GWIEZDNE WOJNY: WIZJE
LOP I OCHO
Pomimo bogatych złóż surowców naturalnych świat Tao pozostaje technicznie zacofany.
W zamian za pomoc w rozwoju przemysłowym
mieszkańcy zaprosili Imperium Galaktyczne,
które teraz planuje wykorzystać wszystko, co planeta ma do zaoferowania.
Przemysł imperialny okazał się niszczycielski
dla środowiska naturalnego Tao.
Hołdujący tradycji obywatele Tao,
głęboko zespoleni z naturą, mają już dosyć tych opresyjnych przybyszy.
Jesteś więc robotnicą Imperium…
która zdołała zbiec.
Gdzie twoi rodzice?
Nie ma ich już.
Hej! Możesz dołączyć do naszej rodziny.
Jedzenia ci nie zabraknie. Najesz się do syta.
Ochô! Nie opowiadaj takich rzeczy,
zwłaszcza tej dziwnej małej z obcej planety.
- Zostaw to niebożę. - Ach tak?
A wszyscy mówią,
że szef Yasaburô zawsze postępuje właściwie.
Od razu widać, że to dobry dzieciak, prawda?
Chodź!
Hej, tędy!
Patrz! Pięknie, prawda?
Dank farrik. Zobacz, co narobiłaś!
Teraz niehonorowo byłoby jej nie przygarnąć.
Dobrze, postanowione.
Przyjmę ją jako twoją podopieczną.
Zadbamy o twoją higienę i twój żołądek, więc uśmiechnij się.
Co się stało?
Nadal się martwisz?
Trochę czasu razem…
a będziemy jak prawdziwa rodzina.
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
TD!
Gdzie moja siostra?
Co się stało?
Tato! Co ty zrobiłeś? Miasto jest zniszczone!
A więc ten wybuch to dzieło ojca?
Niemożliwe!
Chodź, TD!
Nie wierzę, atakujesz bazę Imperium!
To Imperium zaśmieca nam morze i plądruje ziemię.
Planeta, jaką pamiętam, została ogołocona
i trzeba coś z tym zrobić!
Pokażemy im, że nie ma na to zgody!
Szefie, moja pani, proszę! Nie kłóćcie się!
Uciekajmy, nim dotrą tu żołnierze Imperium.
Jest i pani Lop! Proszę nam pomóc ich uspokoić.
Są ranni! W tym nasi bliscy!
Ochô! I ty, ojcze! Przestańcie, proszę!
- Nie musicie się spierać. - Dość!
To sprawa dla głowy rodziny. Ty nie zabieraj głosu.
Więc ja powiem głośno jako przyszła głowa tej rodziny.
Tato, błądzisz w swym oporze wobec rozwoju.
Imperium to gwarant naszego rozwoju i naszej przyszłości!
A jednak żyliśmy tyle lat bez pomocy Republiki.
Dlaczego teraz mamy rzucać się im do stóp?
Wciąż wzmacniają swą obecność wojskową.
A co, jeśli zmienią planetę w strefę walk?
Chcesz przewodzić rodzinie? Musisz więc być przeciw nim!
Jakie to krótkowzroczne!
Pozbawieni pomocy Imperium, i bez jakiejkolwiek wojny
możemy zapomnieć o postępie.
Imperium dba o nas i zapewnia wsparcie.
- Bądźmy im wdzięczni. - To żadne wsparcie.
To aneksja ubrana w dyplomację.
Nawet nie próbujesz zrozumieć.
Wybacz, szefie! Ja się zmywam!
Hej! Dlaczego uciekacie?
Co za głupcy!
Mamy swoją powinność przekazaną nam przez przodków.
Nie ustępujmy przed Imperium i jemu podobnymi.
Musisz przejrzeć na oczy.
Spróbuj zrozumieć, co czuje ojciec.
I niby uczucia ocalą naszą rodzinę?
Pewnie i tak nic by nie zrozumiał.
Chodzi tylko o jedno: jesteśmy rodziną. Po prostu przestańmy się kłócić.
Choć pochodzę z innej planety,
czuję się tu już jak w domu.
Rozumiem więc trochę ojca.
Przecież wiem.
Ja też kocham naszą planetę i tatę.
Toteż jako jego następczyni zwracam się po pomoc do Imperium.
Z myślą o naszej przyszłości.
Tata tego nie rozumie, ale ja się wszystkim zajmę.
Wiem, jak zadbać o nasz dom.
Czekałem na ciebie, Ochô. No i jesteś.
Oficer imperialny? Ochô, ty go znasz?
Och, znamy się całkiem dobrze.
Poprosiłem Ochô, by negocjowała z ojcem w naszym imieniu.
Negocjowała? Jak to?
Nie umknęły nam terrorystyczne zapędy Yasaburô,
ale nie chcieliśmy eskalować konfliktu, więc zwróciliśmy się do Ochô.
Jest na tyle rozsądna, że rozumie korzyści wynikające ze współpracy.
Obiecała powstrzymać
tę niemądrą rebelię,
ale najwyraźniej temu nie sprostała.
To prawda?
Chciałaś to zrobić, nie rozmawiając nawet z ojcem?
Oczywiście. Nie mogę już zostawić decyzji tacie.
Zaślepia go jego idealizm.
Przykro mi, Ochô, ale jeśli nie potrafisz nad nim zapanować,
będziemy musieli utrudnić życie klanowi Yasaburô.
Kto jak kto, ale ty chyba to rozumiesz.
Przepraszam za to. Biorę pełną odpowiedzialność.
Jako jego następczyni przekonam tatę.
A jeśli nie zdołam, zmuszę go.
Determinacja to cecha godna pochwały…
A skoro jesteś sojuszniczką Imperium,
może dołączysz do naszej inicjatywy prorozwojowej?
W najlepszym interesie planety.
Jej dobro leży ci wszakże na sercu.
Połóżmy razem kres temu rozlewowi krwi.
Nie, czekaj! Zastanów się, Ochô.
To złamie ojcu serce.
To nie jest właściwa droga!
Ojcze!
Gdzie wszyscy?
Większość uciekła. Zostawili mnie tak, jak widzisz.
To banda tchórzy, co do jednego.
Poprosili o zwolnienie z obowiązków.
Gdzie Ochô?
Ona też odeszła. Stanęła po stronie Imperium.
Chcieli, żeby wyperswadowała ci „terrorystyczne zapędy”, jak to nazwali.
A gdyby jej się nie udało,
mieli utrudnić nam życie.
Ale mnie obchodzi los tej planety, ojcze,
i tak jak ty chcę ją ochronić.
To mój dom. Byliście z Ochô dla mnie dobrzy.
Chcę, żebyśmy znów żyli wszyscy razem.
To znaczy, chcę ukrócić rządy Imperium.
I chcę, żeby wróciła Ochô.
Użycz mi więc swojej siły.
Chodź ze mną.
Masz dobre serce, Lop.
Nigdy nie chciałem, byś czuła się gorsza, ale chyba tak myślałaś.
Jeśli faworyzowałem Ochô, przepraszam.
Na własne oczy zobacz, co się dzieje.
Ten rytuał istnieje w naszej rodzinie od pokoleń.
Setki lat temu żył wielki wojownik zwany Jedi.
Przybył na tę planetę i tu umarł.
Zdążył jednak powierzyć naszemu przodkowi ten bezcenny miecz.
Dzięki jego naukom mój przodek nauczył się władać tym ostrzem.
Od tamtej pory
zarówno broń, jak i techniki walki są naszym dziedzictwem.
Nasz ród jest dumny.
Ten miecz to symbol oraz dowód naszej niezłomnej woli.
Chcę, byś to zrozumiała.
Dobrze. Teraz rób dokładnie to, co mówię.
Ta pradawna broń reprezentuje dla nas więź rodzica z dzieckiem.
Przyjmując ten dar,
pamiętaj, że choć nie łączą nas więzy krwi,
jest między nami silna więź.
Nie można jej przerwać, bo jestem twoim ojcem.
Będziemy wspierać się nawzajem, póki będziemy w stanie.
Pamiętaj o tym i trzymaj ten miecz blisko serca.
Gdy tylko będziesz gotowa.
Weź go. Powiedz, że przyjmujesz ten zaszczyt.
Przyjmuję ten zaszczyt.
Dobrze. Miecz należy do ciebie.
To może być koniec naszej rodziny, ale cieszę się, że jesteś jej częścią.
Dziękuję.
Ojcze! Nie podoba mi się to.
Co będzie z rodem Yasaburô?
Co z Ochô?
Nie ma żadnego rodu.
Nie martw się teraz tym miejscem.
Liczy się tylko ten bezcenny miecz.
Pamiętaj, że i ty, i Ochô,
choćby nie wiem co, zawsze będziecie moimi córkami.
W porządku. Zostań tu.
Wszystko będzie dobrze.
Pójdę się z nią spotkać.
Zaczekaj tu na nas. To nie potrwa długo.
Wiem, że Ochô cię kocha, ojcze. Tak mi powiedziała.
Cieszę się.
Czuję, że szef ma kłopoty.
Lop, czekaj!
Przestań, Ochô! Nie mam serca walczyć z własną córką!
Wybacz, ale nie rozumiesz!
Rozumiem. Odkąd pierwszy raz spojrzałem w twoje oczy.
Jesteś moją małą córeczką.
Proszę cię, wróć do domu.
Lop!
Przepraszam, tato. Nie chciałam tego.
Nie zostawiłeś mi wyboru.
Zrobię wszystko, by chronić nasz dom,
nawet jeśli ty na tym ucierpisz.
O nie, ojcze!
Nic ci nie jest? Odezwij się!
Nic z tego nie będzie.
Chyba właśnie straciłem swoje zdrowe oko.
Nie ujrzę już waszych twarzy.
Ty musisz to zrobić, Lop.
Powstrzymaj swoją siostrę.
Ocal ją, proszę.
W końcu rodzina jest od tego, żeby sobie pomagać w kryzysie, prawda?
Nic jej do tego! To ja jestem twoją córką.
Ona nie należy do rodziny.
Jeśli naprawdę tak uważasz, to zawiodłem cię jako ojciec.
Przepraszam, Ochô.
Szczerze. Ale zrozum, proszę.
Możecie z Lop połączyć siły
i wspólnie chronić naszą planetę.
O czym ty mówisz?
Wiesz, że się teraz nie wycofam!
Za późno!
To miecz rodowy.
Co on robi w twoich rękach?
To mnie się on należy!
Przekazałem go Lop.
Dziedzictwo nie zależy od więzów krwi.
Są rzeczy znacznie ważniejsze.
Co za bzdury! Nie pozwolę na to!
Ochô, jesteśmy siostrami.
Chodźmy do domu.
We trójkę możemy odbudować naszą rodzinę.
- A czymże jest… rodzina? - TD!
TD!
Odzyskam cię!
Moją prawdziwą siostrę! Nie poddam się!
Trochę czasu razem…
a będziemy jak prawdziwa rodzina.
Napisy: Kamil Rogula