Hallå?
JEST CAŁY TWÓJ
Spokojnie.
Skąd się wziąłeś?
Widzisz to? Aport.
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
Powinien tu być.
Słyszałaś nagranie. To musiało być wtedy.
Sama już nie wiem, co słyszałam.
Co ja mam teraz robić?
To jest teraz twój adres.
Mieszkałam tam na studiach.
Tutaj pracujesz.
LABORATORIUM
Jestem „techniczką”?
Dowiesz się, kiedy tam pójdziesz.
Nie mogę tam iść.
Musisz. Jeśli nie przyjdziesz do domu albo do pracy,
ludzie zadzwonią na policję.
A jeśli powiesz im, co ci się stało,
nie uwierzą ci.
Zabiorą cię do szpitala.
Tak było z tobą?
Oto, kim teraz jesteś.
Oto, kim musisz być.
Poradzisz sobie. Ja sobie radziłam, wiele razy.
- Dokąd idziesz? - Dasz radę.
O co chodzi?
Jest tu Dan Velazquez?
Przykro mi, nie znam go.
Mieszka tu.
Już nie. Przykro mi.
Ile pan tu mieszka? Pójdę, tylko proszę powiedzieć.
Parę lat.
- Dostaje pan pocztę? - Tak.
Do wcześniejszego właściciela. Listy, rachunki, cokolwiek?
Nie trzymam rachunków nieznajomych.
To wszystko?
Tak.
Halo?
Dobry wieczór. Zastałam może Rachel?
Kogo?
Dzień dobry, Kirby.
Wybacz. Pracowałam do późna i przespałam się tu.
Nie sądzę. Co? Tak.
Kirby.
Długo to trwało, ale mam twoje wycinki.
Obiecuję. Kradzieże w Berwyn. Proszę.
REPORTERKA: KIRBY MAZRACHI
Dobrze. Dziękuję.
Mogę to wziąć?
Oczywiście.
Dzień dobry, Kirby.
- Hej, gdzie jest Dan? - Kto?
Poprosiłeś policję o raport Klary Meiser?
„Meiser”? Nie pamiętam tego.
Ze sprawy Madrigal.
Chwila… Meiser to podejrzany?
Myślałem, że nazywa się inaczej. Pawel Banik.
Prokurator finalizuje ugodę.
Przyznaje się do winy?
Dostał dobry układ. Policja chciała to zamknąć.
A inne kobiety?
Słyszałaś coś?
- Banik zabił kogoś jeszcze? - To nie on.
Jak to?
Są inne kobiety. Nie piszemy o nich?
Abby już przyszła.
Jeśli masz jakiś trop, powinnaś to pewnie zgłosić.
Kirby, idziesz?
Jeff, napisz o meczu na Wrigley.
Pewnie ogarnę oba. Zależy od ruchu.
Tak będzie lepiej.
A jak u was z tematem powodzi?
Czekamy na odpowiedź od ubezpieczycieli. Chyba odrzucą roszczenia.
Mam tu wczorajsze zabójstwa.
Jeśli ktoś chce się jakimś zająć, niech się zgłosi.
„Greg Hunnam, awantura domowa, North Halsted.
Arthur Morris, zastrzelony na rogu Booster i Fairfax.
Pewnie wojny gangów”.
- Ja to wezmę. - Dobra, kto dalej?
„Dan Velazquez”?
Bez jaj. Dan?
- Co? - Co się stało?
- Kto to? - Dan tu pracował.
Sprowadziłam go z Observera.
Mało kto z was go znał.
To się nie zgadza.
Abby, gdzie to się stało?
W jakimś barze. „Sid’s”.
Nie, tak nie może być.
Byłem tam. To przy Uptown Square.
Wszystko gra?
Znałaś go?
Kirby.
Wszystko dobrze?
Inaczej nie odszedłby
Tak daleko ode mnie
Harper.
To dobry dzień. Pamiętasz mnie.
Jak to? Zawsze cię pamiętam.
Słuchaj…
Musimy porozmawiać.
Jasno. Bez żadnego pieprzenia o światłach.
Światła są tam zawsze. Też byś o nich mówił.
Powiedziałeś komuś o Klarze?
O kim?
Wiesz.
Wiesz, o kim mówię.
No tak.
O tancerce z kasety?
Co z tą kasetą?
Za bardzo przypominała ci Paryż.
Jest tutaj?
Dałeś im ją?
- Czego szukasz? - Kasety.
Tej, którą ode mnie wziąłeś. Tej z Klarą.
Kim?
Nawet nie zaczynaj. Dlatego jestem dzisiaj. To dobry dzień.
Wiem o tym.
Czego ode mnie chcesz? Nie mam kasety.
Właśnie że masz. Wiem o tym.
I komuś ją dasz.
Tak mnie właśnie znajdą.
Dlatego… wiem, że ją masz.
Jeśli tak, to nie wiem gdzie.
Jest tu, kurwa.
Dobra, Leo.
Popatrz na mnie.
Musisz sobie tylko przypomnieć. To wszystko.
Więc zabierz mnie do domu.
- Tam będzie mi lepiej. - Wiesz co?
Tu jest ci dobrze.
Naprawdę.
Musisz się tylko przez chwilę zastanowić.
Gdzie jest kaseta?
Harper? Kiedy przyszedłeś?
Co się stało?
Dan nie żyje.
Dlatego ty żyjesz.
Przejrzałam wszystkie swoje rzeczy.
Byłaś pod adresem z dokumentów?
Mieszkałam tam na studiach.
Ale tym razem je rzuciłam.
Piętnastego maja 1986, w dniu twojej napaści.
Skąd wiesz?
Przejrzałam zdjęcia, książki, ubrania.
Są takie same do tamtego dnia.
Pamiętasz, co mówiłam o cząsteczkach?
Że czasem się splątują, jakby łączyła je jakaś nitka?
Teraz myślę, że jest na niej nasza trójka.
Jak zejść z tej nitki?
Może jeśli usuniemy jedną cząsteczkę,
reszta się uwolni.
Co wtedy będzie?
Może to on nas ze sobą łączy.
Więc nie wiem, co będzie.
Nie chcę tak się już czuć.
Więc nie obchodzi mnie, co się stanie.
Pamiętasz, jak dojść?
Szedłem za tobą.
- To czemu idziesz przodem? - Jak to?
Jesteśmy blisko?
Bardzo blisko.
Ja pierdolę.
Nie ma ich.
Cholera, Harp.
Nie widzę świateł.
Dobrze. Nie będziesz już o nich gadał.
Co to jest? Naznosiłeś jeszcze więcej gratów?
- Jak długo już tu jesteś? - Nie wiem.
Gdzie jest kaseta? Co z nią zrobiłeś?
Wracasz czasem?
- Na mecze White Sox? - Gdzie kaseta?
Już ją komuś dałeś?
Tylko tego pragnę.
Wrócić, obejrzeć Cicotte’a, Jacksona.
Zamknij się, Leo!
Gdzie jest kaseta?
Znasz mnie.
Wiesz, że nikomu nie powiem ani o tobie, ani o domu.
Niczego nie chcę.
Tylko tego, co już miałem. Zabierz mnie tam.
Nie mogę i dobrze o tym wiesz.
Dalej nie działa.
Nigdy nie zadziała.
No to ty otwórz drzwi.
Nie mogę.
Otwórz!
- Chcę wrócić! - Puszczaj.
Chcę wrócić do domu! Otwórz je!
- Otwórz! - Albo co?
Mogę ci oddać. Nie jestem Klarą.
- Ty gnoju. - Kurwa.
Kiedy porzucaliśmy jej ciało, mówiłeś, że zamierzała powiedzieć wszystkim o domu.
Wiedziałem, że kłamiesz.
Zostawiłeś kasetę. Myślałeś, że jej nie znajdę?
Myślałem, że zabrał ją dom. Rzeczy tu znikają.
- W mojej kieszeni, zjebie. - Potrzebuję jej.
Przestań. Chcesz jej, bo na niej jesteś.
Twój głos, twój dom, Klara.
Ktoś cię dzięki niej znalazł. Wszyscy inni też mogą.
Ale ja mam ją w dupie, rozumiesz? Możesz ją sobie wziąć.
Wrócimy razem do dnia, kiedy znaleźliśmy ten dom.
Wtedy ci powiem, gdzie jest.
Nie muszę tego robić.
Wystarczy, że wrócę do dzisiaj
i możemy to powtórzyć, tyle razy, ile trzeba.
Próbowałeś tego z Klarą, ale cię przejrzała. Tak jak ja.
Wiem, czemu nie chcesz wracać. Nie masz tam niczego.
Niczego nie ma ani za tobą, ani przed tobą.
Dlatego nigdy nie opuścisz tego domu. Bo nikt cię nigdzie nie chce.
Czarne lwy walczyły w Wietnamie, ale wcześniej też mogły.
Na pewno widziałaś na nim ten tatuaż?
Możesz obdzwonić pułki?
Poszukać lokalnych oddziałów? Możemy…
Co?
Wszyscy są inni.
Znowu się zmieniło.
Zbierz jak najwięcej akt.
Hej, jak tam?
- Mogę ci zadać nietypowe pytanie? - Zawsze.
- Służyłeś w Wietnamie, prawda? - Tak.
Słyszałeś o 28 Pułku?
Oczywiście. To nie byle kto.
Walczyli już wcześniej? W Korei albo nawet na I wojnie światowej?
Może. To historyczny pułk.
Wydział ds. weteranów miałby jakieś nazwiska?
Nie z I wojny światowej. Istnieje dopiero od lat 30.
Ale mogę popytać o archiwa.
- Pewnie zajmie to parę dni. A co? - Nie mogę tyle czekać.
Twoja żona… Co u niej?
Vicky. Świetnie.
Świetnie.
Co to jest?
Kiedy je zrobiłeś?
Nie zrobiłem ich. Ty je dla mnie znalazłaś.
To negatywy z jego artykułów.
Do tekstu o jego śmierci.
Ja go piszę?
Nie. Wzięłaś je tylko z magazynu.
Bo pracuję w archiwum.
Tak.
Clarence go pisze. Pewnie szukasz dla niego artykułów Dana.
Hej. Mogę w czymś pomóc?
Nie trzeba, dziękuję.
Świetnie. Co pani robi przy moim biurku?
Kirby kazała mi tu czekać.
Archiwistka? Dlaczego kazała tu pani usiąść?
Dlatego, że…
Już nieważne. Wychodzę.
Kim pani jest?
Jestem… techniczką.
W tym budynku?
- To do artykułu o Danie? - Tak, szukam jego najlepszych tekstów.
Według Abby pochodzą z początku lat 80., ale tam jeszcze nie dotarłem.
Napiszesz o jego sprawie?
Chyba tak. Nie za wiele wiadomo.
A raport policyjny? Są jakieś tropy?
Był krótki.
Może kradzież albo handel narkotykami. Raportu lekarza sądowego jeszcze nie ma.
Policja wie, kto go obrabował?
Nie. To on kradł.
Od jakiegoś czasu było z nim kiepsko.
Ofiara rabunku miała nóż, no i… tyle.
Wiesz to od policji?
Miał przy sobie cudze rzeczy.
Czemu tu panią zostawiła?
Jak mówiłam, już idę.
Kradnie to pani z mojego biurka?
Nie, to należy do Kirby.
- Proszę z nami. - Co się dzieje?
- Nie dotykaj mnie. - Proszę z nami.
- Skąd się tu wzięliście? - Mamy do kogoś zadzwonić?
Żeby zabrał panią do domu?
- Nie wiem. - Nie wie pani?
- Musimy iść. - Proszę.
- Już dobrze. - Proszę. Czekam na kogoś.
- Ona wróci. Czekam na nią. - Znajdziemy ją.
Dobra, dzięki.
- Co się stało? - Weszła tu jakaś kobieta z ulicy.
Policja musiała ją zabrać.
Jinny?
Nie wiem. Zna ją pani?
Tak, pozwoliłam jej tu czekać.
A kim pani jest?
Iris?
Dzień dobry. W czym mogę pomóc? Kto panią wysłał?
Chodzi o Dana. Pracowałam z nim w Sun-Times.
Dobrze mu tam szło, ale jakiś czas temu odszedł.
Ja też już tam nie pracuję.
To czemu pani przyszła? Zwykle mało kto mnie odwiedza.
Chciałam go zobaczyć.
Lepiej nie.
Nie takiego.
Nikt nie mógł go zidentyfikować.
Na szczęście byłam w stanie zrobić to sama.
To było dla mnie coś nowego.
Został pocięty, prawda?
O tak?
Skąd pani wie?
Bo wiem, kto go zabił.
- Proszę powiedzieć policji. - Powiedziałam.
Nie słuchają mnie.
Powiedzieli, że coś ukradł i muszę wiedzieć co.
Jeśli pracuje pani w prasie, na pewno zobaczy pani mój raport.
Myśli pani, że mógł coś ukraść?
Tak twierdzi policja.
Że Dan… był złodziejem?
Ale on nigdy nie zatrzymywał niczego dla siebie.
Opowiadał historie innych ludzi.
Wszystko, co brał, przekazywał dalej.
Cokolwiek ma, wziął to ode mnie.
Sprawia pani wrażenie szczerej.
Pójdę po kawę. Pani też chce?
- Nie. - Dobrze.
Proszę tam uważać. Zaraz wracam.
DOWODY
2925 LAKE VIEW STREET
- Masz to, co chciałaś? - Tak. Dzięki, Howard.
Umiesz to obsłużyć?
Uczę się.
Jak to zwinąłeś?
Zapłaciłem za to. Nie trzeba kraść, kiedy ma się kasę.
Dobra, zaczynaj.
Nie tak.
Jak Teenie’s. Bądź sobą.
Nie mów po francusku.
Za bardzo przypominam ci Paryż?
Może.
To nie ty.
To ten dom.
Właśnie tak. To mój dom, kurwa.
Merci, Chicago, et bonne nuit!
Nie powinieneś tu wchodzić.
Tak się ze mną witasz? Minęły dwa lata.
Nie cieszysz się, że żyję?
O co się tak gniewasz?
Nie gniewam się. W ogóle o tobie nie myślę.
Myślisz. A listy, które do ciebie pisałem?
Dostałaś je?
Nie dostałam żadnych listów.
- Powiem ci, co w nich było. - Mam to gdzieś.
Mam coś dla ciebie.
Co? Nie lubisz już prezentów?
Coś ci przywiozłem.
Zaczepiło się o scyzoryk, nie?
Ale zaszyłeś.
Skąd wiedziałaś?
To z Paryża.
Tyle że tak naprawdę tam nie byłeś, co?
Jak ty to robisz?
2925 LAKE VIEW STREET
Wspierajcie Legion.
- Wesprze pani Legion? - Dziękujemy.
- To tutaj? - Chyba tak.
Umiesz to robić?
Ktoś może być w domu.
Na żaluzjach jest parę centymetrów kurzu.
Nikogo tu nie ma.
Czyj to w ogóle dom?
Są trzy zestawy srebrnych sztućców. Ile osób tu mieszka?
Jezu, Harp!
Powoli. Spokojnie, proszę pani.
Wynoś się.
- Leo! - Zostań tak.
Proszę.
- Myślałem, że nikogo nie ma. - Masz to gdzieś.
Nie, przysięgam, że…
Nie skrzywdziłbym pani.
Bo ja mam broń, a ty leżysz.
Proszę mnie puścić, to sobie pójdę. Od razu wyjdę, proszę.
I nie wrócisz?
Nigdy.
Nigdy mnie już pani zobaczy. Obiecuję.
Nie możesz nie być sobą.
Drugim synem niemieckiej matki.
Kiedy umarła, nikt cię nie chciał.
Nawet zakonnice.
A biorą wszystkich.
Przynajmniej tak to sobie tłumaczysz.
I dlatego myślisz, że świat jest ci coś winny.
Że możesz brać wszystko, co chcesz, od każdego, kogo chcesz.
Ale to jest moje.
To jest mój dom.
Jak to pani robi?
- Nie znam pani. - Nie.
Nie dzisiaj.
Ale jestem z tobą zawsze.
Wynoś się albo cię zabiję.
Już to robiłam.
Jesteś ranny? Co się stało?
Nie wiem.
Gdzie się podziałeś, co?
Nie dotykaj tego.
Leo, co się dzieje? Czemu jestem tak ubrany?
Co? Masz ciuchy.
Nie. Mój mundur. Miałem go na sobie.
Jaki mundur?
Jak to jaki? Mój. Nasz. Ten sam, który ty masz.
- Skąd miałbyś go mieć? - Co ty gadasz?
Z wojny we Francji.
Taki mundur jak twój. Walczyliśmy razem.
- Poznaliśmy się u św. Adalberta. - Nie.
Nie byłeś na wojnie.
Przestań się wygłupiać.
Byłem tam.
Obaj byliśmy.
Walczyliśmy razem.
Wcale nie.
No tak.
Racja.
To co tam znalazłeś?
Co?
W środku. Co masz?
Nie wiem. Jakiegoś konia.
To nie koń. To Pegaz. Konie nie mają skrzydeł.
To tylko drewno. Nie będzie wiele warte.
Hej, tato. Dobrze cię widzieć.
GALAKTYCZNE KOLIZJE WYKŁAD
Choć wyglądają jak inne gwiazdy,
to nie jest ich miejsce.
Miliardy lat temu zderzyliśmy się z inną galaktyką.
Te gwiazdy to jedyna pozostałość tamtego zdarzenia.
Teraz możemy tylko zastanawiać się, co dalej.
Co u ciebie?
Jeśli chcesz, żebym kupił ci drinka,
przegapiłaś ostatnią szansę.
Dobra.
To daj mi swojego.
Jeśli zgadnę, co masz w kieszeni, musisz mi go oddać.
Nie mam żadnej kasy, a to jest podróbka.
Nie szkodzi. Chcę tylko twojego drinka.
Strzelaj.
W kieszeni marynarki, tej wewnętrznej, nosisz notatnik.
Takiego rozmiaru.
Robiłem z tobą wywiad?
Nie.
Co tam zapisujesz?
To, co mówią mi ludzie.
To moje notatki.
To zajmie chwilę.
Jesteś bardzo dziwna.
Na pewno nie robiłem z tobą wywiadu?
Ty mi powiedz.
Znam cię.
Skąd?
Jeśli sobie kiedyś przypomnisz, wiesz, gdzie mnie szukać.
Grendel.
Napisy: Marzena Falkowska