GWIEZDNE WOJNY: WIZJE
STARZEC
- Błądzisz myślami, Dan. Wszystko dobrze? - Tak.
Świetnie. Bo zaraz przeskoczymy w hiperprzestrzeń.
Ekscytujące. Nigdy nie byłem w tym sektorze.
- Doprawdy? - Niestety.
Mistrzu, tak się zastanawiałem…
Wiesz, ile planet już odwiedziłeś?
Niech no pomyślę.
Musiałbym policzyć.
Chyba ustanowiłeś rekord Jedi,
sądząc po opowieściach.
Bardzo wątpię.
Patrolowanie tego obszaru zawieszono,
dopóki nie zgłosiłeś nas na ochotnika.
Bardzo zależało ci na podróży tutaj.
Tak myślisz?
Właściwie to chciałem, żebyś zobaczył Zewnętrzne Rubieże.
Są trochę inne, niż sobie wyobrażałem.
Tak? W jakim sensie?
Liczyłem na coś bardziej porywającego dla odmiany.
Że coś będzie się dziać.
A tu wszędzie spokój.
Ziarna niedoli łatwo przeoczyć, gdy wzrastają w niezmąconej glebie.
Wyczuwasz coś?
Zakłócenia Mocy.
Nadal je czujesz?
Już nie.
A ty nic nie poczułeś?
Zupełnie nic.
Gdybyś miał zgadywać, co mogło być źródłem tych zakłóceń?
Wyczułem mrok, coś pradawnego i niegodziwego.
Możliwe, że to Sithowie?
Jestem na nich gotów!
Nie, to nie oni.
Minęły stulecia, odkąd zostali zniszczeni.
Ale i tak musimy to sprawdzić.
I zwalczyć, jeśli to coś mrocznego.
Dużo w tobie zapału, Dan.
Ale nawet pewny swych możliwości Jedi nie dąży do agresji.
Jedi musi odnaleźć równowagę i spokój.
Wiem. Co w takim razie robimy?
Jedyna zamieszkała planeta tutaj to Habo.
- Byłeś tam? - Właściwie to niejeden raz.
Cały ty, mistrzu!
Jedyny Jedi, przed którym Rubieże nie mają tajemnic.
To wielka łaska być twoim padawanem.
- Dziękuję. - To był sarkazm.
Udam, że tego nie słyszałem.
Udajmy się tam.
Świetnie.
Tak czułem, że patrolowanie Rubieży
nie może być takie nudne.
Planeta z zewnątrz wygląda przepięknie, ale dopiero teraz w pełni to widać.
Chyba mi się tu spodoba.
Spróbuj lokalnego przysmaku, Oon-Doon. Spodoba ci się jeszcze bardziej.
Słowa godne mędrca.
Mieszkańcy znani są ze swej nieśmiałości.
Pozwól, że sam z nimi pomówię. Poczekaj tu.
Ma się rozumieć.
Jestem pod wrażeniem.
Już oswoiłeś tutejsze dzieci.
Dowiedziałeś się czegoś?
Kilka dni temu zawitał tu starzec z nieznanego plemienia.
Przyleciał statkiem całkiem sam.
Starszy człowiek? Nieznane plemię?
Niewielu odwiedza to miejsce.
Dla tych ludzi większość plemion jest nieznana.
Ciekawe. Co się więc stało z tym starcem?
Zdaje się, że samotnie wyruszył w góry.
Myślisz, że to jego obecność wyczułeś na statku?
Właśnie się zastanawiam.
Odkąd wylądowaliśmy, nie czuję żadnego zakłócenia.
- Szukamy w niewłaściwym miejscu? - Wręcz przeciwnie.
Jak to?
Możliwe, że ukrywa swą obecność, co oznacza, że jest blisko.
Tak sądzisz?
I wie, że tu jesteśmy.
A więc on też nas wyczuł.
To nie wszystko…
Może zresztą za daleko sięgam w przypuszczeniach…
Pewne rzeczy nie dają mi spokoju.
Nieważne. Trzeba się dowiedzieć, kto to.
Zgoda.
Wyruszamy w góry?
Moglibyśmy się z nim rozminąć.
Lepiej będzie zostać przy jego statku
i poczekać, aż wróci.
A może się rozdzielimy?
Ja pójdę w góry, a ty, mistrzu, zostań tutaj.
Wybrałeś góry, bo chcesz go jak najszybciej znaleźć?
Nie w tym rzecz.
Tak się składa, że ty lepiej znasz się na statkach,
a ja jestem lepszy we wspinaczce.
Dobry podział zadań.
Co do wspinaczki nie byłbym taki pewien.
Ale niech będzie.
Żyją tam dzikie zwierzęta zwane vamga. Bądź ostrożny.
Same z siebie rzadko atakują.
Wystarczy ich nie prowokować.
Ale jeśli napadną starca, miecz świetlny idzie w ruch.
Miej nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Przyda ci się przewodnik.
To wielka mądrość.
Nie spodziewałbym się, że starzec pokona tę trasę.
Obym ja ją pokonał.
- Dan, jesteś tam? - Tak, mistrzu.
Znalazłem jego statek.
To jakiś nieznany mi model,
ale przypomina statki Sithów z hologramów.
Naprawdę? Sithowie?
- Zgadza się. - A więc ten starzec to jeden z nich?
Miejmy nadzieję, że nie.
Ale mam co do tego złe przeczucia.
- Zaczekaj chwilę. - Co się dzieje?
To martwe vamga.
Co takiego?
Pójdę to sprawdzić.
Bądź ostrożny.
- Mistrzu. - Słucham cię.
To vamga nie padło samo.
Ktoś poderżnął mu gardło. Czyste cięcie.
Świadczące o wielkiej wprawie.
Czyste cięcie?
Jedynie miecz świetlny byłby w stanie to zrobić.
Rana zdecydowanie wygląda na zadaną mieczem.
Lepiej zawróć, Dan.
Ten tajemniczy starzec musi być groźnym przeciwnikiem.
Dobrze, mistrzu.
Rycerz Jedi.
A ty należysz do Sithów?
Sithowie za bardzo próbowali nawzajem się przechytrzyć.
W rezultacie całkiem zaniedbali swe przeznaczenie.
I dziś już ich nie ma.
Nie jesteś więc Sithem?
Niech zamilkną usta…
a przemówią miecze.
Uciekaj. Szybko, Dan.
Czyli to jednak nie ty.
Wyczułem silną Moc. Ale nie pochodzi od ciebie. To musi być ten drugi.
Nieistotne.
Polowanie na vamga to żadne wyzwanie.
Jeśli cię zabiję, twój mistrz z pewnością przybędzie.
Nie pójdzie ci tak łatwo jak z vamga.
Na to właśnie liczę.
Przedłużasz to tylko tą daremną próbą obrony.
Jesteś do bólu nudny.
Lepiej.
Już dawno nie mierzyłem się z kimś równie silnym Mocą.
Tak! Godny przeciwnik.
Żałuję, że nie spotkałem cię dawno temu, gdy byłem znacznie silniejszy.
Ta technika…
Dan!
Całkiem zniszczony.
Do szczętu.
To tyle, jeśli chodzi o znalezienie wskazówek.
Jak sądzisz, kto to był?
Bo przecież nie Sith, prawda?
Pozostają nam domysły.
Ale biorąc pod uwagę to, co powiedział,
mógł kiedyś być Sithem, a potem poszedł własną drogą.
Pierwszy raz zetknąłem się z takim mrokiem.
Władał straszliwą siłą.
U szczytu formy
zapewne miałby nade mną przewagę.
A jednak pokonałeś go, mistrzu.
Nie. Ostatecznie starca pokonał nie człowiek, lecz czas.
Nie mógł wygrać ze starością.
Choćbyś nie wiem jaką siłę posiadł, nie będzie twoja na zawsze.
Więc zdobywanie jej jest bezcelowe?
Bynajmniej. Mając siłę, ochronisz tych, którzy są jej pozbawieni.
Jest ona jednak nietrwała, tak jak wszystko inne.
Masz rację.
Ja także już słabnę, podczas gdy ty rośniesz w siłę.
Taki jest porządek galaktyki.
Myślisz, że będę silniejszy?
Nie jest to wykluczone.
O ile nie zapomnisz o dwóch rzeczach: swoim szkoleniu i życzliwości.
Pożegnaj się z nowymi znajomymi.
Bardzo się o ciebie martwili, gdy wracałeś do zdrowia.
Dziękuję, mistrzu.
Napisy: Kamil Rogula