Kurwa.
Siedzisz po ciemku jak jakieś widmo.
Nie mogę cię skazać na wieczność w odmętach piekieł.
Za bardzo cię kocham.
Co? - Gary Oldman? Dracula?
Nic? - Nic.
Muszę wyciągnąć Seana z aresztu przed pracą.
A później mam spotkanie z twoim pedagogiem.
Czego się od niego dowiem?
Może zapytać: „Jak Alice czuje się po tym, jak pobito cię na meczu?”
Chyba że o tym nie wie.
Przykładał ci okład do twarzy.
Malik! Lubię gościa.
Był delikatny.
Gdybyś chciała zjeść razem kolację...
Mam plany. Wtorek z tacos.
Moje ulubione, nieco rasistowskie, cotygodniowe święto kulinarne.
Z kim się umówiłaś?
Jasne.
Gdybyś chciała zjeść kiedyś ze mną, to tylko powiedz. Będę czekał...
w swoim narożniku.
Pa.
Kocham cię.
Miłego dnia. - Będzie bajeczny.
Czekam. - Nie wszyscy w szkole są debilami.
Zuch dziewczyna.
Dzień dobry, Jimmy. - Cześć.
Nie naciskałem na nią, tak jak radziłeś.
Na luzie zagaiłem o kolację i wiesz co?
Kazała mi spierdalać na drzewo.
Mógłbym najpierw dopić kawę?
Nie. Miałem czekać,
aż sama do mnie przyjdzie, ale zaczynam tracić nadzieję.
To zrozumiałe.
Próbujesz od niemal dziesięciu minut.
Zgrywus z ciebie.
Nie możesz naciskać. Opancerzyłeś się na prawie rok.
Ja cierpliwie czekałem, aż ty wykonasz pierwszy krok.
Alice też go wykona, gdy będzie gotowa.
Na razie musisz czekać. Tak postępujesz z tymi, których kochasz.
Czyli mnie kochasz.
Nie to powiedziałem.
Ale tak zabrzmiało. Jeszcze nie odpowiem tym samym, ale...
Co to za syreny? Gdzie ty jesteś?
KOMISARIAT
Dobra, będę z tobą zupełnie szczery...
Bardzo mnie wspierasz, więc chciałem kupić ci pączki.
Przyszedłem do pączkarni, a tu właśnie ktoś ich napadł.
Wszędzie jest mnóstwo szkła i krwi.
A może to powidła.
Tak czy siak, musimy obejść się smakiem.
Widzimy się w pracy. Cześć.
Jasna cholera.
Zrobił mi ochotę na pączka.
Dzięki, że przyszedłeś.
Dzień dobry. - Jeb się.
Rodzice po ciebie nie przyszli? - Nie dzwoniłem do nich.
Znasz jakichś prawników? Ten kolo mi nie odpuści.
Tak, znam jednego.
Jest bucem czy coś?
Nie, jest genialny. - No to git.
Tyle że unikałem go przez rok.
Nie wierzę.
Patrz.
Co mam zrobić? - Odebrać.
Nie jestem gotowy. - Jesteś.
Jak wyglądam? - Cudnie, ale to tylko telefon.
Stresuję się! - Po prostu odbierz.
Jimmy?
Halo? - Cześć, Brian!
Czyli wszystko w normie.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Paul nie może się dowiedzieć.
Wyglądasz jak łajza. - Wiem.
Co z Seanem?
Dobrze, ale mąż mojej pacjentki dostał wpierdol.
Co?
Co ci się stało? - Przewróciłem się.
Jak?
Kupiłem sobie nowe buty i mają śliską podeszwę.
Trzeba było wziąć te nieśliskie. - Śliskie buty potrafią spuścić wpierdol.
I uderzyłeś się w oko? - Tak.
Ale jesteś blisko.
Przez śliskie buty?
Tak. Prosto w oko.
Jak w kreskówce. - Odjazd.
Poleciał wprost na kant stolika.
Masz jakieś stoliki w domu?
Mam. - Fajnie.
A masz telewizor, na którym oglądasz tenisa ze znajomymi?
Jedno z tych wielkich starych pudeł, które ważą tonę?
Jak Zenith?
Nie zapraszam do siebie znajomych. Co nie znaczy, że jestem odludkiem.
Kłóciłbym się, że to definicja odludka.
Stroicie sobie ze mnie żarty, bo jestem nieco skryty,
ale to tylko potwierdza, że dobrze robię.
„Nieco skryty”?
Znam cię od lat. Nawet nie wiem, czy masz dom, czy mieszkanie.
Nigdy nie poznałem twojej córki.
Jaka ona jest? - Mieszka w Connecticut.
Rany, czuję się, jakbym ją znała.
Należy stawiać granice.
Pacjenci mogą na mnie liczyć,
w przeciwieństwie do wścibskich współpracowników.
Ale pojechał. - Nie.
Mówił o tobie.
Nie. - Mówił o tobie.
Przepraszam za nią.
Rodzina to moja sprawa.
Mój dom to moja Forteca Samotności.
Powinieneś zatytułować tak swój memuar.
Nigdy ci nie powiem ci, jak zatytułuję memoir.
Ale dziś iskrzy. - Wkurzył się, bo powiedziałem
„memuar”, a to się wymawia... - „Memua”.
Każdy by się wkurzył.
Memłam o jego memua.
Zachowujemy się z siostrą jak nastolatki.
Upijamy się, zarywamy noce.
Wczoraj zadzwoniłyśmy dla jaj do naszego dyrektora z liceum.
Facet nie żyje, więc słabo. - Jak umarł?
Doradca zawodowy go zamordował.
Tego się nie spodziewałem.
Czemu się tak kryjesz?
Przesuniesz kamerę? Nie widzę cię całego.
Już.
Teraz lepiej?
Obracasz krzesłem, ale nie kamerą.
Dziwne. Moje krzesło się nie rusza.
To pewnie jakaś dziwna iluzja optyczna albo filtr.
Czas nam się skończył. - Co?
Ale świetnie sobie radzisz.
Do usłyszenia za tydzień. Pa.
Ścisk taki, że nie ma gdzie palca włożyć.
Myślałem, że sobie przemknę,
ale zgadnij, kto wszystko rzuca i pyta o mój dzień?
Chyba wiem.
Barista. - Tak! Zjebany barista.
Znowu.
Skup się na robieniu jebanej kawy.
Oczywiście.
Ale możesz też odpowiedzieć na pytanie.
Jakieś przemyślenia? - Parę. „Takiego” i „chuja”.
Czemu mam gadać z tym gościem?
Może to sprawia mu radość?
Słuchanie o moim dniu sprawi mu radość?
Mnie uszczęśliwia.
Wiesz, co myślę?
Może ta poza „nienawidzę ludzi” przekłada się na twoją samotność.
Nie masz dość bycia samemu?
Powiem ci coś, Dan. Ja jestem kurewsko samotny.
Naprawdę jestem bardzo samotny.
I jest do dupy.
Tak.
Masz rację.
Masz ochotę na kawę? Napiłbym się kawy.
Cześć. Co wam podać? - Stan.
A to Dan. Rymuje się.
Fajnie, nie?
Zajebię cię.
Poproszę dwie americano.
Jasne. Jak wam mija dzień?
Zaczął się niemrawo, ale już jest lepiej.
Dan?
Mnie mijał dobrze, ale właśnie się zepsuł.
Nic mi nie mów.
Skończyło się mleko owsiane i wszyscy dostali zajoba.
Chuj z owsianym mlekiem. - Właśnie!
Dziękuję.
Już wam robię kawę.
Co za grzybnia. - Nie wierzę ci.
O cholera. Muszę lecieć. Koniec sesji. Baw się dobrze.
Mówiłeś, że zapłacisz!
ADMINISTRACJA
Przepraszam za spóźnienie.
Miałem pacjenta, ale już jestem.
Zaczęliśmy bez ciebie. Nie wiedziałem, czy Liz zastępuje cię na stałe...
Nie, tylko te dwa razy. - Trzy razy.
Trzy razy? Dobra.
Mam wyjść?
Nie, zostań. W kupie siła.
Cieszę się, że tu jestem. - Całkiem spore limo.
Wczoraj sporo się wydarzyło.
Zgadzam się.
Dzięki za okład, tak przy okazji.
Właśnie mówiłem Liz, że Alice zrezygnowała z klubu dyskusyjnego.
Miała za mało czasu, odkąd ruszyły treningi.
A ja... Ty powiedz.
Ja? Jasne.
Zgadzam się z Liz.
Obecnie jest bardzo skupiona na grze sportowej w piłkę nożną.
Nauczyciel angielskiego, pan Alto, powiedział, że jest bardzo wycofana.
Kapuś z tego Alto.
Też go nie lubię.
To mój mąż.
Cudownie. - Jest świetny.
Gratulacje. - Jest rozkojarzona,
bo taki z niego przystojniak. - Właśnie.
Czy Alice zaczęła już myśleć o studiach?
Zapytałam, czy chce iść na wielki uniwersytet państwowy, czy może małą...
Przepraszam, ty mów.
Rok temu byliśmy na Wschodnim Wybrzeżu
i zakochała się w kilku małych uczelniach humanistycznych.
Williams, Amherst, Vassar.
Radzisz sobie.
Zostawię cię samego.
Dobrze, że przyszedłeś. - Dzięki. Wspaniale, że wychodzisz.
Czy w przyszłym roku Alice wybierze jakieś przedmioty rozszerzone?
Liz! - Już jestem.
Dzięki. - Tak?
Przedmioty rozszerzone?
Uwielbia nauki przyrodnicze, więc może fizyka z panią Amend?
Świetny pomysł.
Może zrobimy małą naradę,
jak pogodzić te wszystkie zajęcia.
Chodzi na piłkę
i stopniowo wróci do klubu dyskusyjnego,
kiedy skończy się sezon. - Tak.
Wrócimy do tego. - Tak, wrócimy do tego.
Co za wstyd. Ja wszystko rozumiem.
Liz wspaniale zajmuje się Alice, ale kurde, Alice to moja córka.
Powinniśmy być wdzięczni każdemu, kto z miłością i szacunkiem pomaga
wychowywać nasze dzieci.
To prawda, ale ktoś musi powiedzieć tej białej pani, żeby trochę odpuściła.
Gwoli ścisłości, ja też jestem biały.
Jak śnieg.
Ty też, Paul.
Ja jestem srebrnym lisem.
Racja. - Dziękuję.
Poznałam Liz przez Tię, zanim jej najmłodszy syn wyjechał na studia.
Typowa mama-kwoka. - Co nie?
Seryjnie. Powiedz jej, że to nie ona jest kwoką.
Ty jesteś kwoką.
Ja jestem kwoką. - Z wiarą.
Ja jestem kwoką!
Ty jesteś kwoką.
Ja jestem kwoką. - Ty jesteś kwoką.
Ja tu, kurwa, jestem kwoką!
A teraz dziobnij ją w tyłek.
Dziękuję! Ja jestem kwoką!
Ty jesteś kwoką. - Dziobnij ją!
Myślisz, że się jej postawi? - Nie.
Mój klient ma pękniętą kość policzkową i cierpi na silny stres emocjonalny.
Nie marnujmy swojego czasu. Jeśli nie wycofacie zarzutu o napaść...
A czemu, kurwa, miałbym?
Ponieważ mam 30 świadków,
którzy widzieli, jak podchodzisz do szanowanego terapeuty
i brutalnie go atakujesz, nie będąc sprowokowanym.
Natomiast mój klient ratował swojemu terapeucie życie.
Nie popełnił przestępstwa.
A jeśli mówimy o urazach,
terapeuta jest skłonny zeznać,
że z powodu brutalnej napaści pańskiego klienta cierpi na bóle głowy.
Boli mnie, nie umiem się skupić i jestem bliski narobienia w gacie.
Bez jaj.
Co my... Spotkanie się zaczęło?
Tak, kolego. Właśnie trwa.
Świetnie ci idzie.
Dramat.
Idziemy.
Jasny gwint, to było niesamowite.
Kocham straszyć gnojów.
Bo on jest gnojem? - Tak.
Zniszczyliśmy ich! Nie mówiłem? Szczęście mi sprzyja.
Często to powtarza.
To moja mantra. Szczęście mi sprzyja.
Rozjebałeś system. Często masz takie sprawy?
Nigdy. Zajmuję się sprawami majątkowymi. Nigdy nie czułem takiej adrenaliny.
Jestem Atticusem Finchem. Julianną Margulies. Jestem Elle Woods!
Trzeba to uczcić.
Uderzamy na kluby? Jest 14.00.
Lody? - O tak!
Nie mogę.
Lodów nie odmawiasz. - Wiem, ale muszę wracać do pracy.
Brian, byłeś naprawdę niesamowity. - Dzięki.
Czekaj. Gramy dziś w pickleball.
Z tobą, o 20.00. Tam, gdzie zawsze.
Nie mogę. - No weź, będzie jak dawniej.
Wiem.
Ponoć się przyjaźnicie.
Co odwaliłeś?
Nie wiem.
Co to, kurna, jest pickleball?
Najszybciej rozwijający się sport w USA.
Chyba wśród białych.
Wyjdziemy gdzieś wieczorem? Nie odmawiaj od razu.
A co, jakaś impreza?
„Picie pod mostem”.
Nie daj się prosić. Dosłownie wszyscy tam będą.
Mark ma radlery i jak któraś poudaje, że chcemy go przelecieć,
zostawi nam czeremchowe.
Spijemy się. Chcę się porzygać.
Odpuszczę.
Przysięgam, że będzie fajnie. Poruszamy się, potańczymy
i porobimy kompletnie rozmazane zdjęcia.
Podpiszę je: „Niskiej jakości fotki z wysokiej jakości przyjaciółmi”.
Brzmi dobrze, nie?
Chociaż trochę cię przekonałam? No proszę.
Pa. - Będzie... Do zobaczenia na imprezie.
Summer to kretynka.
Chce, żebym poszła z nią na Picie pod mostem.
Co to?
Idziesz pod most i pijesz.
Bardzo trafna nazwa.
Oni są tacy dziecinni.
Są dziecinni, bo to nastolatki.
Nie przeszli tego co ty.
Mają szczęście.
Do czasu.
Życie nikogo nie oszczędza.
Ani ciebie, ani mnie, pana Drżące Dłonie.
Ale pozostawia ci wybór.
Utopisz się w swojej żałobie
czy zmierzysz się z nią i przepracujesz?
Brakuje mi jej.
Nikt tego nie łapie.
Znam kogoś, kto łapie.
Jest wysoki i ciągle do mnie wydzwania.
Niezły rzut.
Chce jeść razem kolacje.
Psychol.
Nie mogę tak po prostu udawać, że między nami wszystko jest w porządku.
Słyszałaś kiedyś o „udawaj, aż się uda”?
Odgrywaj rolę jego córki przez... Poświęć mu godzinę.
Godzinę?
Do dupy z taką terapią.
To nie terapia. To po prostu pogawędki, o których tata nie powinien wiedzieć.
Czemu?
Bo zrobi z tego wielkie halo. Zacznie mnie ściskać i nie wiadomo co.
No, na bank.
To co ty na to?
Jedna kolacja.
Kup kanapki z kurczakiem z tej waszej knajpy.
A potem możesz pójść nad most
i patrzeć z pogardą na durnych nastolatków.
Summer chce tam iść, bo będziemy celebrytkami.
Czemu?
Przez ten mecz.
Walnięty pacjent taty zaczął burdę
i teraz wszyscy o tym gadają.
14.08
Znowu to?
Spojrzałaś na zegar,
więc musisz wstrzymać oddech, póki nie zmieni się minuta.
Myślisz, że kompulsje...
Minuta się zmieniła.
Myślisz, że kompulsje odpędzą złe rzeczy, ale to się nazywa myślenie magiczne.
Lubię magię. - Ja też.
Świat jest nieprzewidywalny.
Ale przysięgam, że w moim gabinecie jesteś bezpieczna.
Co ty odstawiasz? - Cześć.
Miałem uratować gościa przed kiciem.
Co cudem się udało, tak nawiasem.
Przepraszam, ale to ważne.
A ty tak po prostu sobie poszedłeś?
Jak, kurwa, śmiesz?
Sorki za język.
Jestem wzburzony i zapłacę za tę sesję.
Nie tobie. Tobie nie zapłacę. Ale pani tak, zgadamy się.
I grasz dziś ze mną w pickleball.
Brian.
Mówiłem ci, że nie mogę.
Olejesz swojego najlepszego przyjaciela,
żeby po ciemku sączyć whisky z kubka z Mikołajem?
Żal mi ciebie, stary. Jest mi ciebie cholernie... żal.
Jesteś ostatnim gburem, a ja zasługuję na coś lepszego. Pani też.
Jeszcze raz przepraszam. Miłego dnia.
Oddychaj.
Wykitujesz. - Wszyscy wykitujemy.
Co robisz? - Szlifuję kamienie.
Znalazłem fajną restaurację,
w której można pograć w kakao, podjadając przystawki.
Pójdziemy wieczorem? - Nigdy w życiu.
Alice przychodzi na taco wtorek.
No tak. Nie nasze dziecko. Jestem zaproszony?
Tak, ale nie przychodź.
Miłego szlifowania. - Dzięki.
Przepraszam! Liz?
Cześć.
Gaby, tak? - Tak.
Nie widziałam cię od pogrze...
Jak się masz? - Dobrze.
Byłam w okolicy podrzucić piłkę do kosza Jimmy'emu i Alice.
Chce sobie z nią porzucać.
Super. - Bardzo super.
Dobrze cię widzieć. - Ciebie również. A właśnie!
Jimmy opowiadał, jak wspaniale zajmujesz się Alice.
To naprawdę świetna dziewczyna.
Tak, wspaniała. Jestem jej chrzestną. - Nie wiedziałam.
Uwielbiam tę fuchę.
Bo wiesz, Jimmy się stara.
Chce znów być obecny w jej życiu.
Wspaniale, prawda? - Oczywiście.
Wszyscy tego chcemy, prawda? - No pewnie.
No tak, więc...
może powinniśmy troszkę odpuścić i dać im trochę przestrzeni.
Bo im więcej ty jej zajmujesz, tym mniej zostaje dla Jimmy'ego.
Gdzie jest ta piłka do kosza?
Zostawiłam ją na podjeździe.
Pokaż.
Masz poważne problemy z zaufaniem.
Pokaż mi tę piłkę.
Nie klaszcz na mnie.
Przestań. Nie klaszcz na mnie. Wyrosłam z tego, Liz.
Zaraz się wkurzę. Przestań!
Nie chcę się z tobą kłócić, dobra?
Jesteś wspaniałą sąsiadką,
a Alice na pewno cieszy się na ten cholerny taco wtorek.
Może przemawia przeze mnie terapeutka,
ale próbujesz zapełnić gniazdo, z którego wylecieli już twoi synowie.
A może trzeba zacząć zapełniać je innymi zajęciami.
Ja próbuję w spokoju szlifować cholerne kamienie.
A ty za kogo się masz? - Próbuję ci pomóc.
Ponoć jesteś chrzestną. Gdzie przez ten czas byłaś?
Mam swoje problemy.
Przykro mi. Musi być ci ciężko, bo tylko ty jedna masz swoje problemy.
I nie jestem nadopiekuńcza.
Czyli pozwolisz Alice odejść?
Wiem, co o mnie myślisz.
Widzisz...
słyszałam raz, jak mnie obgadujecie z Tią.
Powiedziałaś: „Ale z niej mama”.
Jesteś mamą. - W twoich ustach to nie był komplement.
Wiesz, że spieprzyłeś? - Tak.
Czemu mnie okłamałeś?
Prawda była okropna.
To nieodpuszczalne w mojej poradni.
Wiesz, kto jest teraz najważniejszy w twoim życiu?
Ty. - Nie, przygłupie.
Twoja córka. - To miałem na myśli.
Ja jestem drugi. - Okej.
Nie mieszaj życia zawodowego z prywatnym.
Alice dość już przeżyła i ucieknie ci, jeśli nie będziesz ostrożny.
Mówię z własnego doświadczenia.
Rozumiem. - Nie narażaj jej dobrostanu, rozumiesz?
To nie wystarczy. Masz przysiąc. - Okej.
Jezu, chłopie.
Powiedz to.
Przysięgam.
To twoje? - Nie.
Woof. - Dzięki, Paul.
Bardzo to doceniam. No dobra.
No nie, znowu?
Szpanujesz?
Taki jesteś cwaniak?
Graham, zostawisz nas na chwilkę?
No dobra. - Dziękuję.
Co tam?
Nie możesz tu zostać, Sean.
Poważnie? - Ostrzegaliśmy.
Jeszcze jeden numer i się wynosisz.
Dajesz zły przykład Grahamowi. - Ale to było co innego.
Nocowałeś w areszcie.
Potrzebujesz pieniędzy?
Niczego nie potrzebuję. - Mogę ci coś dać.
Niczego nie potrzebuję.
Hola guapa, qué tal? - Hola, Liz. Będę mówić po angielsku.
Całe szczęście, bo głupia uczyłam się francuskiego.
Wchodź. - Wiesz, tak pomyślałam,
że może dzisiaj zjem z tatą. Nie będzie ci przykro?
Nie, to świetnie.
Bardzo dobry pomysł. - Nie stałaś pół dnia w kuchni?
Nie. Idź do taty. Pozdrów go.
Jesteś kochana.
Szlag.
Kurwa mać.
Co za menda.
Dokąd idziesz? - A jak myślisz? Idę się pobujać.
I nawalić.
Idę grać w pickleball z Brianem.
To kanapki z kurczakiem? - Tak, nic wielkiego.
Dla nas? Chcesz zjeść razem?
Bo jeśli tak,
to z miejsca odwołam plany.
Mówiłam, że mam zajęty wieczór. Są dla mnie i dla Liz.
No tak, oczywiście.
Luz, blues. Przez chwilę się ucieszyłem.
Wiesz: „Zjemy sobie z Alice kanapki”.
Dobrej zabawy. - Dzięki. Na pewno mam iść?
Na pewno. Bajo.
Pa.
POD TYM MOSTEM JEST TYLE DO PICIA! PRZYJDŹ, PROSZĘ!
No proszę.
Zaprosiłeś tylko dwóch kolegów.
Wiedziałeś, że przyjdę? - Szczęście mi sprzyja.
Nie cierpię tego powiedzonka. - Wiem.
Zaczynamy! Grasz ze mną. Chodź.
Wejdź.
Wymyślił jakąś durną grę, byle tylko nie zostać ze mną.
Co to jest pickleball?
Jedynie najszybciej rozwijający się sport w USA.
Nieważne. Nie wierzę, że mnie olał.
A powiedziałaś, że chcesz z nim zjeść?
To chyba było oczywiste? Przyniosłam kanapki.
Rzut za trzy.
Tak!
Kto to?
Skup się na meczu.
Byłeś kiedyś żonaty?
No co? Chciałam tylko... No dobra, już.
Twoja. Nieźle!
Masz z paletki, suko!
Brawo.
Moja! Bri! Pomóż mi.
Znowu moja.
Cholera. Boli? - Nie, luz.
Pogadamy kiedyś na poważnie?
Nie dzisiaj. Serwuj.
Dobra.
Jak nie chcesz gadać, to co my tu robimy?
Kurwa mać.
Przez rok mnie olewałeś. Chcę wiedzieć dlaczego.
Nie wiem.
A właśnie że wiesz. Mów.
To bez znaczenia.
Wyduś to z siebie!
Tonąłeś!
Próbowałem ci pomóc, a ty się ode mnie odciąłeś.
Byliśmy kumplami.
Jestem jebanym promyczkiem.
Ludzkim antydepresantem. - Wiem!
I nie pozwalałeś mi być nieszczęśliwym.
Musiałem się rozsypać, a ty mi na to nie pozwalałeś.
Nie potrafiłeś wyczuć sytuacji.
Nie chcę cię obwiniać, ale towarzystwo kogoś,
komu „sprzyja szczęście”, nie pomaga, gdy opłakujesz żonę.
Rozumiesz?
Moja żona zginęła.
Nigdy nie mówiłem, że tobie sprzyja szczęście.
Nie wyrobię.
To ja tak mam.
Przepraszam.
Sorki.
Muszę iść.
W porządku.
Kocham cię. - Ja ciebie też.
Do zoba za rok. - Cmoknij się w pompę.
Co jest, kurwa, grane?
Hej, Alice. W porządku.
To jest Sean. Zatrzyma się u nas.
Sean, to moja córka, Alice. - Cześć, Alice.
Napisy: Daria Okoniewska