Mamo, możesz ściszyć muzykę?
Mamo, ścisz.
Kiedy się, kurwa, wkradłaś?
Co tutaj robisz?
U mnie znowu wyłączyli wodę.
Musiałam się umyć przed koncertem. Powinnaś kupić nową odżywkę.
Nie wyprowadziłaś może Tokyo?
Nie, ale ją nakarmiłam.
Nie możesz karmić psa pizzą.
Czemu? Lubi ją.
Dobra. Koniec z pizzą. Nie świruj. Już idę.
Steve robi próbę. Muszę zdążyć, zanim zjebie sprzęt.
Daj, poprawię ci to.
Zawsze coś popsujesz. Dobra.
Wyglądasz na zadowoloną.
Tak. Zgadnij co. Trafiłam dziś pierwszy raz do stopki.
- Co to znaczy? To awans? - Jeszcze nie. Może wkrótce.
Piszę o pewnym procesie. Jeden z sędziów wziął mnóstwo łapówek.
- Będzie seria artykułów. - Świetnie.
- Tego chciałaś, nie? - Tak.
- Gratuluję. - Dzięki, mamo.
Przyjdź potem.
- Uczcimy to. - Dobra.
- Życz mi powodzenia. - Powodzenia!
Chcesz się pobawić? Chcesz to przynieść?
Aport.
Nie ruszaj się, jebana dziwko.
Właśnie tam zostałam. Na ziemi.
Widziałam piasek i niedopałki papierosów.
Nie chciałam, żeby to był mój ostatni widok, więc pełzłam.
Żeby nie umrzeć, patrząc na śmieci.
A potem ktoś mnie znalazł.
Ktoś inny go widział?
Nie. Nie wiem dlaczego.
Było tam dużo ludzi. A potem zrobiło się pusto.
- Czyli cię śledził? - Nie.
Nie był za mną, tylko przede mną.
Tak jak wczoraj.
Osaczył cię przy krawędzi i co dalej? Miał broń? Uderzył cię?
Nie. W ogóle mnie nie dotknął. To nie o mnie mu chodziło.
Chciał, żebym ci powiedziała, że kiedy coś poczuje, będziesz wiedzieć.
O której to było?
Około 20.30.
Twoje auto. Kiedy do niej przyszedł, zmieniło się.
Powiedział, że wróci.
Twój breloczek.
Zabrał poprzedni i zostawił go w innej kobiecie.
Co to znaczy? Zabije mnie?
Już cię zabił. Tylko jeszcze nie.
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
Gotowa?
Dobra, zaczynaj.
Nie tak. Bądź sobą. Jak Teenie’s.
„Teenie’s”. Może to Christina.
Może jest niska.
Albo bardzo wysoka, a to jest dowcipna ksywka.
Może Teenie’s to nie osoba, tylko miejsce,
w którym pracuje, na przykład bar…
Nie, tata by go znał.
Dobra, chodźmy. Spróbujmy znaleźć adres Teenie’s.
Chcesz uprzedzić Marcusa? To zajmie parę godzin.
Pisze o meczu Cubsów. Będzie w redakcji.
Wyglądasz na zadowoloną.
- A nie powinnam? - Nie wiem.
Mówiłaś, że za niego nie wyszłaś. Że po prostu był w twoim domu.
- Czyli jest ci obcy. - Tak naprawdę go nie znałam.
Ale, tak jak powiedziałeś, może należy do przyszłości.
Może jest wyborem, którego dokonam.
W takim razie powinnaś mu to powiedzieć. Zobaczyć, co on na to.
Tak.
Co się wczoraj stało?
Ochrona pytała, czy nikogo nie widziałem.
- A widziałeś? - Nikogo nieznajomego.
Pytali też o ciebie.
Co powiedziałeś?
Że za dwa dni prezentujesz wyniki rocznych badań i jesteś nerwowa.
Ale to nic dziwnego.
Spotkałam pewnego faceta na dachu, kiedy wczoraj tam weszłam.
Serio? Co się stało?
Zrobił ci coś czy…
Muszę to skończyć. Będzie się kompresować całą noc.
DR GARY HEGLAND
Skoczymy na lunch?
Twoje grafiki się załadowały.
Zaraz będzie koniec.
Dobrze. Daj mi tylko chwilę.
Pierwszy raz…
Hej, tak sobie myślałem, że moglibyśmy zmodernizować laboratorium.
Mogę się tym zająć, jeśli chcesz.
Tak, dobrze.
Wszędzie widzimy dowody na miliardy lat kosmicznej ewolucji.
GALAKTYCZNE KOLIZJE WYKŁAD
Wszechświat to przestrzeń pełna gazu i pyłu.
Wciąż koliduje, ewoluuje, rozrasta się.
Jest kolebką dla miliardów gwiazd.
Ale wystarczy tylko jedna, żeby zmienić los galaktyki
na miliard kolejnych lat.
Proszę pamiętać o zabraniu rzeczy osobistych.
Zapraszamy ponownie wkrótce.
Titan Tower. Tower Hobbies.
Nie ma Teenie’s.
Może doszło do likwidacji.
- Ja też ich nie widzę. - Sprawdźmy w archiwum miejskim.
Numer jest na moim biurku. Zadzwonisz?
Dobrze.
- Jak poszedł mecz? - Dobrze.
Myślałem, że dziś cię nie będzie.
Znaleźliśmy kobietę, która go zna. Próbujemy ją wytropić.
- A rejestr? - Nie mamy jej nazwiska.
Znał ją z jakiegoś miejsca o nazwie Teenie’s.
- Zakładu przetwórstwa mięsnego? - Może. Skąd to wiesz?
Związek próbował parę lat temu namówić pracowników do strajku.
Zagłosowali przeciw. Robiłem zdjęcia. Dan napisał artykuł.
Nie sądzę. Nie zna go.
Nie, po prostu nie pamięta.
Zaangażuj kogoś innego. Mogę cię tam zawieźć.
Damy radę.
Chodź tu.
Do zeszłego tygodnia…
tak naprawdę cię nie znałam.
Nie poznałam żadnego ze zdjęć, które mi pokazałeś.
Nie rozumiem. Masz problemy z pamięcią?
Nie. Nigdy mnie tam nie było.
Na tych zdjęciach…
to nie byłam ja.
To kto to był?
Też ja.
Ale z tego okresu mojego życia, do którego jeszcze nie dotarłam.
Naprawdę? Tak uważasz?
- Od kiedy tak jest? - Od twoich urodzin.
Kirby, nie możesz drążyć tego tematu.
Nie wpłynie to na ciebie dobrze.
Nie znam cię,
ale jesteśmy razem, bo kiedyś… cię poznam.
Co ten Dan ci pierdoli?
Poszukam kierownika.
Biura są tam.
Patrz.
Precyzyjne cięcia. Pracował tutaj.
Co tu robicie? Mogę w czymś pomóc?
Nie, w takich butach nie można tu wchodzić.
Wszystko może tu wam zrobić krzywdę.
Kirby Mazrachi i Dan Velazquez z Sun-Times.
Trzeba było skontaktować się z dyrekcją.
- Jest pan kierownikiem? - Nie, to firma brata.
Szukamy jego pracowniczki. Ma na imię Klara.
Blondynka, po dwudziestce. Nie za wysoka.
- Jest tancerką. - Tak, znam ją.
Biedaczka została tu zabita.
Chodźcie za mną.
Uważajcie tutaj. Ostrożnie.
Trochę ślisko.
Przepraszam za brak świateł. Jacyś durnie je rozbili.
Często przychodzą, żeby zobaczyć miejsce, gdzie znaleziono Klarę.
Głównie zjarane dzieciaki.
Kiedy zamknęliście tę strefę?
Z dziesięć lat temu. Kupiliśmy wtedy ciężarówki chłodnicze.
Ubój świń w Aurorze okazał się bardziej higieniczny.
Ale kiedyś robiliśmy to tutaj. Tym sprzętem.
Wciągał świnie na taśmę i wysyłał je pod nóż.
Krew spływała do zbiornika.
Właśnie tam była Klara.
Od razu było ją widać. Podobno bardzo się świeciła.
W jakim sensie?
Od radu.
Była nim pokryta. Okres połowicznego rozkładu trwa 1600 lat.
W końcu wyrzucimy stary zbiornik
i zmienimy całą tę strefę w chłodnię.
Czy po zamknięciu pracownicy są w stanie się tu zakraść?
Nie ma powodu tu przychodzić.
Chyba żeby porzucić ciało.
Ale ta strefa działała, kiedy ją znaleźli.
Mówił pan, że zamknęliście ją przed dekadą.
Zgadza się. Klarę znaleziono w 1920.
Jak mówiłem, to było dawno.
Była jedną z pierwszych pracownic.
Muszę wracać do działu dostaw.
Mój brat dziś jest. Może z wami porozmawiać.
To zbyt dawno temu.
To nie może być ona.
Co? O co chodzi?
Wrzucił jej ciało do zbiornika z krwią i gównem.
- Chciał ją ukryć. - Nie.
Chciał ją ukarać.
- Raz, dwa, trzy, cztery… - Dalej.
Pięć, sześć.
Dobrze. To twój sygnał.
Nasz teleskop przechwycił ten obraz.
Na górze widać gromadę gwiazd na skraju naszej galaktyki.
Omega Centauri.
Choć wyglądają jak inne gwiazdy, to nie jest ich miejsce.
Miliardy lat temu zderzyliśmy się z inną galaktyką.
Te gwiazdy to jedyna pozostałość tamtego zdarzenia.
A teraz inna galaktyka zmierza w naszą stronę.
Andromeda.
Za cztery miliardy lat nastąpi nieodwracalna koli…
Mikrofon nie działa.
Hej, Theo. Mój mikrofon nawalił. Możemy zrobić kolejną próbę dźwięku?
Mikrofon nie działa.
Hej, Theo?
Co to jest?
Co puściłeś?
O Boże.
Nie!
Przepraszam.
Poszedłem do łazienki i po powrocie zastałem zamkniętą kabinę.
Nic ci nie jest?
Mogą mieć rejestr pracowników.
Związek działał tu od samego początku, więc…
Kirby?
Wszystko w porządku?
Hej, ktoś cały czas do ciebie dzwoni.
Jakaś Kirby.
Powiedziałem, że oddzwonisz, ale nie przestaje.
Jak tam próba?
- Halo? - Jinny? Nic ci nie jest? Był tam?
Mój tata był szefem. Codziennie ktoś przychodził.
Ludzie chcieli zobaczyć, czym się zajmujemy.
Był świetnym, precyzyjnym rzeźnikiem.
Wiedział, jak sprawić świnię.
Kiedyś trwało to cały dzień, teraz…
Zostań tam. Dobrze. Pa.
- Kiedy moje dzieci były małe… - Przepraszam.
- Oczywiście. - I co?
- Myśli, że tam był. - Nic jej nie jest?
Nie. Wysłałam ją do domu, ale ma dziś jakiś ważny wykład.
To jedyne legitymacje związkowe z tamtego okresu.
Pokaż je.
ZWIĄZEK RZEŹNIKÓW
Na West Adams mogą mieć więcej.
- Same dzieci. - Tak wtedy było.
Zaczynali w wieku 11 czy 12 lat.
Jest tu parę Johnów Smithów.
- Wyglądają na nieletnich. - Tak.
- Pewnie obeszli prawo, co? - No cóż.
Jeśli tylko dawali radę, szli pracować na taśmę.
WYKRAWACZKA MIĘSA
To ona. To Klara.
Ma pan coś jeszcze? Może jej adres?
- Jej rodzina wciąż może tu mieszkać. - To raczej wszystko.
- Co robili młodsi? - Spędzali bydło.
Prowadzili woły na poziom uboju.
Jako ostatni widzieli je żywe.
Ja też tak zaczynałem.
Jeśli ktoś był za duży, mógł utknąć między wołem a szynami.
Nauczyłem się szybko ruszać.
Dan.
JOHN SMITH POMOCNIK RZEŹNIKA
„Nazywam się Kirby Mazrachi.
Pracuję w Chicago Sun-Times. Moje biurko jest w prawym dolnym rogu.
Niebieskie nożyczki. Po lewej ode mnie siedzi Susan”.
Nie rozumiem tego.
Myślałem, że używa tego, żeby oczyścić umysł, ale…
teraz mówi, że niczego nie pamięta.
Na przykład czego?
Kim jest. Gdzie siedzi. Z kim rozmawia. Wszystkiego, co przeczytałaś.
Naciskasz, żeby zgłębiała ten temat.
- Naciskasz, żeby trafiła… - Nie.
…do gazety, żeby znaleźć tego zjeba!
Sama tego chciała.
- A wy ją zachęcacie. - Czemu ty tego nie robisz?
Bo musi zapisywać swoje imię, żeby pamiętać, kim jest.
Musisz pogadać ze swoją żoną. Ja nie powinnam była tego czytać.
Wiesz, nigdy nie pozwalam ludziom za często się fotografować.
Nie mam takiej potrzeby. Rozumiem samego siebie.
Jestem spokojny. Nie dyskutuję. Nie wszczynam kłótni.
Ale kiedy moja żona powiedziała mi, co jej się stało…
chciałem go znaleźć i zabić.
Nigdy nie czułem takiej agresji.
Odebrała mi rozum.
Zmieniła mnie w kogoś, kogo nawet nie poznaję.
I nawet nie mogę sobie wyobrazić, przez co ona teraz przechodzi.
Naprawdę nie pamięta, kim jest.
A ja widzę, jak to przeżywa.
Jeśli ty nie chcesz tego słuchać, to nie wiem, komu mam to powiedzieć.
No komu?
Może być jego synem albo wnukiem.
- Mężczyźni są podobni do ojców. - Widziałeś go. To on.
Jak powiemy to innym?
Może opublikujemy zdjęcie, a resztę pominiemy?
Abby będzie chciała wiedzieć, skąd je mamy. Co jej powiemy?
Mnie nie posłucha, ale ciebie zna.
Właśnie.
- Myślałam, że jesteście blisko. - Jesteśmy.
Byliśmy.
Pisałem niedzielne artykuły.
No i Abby dawała mi na nie dużo czasu.
Ale ci je odebrała.
Policja ściągnęła mnie z budowy na Clybourn.
Byłem tam od paru tygodni.
Sam nie wiem. Taki byłem naćpany, kiedy mnie aresztowali.
Pamiętam, że im powtarzałem,
że jestem z Sun-Times i pracuję nad artykułem…
Ale kiedy Abby mnie wyciągnęła, nie pamiętałem nawet, o czym miałem pisać.
Piszę o ludziach, w których życiu poszło coś nie tak.
Poznaję ich na krawędzi ich życia.
Mam okazję tam z nimi być.
Stoję tuż obok nich, nad przepaścią.
I mój mózg się wyłącza.
Zapominam o wszystkim.
Tak właśnie będzie ze mną? Nie będziesz pamiętał, że tu byliśmy?
Tato!
Muszę wziąć z nami Freddiego.
Tato!
Hej, Freddie. Chodźmy. Musimy wrócić do redakcji.
Wpisz tu jej nazwisko. „Klara Meiser”.
A teraz patrz.
Hej, poproś swój kontakt w policji o akta niewyjaśnionego morderstwa.
Klara Meiser. Zabita w ubojni
- w 1920. - Jasne, ale… Kirby…
- Mogą wysłać faksem kopię? - Tak.
Abby cię szuka.
Możesz usiąść?
Wszystko w porządku?
To, co powiem, nie odzwierciedla twojego wkładu w gazetę.
Chodzi o magazyn z dowodami?
Musiałam przeprowadzić trochę trudnych rozmów.
- Z kim? - Wewnętrznie.
Musisz wziąć urlop.
Ponownie rozważymy twoje stanowisko za parę miesięcy.
Wyrzucasz mnie?
Weź wolne. Zadbaj o siebie.
A potem zastanowimy się, gdzie pasujesz.
- Co jest? - Daj mi chwilę.
Abby, co to ma być?
Zwalnia mnie.
To tylko urlop.
A co z moim tematem?
Będziemy o nim pisać.
Ale beze mnie.
Dobra, przedyskutujmy to.
Już to zrobiłyśmy. Musisz złożyć podpis, żeby dostać czek.
Nie idź, dobrze? Daj mi chwilę.
To bez sensu. Ona mówi prawdę.
I ją wydrukowaliśmy. Ale z nią jest źle.
Znalazła go.
Naprawdę?
To na razie mamy.
To z 1916.
Mam dwóch naocznych świadków.
- Miałby ze sto lat. - Tak, ale nie ma.
Bo go widziałem.
Co ty pierdolisz?
To nie jest ktoś inny, Abby. To on.
Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale to on.
Słuchaj, musimy opublikować ten portret i pokazać go rodzinom.
- Nie. Wykluczone. - To on.
- Nie…
- To on! - Nie zrobimy tego!
Idź do domu. Spędź czas ze swoim dzieckiem.
Wszystko gra?
Czemu masz wszystkie moje rzeczy?
Chodźmy stąd.
Porozmawiamy o tym w domu.
Skąd wiedziałeś?
Powiedziałaś, że mnie nie pamiętasz.
Nie mogłem tego zignorować.
To przez ciebie wyleciałam?
Nie, przeze mnie dostałaś przerwę. Czas, żeby to wszystko wyjaśnić.
Właśnie to robię.
Nie za dobrze to idzie. Nie z mojej perspektywy.
Chodźmy.
Dokąd?
Dokąd mam iść?
To, że już tu nie pracuję,
nie znaczy, że przestanę go szukać.
Czyli zamierzasz zignorować wszystko inne?
Mamy dobre życie.
Nie jest moje.
Pójdę do ciebie i wezmę swoje rzeczy.
Daj mi parę godzin.
Nie musisz się spieszyć.
Hej, daj mi parę minut.
- Zaparkowałam na drugiego. Co mam wziąć? - Wszystko, co wygląda na moje.
Mamo, to na pewno jest Marcusa.
Walić go. Przez niego wyleciałaś. Możesz brać, co chcesz.
Spokojnie.
Co to jest? Zapłaciłaś za to?
- Chyba tak. - Tego nie bierzemy.
Nie wiem, co pakować. Nic nie wygląda na twoje.
Sprawdź w szafie.
Dzięki.
Nie ma za co. Nikt w kościele nie używał vana.
Wszystko ci się dzisiaj pieprzy, co?
Nie martw się o mnie.
Nie martwię się.
Wiem, że dasz sobie radę.
Zaszłaś bardzo wysoko w Tribune przed całym tym gównem.
Pamiętasz, jak zajmowałaś się tym sędzią, który brał łapówki?
Miałaś napisać o tym zupełnie sama i w ogóle.
Czekaj, co?
Nie pamiętam jego nazwiska. Mówiłaś mi o tym. To miała być cała seria.
To było wtedy.
Pierwszy raz mieli wydrukować moje nazwisko.
Wiem.
Pięłaś się w górę. Wrócisz tam.
Wiedział o tym.
Wiedział, kurwa.
Muszę iść.
- Zawieź to do siebie. - Wiesz, gdzie mnie szukać.
Pewnie śpi.
Podjedźmy do niej. Kupimy po drodze jedzenie.
Tak. Zróbmy tak.
Kirby prosiła o to Bertiego. Wiesz, dokąd poszła?
Co to jest?
Raport policyjny. Jakiś stary.
- Klara Meiser. Wezmę to. Dzięki. - Dobra.
Przeczytaj, co miała.
BIURO KORONERA
„Płócienna torba. Papier.
Futrzany szal, brązowy. Kolczyki z perłą”.
Wróć. Ten papier.
Było coś na nim?
To adres.
„Ulica Clifton 4232”.
Dużo cyfr. Chyba nie wiedzieli, co znaczą.
To data. Widzisz?
Piętnasty kwietnia 1981.
To paragon.
Z 1981?
Skąd mogła go mieć?
Przecież to bardzo stare.
Dobra. Chodźmy.
No chodź.
Podoba mi się. Wyglądasz jak obłok Magellana.
Taki efekt chciałam osiągnąć.
Jinny, pogadaj z ludźmi.
To wszystko dla ciebie. Naciesz się.
Dobrze.
Widzimy się w środku.
Hej. Mamy przejebane. Nie mogę zarejestrować transmisji Ogdena.
- Dziś ją podłączyłam. - Próbowałem wszystkiego. Nie widać jej.
Jinny?
Tu jestem. Wszystko w porządku.
Gdzie on jest?
To tutaj? Może mają coś do jedzenia.
Tak, to stąd jest paragon.
Pewnie mają jakieś automaty.
Nie wpuszczą cię tam.
Zaraz wracam.
SHARON ZNIKNĘŁA JAK DYM
Nie rozumiem, czemu go nie ma.
Tak było u mnie.
To twój wieczór. Tego chciałaś. Na to pracowałaś.
Wiedział o tym. Powinien tu być. Gdzie on jest? Czemu go tu nie ma?
Nieważne. Kurwa, spóźnię się. Muszę wziąć notatki.
KLARA LE FEU WRZESIEŃ - LISTOPAD 1920
Jak ją znalazłeś?
Dzięki, stary.
Nie mogę pani wpuścić. Zaraz zaczyna się wykład.
Nie beze mnie. Jestem dr Gwansun.
A ja jestem Mike z Lake View.
To ja wygłaszam wykład. Proszę popatrzeć.
ZDERZENIE GALAKTYK
Kto to zmienił? Skąd się to wzięło?
Mike? Co się dzieje? Musimy zaczynać.
Dobry wieczór. Zaraz startujemy. Może pani zająć miejsce.
Co ty gadasz?
Wygłaszam wykład.
Przestań. Odjebało ci?
- Przepraszam, kim pani jest? - To prywatne wydarzenie.
Proszę wrócić, kiedy będzie otwarte.
Słyszy pani? Proszę wyjść, dobrze?
Co się nam stało?
Zna pan mojego tatę, nie?
Hej, Freddie! Co słychać?
Spotkał się pan z moim tatą? Kiedy przyjdzie?
O nie. Nie widziałem go.
Był w tamtym barze. Właśnie pan z niego wyszedł.
No wiesz, to duży budynek.
Jest głośno, więc pewnie go nie zauważyłem.
To jego kurtka. Czemu ma ją pan na sobie?
- To kurtka mojego taty. - Nie sądzę.
Trzymaj się, Freddie.
Napisy: Marzena Falkowska