żebym miała wybór.
A co z tobą?
Wiesz, co robisz?
Tak jak mówisz, jest niebezpieczny.
Myślisz, że pozwoli wam stąd wyjść,
skoro wiecie, co planuje?
- On… - Strzelił mi w klatkę piersiową,
bo uznał, że się przydam. Jest bezwzględny.
Więc jak możesz mu ufać?
Kto mówi o zaufaniu?
Nie mogę wrócić, to jedyna droga.
- A co z twoją mamą? - Jest silna.
Musiała taka być.
Z tobą jest inaczej.
Masz dziecko.
W obecnej sytuacji
stracę szansę na odzyskanie jej.
Stracę wszystko.
Prawdę mówiąc,
scenariusz, w którym porywacze żądają czegoś poza gotówką,
o ile nie mają motywacji politycznych, jest bardzo nietypowy.
Czy porwanie Newmana może mieć charakter polityczny?
KONSULTANT DS. PORWAŃ
Albo związek z terroryzmem? Spekulowano…
Jeśli tak jest,
to mamy do czynienia z nową odmianą terroryzmu.
Nazwijmy go terroryzmem etycznym.
Terroryzmem etycznym?
Brzmi całkiem fajnie.
„Fajnie”? Rodzice mnie zabiją.
Ja nie rozmawiałem ze swoimi. Bóg jeden wie, co myślą.
Może nie są zaskoczeni.
Zawsze się spodziewali,
że ich syna będą ścigać dwa różne organy ścigania?
To ostatni epizod z długiej listy porażek, trosk i rozczarowań. Dla nich.
I dla Soni.
Przynajmniej jesteśmy konsekwentni.
To co teraz zrobimy?
Na pewno możemy zaufać tej Vanessie.
Nawet, jeśli nam uwierzy, to co z Sonią i jej rodziną?
Moimi rodzicami, uczelnią? Uwierzą nam na słowo?
- Jeśli nie udowodnią, że to zrobiliśmy… - To nie jest dowód niewinności.
Jak udowodnić własną niewinność?
To trudne.
Zdezorientowane są władze i opinia publiczna.
Mówimy o przestępstwie, ale ludzie współczują
zarazem matce, która tęskni za synem,
jak i tym osobom, twarzom zyskującego popularność ruchu.
Ci ludzie mają dość wysłuchiwania kłamstw osób publicznych.
- Mamy przerąbane. - Właśnie.
Bez dowodu niewinności nie naprawimy szkód, prawda?
O ile nas stąd wypuści.
Chyba nie sądzisz, że chce…
Tak. Nie. Nie wiem, ale… Myślę, że ma rację.
Nikomu nie możemy ufać.
Choć dotyczy to naszej piątki, przynajmniej znamy zasady.
Czekaj, sugerujesz, że wszyscy powinniśmy…
Lecieć do Stanów.
Też w to nie wierzę, ale tak.
Chyba że ktoś ma lepszy pomysł. Ale to wy przyszliście do mnie.
Pięć najbardziej poszukiwanych osób w Wielkiej Brytanii
ma spróbować przekroczyć najpilniej strzeżoną granicę na świecie
i wrócić na miejsce zbrodni, o którą są oskarżone, by skonfrontować się
z szalonym, potężnym człowiekiem, który mógł je wrobić
z nieznanych powodów.
I ty jesteś profesorką?
Nie jestem jebaną profesorką, tylko młodszą pracownicą naukową.
Ja tylko… Nieważne.
A co z twoją córką?
Mam tylko ją, ale ona ma nie tylko mnie.
Cokolwiek się stanie,
pokażę jej, że trzeba walczyć z niesprawiedliwością.
Za wszelką cenę.
Nie mówicie poważnie.
Jeśli zechcą nas znów zatrzymać, łatwiej wyłapać nas pojedynczo.
Nowy Jork to ostatnie miejsce, w którym się nas spodziewają.
Tak, bo to głupi pomysł.
To wszystko prawda. Po prostu… Jaki mamy wybór?
I tak się na to nie zgodzi.
ANGLIK ZA GRANICĄ HARRY TWYFORD
Z policją, proszę.
Przepraszam.
Szukałam cię.
Rozmawialiśmy
i uznaliśmy, że musimy spróbować wyciągnąć z Copelanda prawdę.
- Naprawdę? - Wiem, jak to brzmi,
ale to ma sens.
- Niby czemu? - Bo nas potrzebujesz.
Myślisz, że wszystko ci powiedzieli?
- A co z tobą? - Jestem jak otwarta księga.
Natalie mogła już nie żyć.
Tak myślisz?
Nie wiedziała, że broń nie jest odbezpieczona.
Albo wiedziała.
Teraz rozumiem, czemu nie jesteś profesorką.
Łatwo cię oszukać, co?
Może, ale ja też bywam spostrzegawcza.
Jesteśmy elementami tej układanki. Nie skończysz jej bez nas.
Dotarłeś tu tylko dzięki Aadeshowi.
Przynajmniej to przemyśl.
Dzwoniłeś na policję?
Nie kłam, David. Zorientuję się.
Bierzcie czapki, kurtki, wszystko, co znajdziecie.
Ruszamy. Już.
Szybko.
Wsiadajcie.
Skąd ten pośpiech?
Musimy szybko zmienić auto.
Schowajcie się. Już.
W DRODZE Z CAŁĄ 4
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK