Sarraskijalea baino ez zara, gainontzekoak bezalakoa.
Begiak ireki ditzaket?
Ez, Sonic, oraindik ez.
- Amy, ez goaz uretarantz, ezta? - Ez da trikimailua, Sonic.
Fidatu nitaz. Gustatuko zaizu.
Ea ba, ireki begiak!
Tatxan!
Palmondo bat opari.
- Trikimailua da beraz. - Ez, Sonic, ez horixe.
Badauzkat palmondoak jada.
Hori, beste hori, eta horko horiek ere bai.
Oparia ez da palmondoa soilik.
Haren inguruan eratutako oroitzapenak ere dira.
Azkarragoa nor zen apustu egin genuenean:
ni zuhaitzaren goiko aldera hegan, ala zu etxera eta buelta korrika.
Amy-ri koko-krema tarta egin genionean.
Edo tarta erosten ikusi zintudanean, Amy-ri zuk egindakoa zela esanez.
Sudurretik txile bat jaurti nuenean gogorregi barre egiteagatik.
Oraindik ez dut usaintzen.
Bai, oroitzapen ederrak.
Ezta, Sonic?
Ene, lagunok.
Ez duzue uste apur bat… ez dakit, sentimental jartzen ari?
Begira, ulertzen dut. zuhaitza, lagunak, oroitzapenak.
Hot dog-ak!
Ez duzu ulertu. Ez da hala, Sonic?
Bai.
Oihana kolpe batez leheneratzeko gaitasuna dut.
Ene, hau sekulakoa da.
Orain muturra berotuko diet, den-denei.
Oihana ez dute berriz kaltetuko. Inoiz ez.
Zer diozu baina?
Proba dezagun mailua.
Txarto nabil.
Elorri, ez. Hamaika aldiz esan dizut. Ez nauzu etsai.
Tira, Elorri. Fida zaitez nitaz.
Emadazu kristaltxo polit hori.
Mesedez?
Baboa zara gero. Honen hurbil nagoenean emango dizudala uste duzu?
Horren hurbil zerengandik? Nora zoaz?
Berdea babesteko egin beharrekoa zertzera.
Berdea babestu?
Sarraskijaleak.
Ez dizut min eman nahi, baina ez duzu beste inor kaltetuko.
Orduan ez duzu aukerarik.
Oztopatzen banauzu, ez zaitut erraz barkatuko.
Elorri, zaude!
Elorri!
Tira.
Agian badu konponbiderik… Sarraskijaleek aurre egin diote jada.
Ondo ibiliko dira. Ez dira azalak jaten egongo.
Azal goxoak gero.
Lagundu behar diet.
Jakina, honek ez du sabairik! Zergatik ez ote zait bururatu?
Aupa, zelan?
Aske!
Azkar batean.
Zu berriz ere.
Bai, horixe.
Begira, ez dizut minik eman nahi, baina mailua kenduko dizut.
Mailua beharrean, astindu ederra jasoko duzu!
Ene.
Hara, beso indartsuak dituzu gero.
Nekaezina naiz.
Aupa!
Au!
Bu!
Ene!
Hara.
Zotz pare bat ez dira ni gelditzeko nahikoa.
Zer?
Ikusten? Esan nizun. Zuhaitzak gu harrapatzera datoz.
Au!
Ez!
Espero ez den lekutik ateratzen da erbia.
Kirikinoa da.
Esamoldea da.
Zer zabiltza hemen?
Azken aldian, munstroarekin zeuden. Traizionatu gaituzu.
Oker zaude, ez zaituztet traizionatu.
Printza nahi dut. Eskuratzen lagundu behar zenidaten hori?
- Ez dituzu gure azalak nahi? - Inork ez ditu nahi!
Zer esan nahi duzu?
Bidean dagoela! Dena dela zuen tirabira, bakeak di-da egin behar dituzue.
Nor ari da tira eta nor bira?
Ororen ongia bilatu behar duzuela esan nahi dut.
Ororen ongia? Soroen ongarria behar dugu. Azal hobeak jateko.
Benetan?
Ez duzu ulertzen.
Ez dago ororen ongirik, jada ez.
Lagunak ginen lehen.
Orain, ez dut gogoratzen ondo konpontzen gineneko garaia.
Oihanaren opariak partekatzen genituen. Bizirauteko nahikoa zena hartuz.
Egun batean…
Oihana aukeratu zuen.
Adaburuetara bultzatu gintuen, eta bertan bizi gara orain.
Ez dago ororen ongirik munstro batekin.
Ez dut sinesten.
Amy-k hortxe egon behar du… nonbait.
Begira, Elorrirekin adiskidetu behar duzue.
Ez, nahikoa izan dugu.
Lagunak bezala zuzenduko gatzaizkio, eta zentzaraziko dugu, bai?
Konforme? Ondo deritzozue?
Kasu egin behar zenidaten.
Ea ba, zuek.
Badugu aukerarik?
- Ez. - Azkenean.
Hona plana: poliki-poliki hurbilduko…
Eraso!
Eta honakoan jaramon egiten badidazue?
- Ni ados. - Bai.
Ea ba, zatozte!
Ilun dago.
Ilunegi.
Edo hori pentsarazi nahi digu.
Ez, bai, benetan dago ilun.
Tira, espero ez den lekutik ateratzen da kirikinoa.
Tira, egon lasai. Naturaltasunez.
Aupa, Elorri.
Lagunartean solas baino ez dugu egin nahi. Gogoratzen dituzu?
"Kaixo, Elorri. Hori bai txori ederra".
"Milesker, Melenga. Txoritxo paregabea da".
"Herritxo ederra eraiki duzue. ".
"Praktikoa da. Zergatik gaude haserre?"
"Ez dut ideiarik ez. Besarkada?".
"Besarkadatxoa!".
Hala hasiko gara.
Gero, berbaldi konstruktiboaren txanda izango da.
"O, ikusiko duzu" eta halakorik ez.
Begira, azken aldian, ez dakit zenbat denboran,
lagun-minak gara gu. Bai, ezta?
Mintza gaitezen, lor dezagun akordio baketsu bat.
Auskalo, beharbada laster elkarrekin egingo dugu barre.
Zeri buruz mintzatuko gara ba?
Ikusten? Hizketan gabiltza.
Amy-k gure sentimenduez aritu behar dugula esango luke.
Sentimenduak?
Nik tranpa denaren sentimendua dut.
Tira, ni hasiko naiz.
- Zera, ni… - Zer egin ez dakizula sentitzen duzu?
Saiatzen ari naiz.
Hobe genbiltzake etengabe moztuko ez baninduzu.
Amy-k itxura erraza ematen badio ere, hau ez da pagotxa.
- Zure txanda. - Nirea?
Aurrera, sentimendu denak dira onargarriak.
- Distraitu egin da. Orain! - Aizue! Jaramon egingo zenidaten!
Sentitzen naiz…
haserre!
Tira, ulertzen dut. Haserre zaude. Baina ez dugu esan ez ginela borrokatuko?
Nabaria da ezin naizela haietaz fio. Eta orain, amaitu egingo dut!
Zer egin duzu?
Ba… egin beharrekoa. Sarraskijale horiek adaburuetan egotera behartuko ditu honek.
Han dute etxea.
Etxea suntsitu diezu. Gosez amorratuko dira.
Oihana salbatuko badu honek…
hala izan bedi.
Ez.
Ez duzue ulertzen? Bizitzeko era topatu behar duzue… den-denok… elkarrekin!
Zer dakizu zuk elkartasunari buruz?
Ea ba, ireki begiak!
Tatxan!
Badauzkat palmondoak jada.
Oparia ez da palmondoa soilik.
Haren inguruan eratutako oroitzapenak ere dira.
Guztiok batzen gaituen zuhaitza da.
Elorri, dena dago loturik. Zu, ni, Berdea, baita sarraskijaleak ere.
Gu baino handiagoa den zerbaiten zati gara.
Sentimentalkeria hutsa. Zaborra.
Baina zuk erakutsi zenidan hori.
Ez dio axola. Oihanaren bihotzaz,
ziurtatuko dut inork ez duela Berdea kaltetzen.
- Kaltetu? - Nekatu naiz zutaz.
Nekatu zarela? Ondo da. Berde Handiarekin hitz egingo dut.
Ez Berde Handira hurbildu!
Azkarrago, Txoritxo, dena emanda!
Ene, Txoritxo.
Barkatu, baina jarraitu behar duzu.
Berde Handian egongo da dagoeneko.
Ez zaizu ia argirik iristen, ezta?
Hainbeste ilundu denez, Elorri zentzugabetu da.
Baina ez kezkatu, plana dut, eta zuk baduzu rolik.
Badakit, fidatu nitaz.
Ez… hurbildu… nire… zuhaitzari.
- Derrigor nazazu. - Txoritxo!
Kontxo, hegan ere egiten du?
Onartzazu, badakizu arrazoi dudala.
Nola ausartu zara Berde Handiari errespetua galtzen?
Hortxe.
Ez kezkatu, zuhaitz. Kontrolpean dut. Hemen nauzu, Elorri. Ez huts egin.
Beharbada kontrolpean. Ikus dezagun.
Ai, ama, zer egin dut?
Nola gertatu da?
Berdea babestu baino ez nuen nahi.
Orain alferrik galdu dut.
Lehen lagunak ginen.
Oreka zegoen.
Baina etengabe hartu eta hartu zeudela konturatu nintzen...
Baliabideen xahutzeari erreparatu nion.
Hartu egiten dute, baina ez dute itzultzen.
Ez diote atseden ematen, ez dute errespetatzen.
Oihana hiltzen zebiltzan.
Ezin izan nion luzaroago eutsi. Burua galdu nuen, munstro bilakatu.
Ezin nintzen arduragabe agertu.
Baina ezin nintzen izandakora itzuli.
Ez nintzen konturatu.
Sentitzen dut, Elorri.
Ez nekien. Zera…
Tatxan!
Zoaz gora.
Luzatu hegoak.
Zoaz, bai.
Zu ere bai. Buztantxoak biratu, eta listo.
Burua galdu dut iluntasuna dela-eta.
Neurekoia izan da Txoritxori hegan egiten ez uzteak, denak…
kanporatzeak.
Zintzo jokatu duzu, oihana babestu behar zen.
Baina oihan hau ez da naturala.
Printzak dena desorekatu du, zuen adiskidetasuna barne.
Nola hasiko gara berriz?
Tira, nire lagun Amy-k esango luke "hitz eginez", baina apur bat melenga da.
Ez dakit ba, nik itxura bikaina hartu diot.
Bai,
bikaina zara.
Oreka lortu nahi badugu, bakoitzak bere erantzukizuna onartu beharko du.
Konforme.
Ez naiz negarrez ari, ez horixe.
Ene, Printza!
Hauexek topatuko dute.
Barkatu, lagunok. Joan behar dut. Azkar batean.
Txoritxok Printza non dagoen esan dit. Biba!
Abiadura den tokian, aldaparik ez.
- Sonic, hutsean galduta zaude? - Shadow?
- Ez utzi mugitzeari. - Nolatan…?
Zapalpolis-era itzuli naiz?
Nola itzuli ote…?
Etorkizunaren izenean! Denok batera!
Ai, ez.
Azpitituluak: Oihana Guillan Valdés