(โฮเวิร์ด)
(ลินเดน)
แม่ หรี่เพลงหน่อยได้มั้ยคะ
แม่ เปิดเพลงเบาๆ หน่อย
แอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย
ทำไมมาอยู่ที่บ้านหนู
ตึกบ้านแม่โดนตัดน้ำอีกแล้ว
ต้องอาบน้ำก่อนขึ้นเวที
แล้วแกก็ต้องซื้อครีมนวดผมเพิ่มแล้วนะ
แม่ไม่ได้บังเอิญพาโตเกียวไปเดินแล้วใช่มั้ย
เปล่า แต่หาอะไรให้มันกินแล้
แม่ เอาพิซซ่าให้หมากินไม่ได้นะ
ทำไมล่ะ มันชอบจะตาย
ก็ได้ ไม่ป้อนพิซซ่าๆ อย่าเพิ่งสติแตก ฉันจะไปแล้ว
สตีฟคุมซาวนด์เช็คอยู่ ฉันต้องไปให้ทันก่อนมันจะปรับอินพุทพังหมด
หนูจัดให้
แม่แต่งเองไม่เคยดีเลย โอเค
ดูแกมีความสุขดีนะ
ค่ะ รู้อะไรมะ วันนี้ จะมีข่าวที่หนูเขียนเดี่ยวลงเป็นวันแรก
หมายความว่าไง ได้เลื่อนตำแหน่งเหรอ
ยัง แต่ก็น่าจะใกล้แล้วล่ะ
หนูทำคดีนึงอยู่
มีผู้พิพากษาที่รับเงินสินบนจำนวนมาก
- จะได้เขียนเป็นข่าวชุดเลย - เยี่ยมมาก
- นั่นคือสิ่งที่แกต้องการใช่มั้ยล่ะ - ใช่
ใช่ค่ะ
- ยินดีด้วยจ้ะ - ขอบคุณค่ะ แม่
- แล้วแวะไปหาแม่นะ - โอเค
- จะได้ฉลองกัน - โอเค
- โอเค อวยพรให้แม่ด้วย! - โชคดีค่ะ
อยากเล่นเหรอ ใช่มะ อยากไปเก็บรึเปล่า
ไปเก็บเลย
อยู่นิ่งๆ อย่าดิ้น อีกะหรี่
นั่นคือจุดจบของฉัน นอนอยู่กับพื้น
ฉันเห็นทุกอย่างเลย ทราย ก้นบุหรี่
ฉันไม่อยากให้นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เห็นในชีวิต
ฉันเลยคลานต่อไป
ฉันอยากไปให้ไกลพอที่จะ ไม่ต้องตายโดยมองเห็นแต่ขยะ
จนกระทั่งมีคนเจอฉัน
มีใครเห็นเขาอีกไหม
ไม่มี ฉันไม่รู้เขาทำได้ยังไง
ตอนฉันไปถึง ที่หาดมีคนเยอะมาก
จากนั้นทุกคนก็หายไป
- เท่ากับเขาตามคุณไป - ไม่ใช่
เขาไม่ได้ตามหลังฉัน เขาดักอยู่ข้างหน้าฉัน
เมื่อวานนี้ก็เหมือนกัน
เขาดักคุณที่ดาดฟ้า แล้วทำอะไรต่อ
เขาพกอาวุธมาด้วยไหม เขาทำร้ายคุณรึเปล่า
เปล่า เขาไม่ได้แตะฉันเลย ไม่ได้มาเพื่อจะเล่นงานฉัน
เขาบอกให้ฉันบอกคุณว่า เวลาเขารู้สึกอะไร คุณจะรู้ด้วย
นั่นตอนกี่โมง
ประมาณสองทุ่มครึ่ง
รถคุณ ตอนที่เขามาหาเธอ รถเปลี่ยน
เขาบอกว่าจะกลับมาใหม่
พวงกุญแจของคุณ
เขาเก็บพวงกุญแจเก่าไป แล้วทิ้งไว้ในศพผู้หญิงอีกคน
หมายความว่ายังไง เขาจะฆ่าฉันเหรอ
เขาฆ่าไปแล้ว แค่ยังไม่ถึงเวลา
(สร้างจากนวนิยายโดย ลอเรน บูคัส)
เอาละ พร้อมนะ
โอเค เริ่มได้เลย
ไม่ ไม่เอาแบบนั้น แค่เป็นตัวเอง เหมือนทีนนีส์
"ทีนนีส์" เธออาจชื่อคริสติน่า
หรืออาจแค่ตัวเตี้ย
หรือตัวใหญ่มากและนั่นเป็นชื่อล้อ
หรือทีนนีส์อาจไม่ใช่ชื่อคน อาจเป็นชื่อสถานที่
ที่ซึ่งเธอเคยทำงานอยู่ เป็นบาร์…
ถ้าเป็นงั้นพ่อผมต้องรู้จักสิ
เอาละ ลูกควรนอนแล้ว มาพยายามหาที่อยู่ของทีนนีส์กัน
ต้องโทรบอกมาร์คัสไหม เตือนเขาไว้ก่อน น่าจะหลายชั่วโมงอยู่
เขาทำข่าวเกมของทีมคับส์อยู่ เดี๋ยวคงอยู่ที่ออฟฟิศ
ดูเหมือนคุณพอใจ
- มีเหตุผลอะไรที่ไม่ควรพอใจเหรอ - ไม่รู้สิ
คุณบอกว่าไม่เคยแต่งงานกับเขา บอกว่ากลับมาบ้านแล้วเขาอยู่ตรงนั้น
เท่ากับเขาเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคุณ
เขาไม่ใช่คนที่ฉันรู้จักดี
แต่ก็อย่างที่คุณว่า เขาอาจเป็นอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ได้
เขาอาจเป็นตัวเลือกที่ฉันจะเลือกในอนาคต
งั้นคุณก็ควรบอกเขา ดูว่าเขาจะคิดยังไง
ใช่
(หอดาราศาสตร์แอดเลอร์)
เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
รปภ.ถามผมว่าเจอใครเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้รึเปล่า
- แล้วเห็นไหม - ไม่ได้เจอคนที่เราไม่รู้จัก
พวกนั้นถามเรื่องคุณด้วย
แล้วคุณตอบไปว่ายังไง
บอกว่าอีกสองวันคุณต้องพรีเซนต์
งานวิจัยที่ทำมาหลายปี คุณก็เครียดมาก
แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดา
มีผู้ชายดักอยู่ที่ดาดฟ้า ตอนฉันออกไปเมื่อวาน
จริงเหรอ เกิดอะไรขึ้น
เขาทำอะไรคุณรึเปล่า หรือ…
ฉันต้องทำไฟล์ให้เสร็จ คงต้องบีบอัดไฟล์ทั้งคืน
(ดร.แกรี่ เฮกแลนด์)
ไปกินมื้อกลางวันกันมั้ย
คุณส่งภาพไปหมดแล้ว
คงใช้เวลาอีกไม่นานหรอก
ไป ขอเวลาอีกนิดเดียว
เป็นครั้งแรก…
นี่ คือผมคิดอยู่นะว่า
เราน่าจะอัพเดทห้องแล็บดวงดาว
ผมพร้อมจะขึ้นมาดูแลให้ถ้าคุณต้องการ…
ได้ๆ เอาสิ
รอบตัวเรามีหลักฐานมากมาย บ่งชี้ถึงวิวัฒนาการทางอวกาศนับพันล้านปี
(การพุ่งชนระดับจักรวาล) (บรรยายโดย ดร.จินซุค กวานซอน)
จักรวาลของเรา พื้นที่กว้างใหญ่เต็มไปด้วยกลุ่มแก๊สและฝุ่น
และหดตัวชนกัน พัฒนา และขยายตัวอยู่เสมอ
ที่นี่คือบ่อเกิดของดาวนับพันล้านดวง
แต่เพียงแค่ดาวดวงเดียว ก็เปลี่ยนเส้นทางของทั้งจักรวาลนี้
ในอนาคตอีกพันล้านปีได้
โปรดตรวจสอบสัมภาระส่วนตัว ของทุกท่านให้เรียบร้อย
และมาเยือนหมู่ดาวอีกนะคะ
ไททันทาวเวอร์ ทาวเวอร์ฮ็อบบี้
ไม่เห็นมีทีนนีส์
หรืออาจจะเจ๊งไปแล้ว
ฮื่อ ในนี้ก็ไม่มีเหมือนกัน
ต้องไปดูบันทึกผังเมือง
มีเบอร์อยู่บนโต๊ะของฉัน ช่วยโทรหน่อยได้ไหม
ได้
ไง
- เกมเป็นไงบ้าง - ก็ดี
นึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาทำงาน
เราเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักเขา
กำลังพยายามตามตัวเธอ
- ไม่มีชื่อในข่าวเหรอ - เรายังไม่รู้ชื่อของเธอ
เขารู้จักเธอจากที่เก่าๆ ชื่อทีนนีส์
- โรงแล่เนื้อบรรจุที่อาร์เชอร์ไฮทส์เหรอ - อาจเป็นได้ ทำไมคุณถึงรู้
สหภาพยูเอฟซีดับเบิลยูพยายามให้คนงานที่นั่น หยุดงานประท้วงเมื่อสองสามปีก่อน
พวกนั้นลงเสียงแล้วไม่ประท้วง
ผมเป็นคนถ่ายภาพ แดนเขียนข่าวนั้นเอง
ไม่น่าจะใช่นะ พูดแล้วเขาไม่รู้จักเลย
ไม่ใช่ เขาแค่จำไม่ได้ต่างหาก
คุณน่าจะเรียกคนอื่นมาช่วยด้วย ผมขับรถพาคุณไปที่นั่นได้
เราทำไหว
มานี่ก่อน
จนกระทั่ง อาทิตย์ที่แล้ว…
ฉันไม่ได้รู้จักสนิทสนมกับคุณเลย
และภาพถ่ายที่คุณเอาให้ฉันดู ฉันจำอะไรไม่ได้สักภาพ
ผมไม่เข้าใจ คุณมีปัญหากับความจำเหรอ
เปล่า ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก
ภาพถ่ายเหล่านั้น…
ไม่ใช่ฉัน
งั้นคุณคิดว่านั่นเป็นภาพของใคร
ก็ยังเป็นฉันนะ
แต่มาจากช่วงชีวิตที่ฉันยังไปไม่ถึง
จริงเหรอ คิดงั้นจริงดิ
- โอเค - ใช่
- เป็นอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้ว - ตั้งแต่วันเกิดคุณ
เคอร์บี้ คุณทำข่าวนี้ต่อไม่ได้
ทำแล้วคุณจะไม่โอเค
ฉันไม่รู้จักคุณ
แต่เราอยู่ด้วยกันเพราะวันหนึ่งในอนาคต… ฉันจะรู้จัก
แดนแม่งเอาห่าอะไรมาใส่หัวคุณเนี่ย
(ทีนนีส์บรรจุภัณฑ์ จำกัด)
ผมจะไปหาผู้จัดการเอง
สำนักงานเขาอยู่ทางนี้
ดูสิ
การกรีดอย่างแม่นยำขนาดนั้น เขาเคยทำงานที่นี่แน่
มาทำอะไรกันตรงนั้น มีอะไรเหรอ
ไม่ได้ ใส่รองเท้าแบบนั้นเข้ามาไม่ได้
ทุกอย่างบนชั้นนี้ ออกแบบมาให้ทำอันตรายคุณได้
ฉันเคอร์บี้ มาซราชิ นี่แดน เวลาซเกซ เรามาจากซันไทมส์
ควรจะโทรติดต่อสำนักงาน ไปนัดกับแพมมาก่อน
คุณเป็นผู้จัดการโรงชำแหละเหรอ
เปล่า ที่นี่เป็นของพี่ชายผม
เรามาตามหาอดีตลูกจ้างคนหนึ่ง เธอชื่อคลาร่า
ผมบลอนด์ อายุประมาณ 20 ปี ไม่สูงมาก
เป็นแดนเซอร์ด้วย
อ้อ แม่แดนเซอร์ ผมรู้จัก
สาวน่าสงสารที่ถูกฆ่าตรงนี้
มาเร็ว ตามผมมา
เดินระวังนะ ระวังให้ดี
ทางลื่นนิดหน่อย
ขอโทษที่เปิดไฟไม่ได้
มีไอ้เวรที่ไหนไม่รู้มาทุบไฟหมดทุกดวง
เราโดนบ่อย
คนรู้ว่าพบศพคลาร่าที่นี่เลยอยากมาลองดู
ส่วนใหญ่เป็นเด็กเมาปุ๊น
คุณเลิกใช้บริเวณส่วนนี้ไปเมื่อไหร่
ประมาณเมื่อสิบปีก่อน
เป็นตอนที่เริ่มมีรถบรรทุกแช่เย็น
เลยคิดว่ามันถูกสุขอนามัยกว่า ถ้าจะเชือดหมูที่ออโรร่า
แต่เมื่อก่อนเคยเชือดตรงนี้เลย ใช้เครื่องนั้น
เอาหมูขึ้นสายพาน แล้วก็ส่งเข้าเครื่องเชือด
เครื่องจะกรีด ปล่อยให้เลือดไหลลงบ่อ
เราเจอคลาร่าในนั้น
ยังไงก็ต้องเห็น
ได้ข่าวว่าเจิดจ้ามากในบ่อ
หมายความว่าไง
จากแร่เรเดียม
ร่างของเธออาบแร่นั้นทั้งตัว ของพวกนั้นมีครึ่งชีวิตตั้ง 1,600 ปี
สุดท้ายเราต้องเอาถังเก่าทิ้ง
เปลี่ยนที่ทั้งหมดนี้เป็นห้องเย็น
จะมีคนงานคนไหนแอบกลับเข้ามา หลังจากที่ปิดไปแล้วได้ไหม
ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาที่นี่
ถ้าหากไม่ได้จะมาทิ้งศพ
แต่พื้นที่ทั้งหมดนี้ใช้ทำงานตลอด ตอนที่เจอศพนะ
นึกว่าคุณบอกว่า ที่ตรงนี้เลิกใช้ไปสิบปีแล้ว
ใช่ เขาพบศพเธอสมัยปี 1920
อย่างที่บอก มันผ่านมานานแล้ว
เธอเป็นผู้หญิงคนแรกๆ ที่ทำงานที่นี่
ผมต้องกลับไปเตรียมส่งของ
วันนี้พี่ชายผมอยู่ ให้เขาคุยแทนแล้วกัน
ผ่านมานานเกินไป
ไม่มีทางเป็นผู้หญิงคนเดียวกันได้
อะไร มีอะไร
เขาเอาร่างเธอมาทิ้งในบ่อนี้ พร้อมกับเลือดและขี้หมู
- เขาพยายามจะซ่อนศพ - ไม่ใช่
เขาพยายามลงโทษเธอ
- หนึ่ง สอง สาม สี่… - นับต่อครับ
ห้า หก
นั่น นั่นแหละ ถึงคิวคุณแล้ว
กล้องโทรทรรศน์รูรับแสงกว้างของเราที่นี่ จับภาพนี้ได้
ที่ด้านบนนี้จะเห็นกลุ่มดาวที่ขอบจักรวาล
โอเมก้าเซนทอรี
นี่อาจจะดูเหมือนดาวทั่วๆ ไป แต่ที่จริงแล้วมันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
เมื่อหลายพันล้านปีก่อน จักรวาลของเราพุ่งชนกับอีกจักรวาลหนึ่ง
และดาวเหล่านี้คือสิ่งเดียวที่เหลือเป็นพยาน
ตอนนี้ จักรวาลอีกแห่งหนึ่ง กำลังมุ่งหน้ามาทางเรา
แอนโดรเมดา
ในอนาคตอีกสี่พันล้านปี จะต้องเกิดการชนอย่างไม่อาจย้อนได้…
ไมค์ดับค่ะ
นี่ ธีโอ ธีโอ ไมค์ดับไปแล้ว ขอเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นเลยได้มั้ย
ไมค์ไม่ติดแล้ว
นี่ ธีโอ
นี่มันอะไร
เล่นอะไรกัน
ตายแล้ว ให้ตาย
ไม่!
ไม่นะ!
ไม่!
ขอโทษครับ
ผมแอบออกไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่รู้ยังไงมีคนล็อกห้องเสียง เข้าไปไม่ได้
คุณเป็นอะไรรึเปล่า
เขาอาจมีบันทึกชื่อคนงาน บัตรสหภาพ
สหภาพยูเอฟซีดับเบิลยูตั้งมาตั้งแต่
มีที่นี่มาตั้งแต่ต้น เพราะงั้น…
เคอร์บี้
นี่ คุณโอเครึเปล่า
(ดึง)
นี่ โทรศัพท์โต๊ะคุณดังไม่หยุดเลย
คนชื่อเคอร์บี้โทรมา
ผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวคุณโทรกลับ แต่เธอโทรมาไม่เลิก
ซ้อมทางเทคนิคเป็นไง
- ฮัลโหล - จินนี่ โอเครึเปล่า เขาไปที่นั่นใช่มั้ย
ตอนพ่อผมบริหารที่นี่ เขาพาคนเยี่ยมชมทุกวัน
คนอยากมาดูว่าเราทำอะไรกันอยู่
บอกเลยนะ ถ้าเป็นมือชำแหละที่เก่งจริงๆ
จะรู้ดีว่าจะตัดแต่งเนื้อหมูยังไง
เมื่อก่อนเคยต้องใช้เวลาทั้งวัน เดี๋ยวนี้แค่…
อยู่ตรงนั้นก่อน โอเค ได้ค่ะ บาย
- แม้แต่ตอนที่ลูกผมยังเล็กๆ… - ขอโทษนะคะ
- ได้เลย - เกิดอะไรขึ้น
- เธอคิดว่าเขาไปอยู่ตรงนั้น - เธอโอเครึเปล่า
โอเค ฉันพยายามบอกให้เธอกลับบ้าน แต่คืนนี้เธอต้องบรรยายงานสำคัญ
นี่เป็นบัตรสหภาพเท่าที่เหลือจากสมัยโน้น
เอามาบ้าง
(สหภาพนักชำแหละและตัดแต่งเนื้อ มิดเวสต์)
อาจจะมีเก็บไว้ที่สำนักงานถนนเวสต์อดัมส์อีก
- มีแต่เด็กๆ - สมัยนั้นก็ทำกันแบบนี้
เขาจะเริ่มงานตั้งแต่อายุ 11 หรือ 12
ในนี้มีคนชื่อจอห์น สมิธเยอะนะ
- ทุกคนดูอายุไม่ถึงเกณฑ์ - ใช่
- อาจจะเลี่ยงปัญหาสินะ - ก็ ใช่
ตราบใดที่ทนทำได้ เขาก็ยอมให้ทำงานในโรงงานทั้งนั้น
(คลาร่า ไมเซอร์) (ตัดแต่งเนื้อสัตว์)
นั่นไง นั่นคลาร่า
มีข้อมูลอย่างอื่นเกี่ยวกับเธอไหม ที่อยู่อะไรแบบนี้
เธอน่าจะยังมีครอบครัวอยู่ใช่ไหม
เดาว่าเรามีแค่นั้นแหละ
- แล้วพวกเด็กกว่านั้นทำอะไร - ต้อนสัตว์
จะเป็นคนต้อนฝูงหมูขึ้นมาที่ชั้นเชือด
จะเป็นกลุ่มสุดท้ายที่เห็นหมูเป็นๆ
คือ ผมก็เริ่มงานจากตรงนั้นเหมือนกัน
ถ้าตัวใหญ่เกินไป จะติดระหว่างคันบังคับกับราง
ผมต้องหัดหลบให้ไวมากๆ
แดน
(จอห์น สมิธ) (2300 เวสต์แพคเกอร์สอะเวนิว)
(ศิษย์ฝึกชำแหละสัตว์อเมริกา)
"ฉันชื่อเคอร์บี้ มาซราชิ
ฉันทำงานที่ชิคาโกซันไทมส์ โต๊ะของฉันอยู่มุมตะวันออกเฉียงใต้
กรรไกรสีน้ำเงิน ซูซานนั่งอยู่ทางซ้ายของฉัน"
ฉันไม่เข้าใจ นี่มันอะไรกัน
ผมเคยคิดว่าเป็นสิ่งที่เธอแค่ เขียนเพื่อให้สมองโล่ง แต่…
ตอนนี้เธอบอกว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลย
เช่นเรื่องอะไรบ้าง
เช่นเธอเป็นใคร เธอนั่งตรงไหน
เธอคุยกับใครบ้าง ทุกอย่างที่คุณอ่านไป
คุณกดดันเธอให้ตามสืบข่าวนี้
- คุณกดดันให้เธอยอมเอาหน้าตัวเอง… - ไม่ใช่
ไปลงหนังสือพิมพ์เพื่อตามหาไอ้ฆาตกรคนนี้!
เธออยากทำเอง
- แล้วคุณกับแดนก็คอยปรบมือเชียร์ - ใช่ ทำไมคุณถึงไม่เชียร์ล่ะ
เพราะเธอยังต้องจดชื่อตัวเอง ถึงจะจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร
คุณต้องไปคุยกับภรรยาตัวเอง เพราะฉันไม่ควรเห็นไอ้เล่มนี้ ไม่ว่ามันคืออะไร
คือผมไม่เคยปล่อยให้คน ถ่ายรูปผมเยอะเกินไป
ผมไม่เคยรู้สึกว่าจำเป็นต้องถ่าย ผมเห็นตัวเองชัดเจนอยู่แล้ว
ผมลอยตัว ไม่สร้างปัญหาถกเถียง ไม่สู้กับใคร
แต่เมื่อภรรยาบอกผมว่า เคยเกิดอะไรขึ้นกับเธอ…
ผมอยากไปหาไอ้หมอนั่นแล้วฆ่ามันเสีย
ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน ความรุนแรงขนาดนั้น
มันทำให้ผมไร้เหตุผลไปเลย
เปลี่ยนจนผมกลายเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก
และผมนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่า ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกยังไงอยู่
เธอจำไม่ได้จริงๆ ว่าตัวตนของตัวเองเป็นใคร
และผมได้แต่นั่งมองมันเกิดขึ้น
ถ้าคุณไม่อยากรับฟัง
งั้นผมก็ไม่รู้แล้วว่าควรจะไปบอกใคร
ผมจะต้องไปบอกใคร
เขาอาจเป็นลูกหรือหลานของหมอนี่ก็ได้
- ผู้ชายมักจะหน้าเหมือนพ่อ - คุณเคยเห็นเขา นี่แหละเขา
แล้วเราจะบอกคนอื่นๆ ยังไง
แค่ตีพิมพ์ภาพนี้ไป ทิ้งเรื่องที่เหลือเอาไว้ไม่ต้องบอกได้มั้ย
แอ๊บบี้จะอยากรู้ว่าเราได้รูปมาจากไหน แล้วจะบอกเขายังไง
แอ๊บบี้ไม่ยอมฟังฉันหรอก แต่เธอรู้จักคุณดี
ใช่สิ เธอรู้จักผมดี
- ฉันนึกว่าคุณสองคนสนิทกัน - ใช่ เราสนิทกัน
เคยสนิทกัน
เมื่อก่อนผมเคยเขียนข่าวชุดลงวันอาทิตย์
แล้วแอ๊บบี้… ปล่อยให้ผมทำข่าวนานตามสบาย
แต่เธอดึงงานนั้นออก
ตำรวจดึงตัวผมออกมาจาก ไซต์ก่อสร้างแถวสถานีไคลเบิร์น
ผมอยู่ที่นั่นหลายสัปดาห์
ไม่รู้สิ ตอนนั้น… ผมเมายาหนักมากตอนโดนจับ
จำได้ว่าผมคอยบอกแต่ว่า
ผมทำงานที่ซันไทมส์และกำลังสืบข่าว…
แต่ตอนที่แอ๊บบี้มาประกันตัว
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองควรทำข่าวอะไรอยู่
คนที่ผมเขียนถึง เรื่องในชีวิตพวกเขาพัง
ผมไปเจอตอนชีวิตพวกเขาหมิ่นเหม่ขีดสุด
แล้วผมก็ได้ไปอยู่ตรงนั้นกับพวกเขา
ยืนข้างพวกเขา ยืนอยู่ตรงปากเหว
แล้วสมองผมก็หยุดทำงาน
ผมลืมทุกอย่าง
เรื่องนั้นจะเกิดขึ้นกับฉันด้วยรึเปล่า คุณจะจำไม่ได้ว่าเราเคยอยู่ตรงนี้กันเหรอ
พ่อฮะ!
ผมควรพาเฟรดดี้ไปกับเราด้วย
พ่อ!
เอ้า เฟรดดี้ มาเร็ว ไปด้วยกัน เราต้องกลับไปที่ออฟฟิศ
พิมพ์ชื่อเข้าไปนะ "คลาร่า ไมเซอร์"
แล้วดูว่ามีอะไร
นี่
ไง ฉันอยากให้คุณติดต่อตำรวจชิคาโก ขอแฟ้มคดีฆาตกรรมที่ไขไม่ได้คนหนึ่ง
คลาร่า ไมเซอร์ ถูกฆ่าในโรงเชือดหมู
- สมัยปี 1920 - ได้ แต่… เคอร์บี้…
- ให้เขาแฟ็กซ์สำเนามาให้เราได้ไหม - ได้สิ
แอ๊บบี้เรียกหาคุณอยู่
โอเค
ไงคะ
เข้ามานั่งก่อนได้ไหม
ทุกอย่างเรียบร้อยรึเปล่า
สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อจากนี้ ไม่ได้สะท้อนถึงผลงานที่คุณทำให้หนังสือพิมพ์เรา
เรื่องโกดังเก็บวัตถุพยานอีกเหรอ
ฉันเพิ่งต้องคุยเรื่องที่ทำใจลำบาก
- กับใครคะ - เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องภายใน
คุณต้องพักงานชั่วคราว
อีกสองสามเดือนเราจะ ประเมินอีกครั้งว่าคุณควรทำงานตำแหน่งไหน
คุณกำลังจะไล่ฉันออกเหรอ
ไปพักก่อน ดูแลตัวเองเยอะๆ
แล้วเราค่อยมาคิดกันว่า คุณเหมาะกับตรงไหนของที่นี่
- เกิดอะไรขึ้น - แดน อย่าเพิ่งเข้ามา
แอ๊บบี้ นี่มันอะไรกัน
เขากำลังไล่ฉันออก
ให้พักงานเฉยๆ
แล้วข่าวของฉันล่ะ
เราจะยังทำข่าวต่อไป
แต่ถ้าไม่มีฉัน
โอเคๆ มา… มาคุยกันก่อน
เพิ่งคุยเสร็จ คุณต้องเซ็นเอกสาร เพื่อให้ได้เช็คเงินเดือนสุดท้าย
ไม่ โอเค อย่าเพิ่งไป โอเคนะ ขอเวลาเดี๋ยวเดียว
นี่บ้าไปแล้ว เขาพูดเรื่องจริง
ก็ใช่ เราก็ตีพิมพ์ไปแบบนั้น แต่เธอกำลังสภาพจิตไม่ดี
เธอเจอเขาแล้ว
จริงเหรอ
ตอนนี้เรามาถึงตรงนี้
ภาพนี้จากปี 1916
ผมมีพยานรู้เห็นจริงถึงสองคน
- ตอนนี้เขาต้องอายุเป็นร้อยปี - ใช่ แต่เขาไม่ได้แก่
เพราะผมก็เจอเขา
คุณพูดเรื่องห่าอะไรนะ
มันไม่ใช่คนอื่นแน่ แอ๊บบี้ นี่แหละเขา นี่คือเขา
ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน แต่นี่คือเขา
ฟังนะ เราต้องตีพิมพ์ภาพร่าง และต้องเอาไปให้ครอบครัวเหยื่อดู
- ไม่ เราจะไม่ทำอย่างนั้น - นี่แหละเขา
- นี่คือเขาแน่ - เราจะ…
- นี่คือคนร้าย! - เราจะไม่ทำอะไรแบบนั้นทั้งนั้น
กลับบ้าน ไปอยู่กับลูกบ้าง
คุณโอเคไหม
ทำไมคุณเก็บของฉันมาแล้ว
กลับบ้านกันเถอะ
มาเร็ว ไว้ไปคุยกันที่บ้าน
คุณรู้ได้ยังไง
คุณบอกผมว่าคุณจำผมไม่ได้
ถ้าผมเพิกเฉย ผมก็ไม่ใช่สามีที่ดีแล้ว
คุณเลยทำให้ฉันถูกไล่ออกเหรอ
เปล่า ผมทำให้คุณได้พัก มีเวลาที่จะขบคิดเรื่องนี้ให้แตก
ฉันกำลังทำอยู่
แต่ดูแล้วเรื่องไม่ได้เป็นไปด้วยดี จากมุมมองที่ผมเห็นอยู่
มาเร็ว ไปกันเถอะ
ไปไหน
จะให้ฉันไปไหน
แค่เพราะฉันไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว
ไม่ได้แปลว่าฉันจะเลิกตามหาเขา
เท่ากับคุณจะไม่สนใจเรื่องอื่นทุกอย่างเหรอ
เรามีชีวิตที่ดีกันนะ
นั่นไม่ใช่ชีวิตฉัน
ฉันจะแวะไปเก็บของที่บ้านคุณ
ขอเวลาสองสามชั่วโมง
โอเค
ใช้เวลานานแค่ไหนก็ได้
ไงคะ หนูขอเวลาอีกแป๊บเดียว
แม่จอดรถซ้อนอยู่ ให้เอาอะไรไปบ้าง
ไม่รู้สิ อะไรก็ตามที่ดูเหมือนของหนู
โอเค แม่ ของพวกนี้เป็นของมาร์คัสแน่ๆ
ก็ช่างแม่งมัน มันทำลูกโดนไล่ออก ลูกจะเอาอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ใจเย็น
นี่อะไรน่ะ จ่ายเงินซื้อของแบบนี้มาเหรอ
- คงงั้นมั้ง - ไม่ให้เอาไปด้วยนะ
ไม่รู้ว่าจะเก็บอะไรมั่งละ ของพวกนี้ไม่รู้สึกเหมือนเป็นของลูกเลย
ลองดูในตู้เสื้อผ้าสิ
ขอบคุณนะคะ
อ๋อ ไม่เป็นไร คืนนี้ไม่มีใครที่โบสถ์ใช้รถตู้
วันนี้ชีวิตลูกปั่นป่วนน่าดูเลยสินะ
ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ
ไม่ได้ห่วง
แม่รู้ว่าลูกจะอยู่ได้
งานลูกกำลังรุ่งที่ทริบูน ก่อนจะเกิดไอ้เรื่องเฮงซวยนั่น
จำได้มั้ยว่าลูกกำลังจะเปิดโปงข่าว เรื่องผู้พิพากษาที่รับสินบน
จะเขียนเป็นงานเดี่ยวคนเดียวอะไรงั้นเลย
เดี๋ยว อะไรนะ
แม่ก็จำชื่อไอ้เวรนั่นไม่ได้
ลูกเล่าให้ฟัง จะเป็นข่าวชุดเลย
นั่นคืนนั้น
คืนที่หนูกำลังจะได้เขียนข่าวเดี่ยวข่าวแรก
ใช่ แม่จำได้
ตอนนั้นลูกกำลังดาวรุ่งพุ่งแรง เดี๋ยวก็กลับไปตรงนั้นได้อีก
เขารู้
เขาแม่งรู้ดี
หนูต้องไปแล้ว
- เอาของหนูไปที่บ้านแม่นะ - รู้นี่ว่าจะหาแม่ได้ที่ไหน
เธออาจจะหลับอยู่
เราขับไปที่บ้านเธอก็ได้ แวะกินอะไรระหว่างทาง
ได้ๆ เอางั้นละกัน
เคอร์บี้ขอให้เบอร์ตี้หาข้อมูลนี้ รู้ไหมว่าเธอหายไปไหนแล้ว
อะไร
แฟ้มคดีตำรวจ คดีเก่ามาก
- คลาร่า ไมเซอร์ ผมเอาไว้เอง ขอบคุณ - โอเค
อ่านรายงานของติดตัวหน่อย
(สำนักชันสูตร คุกเคาน์ตี้)
"กระเป๋าปากรูดหนึ่ง เศษกระดาษ
ผ้าพันคอเฟอร์สีน้ำตาลเชสนัท ต่างหูไข่มุก"
ย้อนกลับไปที่กระดาษ
เขาเขียนอะไรไว้บนนั้นไหม
เป็นที่อยู่
"4232 คลิฟตันสตรีท"
แล้วตัวเลขอีกชุด ผมว่าพวกนั้นไม่รู้ว่าคืออะไร
เป็นวันที่ เห็นไหม
15 กุมภาพันธ์ 1981
นี่ใบเสร็จ
จากปี 1981 เหรอ
เธอจะมีติดตัวได้ไง
คดีนี้เกิดนานมากแล้วไม่ใช่เหรอ
โอเค ไปกันเถอะ
ไปกันเลยๆ
ผมชอบนะ ใส่แล้วคุณเหมือนเมฆแมเจลแลน
ตั้งใจให้ดูเป็นงั้นแหละ
จินนี่ เข้าไปคุยกับคนบ้าง
งานนี้เขาจัดให้คุณ ต้องรับความสนใจให้พอ
เดี๋ยวทำ
โอเค ก็ได้ ไปเจอกันข้างในนะ
นี่ เราซวยหนักแล้ว ผมทำยังไงสัญญาณสดจากอ็อกเดนก็ไม่เข้า
ฉันต่อไว้ตั้งแต่บ่ายแล้ว น่าจะโอเคสิ
ผมก็ไม่รู้ ผมลองทุกทางแล้ว มันไม่ขึ้น
จินนี่
ฉันอยู่นี่ ฉันไม่เป็นไร
เขาอยู่ไหน
ที่อยู่คือตรงนี้เหรอ อาจจะมีอะไรให้กิน
ใช่ ใบเสร็จมาจากตรงนี้แหละ
อาจจะมีเครื่องขายอาหารอัตโนมัติอะไรงั้น
เขาไม่ยอมให้ลูกเข้าไปหรอก
เดี๋ยวพ่อจะรีบออกมา โอเคนะ
(ชารอนหายไปกับสายลม)
ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงไม่มาอยู่ตรงนี้
ของฉันก็เป็นแบบนี้
นี่คือคืนของคุณ นี่คือสิ่งที่คุณต้องการในชีวิต
งานคุณพยายามหนักกว่าจะสำเร็จ
เขารู้ดี เขาควรมาอยู่ตรงนี้ เขาอยู่ไหน ทำไมถึงไม่ได้มาอยู่ที่นี่
ฉันไม่สน ฉันสายมากแล้ว ต้องไปหยิบโน้ตก่อน
(เดอะแคลช)
(มัดดี้วอเตอร์ส)
(ชิคาโกทรานซิทออธอริตี้)
(ซิดนีย์โชว์บาร์)
(คลาร่า เลอ ฟู) (กันยายนถึงพฤศจิกายน 1920)
แกหาเธอเจอได้ยังไง
ขอบใจนะพวก
ขออภัยครับ ให้คุณเข้าไปไม่ได้ การบรรยายใกล้จะเริ่มแล้ว
ไม่มีฉันจะเริ่มยังไง ฉันคือดร.กวานซอน
แล้วผมก็คือไมค์จากเลควิว
ฉันคือผู้บรรยาย ดูป้ายสิ
(เมื่อจักรวาลชนกัน) (บรรยายโดยดร.แกรี่ เฮกแลนด์)
ใครเปลี่ยนป้าย ทำไมตั้งป้ายแบบนั้น
ไมค์ เกิดอะไรขึ้น เราต้องเริ่มแล้ว
สวัสดีครับ เรากำลังจะเริ่ม ถ้าคุณอยากเข้าไปนั่ง
พูดเรื่องอะไรของคุณ
ผมกำลังจะบรรยาย
พอเลย พูดอะไรพิลึก!
เดี๋ยว… ขอโทษนะครับ คุณเป็นใคร
คุณคะ นี่เป็นงานปิด
คุณต้องกลับมาใหม่ตอนที่เราเปิดให้คนทั่วไปเข้า
ได้ยินไหมคะ คุณต้องออกไปเดี๋ยวนี้ โอเคนะ
เกิดอะไรขึ้นกับเรา
นี่ คุณ
คุณเป็นเพื่อนพ่อผมใช่มั้ย
หวัดดี เฟรดดี้ เป็นไงบ้าง
เมื่อกี้คุณไปกับพ่อผมรึเปล่า เขาจะออกมาเมื่อไหร่
ไม่นะ ไม่ ฉันไม่ได้เจอเขาเลย
เขาอยู่ในบาร์ บาร์นั้น บาร์ที่คุณเพิ่งเดินออกมา
ก็คือในนั้นมันใหญ่อยู่เหมือนกัน
เสียงดังด้วย สงสัยจะคลาดกัน
นั่นเสื้อแจ็คเก็ตของพ่อ ทำไมคุณเอามาใส่
- นั่นแจ็คเก็ตของพ่อผม - คิดว่าไม่น่าใช่นะ
ระวังตัวด้วยนะ เฟรดดี้ โอเคนะ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์