Non es máis ca un voitre coma os demais.
Podo abrir os ollos?
Non, Sonic, aínda non.
Non será un truco para levarme á auga outra vez?
Non, Sonic.
Xa verás. Vaiche encantar.
Xa podes abrilos.
Tachán!
Colléstesme unha palmeira?
É un truco.
Non, Sonic, non é un truco.
Pero xa teño unha palmeira.
Esa e aquela e esoutras de alí.
O regalo non é a árbore,
son os recordos que temos arredor dela.
Como a vez que apostamos a ver quen chegaba antes.
Non pagaches, eh?
E cando lle fixemos a torta de coco a Amy.
Ou cando mercastes a torta e dixestes que a fixerades vós.
Ou cando rin tanto que me saíu chili polo nariz.
Aínda non ulo.
Si, pasamos moi bos momentos.
Non si, Sonic?
Veña, rapaces.
Non vos estades pondo un chisquiño…
Non sei… Sentimentais?
Xa o entendo.
A árbore, amizade, recordos…
Salchichas con chili!
Vexo que non o pillas, non, Sonic?
Si.
Teño o poder de rexenerar a selva dunha soa mazada.
Podería afacerme a isto.
Por fin poderei botalos.
A todos.
Nunca volverán danar a selva.
De que falas?
Vexamos que pode facer este mazo!
Isto non é bo.
Agarda.
Xa che dixen que non son o teu inimigo.
Veña, tes que confiar en min.
Dáme ese cristal tan lindo.
Por favor.
Es parvo se cres que cho vou dar estando tan preto.
Espera, preto de que? Onde vas?
A facer o que debo para protexer o Verde para sempre.
Protexer o Verde?
Os Voitres.
Non podo permitir que lles fagas dano aos demais.
Entón non tes elección.
A próxima non serei tan indulxente.
Agarda!
Espiñosa!
Vale.
Non pasa nada.
Xa loitaron con ela antes.
Estarán ben. Non han estar sentados comendo cascas.
Esta é boa.
Debo saír de aquí.
Claro, non hai teito! Non sei como non o pensei antes.
Ei, como andades?
Son libre!
Marcho a escape!
Ti outra vez?
Eu outra vez.
Non quero magoarte, pero vou levar o mazo.
O único que vas levar é unha tunda.
Vaia.
Coiro, si que o tes ben agarrado.
Podo estar así todo o día.
Si!
Coidado.
Ei!
Unhas cantas estelas non me han parar.
Ves? Díxencho. As árbores veñen por nós.
Non!
Vaia, outra vaca máis no millo.
É un ourizo.
É unha expresión.
Que fas aquí?
A última vez que te vimos, estabas co monstro traizoándonos.
Estades enganados. Non vos traizoei.
Fun buscar o fragmento. E vós iádesme axudar.
- Non vés polas cascas? - Claro que non!
Que queres dicir?
Que ela vén xa para aquí.
Tedes que amañarvos canto antes.
Non estamos guapos así, ou?
O que digo é que tedes que buscar un terreo común.
Terreo común?
Vivimos nas árbores.
Este toleou.
É unha broma?
Non o entendes.
Non hai terreo común posíbel. Xa non.
Antes eramos amigos.
Agora esquecín a última vez que nos levamos ben.
Compartiamos os tesouros da selva.
Colliamos só o necesario.
Un día…
preferiu a selva a nós.
Mandounos ás copas, onde vivimos desde aquela.
Non se pode buscar terreo común cun monstro.
Non o podo crer.
Amy ten que estar aí… en algures.
Mirade, tedes que facer as paces con Espiñosa.
Non, esquécete dela.
A ver, falamos como amigos
e intentamos que entre en razón, estamos?
Si? Estades comigo?
Debestes escoitarme.
Vamos, rapaces.
Hai outra opción?
- Non. - Por fin.
Ben, este é o plan: imos amodiño…
Atacade!
E se esta vez me seguides a min?
- Eu voto si. - Si.
Moi ben, seguídeme.
Está escuro.
Demasiado escuro.
Ou iso é o que quere que creamos.
Xa, non, definitivamente está escuro.
Vaia, vaia.
Mirade quen vén co ourizo.
Vale, actuade de forma natural.
Ei, Espiñosa.
Só queriamos ter unha charla amistosa.
Lembras o que é?
"Ola, Espiñosa. Adoro o paxaro no que vas."
"Grazas, Rufa. Paxariño é único.
Que aldea tan xeitosa montastes."
"Para nós ben nos vale. Por que rifaramos?"
"Non teño nin idea. Unha aperta?"
"Si, unha apertiña!"
Faremos así.
Logo vén un debate construtivo sobre os nosos problemas.
Menos a parte de "Voute matar!".
A pesar do que pasou nos últimos… non sei cantos anos,
somos moi bos amigos, verdade?
Si? Imos falar as cousas,
chegar a un acordo e quen sabe?
Se cadra, ao final acabamos todos rindo.
De que hai que falar?
Ves? Estamos falando.
Amy diría que debemos expresar os nosos sentimentos.
Sentimentos?
Sentimentos? É unha trampa.
A ver, mirade, empezo eu.
- Sinto que… - Que non sabes o que estás a facer?
Eu inténtoo.
Sinto que isto sería máis doado sen interrupcións.
Tamén que isto é moi difícil
e Amy fai que pareza fácil.
- Tócache. - A min?
Si. Lembra: todo o que sentes é válido.
Esta distraída. Agora!
Votastes seguirme a min, lembrades?
Sinto…
ira!
Vale, estás anoxada,
pero que pasou co de non pelexar?
Demostraron que non se pode confiar neles. Este é o fin!
Que fixeches?
O… o que debía facer.
Isto manterá os Voitres nas copas, onde deben estar.
Destruíches o seu lar. Morrerán de fame.
Se é necesario para salvar a selva…
que así sexa.
Non.
Non ves que tedes que buscar unha forma de vivir
todos xuntos, unidos.
Que saberás ti de unidade?
Xa podes abrilos.
Tachán!
Pero xa teño unha palmeira.
O regalo non é a árbore,
son os recordos que temos arredor dela.
A árbore é o que nos une, Espiñosa.
Todo está conectado.
Ti, eu, o Verde e mesmo os Voitres.
Todos somos parte de algo meirande ca nós.
Iso son parvadas sentimentais.
Dixéchesmo ti.
Tanto ten. Co corazón da selva,
podo facer que non volvan danar o Verde xamais.
- Danar? - Xa estou farta de ti.
Ai, si?
Moi ben. Irei falar co Verde Vizoso.
Non te achegues ao Verde!
Máis rápido, Paxariño.
Ai, Paxariño.
Síntoo, pero tes que seguir.
Xa debeu chegar onda o Verde Vizoso.
Non pasa moita luz, non?
Está tan escuro que até ela perdeu o rumbo.
Pero acouga. Teño un plan e vas participar.
Xa, ti confía en min.
Afástate… da… miña… árbore.
Obrígame.
Paxariño!
Ostras! Esa cousa voa?
Asúmeo, sabes que teño razón.
Como lle faltas ao respecto así ao Verde?
Aí estamos.
Acouga, sei o que fago.
Estou aquí, Espiñosa. A ver se me dás.
Ou non.
A ver.
Que fixen?
Como pasou isto?
Eu só quería protexer o Verde.
Agora estragueino.
Antes eramos… amigos.
Había equilibro.
Porén, un tempo despois, só vía un saqueo constante.
Decateime de que estaban a esgotar os nosos recursos.
Eles recibían, pero nunca daban
nin lle daban descanso nin mostraban respecto.
Estaban matando a selva.
Non o aturei máis. Perdín o control e transformeime nun monstro.
Non podía deixalo pasar.
Pero nunca volvín ser a que era antes.
Eu… non o vin desde esa perspectiva.
Síntoo, Espiñosa.
Non o sabía. Eu…
Tachán!
Veña, vai.
Estarrica as ás.
Adiante.
Ti tamén. Só tes que xirar as colas.
Perdín o rumbo.
Foi egoísta non permitirlle voar mentres tentaba…
afastarvos.
Fixeches ben en defender a selva,
pero isto non é natural.
O fragmento desequilibrouno todo,
mesmo as túas amizades.
Como as recupero?
A miña amiga Amy diría que falando con elas.
Éche algo sentimental.
Non che sei, a min paréceme xenial.
Si.
Si que o es.
Temos que asumir a nosa culpa para vivirmos en harmonía.
Eu tamén.
Non estou chorando. Choras ti.
Recoiro! O fragmento.
Axudádeme.
Desculpade, marcho a escape!
Paxariño díxome onde está o fragmento. Ben!
Os tenis non menten.
Sonic, perdinme no baleiro.
- Shadow? - Non te pares.
Como podes…?
Volvín a Novo Xugo?
Como acabei aquí…?
Por un futuro mellor! Quen está comigo?
Oh, non.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso