Jesteś grabieżcą jak cała reszta.
Mogę już otworzyć oczy?
Nie, Sonic. Jeszcze nie.
- Byle to nie był jakiś podstęp. - Żadnych podstępów.
Zaufaj mi. Spodoba ci się.
Dobra, otwórz!
Tadam!
Podarowałaś mi palmę?
Czyli to podstęp.
Nie, Sonic, to nie podstęp.
Ale ja już mam palmę.
Tę, tamtą i tamte też.
To nie tylko drzewo.
To także wspomnienia z nim związane.
Jak wtedy, gdy założyliśmy się o to, który z nas jest szybszy.
Nadal mi wisisz.
Albo wtedy, jak piekliśmy ciasto dla Amy.
A ja zobaczyłam, że je pieczecie, i wszystko wypaplałam Amy.
Albo gdy śmiałem się tak bardzo, że z nosa wypadła mi papryczka!
Nadal nic nie czuję.
Tak, to dobre czasy.
Prawda, Sonic?
Dajcie spokój.
Nie uważacie, że jesteście za bardzo, no nie wiem…
sentymentalni?
Ale kumam to: drzewo, przyjaźń, wspomnienia.
Chili dogi!
Nie rozumiesz tego. Prawda, Sonic?
Tak jest!
Z tą mocą odbuduję dżunglę jednym uderzeniem.
Mogłabym się do tego przyzwyczaić!
Wreszcie zamknę im dostęp.
Im wszystkim!
Już nigdy nie skrzywdzą dżungli.
Co mówiłaś?
Zobaczmy, co potrafi ten młot!
Niedobrze.
Thorn, czekaj!
Powtarzam, że nie jestem twoim wrogiem!
Musisz mi zaufać.
Oddaj mi ten ładny kryształ.
Proszę.
Myślisz, że oddam ci serce dżungli,
gdy jestem tak blisko?
Blisko czego? Dokąd idziesz?
Zrobić coś, co na zawsze ochroni Wielką Zieleń.
Ochroni Wielką Zieleń?
Grabieżcy!
Nie pozwolę, żebyś krzywdziła innych!
Nie masz wyboru.
Następnym razem będę mniej wyrozumiała.
Zaczekaj!
Thorn!
No dobra.
Może nie jest tak źle. Grabieżcy potrafią jej się oprzeć.
Poradzą sobie.
Na pewno się nie obijają, jedząc korę.
Dobra kora.
Muszę się wydostać.
Tu nie ma dachu! Mogłem wcześniej o tym pomyśleć.
Hej, jak leci?
Jestem wolny!
Teraz pędem!
Znowu ty?
Tak, znowu ja!
Nie skrzywdzę cię, ale zabieram ten młotek!
Możesz liczyć tylko na siniaki!
Rany.
Masz niezły chwyt. Ćwiczysz?
Mogę tak robić cały dzień!
Tak!
Auć!
Spoko!
Rany!
Hej!
Byle drzazgi mnie nie powstrzymają!
Co jest?
Mówiłem ci. Drzewa chcą nas dorwać!
Auć!
Nie!
Patrzcie, co przywlókł kot.
To nie ja.
To takie wyrażenie.
Co tutaj robisz?
Ostatnim razem zdradziłeś nas i knułeś coś z potworem!
Wcale nie. Nie zdradziłem was.
Chciałem zdobyć odłamek, a wy mieliście mi pomóc.
- Nie chcesz ukraść nam kory? - Nikt nie chce!
O co ci chodzi?
O to, że ona już tu idzie.
Musicie zakopać topór wojenny!
Jaki znów topór?
Mówię, żebyście znaleźli wspólny grunt.
Wspólny grunt?
Mieszkamy na drzewach!
To paranoik.
Żartujesz?
Nie rozumiesz.
Tu nie ma wspólnego gruntu. Już nie.
Byliśmy przyjaciółmi.
Ledwo pamiętam czasy, kiedy się dogadywaliśmy.
Dzieliliśmy się dobrami dżungli,
biorąc tylko tyle, by przetrwać.
Aż nagle…
ona wybrała dżunglę
i wypędziła nas na drzewa, gdzie nadal mieszkamy.
Nie da się znaleźć wspólnego gruntu z potworem.
Nie wierzę.
Amy musi gdzieś tu być.
Musicie pogodzić się z Thorn.
Nie, skończyliśmy z nią.
Pogadamy z nią jak przyjaciele
i spróbujemy przemówić jej do rozsądku.
Popieracie mnie?
Mogliście mnie posłuchać!
Chodźcie!
Mamy wybór?
- Nie. - Wreszcie.
Dobra, oto plan: ruszamy powoli.
Atak!
Może tym razem pójdziecie za mną?
- Jestem za. - Ja też.
Dobra. To za mną!
Ciemno tu.
Za ciemno.
Albo ona chce, byśmy tak myśleli!
Nie… naprawdę jest ciemno.
Proszę, proszę.
Patrzcie, co przywlókł jeż!
Dobra, tylko spokojnie i na luzie.
Cześć, Thorn!
Przyszliśmy na przyjacielską pogawędkę.
Pamiętasz to?
„Cześć, Thorn. Fajny ten twój ptaszek”.
„Dzięki, Prim. To wyjątkowy ptak”.
„Zbudowaliście śliczną wioskę”.
„Może być. Czemu się kłóciliśmy?”
„Nie mam pojęcia. Misiaczek?”
„Przytulmy się!”
To na początek.
Potem konstruktywnie pogadamy o naszych niesnaskach.
Minus: „Już ja cię dorwę!”.
Słuchajcie, mimo wydarzeń sprzed… nie wiem, jak dawna,
jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, prawda?
Pomówmy o tym, dogadajmy się i kto wie?
Może pod koniec będziemy się z tego śmiać?
O czym tu gadać?
Widzisz? Rozmawiamy!
Amy kazałaby nam pogadać o naszych uczuciach.
O uczuciach?
Uczuciach?
O uczuciach?
Uczuciach?
To brzmi jak pułapka.
Dobra, ja zacznę.
- Czuję, że… - Że nie wiesz, co robisz?
Staram się!
Czuję, że byłoby łatwiej, gdybyście mi nie przerywali!
I czuję, że to trudna sprawa, choć dla Amy to bułka z masłem.
- Teraz ty. - Ja?
Jasne. I pamiętaj: każde uczucie się liczy.
Zamyśliła się. Teraz!
Mieliście mnie słuchać, pamiętacie?!
Czuję…
wściekłość!
Łapię. Jesteś wściekła.
A co z zawieszeniem broni?
Pokazali, że nie można im ufać. Teraz wreszcie to zakończymy!
Co zrobiłaś?
To, co musiałam.
Grabieżcy zostaną na drzewach, gdzie ich miejsce.
Zniszczyłaś ich dom. Umrą z głodu.
Jeśli dzięki temu ocalę dżunglę…
niech tak będzie.
Nie!
Czemu tego nie kumacie?
Musicie wymyślić sposób, żeby móc razem żyć!
Co ty wiesz o życiu razem?
Dobra, otwórz.
Tadam!
Ale ja już mam palmę.
Drzewo to nie tylko prezent, ale także wspomnienia z nim związane.
To drzewo nas łączy.
Wszystko ze sobą się łączy.
Ty, ja, drzewo, nawet grabieżcy.
Jesteśmy częścią czegoś większego.
Ckliwa paplanina!
Ty mi to powiedziałaś.
Nieważne.
Dzięki sercu dżungli sprawię,
że nikt więcej nie skrzywdzi Wielkiej Zieleni.
- Skrzywdzi? - Skończyłam z tobą.
Ze mną?
Dobra. Pogadam z Wielką Zielenią.
Trzymaj się od niej z dala!
Szybciej! Daj z siebie wszystko.
Och, Ptaszku.
Przykro mi, ale musisz iść dalej.
On pewnie już tam dotarł.
Masz za mało światła, co?
W tym mroku nawet Thorn się zagubiła.
Ale spokojnie. Mam plan i ty mi pomożesz.
Wiem, ale zaufaj mi.
Zostaw… moje… drzewo!
Zmuś mnie!
Ptaszku!
Rany, on umie latać?
Dobrze wiesz, że mam rację!
Jak śmiesz znieważać Wielką Zieleń?
O proszę.
Spokojnie, zajmę się tym.
Tu jestem, Thorny! Ustrzelisz mnie?
Tak myślę.
Zobaczymy.
Co ja zrobiłam?
Jak to się stało?
Chciałam tylko chronić to drzewo.
A teraz je zniszczyłam.
Byliśmy…
przyjaciółmi.
Panowała tu równowaga.
Ale po jakimś czasie widziałam tylko plądrowaną dżunglę.
Zrozumiałam, że oni uszczuplają nasze zasoby.
Zabierają je, ale nigdy nie oddają.
Nie znają granic i nie okazują dżungli szacunku.
Zabijali ją!
Nie mogłam tego dłużej znieść. Coś we mnie pękło i stałam się potworem.
Nie mogłam na to pozwolić.
Ale nie umiałam wrócić do tego, kim byłam.
Nie widziałam tego w ten sposób.
Przykro mi, Thorn.
Nie wiedziałem. Ja…
Tadam!
Wzleć tam.
Rozpostrzyj skrzydła.
Śmiało.
Ty też. Wystarczy zakręcić ogonkami.
Zagubiłam się w tym mroku.
Nie pozwalałam Ptaszkowi latać i chciałam zabrać las…
wam wszystkim.
Słusznie broniłaś dżungli, ale chodzi o to,
że ona nie jest naturalna.
Odłamek wytrącił wszystko z równowagi,
łącznie z przyjaźniami.
Jak zacząć od nowa?
Moja kumpela Amy powiedziałaby: „Pogadajcie”.
Ale ona jest nieco ckliwa.
No nie wiem. Wydaje się fajna.
Racja.
Jesteś fajna.
Musimy przyznać się do błędu, żeby żyć w zgodzie.
Ja również.
Nie płaczę! Ty płaczesz!
Jejku, odłamek!
One go znajdą.
Wybaczcie, muszę zmykać!
Ptaszek powiedział mi, gdzie jest odłamek.
Zrywne trampki nie kłamią!
Sonic, zgubiłem się w próżni.
- Shadow? - Pospiesz się!
Ale jak…?
Wróciłem do Nowego Szrotu?
Czemu znów trafiłem…?
Za lepsze jutro!
Kto ze mną?
O nie.
OLBRZYMIE DRZEWO
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz