Trwa wyścig z czasem. Chodzi o życie młodego Brytyjczyka, Hassana Ahmeda,
porwanego przez członków ultraprawicowej grupy,
niejakich Synów Albionu.
- Porywacze nie przedstawili żądań... - Jezu.
...a organy ścigania nie są bliższe...
- Cholera. - ...odnalezienia go.
- Ależ to ponure. - Tak.
Działamy za kulisami, a nic nie wiemy.
Wiemy, że gnoje go zabiją.
- Bo nie przedstawili... - Żądań, tak.
...dlaczego stał się celem ataku...
Myślisz, że Lamb wie, co się dzieje?
Na pewno mógłby się dowiedzieć, gdyby chciał.
Nie wiem, czy chce.
Wiesz, hasło Lamba brzmi: „Hasło”.
„Hasło”?
- Skąd wiesz? - Ho mi mówił.
- Ile cię to kosztowało? - Nic.
Po prostu chciał komuś powiedzieć. Pokazać, jaki jest sprytny.
Jak myślisz, ile Regent's Park ujawni Lambowi?
Możemy się dowiedzieć. Powinien dostawać raporty o operacji.
Ale... pewnie nie powinniśmy.
Wypijesz jeszcze drinka?
Tak, może.
Nie wiem. Może wróćmy do biura.
Tak. Dobra. Lepsze to niż się tu schlewać, nie?
- Nikomu tak nie pomagamy. - Dokładnie.
- Tak. - Ostatnia kolejka przy barze.
Dzięki. Pijemy coś?
Dobra, na szybko. Szoty.
- Boże. Nie wiem... - Pospieszysz się?
- Mogę to zrobić? - Proszę.
- Ciężko się na to patrzy. - Dawaj.
- Dobra. Gotowa? - Tak.
- Chcesz poznać moją technikę? - Tak.
Dobra.
O cholera.
Teraz przekręcasz klamkę...
Wciąż nie nauczyłeś się otwierać drzwi?
Gładko poszło.
- Jak cholera. - Kto tak twierdzi?
Co? Ja. Poszło świetnie. Ekstra. No dobra, cicho.
- Spróbuj być cicho. - To ty...
Chociaż spróbuj.
Nic nie widzę.
Skręć tutaj...
Czekaj, zapalę.
Wybacz. Źle to robię?
- Ja... Minęło trochę czasu. - Słyszałeś?
Co takiego?
Nie wiem. Hałas.
Może mysz?
Są u nas myszy?
Tak. Cała masa myszy.
Albo coś, co zostawia mysie bobki w całym biurze.
- Zamknij się. - Ho.
Dobra, teraz słyszałem.
To chyba w biurze Lamba.
Nie wiem. Nie pali się światło.
Na pewno chcesz to robić?
A co mamy zrobić?
Wolałbym robić to, co właśnie robiliśmy.
- Boże. - Dobra. Jasne. Priorytety.
Nie.
Tablica?
Nie, były dwa odgłosy.
Może się odbiła.
Dobra.
Pieprzyć to.
To co teraz?
Wracamy do mnie czy idziemy do ciebie?
Sprawdźmy jeszcze raz.
Min? Min!
Min.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Min? - Broń.
- Wszystko okej? - W porządku.
Brak pulsu. Chyba złamałeś mu kark.
Sam złamał sobie pieprzony kark.
O Boże.
- Kurwa. - Co jest, kurwa?
OPARTE NA KSIĄŻCE MICKA HERRONA
Kulawe konie
Dr Lawrence proszony na chirurgię trzy.
Dr Lawrence, proszę.
Dr Lawrence proszony na chirurgię trzy.
NICK DUFFY DZIŚ
CARTWRIGHT ZABEZPIECZONY, POZIOM PIWNICY
W czym mogę pomóc?
Chyba się pan zgubił.
Pomogą panu w recepcji.
But...
w worku?
Wstyd mi za ciebie.
Chwila. Ma mój telefon i przepustkę.
- Nie spiesz się. - Dobrze.
Przepraszam, gdzie znajdę Sidonie Baker...
Lamb.
Nie mogę wyjść. Nie wiem, co z nią.
Jest na stole operacyjnym.
Jak to? Wyjdzie z tego?
Czemu, kurwa, jechałeś karetką?
Myślałem, że umiera. Nie mogłem jej zostawić, nie?
- Zrobiłbyś to? - Tak.
To był chujowy ruch.
Kiedy to zgłosiłeś, twoje dane uruchomiły syreny alarmowe
stąd aż do Regent's Park.
Dlatego Pies z wewnętrznego na ciebie czekał
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Kiedy urwałeś się z biura,
- Kazałem Ho monitorować alerty. - Czemu?
W razie, gdybyś zrobił coś równie głupiego.
Dobra.
Oni... Powiedzieli, że może przeżyć.
- Dzięki Bogu. - Tak.
Nie dzięki tobie.
Nic nie wskazuje,
że władze znają miejsce przetrzymywania Hassana.
Według policji
student Uniwersytetu Leeds Hassan Ahmed jest w wielkim niebezpieczeństwie.
Oficerowie łącznikowi są z rodzicami Hassana,
ale minęło kilka godzin, odkąd ktokolwiek
wchodził do domu albo z niego wychodził.
Przenosimy się na briefing
- policji West Yorkshire. - Tak?
Cartwright przepadł. To chyba był Lamb.
Znajdźcie ich.
Slough House?
Czemu mnie tu przywiozłeś?
Jesteś moim agentem
i byłeś świadkiem, jak strzelano do innej mojej agentki,
więc cię przesłucham.
Co wy, do cholery, robiliście u Hobdena?
Ma w laptopie coś, czego chce Regent's Park.
Chyba jest powiązany z porywaczami.
Sid też tak uważała?
Ja śledziłem Hobdena, a ona mnie.
Mówiła, że przenieśli ją do Slough House, żeby mnie obserwowała.
Przed czy po tym, jak strzelono jej w głowę?
Kto to był?
Kto taki?
Kto do niej strzelał, durniu?
Nie wiem. Nie widziałem jego twarzy. Miał kominiarkę i sprzęt taktyczny.
Zawodowiec?
Tak. Ale... No, tak jakby.
Chryste, Cartwright.
- Ja... - Boże.
Dasz mi się chwilę zastanowić? Co ty na to?
Sam nie wiem. To było dziwne. Tak jakby...
Jakby chciał, żebym myślał, że jest z wewnętrznego.
Ale to... Coś się nie zgadzało.
I przez cały czas się nie odzywał.
Jakby się bał, że rozpoznam jego głos.
Boże.
Masz swoją odpowiedź, Cartwright. Jebany Jed Moody.
Jeśli mieliście z nim problemy, mogłem pomówić z HR-em.
Nie wiedzieliśmy, że to on.
- Nagle na nas skoczył. - Nie wiem, czy to samoobrona.
Miał broń.
Lepiej. Użył jej wcześniej.
- Strzelił z niej do Sid Baker. - Zabił Sid? Czemu?
Nic jej nie jest. Żyje.
Żyła 20 minut temu.
Dlaczego, kurwa, do niej strzelał? Gdzie oni byli?
Byliśmy u Roberta Hobdena. Sid mnie śledziła. Nie prosiłem o to.
Co robił tam Moody?
Nie wiem. Włamał się, był w takim stroju.
- Co tu robił? - Nie mieliśmy okazji zapytać.
Ale był w twoim gabinecie.
Twoja tablica spadła ze ściany.
Wyjaśnicie, co robiliście?
- Byliśmy po drugiej stronie ulicy. I... - W pubie.
O kurwa.
Jeśli tu jest milej niż u was, to współczuję.
Gdzie broń?
Tam.
Zamierzał jej użyć?
Wyjaśnijmy coś sobie. To nie sala sądowa.
Wydawało się, że chce jej użyć?
Nie mierzył z niej.
Może to przemyślisz.
- Nie chciałem go zabić. - Jasne, że nie.
Gdybyś chciał, wciąż by żył.
Co to jest?
Parszywa gnida.
Chciał założyć ci podsłuch?
To by był dziwny ruch po tym, jak strzelił do mojej agentki.
Nie, on tu sprzątał.
Zawijał się stąd.
Cóż...
Prostytutki z Paragwaju
czy innego kraju bez ekstradycji, do którego zmierzał,
miały sporo szczęścia.
Dwie komórki.
Jed, Jed, Jed.
Dziwne, że wystarczyło ci znajomych na jedną.
Prawie nie używana. Tylko jedno połączenie przychodzące.
Oddzwoń.
Kurwa, dzięki Bogu, że tu jesteś.
Nigdy bym na to nie wpadł.
Moody?
Obawiam się, że nie może podejść do telefonu.
Jackson.
Musimy porozmawiać.
No dawaj.
- Tak? - Muszę się z nim zobaczyć.
Jest bardzo późno.
- Wiem. Jest w środku? - Kogo zapowiedzieć?
Hobden. Robert Hobden.
Ułatw nam wszystkim sprawę.
Przekaż, że jeśli nie przyjmuje teraz gości,
będzie musiał znaleźć czas rano,
bo będzie miał kamery przed domem i paparazzich próbujących wejść od tyłu.
Proszę tu zaczekać.
Robert Hobden, jak żyję, oddycham i dymam się niczym lord.
Dobrze cię widzieć, stary druhu.
To kiepski moment.
Ale kiedy wpada przyjaciel, moje drzwi są zawsze otwarte,
a wino czeka na odkorkowanie.
Zajmę się tym, Seb. Daj nam chwilę.
Co ty tu, kurwa, robisz, jebana pizdo?
Próbowałem się z tobą skontaktować.
Nie odbierałem. Uznaj to za wskazówkę. Jesteś toksyczny.
- Ktoś cię tu widział? - Nie wiem.
- Co to, kurwa, za odpowiedź? - Jedyna, jaką mam.
Co się stało?
Ktoś próbował mnie dziś zabić.
Jest wielu fanatyków.
- Nie jesteś zbyt popularny... - To nie fanatyk. To szpieg.
Szpieg?
MI5 wysłała zamaskowanego typa z bronią, żeby przejąć mój laptop.
Ja pierdolę! Nie wiem, gdzie co jest. Prawie tu nie bywam.
Po co MI5 twój komputer?
Bo mam informacje o tym porwaniu. Muzułmańskiego chłopaka.
Co mnie to obchodzi?
Wystarczająco się ośmieszyłem, twierdząc, że to ISIS.
Bo przez całą karierę grasz kartą nacjonalistyczną.
Jeśli ten chłopak umrze, do Downing Street
zbliżysz się co najwyżej w autobusie wycieczkowym.
Jesteś sam?
Nie wiem, czemu musieli oczyszczać kanały.
Dawniej można było tu znaleźć starą beczkę po oleju
albo trupa do ćwiczenia strzałów.
W co ty pogrywasz?
Ciekawe pytanie, skoro agentka, którą ci pożyczyłem
do tajnej operacji
skończyła z kulką w głowie.
„W co ty pogrywasz?” to moja kwestia,
okraszona paroma kurewskimi kurwami.
Przykro mi, nie miała obserwować Hobdena przez całą dobę.
Miała obserwować Cartwrighta przez całą dobę.
Co by oznaczało, że od początku była twoją agentką,
a ty tylko ściemniałaś.
- Gdzie została... - Pod mieszkaniem Hobdena.
Nie wiem, czy celowo, ale strzelił do niej Jed Moody, inny twój rekrut.
Wybacz zatem śmiałość,
ale w co ty, do kurwy nędzy, pogrywasz?
Pamiętaj o zasadach, Lamb.
Stoisz na czele Slough House i nikt nie garnie się na to stanowisko.
Ja jestem wicedyrektorką i szefową operacji.
To znaczy, że mam kontrolę nad agentami.
Wszystkimi. W tym również twoimi.
Lepiej na zewnątrz niż w środku.
Jesteś obrzydliwy.
Może się myliłem.
Powiedzmy, że masz rację i że to nie jest moja sprawa.
Co mam zrobić z trupem na moich schodach?
- Moody? - Tak.
Nie żyje?
Ma takie IQ, że trudno powiedzieć, ale tak.
- Jezu. - No.
Mogłaś sobie znaleźć kogoś lepszego niż Jed Moody.
Nawet w najlepszym wydaniu był do niczego. Facet był jebanym debilem.
- Kto go zdjął? - Kto...
To jest właśnie zabawne. Zapomniał zawiązać sznurówek.
Zleciał ze schodów.
Kiedy będziesz zeznawał przed komisją,
może nie wspominaj, jakie to zabawne.
Przesłuchanie.
Czyli wzywamy wewnętrznych?
Cholera, ktoś zginął, Diano.
Mógłbym wezwać policję. A nawet powinienem.
Mam przy sobie komórkę.
Mógłbym jej użyć.
Znalazłem ją przy zwłokach Moody'ego.
Dziwne, że jest w niej tylko twój numer.
Dobra, wyraziłeś się jasno.
Jest po drugiej, Diano.
Mój zespół zmniejszył się od wczoraj.
Wypalę tego papierosa i zacznę dzwonić. Tyle masz czasu.
Okej.
Rozmawiałam z bratem we Frontline Club.
Omawialiśmy operacje, które miały zneutralizować nacjonalistów.
Chyba, kurwa, żartujesz.
Synowie Albionu są powiązani z grupami pod kontrolą Simmondsa.
Mogę to wykorzystać i je wszystkie zwinąć.
Czyli wymyśliłaś gówniany plan,
w ramach którego neofaszystowska grupa porwała muzułmańskiego chłopca
i grozi, że utnie mu łeb na YouTubie?
Ale do tego nie dojdzie, bo jedna z grup jest twoja.
- Blisko? - Gówniany plan?
Jeden trup i jedna osoba na intensywnej terapii. Bo co?
Myślisz, że Hobden ma kawałek tej układanki?
Kiedy poszłam do baru we Frontline Club,
zauważyłam Hobdena przy stoliku za nami.
Popełniłam szkolny błąd, bez dwóch zdań.
Myślisz, że mógł cię podsłuchać albo to nagrać?
Dlatego musiałaś ustalić, co wie.
Masz jakieś dowody?
Nie, ale MI5 musi tak myśleć. Dlatego próbowali mnie dziś zabić.
I przychodzisz tu, zostawiając za sobą gówniane ślady.
- Nie chcę być w to zamieszany. - Już jesteś w to zamieszany.
Musisz ich ostrzec i ich stamtąd wydostać!
I co powiedzieć?
Że ta cała ustawka, ta rzekoma egzekucja, to zwykła ściema.
Że Synowie Albionu, którzy zawsze byli bandą durnych zbirów,
zostali wrobieni przez wywiad.
Przez prowokatora.
I co mam zrobić? Ogłosić to w Izbie?
Albo na żywo w Today?
Peter, znamy się od lat. Nie próbuj mnie zbywać.
Nie przyjaźnimy się, Robert.
Zawsze pisałeś o mnie uczciwie i doceniam to.
Ale bądźmy szczerzy: nic już nie znaczysz
i lepiej nie być z tobą kojarzonym.
Zwróć się do kogoś innego.
Może do kumpli z Brytyjskiej Partii Patriotycznej.
Nie uwierzą mi.
Nie ostrzegę tych Synów czegoś tam. Nie znam skurwieli.
Ale znasz ludzi, którzy ich znają.
Musisz ich ostrzec.
Musisz ich poinformować, że jest wśród nich szpieg.
Zainscenizują operację ratunkową i wszyscy oni zginą.
Jestem szanowaną i uwielbianą osobą publiczną.
Nie mam kontaktów, o których mówisz, ty szalony gnoju.
Peter, czekamy!
Kiedy pójdę na górę,
zawiniesz się stąd, albo Seb cię wypierdoli.
Mam twoje zdjęcie z wiecu.
Kochanie, Nahim i Ursula niedługo idą.
Już? I odpuszczą sery? Zobaczymy.
Otwórzmy porto i skuśmy ich, żeby zostali.
Twój przyjaciel do nas dołączy?
Omawiamy z Robem bardzo oficjalne i tajne sprawy.
Nikt nie może wiedzieć, że tu jest.
Zaczekaj tu, stary.
Załatwię wszystko na górze i zaraz wrócę.
Widzę, że jesteś dość zrelaksowana
jak na kogoś, kto zorganizował działania pod obcą banderą,
żeby ściąć niewinnego dzieciaka za jakieś cztery godziny.
Oni tego nie zrobią.
Ich komunikaty sugerują, że jednak to zrobią.
Nasz agent powiedział im, że nie muszą tego robić.
Mieli tylko pokazać, że to zrobią, jeśli zostaną do tego popchnięci.
Spore ryzyko. Nie chciałbym tego brać na siebie.
Nie doceniasz mnie.
Chłopak został starannie wybrany.
Kim on jest?
To bratanek Mahmuda Gula. Gul to...
Wiem, kim jest jebany Mahmud Gul.
Numer dwa w pakistańskim wywiadzie wojskowym.
I co ci to da?
Uratujemy jego bratanka,
a jeśli da nam to choćby o 10% lepszą współpracę z Pakistańczykami,
będzie warto.
Jeśli to się zjebie, a cholera wie, czy już się nie zjebało,
wyjdzie na to, że zabiłaś mu bratanka!
- Nasz człowiek... - „Twój człowiek”.
To nie jest zatwierdzona akcja Diano.
To nieoficjalna operacja!
Piracki szajs! A teraz Hobden jest zagrożony!
Musisz to ogarnąć!
- To się wciąż może udać. - To...
- To może zneutralizować skrajną prawicę. - Nie może.
Jak on może, kurwa, spać?
Ja bym nie mógł, gdybym myślał, że to się może stać.
Nie spał, odkąd go porwaliśmy.
Pewnie jest wykończony.
Pójdziesz mu zaśpiewać kołysankę?
Do kurwy nędzy.
Wyciszę to.
Wciąż widać lampki.
- Mały jebaniec! - Skurwiel!
Chodźcie.
Chodź tu.
Pomocy! Ratunku!
Pomocy, proszę!
- Za nogi! - Nie.
- Niech ktoś mi pomoże! Nie! - Ściągnij go!
- Pomocy! - Wyciągnij go stamtąd.
Zrób mi przyjemność i rozważ alternatywę.
Jeśli Synowie Nonsensu zwietrzą, co planujesz,
dzieciak jest martwy i twój człowiek też.
Zadzwoń i powiedz, że jego przykrywka jest spalona.
Nie ma jak. Chciał wygłuszyć komunikację. Żadnych telefonów.
Wyślij wcześniej wewnętrzny.
Jeśli mamy to zakończyć, musimy go powiadomić.
Zabezpieczy Hassana i się wydostanie.
- No to powodzenia. - Pomożesz mi.
O nie, nie pomogę. Ani ja, ani moi ludzie.
Ściągnęli chłopaka do Londynu.
Przetrzymują go w domu po tej stronie rzeki.
Proszę tylko, żebyście zapukali do drzwi.
Nasz człowiek otworzy i...
- Jaki jest sygnał? - Twoja twarz to sygnał.
Moja twarz?
Jesteś legendą wywiadu, Jackson.
Rozpozna cię i będzie wiedział, że coś się szykuje.
Zabezpieczy Hassana, a wewnętrzny wkroczy tuż po tobie.
Wejdą i odwalą brudną robotę.
Mam dziś inne zajęcia, Diano.
Szykuje mi się wielkie kupsko.
Mógłbym posiedzieć, poczytać i wydać tę piękność na świat.
Moody był sam, kiedy zginął?
Na końcu wszyscy jesteśmy sami, nie sądzisz?
W tych ostatnich chwilach?
Jeśli miał towarzystwo,
to ta osoba może trafić pod lupę.
Śmiało, wezwij Psy.
A kiedy skończą cię rozszarpywać,
może starczy im sił, żeby zabrać się i za nas.
Tak czy inaczej, mam to w dupie.
Nawet gdyby chodziło o Standish?
Strzelasz na oślep.
Standish tam nie było. Śpi u siebie w domu.
Nie mówię o dzisiejszym wieczorze.
Mówię o tej nocy, kiedy zmarł Charles Partner.
Niewiele brakowało, by Catherine Standish oskarżono o zdradę.
Te akta można ponownie otworzyć.
Wtedy to nie wystarczyło. Teraz też tak będzie.
Może wyjść na jaw wiele innych rzeczy.
Nie chcesz otwierać tej puszki Pandory.
Wygląda, jakbym chciała?
Czy ci się to podoba, czy nie, Slough House jest tego częścią.
Wszystkim wam grożą zarzuty.
Standish odkryje rzeczy, których nie powinna wiedzieć.
Pójdę zapukać do tych twoich drzwi.
Ale w zamian chcę teczkę Standish.
Wykorzystywałaś Slough House jak prywatne pudełko zabawek,
a to mnie wpienia.
- Jasne? - Jak słońce.
To nie wszystko.
Moody ma zniknąć.
Baker padła ofiarą ulicznego rozboju.
Wszyscy, którzy byli dziś ze mną, są nietykalni.
I jesteś moją dłużniczką do czasu, aż trafisz do domu spokojnej starości.
Boże, naprawdę ci na nich zależy, co?
Nie. Uważam ich za bandę jebanych frajerów.
Ale to moi frajerzy.
Przykro mi w związku z Baker.
Każę jej to wpisać na kartę szpitalną.
Tę, która wisi przy jej łóżku
i wskazuje, kiedy trzeba wymienić cewnik.
Przepraszam za groźby, ale musisz mnie posłuchać.
Nie rozumiesz?
Chcą, żeby wszyscy zapomnieli
o częściach ciała porozrzucanych w metrze.
O szaleńcach z nożami, tnących ludzi na mostach.
Zamiast tego dostaniemy
materiał o tym, jak nasi dzielni szpiedzy ratują śniadego chłopaka,
a prawica to banda gnojów i morderców.
Chcesz, żeby uszło im to na sucho?
Uniemożliwi ci to przesunięcie partii i kraju na prawo.
Ta strona będzie zatruta,
zmieni się kurs. Pójdziemy w stronę radosnej, tęczowej Wielkiej Brytanii.
Gdzie prawa mniejszości
są ważniejsze niż prawa naszej rodzimej większości.
A ty będziesz musiał na to przystać.
Będzie ci z tym źle. Wiem, że się zgadzasz.
Nie chcę wykorzystywać tego zdjęcia, żeby cię do tego zmusić.
Chcę, żebyś zrobił to dobrowolnie.
Posłuchaj mnie, zjebie.
To zdjęcie nie istnieje.
Gdyby istniało, każdy, kto na nim jest,
zadbałby o to, żeby kopie i negatywy zniszczono.
Powiedzmy, że istnieje i znasz kogoś, kto ma kopię.
Mogę to załatwić szybciej, niż ciebie załatwią w pierdlu.
„To Photoshop.
To machnięcie, a nie nazistowskie pozdrowienie.
To był tylko kostium. W złym guście, ale to nie zbrodnia.
Byłem młody, pijany i głupi,
nie jestem już takim człowiekiem.
Oto dziesięć kafli na grupę antyfaszystowską”.
A teraz wypierdalaj z mojego domu, zanim złamię sobie pięść.
Seb.
Mam za nim jechać? Wyperswadować kolejną wizytę?
Nie, ale musisz wykonać parę telefonów.
Kurwa! Było blisko.
To ohydny, śliski gnojek.
Teraz nigdzie już nie pójdzie,
więc możecie się kimnąć.
Nie. Jestem teraz nakręcony.
Nie. Nie kładę się, bo nie ufam tej małej gnidzie.
Spokojnie. Wszystko w swoim czasie.
A gdzie nasz jebany śmieszek?
Nie wiem. Pewnie bierze kąpiel na górze.
Dobra, zabawmy się.
Przynajmniej trochę na was zarobię.
Kto gra?
- Chętnie pogram w karty. - Dobra.
Pozbądźmy się tych butelek.
- Nie zaśnij tam. - Dawaj.
Co z bronią?
Dobra. Chodźcie, jełopy.
Popilnuj tu wszystkiego, dobra, Jed?
- Ktoś jeszcze ma tu samochód? - Ja.
- Możesz prowadzić? - Ja mogę prowadzić.
Mam mocniejszą głowę od Mina.
Dobra, Cartwright, jedziesz ze mną.
A wy, jebuszki nierozłączki, za nami.
Dokąd jedziemy?
Na Roupell Street. Na południe od rzeki.
- Po co? - Żeby pomóc w odbiciu
Hassana Ahmeda.
Dziś rano
premier nazwał czyny porywaczy „czystym złem”.
Rząd nie szczędzi w słowach.
Porywacze twierdzą, że należą do grupy „Synowie Albionu”.
...i podłe czyny.
Obawy, że zginie kolejny Brytyjczyk...
Rząd brytyjski
walczy z międzynarodowym terroryzmem na własnym boisku.
LONDYN HASSAN AHMED
...niepokojące i dodał, że trwa śledztwo...
Czas wyznaczony przez porywaczy
mija za niespełna cztery godziny.
Działajcie. Lamb zapuka. Wy posprzątajcie.
Jedziemy!
- To była kasa, prawda? - Co?
„Co”? Daj spokój. W kopercie, którą zabrałeś Moody'emu.
To twój fundusz ucieczkowy, w razie, gdybyś musiał się zwijać.
Fundusz ucieczkowy? Od dawna tego nie słyszałem.
- Skąd to znasz? Od dziadka? - Ile?
Półtora tysiąca,
paszport i klucz do skrytki.
- Szwajcaria? - Jebać Szwajcarię.
Bank we francuskim miasteczku na zadupiu, cztery godziny drogi z Paryża.
Czemu ja ci to mówię?
Pewnie chcesz mieć wymówkę, żeby mnie zabić.
Chyba masz rację.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Barrowby.
Powiedz mu, że nadzoruję operację.
Tak, proszę pani.
Myślisz, że może oddychać?
Dawaj.
Od dawna się nie rusza.
Jest przywiązany do krzesła.
Możesz oddychać, co?
Nie ściemniaj. Pokiwaj głową. Wiem, że mnie słyszysz.
Widzisz? Nic mu nie jest.
Piętnaście.
Sprawdzam.
Piętnaście.
A ty gdzie byłeś?
Płakałeś w poduszkę?
Hej, co ty tam robiłeś?
Po prostu myślałem.
Słyszałem jakiś brzęk.
Rozdać ci karty?
Gramy na prawdziwe pieniądze.
Pewnie brak ci odwagi.
Podbijam o 30.
W którym byłeś pułku?
- Co? - W wojsku.
Wiesz, kiedy zabijałeś turbaniarzy.
W Marynarce Królewskiej.
Pytałem o pułk...
W marynarce nie ma pułków.
Są bataliony, nazywane komandami.
Przestań się frajerzyć.
No więc?
Wchodzę. Stawiam wszystko.
Jebać to.
Wygląda na to, że wyrosły wam jaja.
Do podziału na dwóch.
Takich chyba nie używałeś, co?
Odłóż to.
Nie.
Dobrze mi leży w dłoniach.
Wystarczy, żebym raz się zamachnął.
Od razu bym go rozpruł.
Odłóż to, zanim wszystko spierdolisz.
Czekaj.
Zabicie go teraz wszystko by spierdoliło?
Dziwne.
O czym ty mówisz, stary?
Mieliśmy o świcie ściąć go ku chwale Brytanii.
Słuchaj.
Na koniec mam zdać raport Simmondsowi.
Powiem, że dobry z ciebie żołnierz. Poklepie cię po plecach.
Albo powiem, że jesteś jebaną kulą u nogi, a jego chłopcy skręcą ci kark.
Wybieraj.
Ty chujku.
- Full, kutasiarze. - Cholera.
- Hej! - Nie!
Jest spokojnie.
Czego się spodziewałeś? Baloników na drzwiach?
Hej. Czemu bierzesz broń, jeśli masz tylko zapukać?
Bo ta cała operacja jest zjebana.
Taverner rozgrywa to po londyńsku, ale to ja jestem w terenie,
więc rozegram to po moskiewsku. Dziękuję.
Hej.
Co ty robisz?
Głaszcze kota.
Cholera!
Od tyłu!
Lamb?
Kuchnia.
O kurwa.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK