‎ดูสิ
‎ไปกันเถอะ! อาหาร น้ำ เสบียง ‎อะไรก็ตามที่หาได้
‎เงียบๆ นะ เร็วด้วย
‎วิ่ง!
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ฉันต้องฝึกลงด้วยเท้าบ้างแล้ว
‎อะไรเนี่ย
‎ที่นี่ที่ไหน ไนน์!
‎ไนน์! อยู่แถวนี้มั้ย เพื่อน
‎เรเบล
‎โธ่ ขอแค่นักส์ก็ยังดี
‎นี่คือสวนสาธารณะเหรอ พวกต่อต้านรู้มั้ยเนี่ยว่ามี
‎โว้!
‎รองเท้ากับถุงมือฉันเปลี่ยนไป!
‎ว่าแต่ ทำไมล่ะ
‎โอเค โซนิคคิดสิ
‎คำตอบคงไม่หล่นลงมาจากฟ้าหรอก
‎วิ่ง!
‎อยู่นั่นเอง!
‎บอกแล้วว่ามันอันตรายเกินไป! ‎เราควรกินแค่ที่เรามีไปก่อน
‎เราไม่มีอะไรกิน! ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!
‎เรากำลังจะอดตายอยู่บนนี้
‎ยังหรอกน่า
‎ขอฉัน!
‎ถอยไป!
‎นอกเสียจากนายจะมีอะไรแลกเปลี่ยน
‎พวก ได้ยินฉันมั้ย
‎เดี๋ยว ได้ยินอะไรมั้ย
‎ต้นไม้! ต้นไม้พูดกับเรา!
‎เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว ต้นไม้พูดไม่ได้
‎ใช่ นั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้เราเชื่อ
‎ทุกคน
‎พวกนายอยู่ไหนกัน
‎หา
‎เบอร์รีของฉัน!
‎ไม่!
‎ใช่ เรากำลังจะอดตาย
‎เรเบล! นักส์! แล้วก็บิ๊ก!
‎พวกนายมาทำอะไรที่นี่ ดีใจที่พวกนายไม่เป็นไร
‎แล้วเราอยู่ที่ไหนกัน
‎แล้วมีวี่แววไนน์บ้างมั้ย
‎แล้วทำไมพวกนายแต่งตัวเหมือนมนุษย์ถ้ำล่
‎ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
‎เขาจะมาขโมยเสบียงเราแน่ๆ
‎โอ้ ไม่
‎หา
‎อ๋อ มีไว้ทำแบบนี้สินะ
‎พวกนายเป็นอะไรไป
‎รู้มั้ยว่าฉันต้องเจอกับอะไรมาบ้าง
‎แล้วฉันก็มาเจอพวกนาย ‎ซึ่งพวกนายก็จำอะไรได้มากเลย
‎ใครถามไม่ทราบ!
‎ทุกคนใจเย็นก่อน ให้เวลาสมองฉันพักแป๊บนึง
‎โห
‎ไม่!
‎นาทีก่อนเรายังสู้กับหุ่นยนต์ ‎ในเมืองนิวโย้กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ
‎หือ หุ่นยนต์อะไรเหรอ
‎เฮ่ เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ใช่ตัวร้ายนะ
‎เราเพื่อนกัน
‎พวกเขาจำฉันไม่ได้อีกแล้ว
‎แปลว่าฉันไม่ได้อยู่นิวโย้ก ฉันอยู่ที่ใหม่เลย
‎งั้นพวกนายก็ใหม่ งั้นก็…
‎โห อีกแล้วเหรอ
‎งั้นนี่ก็เป็นกรีนฮิลล์อีกแบบน่ะสิ
‎แต่อย่างน้อยก็มีต้นไม้
‎ใช่ วงกตพงไพรมีแต่ต้นไม้ยักษ์
‎ที่บีบให้สิ่งมีชีวิตอื่นขาดอากาศหายใจตาย
‎ต้องขอบใจเจ้าสัตว์ประหลาด
‎สัตว์ประหลาดเหรอ
‎แต่มันดูดีต่อสุขภาพดีเป็นพิเศษจริงมั้ย
‎ฉันว่ามันดีเกินไปน่ะสิ
‎ต้นไม้มันใหญ่มากจนแทบจะบีบเรากระเด็น
‎เจ้าสัตว์ประหลาดไม่ยอมให้เรา ‎แตะอาหารที่เหลืออยู่เลย
‎สัตว์ประหลาด ต้นไม้ยักษ์ ‎ชิ้นส่วนที่หายไป สถานการณ์สุ่มเสี่ยง
‎คนเดียวที่จะช่วยฉันคิดหาทางออกได้
‎ฉันต้องตามหา…
‎เทลส์เหรอ
‎เทลส์!
‎ได้ตัวละ!
‎หมอนี่เร็วแฮะ
‎เร็วพอจะถ่วงเวลาเจ้าสัตว์ประหลาด ‎ระหว่างที่เราเอาของที่ต้องการ
‎ดีใจที่เจอนายนะ โลกนี้มันแบบ…
‎นายต้องช่วยฉันคิดว่ามันเกิด…
‎โอ๊ย! เจ้าตัวขี้เรื้อน…
‎เฮ่! ปล่อยเขาเถอะ เขาช่วยนายไว้นะ
‎ขอบคุณที่ช่วยนะ เจ้าคนแปลกหน้า
‎ฉัน โซนิค ด้วยความยินดี
‎ว่าแต่ทำไมเขาไม่ใช้หางบินล่ะ
‎บินเหรอ เมนจี้ไม่บินหรอก
‎เดี๋ยว เมนจี้เหรอ จริงดิ
‎ส่วนฉันพริม
‎แฮงกรี้!
‎นาร์ลี่ แต่นายรู้อยู่แล้วใช่มั้ย ใครส่งนายมา
‎พวกนายดูเป็นแก๊งที่น่ารักมาก
‎ฉันกำลังพยายามหาทางกลับบ้านและหาคำตอบ
‎มีใครรู้เรื่องพาราด็อกซ์ปริซึมมั้ย
‎โอเค งั้นเอาเป็นชิ้นส่วนคริสตัลวิบวับ
‎ที่อาจมีหรือไม่มีพลังแปลกๆ ล่ะ
‎เป็นเบาะแสเดียวที่ฉันมีเพื่อหาทางกลับบ้าน
‎ชิ้นส่วนเหรอ เราไม่รู้ว่า…
‎ทำไมนายไม่ถามเราให้เร็วกว่านี้ล่ะ
‎เธอรู้ใช่มั้ยว่ามันอยู่ไหน
‎- พาฉันไปได้มั้ย ‎- แน่นอน
‎แต่ไปที่หมู่บ้านเราก่อน ‎ฉันว่าเราจะช่วยเหลือกันได้แน่นอน
‎ตอนแรกเราไม่ได้อยู่บนยอดไม้หรอก ‎เราเคยอาศัยอยู่บนพื้นดินมานานหลายปี
‎ใช้ทุกอย่างที่จำเป็นจากป่าเพื่ออยู่รอด
‎แต่แล้วเจ้าสัตว์ประหลาดก็ไล่เราขึ้นมาบนนี้
‎ทุกๆ วันในวงกตพงไพร ‎คือการดิ้นรนเอาตัวรอด มันแสนสาหัส!
‎โว้ว ใจเย็น ไม่ต้องโมโหก็ได้
‎ฉันไม่ได้โมโห! ฉันหิว ‎นายเคยหิวจนต้องกินเปลือกไม้มั้ยล่ะ
‎เปลือกไม้! ต้นไม้พวกนี้ ‎ไม่มีผลหรือลูกอะไรเลยเหรอ
‎ก็เคยมี แต่ไม่เหลือแล้ว
‎นั่นคือเหตุผลที่เราต้องลงไปข้างล่าง ‎ถึงจะมีสัตว์ประหลาดอยู่ก็เถอะ
‎ถึงแล้วล่ะ
‎นี่หมู่บ้านพวกนายเหรอ
‎เฮ้ ออกไปห่างๆ บ้านฉันนะ
‎บ้าน… ฉันหมายความว่ามันดู… เรียบง่ายมาก
‎เย็นไว้ก่อน
‎โซนิค เราจะพานายไปหา หา…
‎- ชิ้นส่วน ‎- นั่นแหละ
‎แต่ก่อนอื่น นายต้องช่วยเรา ‎จัดการสัตว์ประหลาดก่อน
‎เราจะได้ไปเก็บเสบียงได้
‎ตกลงมั้ย
‎โห! ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ นะเนี่ย
‎ข่าวดี ทุกคน
‎ทายซิว่าแขกพิเศษคนไหน ‎จะจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดได้
‎โดยต้องออกแรงเลย
‎ฉันเอง เห็นๆ อยู่ว่าฉันนี่แหละ
‎ฉันจะช่วยเอง ‎เบอร์รีมากเท่าที่ทุกคนต้องการเลย!
‎หมายถึง เราจะได้กินเบอร์รีสองลูกเหรอ
‎นั่นลูปเดอะลูป
‎เธอไม่ได้พูดเล่นเรื่องต้นไม้ ‎มันใหญ่กว่าเดิมอีกดูจากข้างล่างนี่
‎ใช่ ภารกิจย่อง
‎เราต้องเงียบที่สุดเลยนะ ‎สัตว์ประหลาดอาจอยู่แถวนี้ก็ได้
‎เฮ้ ฉันเจอแล้ว!
‎ฉันว่าวันนี้เป็นวันดีของเรา
‎โว้!
‎นายน่าจะเบามือกับต้นไม้หน่อยนะ
‎นายเข้าข้างพวกต้นไม้ได้ยังไง ‎พวกมันล้างสมองนายแล้ว
‎หือ เงียบมากเลยสิเนี่ย
‎อยากให้เราตายกันหมดหรือไง
‎เดี๋ยวนะ แต่เขา…
‎วิ่ง!
‎นายไม่ต้อง! ไปจัดการสัตว์ประหลาดสิ!
‎ใช่ ฉันจัดการสัตว์ประหลาดเอง ‎พวกนายไปหาเบอร์รีนะ
‎เอาล่ะเจ้าสัตว์ประหลาด ออกมาเลย!
‎ฉันอยู่นี่ มาจับฉันเลยสิ
‎วิ่ง!
‎สวนเบอร์รี ฉันเจอแล้ว
‎เฮ้พวก!
‎โว้!
‎โอเค เร็วใช้ได้เลยนะ แต่เร็วได้แค่ไหนล่ะ
‎โว้!
‎ข้างหลังมันตัวอะไรน่ะ
‎ออกมานะ เจ้าสัตว์ประหลาด!
‎หยึย! คิดดูอีกที นายก็น่ากลัวเหมือนกันนะ
‎หยึย!
‎ที่นี่ต้องใช้เครื่องตัดหญ้าอันเท่ายักษ์ซักหน่อยนะ
‎เร่งความเร็วไม่ได้เลย
‎พอที
‎ฉันไม่วิ่งละ
‎สู้กับสิ่งที่มองไม่เห็นไม่ได้
‎แต่ฉันก็มีสัมผัสอื่น
‎นั่นไงล่ะ
‎นายไม่ใช่สัตว์ประหลาด นายก็แค่ฟลิกกี้ยักษ์
‎แล้วนายจะเสียใจที่พูดอย่างงั้น
‎เสร็จฉันล่ะ!
‎อยากแดนซ์หน่อยมั้ย มาปาร์ตี้กัน
‎นอนยาวไปเลย
‎ลงมาได้แล้วพวก ฉันปราบสัตว์ประหลาดแล้ว
‎นั่นไม่ใช่สัตว์ประหลาด ‎นั่นมันสัตว์เลี้ยงของสัตว์ประหลาด
‎ว่าไงนะ
‎โอ๊ย!
‎หนาม! ฉันเกลียดหนาม
‎เอมี่เหรอ
‎เธอคือสัตว์ประหลาดเหรอ
‎โอ้! พวกข้างบนนั่นเข้าใจ…
‎ผิด
‎นายทำลายป่าฉัน
‎ฉันทำลายนาย!
‎เอมี่ หยุดก่อน เราเพื่อนกัน ‎เธอเคยชอบฉันด้วยนะ
‎ไปให้พ้น!
‎คงไม่ได้เก่งซักเท่าไหร่สินะ ว่ามั้ย
‎และอย่ากลับมา!
‎ตอนแรกเป็นรัสตี้ แล้วนี่
‎โธ่ เอมี่
‎ฉันฟาดเธอไม่ได้หรอก
‎โอ๊ย! เล่าสั้นๆ นะ
‎ฉันไม่ได้อยู่แถวนี้
‎ความรุนแรงไม่ช่วยแก้ปัญหาหรอก
‎และที่ที่ฉันจากมา เธอกับฉันเป็นเพื่อนกัน
‎งั้นวางค้อนอันใหญ่ของเธอลงก่อน ‎แล้วมาคุยกันมั้ย เอมี่
‎ชื่อของฉันคือธอร์น โรส ‎ส่วนนาย ตายซะเถอะ!
‎เรียบร้อย
‎ไม่เป็นไรแล้วนะ ฟลิกกี้น้อย
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎ก็เพราะพวกนายนั่นแหละ
‎นายกับพวกของนายข้างบนตัด ฟัน ‎และเกือบทำลายมันหมด
‎พวกฉันเหรอ
‎นายกับพวกแร้งทึ้งเอาทุกอย่าง ‎ที่ป่ามีให้และทิ้งนี่ไว้
‎ฉันจะเอาธรรมชาติกลับคืนมา ‎ถึงจะต้องใช้กำลังก็เถอะ
‎ใช่แล้ว ของฉันแล้วนะ
‎แสงนั่น
‎หา
‎ใช่ แปลว่ามีชิ้นส่วนอยู่แถวๆ นี้
‎ชิ้นส่วนเหรอ ไม่ ฉันเคยเห็นมาก่อน ‎มันเหมือนกับเกรต กรีน
‎มันเป็นสิ่งที่ทรงพลังแหละ
‎เธอช่วยฉันหาเกรต กรีนได้มั้ย
‎ป่านี้ทำให้ฉันมีปัญหานิดหน่อย
‎ฟังนะ ฉันเชื่อว่ามันจะช่วยให้ฉันกลับบ้านได้ ‎ฉันจะได้เลิกกวนเธอไง
‎ก็ได้
‎ฉันจะช่วยนาย ตราบใดที่มันหมายถึง ‎นายจะออกไปจากป่าฉัน
‎อย่างถาวร
‎เธอบอกว่าพวกแร้งทึ้งทำทั้งหมดนี่เหรอ
‎ใช่ เราเคยอยู่รวมกันอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ
‎แต่แล้วพวกเขาก็โลภมาก เอาแต่ได้
‎ไม่เคยตระหนักถึงความเสียหาย ‎ที่พวกเขาทำกับโลกรอบตัว
‎แล้วนั่นก็เป็นเหตุผลที่เธอไล่พวกเขาออกไป ‎แล้วก็กลายเป็นแบบนี้
‎นี่ฉันตั้งใจจะชมนะ
‎เธอน่ากลัวน้อยกว่าเธอคนล่าสุดที่ฉันเจอ
‎ฉันคนล่าสุดเหรอ
‎เรื่องมันยาวน่ะ
‎ถ้าเธอเคยอยู่อย่างปรองดองกับคนอื่น
‎ทำไมเธอไม่พาทุกคนมารวมกันล่ะ ‎แบบว่า ทำให้มันเวิร์ค
‎พวกเขาสมควรจะรอดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‎นายเคยหยุดพูดบ้างมั้ยเนี่ย
‎ก็ไม่ค่อยนะ
‎รู้สึกแหม่งๆ ยังไงไม่รู้
‎เขาจะไปไหนกับเจ้าสัตว์ประหลาดน่ะ
‎เขาหักหลังเราแล้ว!
‎โอ๊ย!
‎นี่ ฉันรู้ว่าเธอกับคนอื่นๆ ‎ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่
‎แต่ไปเรียกพวกเขาว่าพวกแร้งทึ้ง ‎มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ
‎แล้วจะให้ฉันเรียกว่าอะไร
‎ไม่รู้สิ เอาเป็นว่าพวกชั้นบนสุดแฮปปี้ ‎มีความสุขที่พยายามอยู่รอด
‎การทำลายมันไม่เคยสนุกหรอกนะ
‎พวกเขาทำเป็นแค่นั้น
‎เธอเดินผ่านหนามพวกนี้ไปได้ยังไง
‎ทางนี้
‎จงดูซะ เกรต กรีน
‎ต้นปาล์ม
‎มัน…
‎งดงามเหรอ ใช่
‎รีบจัดการซะแล้วออกไปจากป่าฉัน!
‎ถ้ารองเท้าฉันไม่พลาด ซึ่งมันไม่เคยพลาด
‎ชิ้นส่วนน่าจะถูกฝังอยู่ใต้นี้
‎เจอแล้ว!
‎แต่ฉันจับมันไม่ได้ไม่งั้น… แบบว่า ปิ้ว
‎งดงามมาก
‎ใช่ มันสวยแต่เชื่อฉันเถอะ สิ่งนี้มันเป็น…
‎ของฉัน!
‎ฉันน่าจะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้
‎ไม่! เธอทำอะไรน่ะ ฉันต้องใช้มันนะ!
‎คิดว่าฉันจะยอมยกหัวใจของป่า ‎ให้คนแปลกหน้างั้นเหรอ
‎นายมันก็เป็นพวกแร้งทึ้ง ‎เหมือนพวกที่เหลือนั่นแหละ
‎(พงไพรไม่ยินดีต้อนรับ)
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล