‎นายมันก็เป็นพวกแร้งทึ้ง ‎เหมือนกับพวกที่เหลือนั่นแหละ
‎ฉันลืมตาได้หรือยัง
‎ยัง โซนิค ยังไม่ได้
‎เอมี่ เธออย่าหลอกให้ฉัน ‎ลงน้ำเหมือนคราวที่แล้วอีกนะ
‎ไม่ได้หลอก โซนิค
‎เชื่อฉันสิ เธอต้องชอบแน่
‎โอเค ลืมตาได้
‎แต่นแต๊น!
‎เธอให้ต้นปาล์มฉันเนี่ยนะ
‎ไหนบอกว่าไม่หลอกไง
‎ไม่ โซนิค ฉันไม่ได้หลอก
‎แต่ฉันมีต้นปาล์มอยู่แล้ว
‎ต้นนั้น และต้นนั้น และก็ที่เหลือตรงนั้น
‎ของขวัญน่ะมันไม่ใช่แค่ต้นไม้
‎มันคือความทรงจำที่พวกเราสร้างรอบๆ ต้นไม้นี่
‎เหมือนตอนที่นายพนันว่าฉันบินยังไม่ทันถึงยอด
‎นายก็วิ่งไปกลับบ้านได้แล้ว
‎นายยังติดค้างฉันอยู่นะ
‎แล้วก็ตอนที่เราช่วยกัน ‎เพื่อทำพายครีมมะพร้าวให้เอมี่
‎หรือตอนที่ฉันเห็นนายซื้อพายครีมมะพร้าวมา ‎แล้วบอกเอมี่ว่านายทำเอง
‎หรือตอนที่ฉันหัวเราะหนักมาก ‎จนพริกออกมาทางจมูก
‎จมูกฉันยังพังอยู่เลย
‎ใช่ ช่วงเวลาดีๆ ทั้งนั้น
‎ใช่มั้ย โซนิค
‎ไม่เอาน่า พวก
‎พวกนายไม่คิดว่าพวกนายกำลังแบบว่า…
‎ไม่รู้สิ อ่อนไหวไปหน่อยเหรอ
‎ฟังนะ ฉันเข้าใจ
‎ต้นไม้ มิตรภาพ ความทรงจำ
‎ชิลลี่ด็อก!
‎ฉันว่านายคงไม่เข้าใจใช่มั้ย โซนิค
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เยี่ยม
‎พลังที่จะสร้างป่าขึ้นมาใหม่ได้ในชั่วพริบตา
‎ฉันยังทำตัวให้ชินกับเจ้านี่ได้เลย
‎ในที่สุดฉันก็กันพวกเขาออกไปได้
‎ทุกคนเลย
‎พวกเขาจะทำลายป่าไม่ได้อีกต่อไป
‎เมื่อกี๊มันอะไรน่ะ
‎มาดูกันว่าค้อนนี่ทำอะไรได้บ้าง
‎แย่แล้วสิ
‎ธอร์น เดี๋ยว
‎ฉันต้องบอกเธออีกกี่ครั้ง ฉันไม่ใช่ศัตรูของเธอ!
‎ไม่เอาน่า ธอร์น เธอต้องเชื่อใจฉันนะ
‎ส่งคริสตัลวิบวับนั่นมาให้ฉัน
‎เถอะนะ
‎นายโง่มากนะถ้าคิดว่า ‎ฉันจะยอมมอบหัวใจแห่งป่าให้ ในเมื่อฉันใกล้แล้ว
‎โว้ ใกล้กับอะไรเหรอ เธอจะไปไหน
‎ไปทำในสิ่งที่ต้องทำ เพื่อปกป้องกรีนตลอดไป
‎ปกป้องกรีนเหรอ
‎พวกแร้งทึ้ง
‎โทษนะ ธอร์น ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ ‎แต่ฉันยอมให้เธอทำร้ายคนอื่นไม่ได้
‎งั้นนายก็ไม่มีทางเลือก
‎ถ้ามาขวางทางฉันอีก ฉันจะไม่ใจดีแล้วนะ
‎ธอร์น เดี๋ยว!
‎ธอร์น!
‎โอเค
‎มันอาจจะไม่แย่นักก็ได้
‎พวกแร้งทึ้งเคยรับมือกับเธอมาก่อนแล้ว
‎พวกเขาไม่เป็นไรหรอก ‎ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะนั่งกินเปลือกไม้อยู่เฉยๆ นี่
‎เปลือกไม้อร่อยดีนะ
‎ฉันต้องออกไปจากที่นี่
‎ไม่มีหลังคานี่ ใช่แล้ว! ‎แหม ฉันน่าจะคิดให้เร็วกว่านี้
‎เฮ้ เป็นไงบ้างพวก
‎หลุดซะที
‎ต้องรีบแล้ว
‎นายอีกแล้ว
‎ใช่ ฉันอีกแล้ว
‎ฟังนะ ฉันไม่อยากจะทำร้ายเธอ ‎แต่ฉันจะเอาค้อนนั่นไป
‎อย่างเดียวที่นายจะเอาได้คือโดนอัดให้น่วม!
‎โว้ว
‎โห เธอจับแน่นจังเลยอ่ะ เธอ…
‎ทำแบบนี้ทั้งวันก็ยังไหว
‎เย่
‎โอ๊ย!
‎เย็นไว้
‎โว้ว!
‎เฮ่!
‎คิดว่ากิ่งไม้แค่ไม่กี่กิ่งจะหยุดฉันได้เหรอ
‎หือ!
‎เห็นมั้ย ฉันบอกแล้ว ‎พวกต้นไม้มันจะมาเล่นเราแล้ว
‎โว้ว!
‎ไม่!
‎แหม ดูสิเจ้าเหมียวคาบอะไรมา
‎ไม่ใช่ซะหน่อย
‎มันเป็นสำนวนน่ะ
‎นายมาทำอะไรที่นี่
‎ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นนาย ‎นายหักหลังเราไปกับเจ้าสัตว์ประหลาด
‎เข้าใจผิดหมดแล้วนะเพื่อน ‎ฉันไม่ได้หักหลังพวกนาย
‎ฉันไปเอาชิ้นส่วน ‎สิ่งที่พวกนายควรจะช่วยฉันหาไง
‎นายไม่ได้จะมาแย่งเปลือกไม้เหรอ
‎ใครจะไปอยากได้
‎หมายความว่าไง
‎หมายความว่าเธอกำลังมาที่นี่แล้ว
‎พวกนายมีเรื่องอะไรกัน ก็รีบเคลียร์ให้ไวเลย
‎กินหมี่เหลืองไม่แบ่งเหรอ
‎ที่ฉันพยายามจะพูดก็คือพวกนายต้องหาจุดยืนร่วม
‎จุดยืนร่วมเหรอ
‎เราอยู่บนต้นไม้นะ
‎หมอนี้เพี้ยนไปแล้วมั้ง
‎ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย
‎นายไม่เข้าใจ
‎ไม่มีจุดยืนร่วมหรอก ไม่มีอีกแล้ว
‎เราเคยเป็นเพื่อนกัน
‎ตอนนี้ฉันจำช่วงเวลา ‎ที่เคยคบกันด้วยกันแทบไม่ได้แล้ว
‎เราเคยแบ่งของกินที่ได้จากป่า
‎เก็บเท่าที่จำเป็นเพื่อความอยู่รอด
‎แต่แล้ววันหนึ่ง…
‎เธอเลือกป่าแทนที่จะเลือกเรา
‎ไล่เราขึ้นมาบนยอดไม้ ‎ที่ที่เราอยู่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
‎นายหาจุดยืนร่วมกับสัตว์ประหลาดไม่ได้หรอก
‎ฉันไม่เชื่อหรอกนะ
‎เอมี่น่าจะยังอยู่ในนั้น… สักที่สิ
‎ฟังนะ พวกนายต้องสงบศึกกับธอร์น
‎ไม่ เราไม่คบเธอแล้ว
‎ฟังนะ เราลองคุยกับเธอแบบเพื่อน
‎แล้วเราก็พยายามให้เธอรับฟังเหตุผลดีมั้ย
‎ดีมั้ย ยังฟังอยู่มั้ย
‎พวกนายน่าจะฟังฉันนะ
‎ไปกันเถอะ
‎เรามีทางเลือกหรือไง
‎- ไม่ ‎- ในที่สุด
‎โอเค แผนคืองี้นะ เราจะค่อยๆ เข้าไป
‎โจมตี!
‎คราวนี้ลองทำตามแผนฉันบ้างดีมั้ย
‎- ฉันโหวตเห็นด้วย ‎- ฉันด้วย
‎เอาล่ะ ตามฉันมา
‎มันมืดจัง
‎มืดตึ๊ดตื๋อเลย
‎หรือเธอทำให้เราคิดว่ามันมืดตึ๊ดตื๋อ
‎ใช่ ไม่ มันมืดจริงๆ
‎แหมๆ
‎ดูสิเจ้าเม่นแคระคาบอะไรมา
‎โอเค ใจเย็นไว้ ทำตัวปกติ
‎เฮ่ ธอร์น
‎เราแค่อยากคุยเล่นกันตามประสาเพื่อนน่ะ
‎จำเรื่องพวกนี้ได้มั้ย
‎"ไง ธอร์น นกที่เธอขี่มันน่ารักจังเลย"
‎"ขอบใจพริม เบอร์ดี้พิเศษมากจริงๆ"
‎"หมู่บ้านต้นไม้ที่เธอสร้างมันเยี่ยมมากเลยนะ"
‎"ขอบใจ เยี่ยมมากเลย ‎ทำไมเราถึงทะเลาะกันอีกแล้วนะ"
‎"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน กอดกันเถอะ"
‎"กอดกัน!"
‎เราจะเริ่มจากตรงนั้น
‎แล้วเราจะต่อด้วยการถามตอบเชิงสร้างสรรค์ ‎เกี่ยวกับปัญหาของเรา
‎ไม่เอาแบบ “ฉันเอาเธอตายแน่”
‎โอเคนะ ถึงจะมีเรื่องมา เอ่อ ไม่รู้นานเท่าไหร่
‎แต่เราเป็นเพื่อนรักกันหมดนี่นา ใช่มั้ย
‎ใช่มั้ย งั้นก็มาเปิดอกคุยกันเถอะ
‎แล้วตกลงกันอย่างสันติและใครจะรู้
‎ไม่แน่ตอนสุดท้าย เราอาจขำกับมันก็ได้
‎แล้วจะคุยอะไรกันล่ะ
‎เห็นมั้ย เราคุยกันแล้ว
‎ตอนนี้เอมี่น่าจะพูดว่า ‎พวกเราควรพูดถึงความรู้สึกของเรา
‎ความรู้สึกเราเหรอ
‎ความรู้สึกเหรอ
‎รู้สึกเหมือนเป็นกับดักเลยฉันว่า
‎โอเค ได้ ฉันเริ่มก่อนละกัน
‎- ฉันรู้สึกเหมือน… ‎- เหมือนไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‎ฉันพยายามอยู่นะ
‎ฉันรู้สึกว่ามันคงง่ายกว่านี้ ‎ถ้าเธอไม่พูดแทรกฉันตลอดอย่างนี้
‎และฉันรู้สึกว่ามันยากว่าที่เห็น
‎ถึงเอมี่จะทำให้มันดูง่ายมากเลย
‎- ทีนี้ ตาเธอ ‎- ฉันเหรอ
‎ใช่ เอาเลย จำไว้นะ รู้สึกยังไงก็ไม่ผิด
‎เธอกำลังไขว้เขว เอาเลย!
‎เฮ้! นายโหวตว่าจะตามแผนฉันไง จำได้มั้ย
‎ฉันรู้สึก…
‎โมโห!
‎โอเค เข้าใจแล้ว เธอโมโห
‎แต่ที่ฉันบอกว่าห้ามทะเลาะกันล่ะ
‎พวกเขาพิสูจน์แล้วว่าไว้ใจไม่ได้ ‎และตอนนี้มันจะจบในที่สุด!
‎เธอทำอะไรลงไป
‎ฉัน… ฉันทำในสิ่งที่ต้องทำ
‎นี่น่าจะกันให้พวกแร้งทึ้งอยู่แต่บนยอดไม้ ‎ที่ที่พวกเขาควรอยู่
‎ธอร์น เธอทำลายบ้านของพวกเขา ‎พวกเขาจะอดตาย
‎ถ้านั่นจะช่วยรักษาป่าไว้ได้…
‎ก็ต้องตามงั้น
‎ไม่
‎ทำไมไม่มีใครเข้าใจสักคนเลยล่ะ ‎พวกนายต้องหาทางอยู่ร่วมกันสิ
‎ทุกคนอยู่ร่วมกัน
‎นายรู้อะไรด้วยเรื่องอยู่ร่วมกันด้วยเหรอ
‎โอเค ลืมตาได้
‎แต่นแต๊น!
‎แต่ฉันมีต้นปาล์มอยู่แล้ว
‎ของขวัญน่ะมันไม่ใช่แค่ต้นไม้
‎มันคือความทรงจำที่พวกเราสร้างรอบๆ ต้นไม้นี่
‎ต้นไม้นั่นเองที่ผูกเราไว้ด้วยกัน
‎ธอร์น ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมด
‎เธอ ฉัน กรีน แม้แต่พวกแร้งทึ้ง
‎เราทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่า
‎พูดอะไรของนาย ไร้สาระทั้งเพ
‎แต่เธอเป็นคนบอกฉันเอง
‎ก็ช่างมันสิ เมื่อมีหัวใจแห่งป่า
‎ฉันก็มีพลังพอที่จะทำให้แน่ใจว่า ‎กรีนจะไม่ต้องเจ็บอีก
‎- เจ็บเหรอ ‎- ฉันไม่คุยกับนายละ
‎เธอไม่คุยกับฉันแล้วเหรอ
‎ได้ งั้นฉันจะไปคุยกับเกรต กรีน
‎อยู่ให้ห่างจากเกรต กรีนนะ!
‎เร็วอีกเบอร์ดี้ เร็วที่สุดที่ทำได้
‎โธ่เบอร์ดี้
‎ฉันขอโทษ แต่เธอต้องไปต่อนะ
‎ป่านนี้เขาอาจจะถึงเกรต กรีนแล้ว
‎ไม่ค่อยได้แสงแดดเลยใช่มั้ย
‎ให้ตายสิ มันมืดมากซะจนขนาดธอร์นก็ยังหลงทาง
‎แต่ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผน แล้วนายก็อยู่ในนั้นด้วย
‎ฉันรู้ แต่เชื่อใจฉันเถอะ
‎ออกไป… ห่างๆ… ต้นไม้… ฉันนะ
‎มาไล่ฉันสิ
‎เบอร์ดี้!
‎โว้ เจ้านี่บินได้ด้วย
‎ยอมรับเถอะธอร์น เธอว่ารู้ฉันพูดถูก
‎กล้าดียังไงถึงได้ไม่เคารพเกรต กรีน!
‎อย่างงั้นแหละ
‎ไม่ต้องห่วงนะต้นไม้ ฉันจัดการเอง
‎ฉันอยู่นี่ธอร์น แน่จริงเขวี้ยงให้โดนสิ
‎ฉันว่านะ
‎เดี๋ยวก็รู้
‎ฉันทำอะไรลงไป
‎นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎ฉันเพียงแค่อยากจะปกป้องกรีน
‎แต่ฉันกลับเป็นคนทำลายมัน
‎เราเคยเป็น… เพื่อนกัน
‎มันเคยมีสมดุลอยู่
‎แต่ไม่นาน ฉันเห็นว่าพวกเขาเอาแต่ฉกฉวยไป
‎สุดท้ายฉันจึงนึกได้ว่า ‎พวกเขากำลังทำลายทรัพยากรของเรา
‎พวกเขาเอาไปแต่ไม่เคยให้กลับคืน
‎ไม่เคยปล่อยให้มันได้พัก ไม่เคยเคารพมัน
‎พวกเขากำลังทำลายป่า
‎ฉันทนต่อไปไม่ไหว ‎ฉันสติหลุดแล้วก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด
‎ฉันไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้มันเกิดขึ้น
‎และฉันก็ไม่อาจกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก
‎ฉัน… ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย
‎ฉันขอโทษนธอร์น
‎ฉันไม่รู้เลย ฉัน…
‎แต่นแต๊น!
‎ไปสิ ข้างบนนั่น
‎กางปีกของนายเลย
‎เอาเลย
‎นายด้วย แค่หมุนหางน้อยๆ ของนาย
‎มันมืดซะจนฉันสูญเสียตัวตนไป
‎เห็นแก่ตัวมากเลยที่ไม่ให้เบอร์ดี้บิน ‎เพียงเพราะพยายามจะกัน…
‎พวกนายออกไป
‎เธอไม่ผิดหรอกที่ปกป้องป่า แต่ความจริงก็คือ
‎ป่านี้มันผิดธรรมชาติ
‎ชิ้นส่วนนั่นทำให้ทุกอย่างเสียสมดุล
‎รวมถึงมิตรภาพของเธอด้วย
‎เราจะเริ่มต้นใหม่กันยังไง
‎เพื่อนฉัน เอมี่คงจะพูดว่า “พูดคุยกันสิ”
‎แต่เธอออกจะเฉิ่มๆ หน่อย
‎ไม่รู้สิ เธอฟังดูเจ๋งทีเดียวนะ
‎ใช่
‎เธอด้วย
‎เราต้องยอมรับความผิดของเราก่อน ‎ถ้าเราจะอยู่กันอย่างปรองดอง
‎ฉันด้วย
‎ฉันเปล่าร้องไห้นะ นายนั่นแหละร้อง
‎โอ๊ยตายล่ะ ชิ้นส่วน!
‎สองคนนี่คงหาเจอ
‎โทษที เพื่อน ต้องไปละ ต้องรีบแล้ว
‎เบอร์ดี้น้อยบอกฉันว่าชิ้นส่วนอยู่ไหน แจ๋ว!
‎รองเท้าสุดซิ่งไม่ทำให้ผิดหวัง
‎- โซนิค ฉันหลงอยู่ในเดอะวอยด์ ‎- หา
‎- ชาโดว์! ‎- นายต้องไปต่อนะ
‎นายมาได้…
‎ฉันกลับมาที่เมืองนิวโย้กเหรอเนี่ย
‎ทำไมฉันถึงกลับมาที่…
‎เพื่อพรุ่งนี้ที่ดีกว่า!
‎ใครเอาด้วยบ้าง
‎โอ้ไม่นะ
‎(ต้นไม้พาฉงน)
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล