Mirade.
Xa. Comida, auga, provisións… O que atopedes.
En silencio e rápido.
Correde!
Teño que empezar a caer de pé.
Que?
Onde estou? Nine?
Nine! Estás aí, colega?
Rebelde?
Agora valeríame mesmo Knucks.
Que é isto, un parque? Saberán del os rebeldes?
Vaia!
Os tenis e as luvas mudaron!
Por que será?
Pensa, Sonic.
Non che van caer as respostas do ceo.
Correde!
Velaí estades!
Díxenvos que era perigoso. É mellor arranxarse co que temos.
Non temos nada! Morro coa fame!
Ímonos consumir aquí.
Non tan axiña.
Dáma!
Arrecúa!
Ou tes algo que darme a cambio?
Rapaces, oídesme?
Un momento, oístes algo?
Son as árbores! Estannos a falar!
Xa discutimos isto. As árbores non falan.
Xa, iso nos fan crer.
Rapaces?
Rapaces, onde andades?
A miña baga!
Non!
Pois si, ímonos consumir.
Rebelde! Knucks! Big?
Que facedes aquí? Menos mal que estades ben.
Onde estamos?
E sábese algo de Nine?
E por que ides vestidos de cavernícolas?
Vale, iso é novo.
Quere as nosas provisións.
Oh, non.
Mira para que servías.
Que vos pasa?
Sabedes polo que acabo de pasar?
E logo atopeime con vós. Agora si que xa estades ao día.
Non preguntamos.
Podedes acougar, a ver se así non me estoupa o cerebro?
Non!
Hai un minuto, loitabamos contra os robots en Novo Xugo, si?
Que? Que é un robot?
Ei, esperade. Eu son dos bos.
Somos amigos.
Volveron esquecer quen son.
Entón isto non é Novo Xugo. É un sitio novo.
E vós sodes novos vós e…
Ai, outra vez non.
É outra versión alterada de Green Hill.
Polo menos nesta hai plantas.
O Labirinto Boscoso ten plantas enormes
que sufocan a vida neste lugar.
Grazas ao monstro.
O monstro?
Si, si que ten pinta de estar moi sa, non?
Eu non diría moi sa.
As árbores expúlsannos.
O monstro custodia toda a comida.
Monstros, árbores, fragmentos perdidos… Vaia.
Só unha persoa pode axudarme a entender.
Buscarei a…
Tails?
Tails!
Collinte!
Que rápido é.
Podería distraer o monstro mentres lle roubamos.
Alégrame verte. Este mundo está…
Tes que descubrir que…
Ai! Raposo sarnento!
Ei, para un pouco. Acaba de salvarte.
Grazas, forasteiro.
Son Sonic e non foi nada.
Por que non botou a voar coas colas?
Voar? O Sarnas non voa.
Que, o Sarnas? En serio?
E eu son Rufa.
Eu o Laricas!
Gallado, pero xa o sabías. Quen te envía?
Parecedes moi amábeis.
Tento volver á casa e busco respostas.
Sóavos o Prisma Paradoxal?
Xa, é un fragmento de cristal brillante
que se cadra ten poderes?
É a única pista que teño.
Un fragmento? Non sabemos…
Como non preguntaches antes?
Sabedes onde está?
- Levádesme onda el? - Claro.
Pero antes, ven á aldea. Seguro que nos podemos axudar.
Antes non viviamos nas copas, senón no chan.
Viviamos do que nos daba a selva.
Logo o monstro fíxonos subir ás árbores.
Cada día é unha loita por sobrevivir. É horríbel!
Acouga! Non hai por que anoxarse.
Non me anoxo! Teño fame. Algunha vez comiches cascas?
Cascas? Non hai árbores que dean froitos nin sementes?
Antes si, mais esgotáronse,
por iso baixamos onda o monstro.
Chegamos.
Isto é a aldea?
Ei, fóra da miña casa.
A túa…? Vaia, éche moi… rústica.
Saca as poutas.
Sonic, levarémoste até o… Como era?
- O fragmento. - Exacto.
Porén, antes deberás distraer o monstro mentres reunimos provisións.
Hai trato?
Desde logo, estes precisan axuda.
Boas novas.
Adiviñade quen pode ocuparse dese monstro
sen se despeitear.
Eu, evidentemente.
Vouvos axudar. Teredes bagas a esgalla!
Dis que poderiamos comer dúas vagas?
Iso é a reviravolta.
Non mentiades. As plantas vense enormes desde abaixo.
Certo, misión furtiva.
En silencio. O monstro pode estar en calquera sitio.
Eh, atopei unha!
É o noso día de sorte.
Non te poñas así coas plantas.
Estás do lado das plantas? Laváronche o cerebro.
Sómosche ben silenciosos.
Queres que nos maten?
Como? Pero se…
Correde!
Ti non! Vai ocuparte do monstro.
Ben, eu ocúpome do monstro e vós ides buscar bagas.
De acordo, monstro, móstrate.
Estou aquí. Ven a por min.
Correde!
As bagas. Atopeinas!
Rapaces!
Vexo que es rápido, pero como de rápido?
Que vén aí?
Déixate ver, monstro!
Ostras! Pensándoo ben, dás bastante medo.
Este sitio precisa unha boa rozada.
Non dou corrido.
Acabouse.
Abonda de correr.
Non consigo velo,
pero teño outros sentidos.
Velaí estás.
Ti non es un monstro, só un Flicky xigante.
Vaste arrepentir de dicir iso.
Toma isto!
Bailamos? Que empece a festa.
E non te ergas!
Baixade, xa vencín o monstro.
Ese non é o monstro, é a mascota do monstro.
Que dis?
Picos? Odio os picos.
Amy?
Es ti o monstro?
Ai! Eses tipos de alí arriba estanche moi…
trabucados.
Se lle fas dano á selva,
fareicho a ti!
Amy, para. Somos amigos. Gústoche… até certo punto.
Lisca!
Igual non era tan forte, non?
E non volvas!
Ferruxes e agora isto?
Ai, Amy.
Non podo pegarche.
Ai! Recapitulemos.
Non son de por aquí.
A violencia é inútil.
No sitio de onde son, ti e eu somos colegas.
Por que non deixas estar o mazo e falamos, Amy?
Chámome Rose Espiñosa e estás acabado!
Aí está.
Xa sodes libres, Flickies.
Que pasou aquí?
Ti pasaches.
Ti e os teus de alá arriba cortastes e destruístes todo.
Os meus?
Voitres! Tomastes todo o que ofrecía a selva e deixastes isto.
Recuperarei a natureza pola forza, se é preciso.
Si, agora é meu.
E ese brillo?
Si! Debe haber un fragmento preto.
Un fragmento? Non. Xa vin iso antes. Parece o Verde Vizoso.
É unha cousa moi poderosa.
Axúdasme a atopar ese Verde Vizoso?
A selva estame dando bastantes problemas.
Permitirame volver á casa e perderasme de vista.
De acordo.
Axudareite se así abandonas a miña selva.
De vez.
E dis que os Voitres fixeron isto?
Fixeron. Antes viviamos todos xuntos en harmonía coa natureza,
mais tornáronse avarentos. Non pensaban
no dano que lle facían ao mundo que os rodeaba.
Claro, por iso os botaches e te volviches… así.
Eh, se era un cumprido.
Dás menos medo que a outra ti que coñecín.
De que falas?
É longo de contar.
Se vivías en harmonía cos demais, por que non os reúnes e solucionades isto?
Eles tamén merecen vivir.
Ti non calas nunca?
Pois non.
Non me gusta nada isto.
Onde vai co monstro?
Traizoounos.
Mira, sei que tes as túas diferenzas cos das árbores,
pero chamarlles Voitres é un pouco hostil, non?
Como lles dirías ti?
Non sei… A xente superfeliz de arriba que só intenta sobrevivir?
Non me fai graza que destrúan. É o único que fan.
Como camiñas con todos estes picos?
Por aquí.
Contempla o Verde Vizoso.
A palmeira.
É…
Magnífica? Si que o é.
Agora lisca da miña selva!
Se os tenis acertaron, e sempre o fan, o fragmento está soterrado.
Atopeino!
Pero non podo tocalo, se non… puf!
Magnífico.
Xa, é bonito, pero creme, isto é…
Meu!
Estaba claro que ía pasar isto.
Non! Que fas? Preciso iso!
Non lle darei o corazón da selva a un estraño.
Non es máis ca un voitre coma os demais.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso