(บันทึกภาพ)
ไปเลยๆ! เดินหน้า!
(ก็องตินญี ประเทศฝรั่งเศส) (ปี 1918)
ไปเร็วๆ เดินหน้า
ใส่หน้ากาก ทุกคน ใส่หน้ากาก!
ใส่หน้ากาก!
- จะไปไหนๆ - ไม่ ฉันจะกลับบ้าน
- มา ฉันจะช่วย ใส่หน้ากาก - ไม่ ฉันต้องกลับแล้ว
ใส่หน้ากาก! ใส่หน้ากาก!
โอเค
ฉันชื่อลีโอ ฉันจะตามแกไปไม่ห่าง
เดินหน้าต่อ เดินหน้าไป ไปเลย!
ฉันจะตามแกไปไม่ห่าง
ใส่หน้ากาก! หน้ากาก!
ใส่หน้ากาก!
หน้ากาก
หน้ากากอยู่ไหน
ฉันโดนยิง พากลับไปหน่อย พากลับหน่อย!
อย่า อย่านะ ขอร้อง!
(สร้างจากนวนิยายโดย ลอเรน บูคัส)
ราตรีสวัสดิ์!
กว่าจะหาตัวได้ก็นานเชียว
ใช่ ฉัน… ออกจากทีนนีส์ทันทีที่ทำได้
กลับมาเมื่อไหร่
สักพักแล้ว
เธอทำอะไรอยู่บ้าง เต้นอย่างเดียวเหรอ
ใช่ ก็มีเดินทางบ้าง
ตอนแรกเต้นกับคณะ เราเต้นในออร์ฟิอัมเซอร์กิต
โห ว้าว
แล้วเธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง
มันก็… ไม่เหมือนที่ เขาเขียนข่าวไว้ในหนังสือพิมพ์
- พวกนั้นไม่เคยได้คุยกับทหารจริงๆ แน่ - แต่ฉันเคยคุย
ได้ข่าวว่าเขาแจกเหรียญกล้าหาญ ระหว่างทางกลับบ้านเลย
เธอได้มากี่เหรียญล่ะ
แค่ได้ติดรถเขากลับ
ฟังแล้ว… เหมือนสภาพที่นั่นเลวร้ายมาก
ฉันเขียนจดหมายถึงเธอนะ
ตอนที่แวะไปที่ทีนนีส์ พวกนั้นบอกว่า…
ส่งต่อให้เธอแล้ว
ฉันไม่ได้รับเลย
งั้นคืนนี้ เธอคิดว่าการเต้นของฉันสื่อถึงอะไร
ไม่เห็นรู้ว่าต้องมีความหมายอะไร
นั่นเป็นเรื่องของโจเซฟีน ภรรยาคนแรกของนโปเลียน
เธอจุดไฟบูชาโอไซริส
อ้อนวอนขอลูกจากเทพองค์นั้น
จากที่ดูไม่รู้จะมีใครดูออกไหมนะ
ฮื่อ
เธอเต้นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
นี่เป็นครั้งที่สาม แต่อาจกำลังจะได้งานที่บาลาแบน
- จริงเหรอ - ตัวเลขคนดูเกือบจะได้ถึงแล้ว
แต่คนดูไม่เยอะนะ
พวกนั้นชอบแบบนี้ คนน้อยจ่ายหนัก
ฉันเอาของกลับมาฝากเธอด้วย
ทำไมถึงคิดว่าฉันจะต้องการ
แหม ตอนนี้เธออาจพูดฝรั่งเศสได้แล้ว แต่ฉันก็ยังรู้จักเธอดี
ของปารีสนะ
แล้วมุมนี้ไปโดนอะไรมา
มันเกี่ยวมีดพกในกางเกง แต่เย็บเก็บให้แล้ว
ปารีสเลยเหรอ
มีรสนิยมดีขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่เป็นไร แค่ดูเขา
เราไม่ควรมาอยู่ตรงนี้กัน ฮาร์เปอร์ เดี๋ยวนี้ฉันไม่ทำแบบนี้แล้ว
โธ่ ไม่เอาน่ะ แค่ดูเฉยๆ เดี๋ยวก็ดูออก
นั่นทำมาจากอะไร
ผ้าไหมเหรอ
ไม่ใช่ ผ้าเรยอน
- ไม่น่า เขารวยกว่าจะใส่อย่างนั้น - ไม่จริง ดูสิ ใส่จนบาง
เขาใส่ถุงน่องคู่นั้นไปโบสถ์
ผู้หญิงไม่ใส่ผ้าไหมเพื่อจะไปคุกเข่า
เธอไปรู้จักเขาได้ยังไง
เธอจำซิสเตอร์ฟลอร่า จากบ้านเด็กกำพร้าเซนต์ไมเคิลได้มั้ย
ได้ คนที่พยายามจะ ทำพิธีศีลจุ่มให้เราในทะเลสาบ
ใช่ๆ ตอนนี้แก เอ่อ… แกไปอยู่ที่เซนต์อดัลเบิร์ตส์แล้ว
ฉันบังเอิญไปเจอ
แกจัดมื้อค่ำให้ทหารผ่านศึก ทุกคืนวันพุธที่ห้องใต้ดินของโบสถ์
คืนนี้แกก็จะไปที่นั่น
โห เขาเลี้ยงอาหาร แล้วเธอก็ตามเขากลับบ้านเนี่ยนะ
ก็เธอเป็นคนสอนให้ฉันทำอย่างนั้นเอง
สมัยนั้นเรายังเด็ก ฉันนึกว่าป่านนี้เธอจะ
ทำมาหากินอย่างอื่นได้แล้ว
ไปแล้ว ออกไปแล้ว มาเร็ว ไปกัน
อะไรนะ ฮาร์เปอร์ ไม่เอา
ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องปล้นยายแก่หนังเหี่ยวแล้ว
โอเคได้ งั้นฉันเอาถุงน่องผ้าไหมให้คนอื่น
อะไรเนี่ย
มาเร็ว
คุณพระช่วย
ตรงนั้นเจออะไรอีก
แล้วตัวนี้เป็นไง
ทำไมถึงต้องทิ้งหัวเล็กๆ ติดไว้กับขนด้วยนะ
เขาเรียกว่าแฟชั่น
พวกสาวๆ ที่ปารีสไม่ใส่อะไรแบบนี้กันเหรอ
ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
- อ้าว แต่ก็ยังมีตาไว้มองไหมล่ะ - จะบอกให้นะ
ฉัน… เอ่อ ไม่มีเวลามอง คือ…
ฮาร์ป เธอมองตลอด
เธอถึงกับซ่อนหลังกรงสัตว์แล้วแอบดูฉัน
ไม่ ฉันไม่ได้แอบดูเธอ
แอบสิ แอบดูน่าขนลุกเหมือนไอ้หนูท่อ
เธอคิดว่า… คิดว่าฉันทำอย่างนั้นเหรอ
- ไม่งั้นเธอทำอะไรล่ะ - ฉันคอยเฝ้าดูแลเธอต่างหาก
อะไร
เสียงอะไรน่ะ
ไม่รู้เหมือนกัน
เสียงมาจากทางนั้น
- ในนี้เหรอ - ไม่ใช่ ตรงนี้ๆ
- นั่นมัน… - ฮาร์เปอร์
เดี๋ยวนะๆ
เดี๋ยวก่อนๆ
- นี่แหละ - นั่นเหรอ
ใช่
อะไร ขอดูบ้าง
- มันอะไรน่ะ - เดี๋ยวนะ
ไม่เหมือนเดิมแล้ว
มันทำได้ยังไง
- เวรแล้ว เผ่นเถอะ - ฮื่อ
- ฮาร์เปอร์ มีคนมาแล้ว - เดี๋ยวตามไป
ฮาร์เปอร์ ทำอะไรอยู่ ไปเร็ว
เดี๋ยวไป
ไปเอามาจากไหน
ไปเอานาฬิกานี่มาจากไหน
ฉันรู้จักเธอนี่ จากเซนต์อดัลเบิร์ตส์
เธอไม่สวดภาวนาก่อนกินอาหารด้วย
ไม่ แกไม่รู้จักฉัน
ออกไปนะ! ออกไป! ออกไป!
- ออกไป! ออกไป! - หยุดนะ! หยุด!
ฉันแค่อยากรู้เรื่องนาฬิกา
แค่อยากรู้เรื่องนาฬิกา
- ฉันมีเงิน มีเงินนะ - มาจากยุโรปรึเปล่า
- หือ ได้มาจากที่นั่นรึเปล่า - ฉันไม่รู้
ต้องรู้สิ เพราะซ่อนไว้เสียดีเชียว
รู้ว่ามันคืออะไร รู้ว่ามีค่าแค่ไหน
บอกมา ไปได้มาจากไหน
ยอมให้แกรู้ไม่ได้ แกมันชายไร้น้ำยา
ส่วนแกก็อีแก่ไร้ราคา
คิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใครเหรอ
นั่นรูปสามีแกอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง
แกจุดเทียนเล่มเดิมให้เขาทุกคืน
ใช่
ฉันจับตาดูแกมานาน
มาโกหกฉันไม่ได้หรอก
เพราะงั้น…
ไปเอานาฬิกามาจากไหน
ข้างบนนั้นเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไร
แค่ต้องหลบอยู่ใต้เตียง
แล้วเธอรอต่อทำไม
ก็เพื่อให้แน่ใจว่ายายคนนั้นไม่เห็นเธอไง
เธอกำลังจะไปเล่นที่บาลาแบน ฉันไม่อยากให้แผนนั้นพังนะ
อะไรล่ะ
เมื่อก่อนเราทำแบบนี้กันประจำ
เออ เวลาที่ไม่มีใครอยู่บ้าน นางคนนั้นอาจโทรเรียกตำรวจได้
นางไม่ได้เห็นฉัน ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้เธอ
เอ้านี่ เอาข้อมือมา ดูนั่นสิ เนอะ
ทำมาเพื่อเธอเลย
ถ้าไม่อยากได้ ฉันเอากลับไปคืนก็ได้นะ
ฉันไม่ต้องการ นั่นของของเขา
แต่ยายนั่นก็ไม่ได้ทำอะไรที่คู่ควรกับมัน
แกตั้งใจใส่ถุงน่องคู่ถูกๆ
เพื่อไปทำตัวใจบุญสุนทานกับฉันที่โบสถ์
เป็นการดิ้นรนเพื่อให้ดูดีในสายตาพระเจ้า ทั้งที่แกมีมากกว่าพวกเราเยอะมาก
คือว่า เราก็ต้องชิงสิ่งที่ชีวิตควรต้องให้เรามา
ดูสิ
ตอนนี้ที่ปารีสหกโมงเช้า
จ่ายมา ทุกคน จ่ายมา
ใครจะลงเงินลงมาเลย วางเดิมพันมา วางเดิมพันเลย เอาละนะ
(สำนักจัดหางานเฮนนิ่ง)
วางเงิน วางเงินมา ดูว่ากระสุนจะหมุนทางไหน
หมุนทางไหนๆ
และๆ และ…
ดูสิ ไหนใครอยากเล่นต่ออีกบ้าง
- วางเงินเลยๆ - ไม่เอาๆ
แกได้ไปสามในสี่เกมแล้ว ไม่มีทางที่จะไม่โกง
ยังไงก็ไม่ชอบพวกขี้แพ้อยู่แล้ว
ใครอยากเล่นหมุนกระสุน
ฮาร์ป! แบ่งเศษเงินมาเล่นหน่อยมั้ย
สักวันแกจะหลอกเงินจากคนที่ไม่ควรยุ่ง
แกเป็นอะไรไป
วันนี้มีใครจ้างงานไหม
เพิ่งลงชื่อเป็นคนขนของให้ห้างมาร์เชลฟิลด์
อาจเรียกพวกเราไปยืนยามเฝ้าเรือที่เข้าท่า
- ให้ตาย - อะไร
- เปล่า - เปล่าเหรอ
พรุ่งนี้จะกลับมาใหม่
เฮ้ย จะไปไหน
ไม่รู้สิ กลับไปฮอปกินส์มั้ง
แล้วเรื่องสาวคนใหม่เป็นไงบ้าง
ไม่ใช่สาวคนใหม่
สาวให้นายยืมเงินมาเหรอ
เปล่า ทำไม
ปกติแกจะเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ไม่ใช่คนแรกที่กลับ
เฮ้ยๆ ไปได้อะไรมา
ไม่มี เปล่า ไม่มีอะไร เรื่องไร้สาระ
ได้ยินมาว่ามีจุดน่าลอง
เป็น… อาจไปลองดูว่าที่นั่นมีอะไร
ที่ไหน
อยู่ในเลควิว
กลับไปฮอปกินส์กันก่อน หยิบเครื่องแบบ
จะเอาเครื่องแบบมาทำไม
เอาเถอะ มาน่า
ทหารผ่านศึก บริจาคให้องค์กรทหารผ่านศึกหน่อย
บริจาคหน่อยไหมครับ ช่วยองค์กรทหารผ่านศึกหน่อย
ไม่ละ ขอบคุณ อ้อ ใช่
- หลังนี้เหรอ - คิดว่านะ
(2925 เลควิว สตรีท ชิคาโก อิลลินอยส์)
นึกภาพไว้ไม่ใช่แบบนี้
- แล้วมันควรจะเป็นยังไง - ไม่รู้เหมือนกัน
ทำเป็นรึเปล่าเนี่ย
อาจจะมีคนอยู่ก็ได้
ฝุ่นจับบานเกล็ดหนาเป็นนิ้ว
ไม่มีใครอยู่หรอก
ออกสิๆ
ว่าแต่ที่นี่มันบ้านใครแน่
ฉันรู้จักแค่ญาติเขา
นางบอกว่าเขาเดินทางไปทั่ว ชอบสะสมของดีๆ
แกได้ยินมั้ย
โห สาบาน ญาติเขาพูดจริงด้วยแฮะ
อย่าเกิดไอเดียบรรเจิด เราไม่อุ้มไอ้นั่นออกไปหรอก
ไปได้ของพวกนี้มาจากไหน
น่าจะจากหลายที่
ใครต้องปิดหน้าต่างหมดแบบนี้กัน
- เขากลัวอะไรนักหนา - คนอย่างพวกเราไง
- แน่ใจนะว่าไม่มีใครอยู่บ้าน - ไม่มีทาง
ไม่งั้นป่านนี้ได้ยินเสียงพวกเราแล้ว ไปดูสิว่าข้างบนมีอะไร
(สหรัฐอเมริกา) (พันธบัตร สัญญาจ่ายให้ผู้ถือ)
(ปฏิทินโหราศาสตร์) (ปี 1973)
อะไรกันวะเนี่ย
อยู่ในนั้นน่าจะอึดอัด ยังไหวเหรอ
รับทราบความเป็นห่วง ออกไปได้แล้ว
ข้างล่างมีเงินอยู่ในกำปั่น
- เอาไปเสีย - อ๋อ…
คุณช่างมีน้ำใจ
ใจเย็นๆ เย็นไว้ เดี๋ยวสิ
ต้องการเงินแค่ไหน
- เดี๋ยว อะไรนะ - ถึงจะยอมไป
ต้องการเท่าไหร่
คุณบอกผมสิ นี่มันบ้านคุณ
แกไปรบในสงครามอะไร
สงครามเดียว มหาสงคราม
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งหรือสอง
- จะมีครั้งที่สองด้วยเหรอ - แสดงว่าครั้งแรก
แล้วเพิ่งกลับมา
งั้นตอนนี้ต้องเป็นปีอะไร 1918 หรือหนึ่งเก้า…
ปี 1920 ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงไม่รู้ล่ะ หือ
คุณออกจากบ้านหลังนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ หือ
นี่คือเดือนอะไร วันที่เท่าไหร่
วันที่… วันที่ 9 ตุลาคม
ฉันไม่เคยมาวันนี้มาก่อน
หมายความว่าไง ก็ตอนนี้คุณอยู่ในวันนี้
แล้วนาฬิกานั่นล่ะ นาฬิกาเรือนที่ให้บริตตา
คุณสร้างเองรึเปล่า
มาที่นี่เพราะอย่างนั้นเหรอ
- อยากรู้ว่านาฬิกานั่นสร้างยังไง - ก็…
- แกเป็นช่างฝีมือเหรอ - ก็อาจจะเป็นได้
ไม่ อย่างแกสร้างอะไรไม่เป็น มีแต่อยากได้
เอ้า ฉันซื้อมาจากร้านไซเดล ที่อยู่บนถนนแวคเคอร์
ทีนี้ก็ไปได้แล้ว
ทำไมรู้สึกเหมือน คุณแกล้งหลอกให้ของถูกเลยนะ
ไม่เอาน่ะ
ใจเย็นๆ ได้แล้ว
มาจากไหนกันแน่
แกเป็นใคร
งั้นตอนนี้แกจะอยากได้สินะ
อะไรนะ
มันก็อาจจะดีกว่า
ฉันจะ…
ฉันไปหาเวลาที่จะเอาเป็นของตัวเองก็ได้
เดี๋ยวแกก็เข้าใจ พวกเราทำได้แค่ผ่านจุดนี้กัน
ก่อนจะถึงจุดนั้น บ้านนี้มีใจของมันเอง
- แกทำห่าอะไรอยู่ - แค่คุยกัน
- ฉันจัดการอยู่ - ปล่อยเขา ให้เขาไป แค่…
คุณคะ คุณ เป็นอะไรรึเปล่า
ใครโทรเรียกรถพยาบาลที
- คุณพระช่วย - โทรเรียกรถพยาบาลหน่อย
ฮาร์เปอร์เหรอ
ฮาร์ป…
ไปเอามาจากไหน
ได้มาจากชาร์ลี
ชาร์ลีเป็นใคร
เขาเป็นนักบิน มาจากอังกฤษ
บินเครื่องบริสดอล แต่ใครจะรู้แน่
เขาขายต่อให้ฉัน
ช่วยให้ปอดโล่ง
ฟังแล้วเหมือนไม่ช่วยเลย
รู้ไหมว่าต้องทำยังไง
- ฉันไม่เป็นไร - นอนลงกับพื้น
- มาเถอะ ลอง - ฉันแค่ตื่นเต้น
พรุ่งนี้ฉันต้องไปคัดตัวเข้าคณะบาลาแบน
เรเดียมเหรอ ยิ่งใช้ก็ยิ่งไม่ช่วยเลย
เธอต้องพักมากกว่า
ไปบ้านฉันเถอะ ไปเตรียมตัวที่นั่นก็ได้
- บ้านเธอเหรอ - ใช่
- ตอนนี้มีเมียแล้วด้วยรึเปล่า - ยัง
ผู้กองของฉัน นั่นบ้านพี่ชายเขา เขาเดินทางอยู่เรื่อย
เลยหาคนไปเฝ้าบ้านเวลาเขาไม่อยู่
แล้วเขาไว้ใจเธอเนี่ยนะ
เขามีของดีๆ อะไรหลายอย่าง
ไม่ถือถ้าจะให้ทหารผู้น้อยคอยไปเฝ้าให้
เธอชีวิตเปลี่ยนขนาดนั้น ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วเองเนี่ยนะ
นอนลง นอนก่อน
ให้ฉันช่วยให้เธอหายใจสะดวก
เอาน่ะ
รอดูนะ
ไม่ ต้องมองโคมไฟต่อไป
- เห็นแล้ว สวยดี ทำไมเรา… - ดู นั่นไง!
- นี่เธอทำ… - ไม่ได้ทำ มันเกิดขึ้นเอง
ทำให้เปลี่ยนอีกรอบสิ
ทำไม่ได้ มันก็… เปลี่ยนตามใจมันเอง ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน
เดี๋ยว นี่มันอะไรกันแน่
ไม่เอาน่ะ ฮาร์ป เธอทำอย่างนั้นได้ไง
มัน…
ในบ้านหลังนี้… อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปอยู่เรื่อย
บางทีของก็โบราณขึ้น บางทีก็ใหม่ขึ้น
บางทีมันก็แค่… ไม่เหมือนเดิม
มีของที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ
มันอาจเกิดขึ้นกับอะไรก็ได้ พรม โคมไฟ ได้หมด
อะไร
พี่ชายของผู้กองเธอ…
- เขาทำงานอะไร - ไม่รู้
สงสัยเป็นพวกผู้นำเข้า ถึงได้มีของพวกนี้ได้
ถ้าบ้านนี้เป็นบ้านของฉัน ฉันจะไม่ทิ้งให้ใครเฝ้าทั้งนั้น
ไม่มีใครจะปล่อยให้เธอเดินเข้ามาในนี้
แต่ตอนนี้เราไม่ยอมทิ้งแล้วล่ะ
มาเร็ว อยากให้เธอเห็น
ฮาร์ป บอกมาว่านี่บ้านของใคร
ก็ได้ คือเธอพูดถูกแล้ว
เราไปกันดีกว่า มาเร็ว
โอเค
คิดถึงช่วงเวลาอื่น เวลาไหนก็ได้
- ทำไม - ขอร้อง ทำเถอะ
แค่คิดถึงช่วงเวลาหนึ่ง
- จากความทรงจำเหรอ - ไม่ใช่ คิดถึงวัน หรือคิดถึงปี
- เมื่อไหร่ก็ได้ เอาเลย เลือกเวลาหนึ่ง - หนึ่งพันปีนับจากนี้
โห ไม่ ไกลขนาดนั้นไม่ได้ ป่านนั้นโลกแตกไปหมดแล้ว
- ฉันไม่เข้าใจ… - เพราะเธอไม่ได้ฟัง
คิดถึงวันสักวัน วันในอนาคตอีกหลายปี คิดสิว่าโลกอาจเป็นแบบไหน
เธออยากเห็นวันไหน
ฉันอยากไปให้ไกลจากวันนี้ที่สุด เท่าที่จะไปได้
ส่งมือมา
เธอทำได้ยังไงเนี่ย
เธอทำได้ยังไง
ไม่รู้เหมือนกัน มันทำได้เอง
ดูนั่นสิ
- เราไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ - ทำไมล่ะ
ก็ไม่ได้ต่างจากการแอบดู จากหน้าต่างบ้านคนอื่น
ใช่ แต่ทุกอย่างควรจะอยู่ตรงนี้ แต่ไม่ใช่พวกเรา
เรารู้สึกอย่างนั้นมาตลอดไม่ใช่เหรอ
เธอทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
นี่อาจเป็นตัวตนที่ฉันควรเป็นมาตั้งแต่ต้น
เท่ากับ เลือกวันแล้วเดินผ่านประตูออกมา ง่ายๆ แบบนี้เหรอ
ใช่ ที่ผ่านมาก็เป็นงั้น
ทำไมถึงไปไกลกว่าวันนี้ไม่ได้
ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่ไปไม่ได้
เคยลองหรือยัง จะเกิดอะไรขึ้นถ้าลองพยายาม
ฉันก็จะย้อนกลับไปวันแรกที่เดินเข้าไปในบ้าน
- ไม่รู้เหมือนกัน - แต่ทำไมวันนี้ถึงเป็นวันสุดท้าย
- ฉันไม่รู้ - คือ ถ้าหาก…
ถ้าพรุ่งนี้เป็นวันโลกแตก แล้วเราทุกคนต้องกลับไปจุดเริ่มต้นใหม่ล่ะ
แล้วมันสำคัญด้วยเหรอ แค่นี้ยังไม่พอเหรอ ดูสิ
ฉันไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย
อยากกลับรึเปล่าล่ะ
ไม่ ไม่ได้อยากเลย อาจจะ… ไม่อยากกลับไปตลอดกาล
งั้นเราอยู่กันตรงนี้ต่อสินะ
เรื่องจดหมายของฉันน่ะ
พวกคนที่ทีนนีส์บอกว่าส่งต่อให้เธอแล้ว
ใช่ ให้แทนเงินที่ติดฉันไว้
ทำไมถึงไม่ตอบจดหมาย
- ก็ไม่รู้จะเขียนอะไร - เขียนอะไรมาก็ได้
ฉันอยากอ่านทุกอย่างที่เธอเล่านั่นแหละ
ฉัน… หวังว่าจะเอาเงินสดติดมานะ
เธอยังติดถุงน่องผ้าไหมฉันอยู่คู่หนึ่ง
ไปกันเลย
- โอ๊ย ไม่ - ฉันแยกไม่เคยออกเลย
ทำไมตัวนั้นถึงไม่ต้องมีหัวจิ้งจอกเล็กๆ ติดแล้ว
ไม่จำเป็นต้องมี แค่นี้ก็หรูมากอยู่แล้ว
- อ้อ เข้าใจละ เป็นงั้นสินะ - ใช่
ไง
ไปอยู่ไหนมา
ก็แค่โผล่ไปเดินเล่น
ฉันพยายามหาแก แต่พอเปิดประตูก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
แค่ออกไปข้างนอกเฉยๆ
จริงเหรอ แต่ฉันยังทำได้อยู่
ลีโอ นี่คือคลาร่า
คลาร่าที่โตมาด้วยกันน่ะเหรอ
ใช่ ฉันเอง
- ฉันจะเอานี่ไปเก็บข้างบน - โอเค ได้เลย
แกพาเธอไปเหรอ
เธอต้องการที่อยู่
- จะให้อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ - ถ้าจำเป็น ก็ใช่ อยู่
ไม่ยักรู้ว่าจะเอาคนอื่นมาอยู่ได้
เราหยิบถังรับบริจาคมา เริ่มเก็บเงินใครก็ได้ที่จะมานอนเลยดีมะ
จะบอกให้นะ เธอไม่ใช่ "ใครก็ได้" เข้าใจไหม
ไม่สำคัญ ฉันไม่ได้ยอมให้อยู่
เอาจริงเหรอ ลีโอ จะบอกให้นะ
ฉันไม่สนว่าแกจะคิดยังไง
เริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
เราเจอบ้านหลังนี้ด้วยกัน มันเป็นบ้านของเรา
ก็
แกเอาบ้านหลังนี้ไปไหนไม่ได้
ถ้าไม่มีฉัน
ถ้าไม่มีฉัน แกใส่หน้ากากเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
แกคิดว่าจะไปไหนได้
ไปไหนกันต่อดีคะ กัปตัน
โห ดูเธอสิ
รู้ละไปไหนดี มาเร็ว
จะมาด้วยกันไหม
ไปกันสองคนเถอะ ควรมีคนอยู่เฝ้าบ้านสักคน
มาน่า วิวที่ดีที่สุดในบ้านนี้ อยู่นอกประตูแค่นี้เอง
มาเร็ว ฮาร์ป เปิดประตู
(อย่ายอมพวกมีอำนาจ)
เฮ้!
คิดว่าเป็นไง
คิดว่าอย่างฉันคงหาเงินจากคนดูกลุ่มนี้ไม่ได้
ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นที่เดียวกัน
คือเพดานกับพื้นก็ยังเหมือนเดิม
ฉันนึกว่าป่านนี้เขาจะรื้อสร้างใหม่ไปแล้ว
เหมือนไม่มีใครถือ
เอาเหล้าอีกไหม
เอา เลี้ยงอีกแก้วสิ
เรากลับมาที่วันเดิมได้ไหม
กลับมาซ้ำๆ ถ้าอยากจะมา
ได้ น่าจะนะ ไม่เห็นว่าทำไมจะไม่ได้
หวัดดี เอาอะไรคะ
- วิสกี้ เพียว - ใช่
- โอเค วิสกี้ร้านได้มั้ย - ได้
- สวยดีนะ - โทษที อะไรนะ
ต่างหูเธอน่ะ ฉันชอบ ไปซื้อมาจากไหน
ไม่รู้
แฟนเก่าให้มาตอนไปเที่ยวกันครั้งแรก แทนที่จะให้ดอกไม้
อย่างน้อยก็ได้อะไรดีๆ จากรอบนั้น
- ขอบคุณ - วันนี้เพิ่งไปชอปปิ้งมาสินะ
รู้ได้ยังไง
เคยมีโอกาสได้เต้นบ้างไหม
ระหว่างทำงานก็เต้นไม่ได้
โห เสียดายนะ
เมื่อกี้มันอะไรกัน
เธอชอบเขา ฉันก็แค่ดึงให้เขาอยู่ใกล้ๆ ก่อน
เขาไม่ใช่คนที่ฉันต้องการ
แน่ใจเหรอ
มาเถอะ นิดเดียว
- ไม่ได้ ทำงาน - แป๊บเดียวเอง มาเร็ว เต้นกัน
(บันทึกภาพ)
- มาเร็ว เต้นกับฉันหน่อย - โอ๊ย ไม่ อย่าเพิ่ง
ตามใจ
ฉันจะไปหาห้องแป้ง
กลับมาเมื่อไหร่เธอต้องพร้อมนะ
เดี๋ยวนี้เขาไม่เรียกห้องแป้งแล้ว แค่ห้องน้ำก็ได้
ได้ แค่ห้องน้ำ เดี๋ยวฉันมา
อ้าว!
ชอบเพลงแบบนี้จริงๆ สินะ
คิดมาตลอดว่าผมเต้นไม่เป็น
แต่มันก็แค่ เอ่อ เพลงผิดประเภท
ใช่
งั้นพรุ่งนี้จะรอดูว่ารู้สึกเป็นยังไง
ใช่ แต่ คงไม่ต้องรู้สึกอยู่คนเดียว
โห พวกสาวๆ ในปารีสเป็นแบบนี้รึเปล่า
- หือ - ตอนที่ไปกับฮาร์ปน่ะ
เขาคงต้องเคยมีแฟนฝรั่งเศส
เขาพูดถึงแต่คุณ
แต่ที่นั่นเกิดอะไรขึ้น เขาดูเปลี่ยนไป
เปลี่ยนไปยังไง
เขาอกผายไหล่ผึ่ง มั่นใจขึ้น
แค่ยังไม่รู้จะเอาความมั่นใจไปทำอะไร
เขาอาจจะสูงขึ้นก็ได้
ผมก็บอกไม่ได้
ไม่เคยรู้จักเขาก่อนสงคราม
แต่คุณอยู่กับเขา
ผมไม่คิดว่าเขากลายเป็นคนใหม่ โดยที่ไม่ได้เป็นลึกๆ อยู่แล้ว
คุณอาจแค่ไม่ได้รู้จักเขาดีอย่างที่คิด
เราไม่ได้ไปจนถึงปารีส ถ้าเขาบอกคุณว่างั้น
อยู่นี่เอง ตามหาตั้งนาน
ไปกันเร็ว
เสื้อโค้ทฉันห่ออะไรไว้
เอาไว้ทีหลัง
กลับกันเถอะ
แล้วลีโอล่ะ
ฉันว่าเขาไม่คิดจะกลับบ้านกับเราหรอก มาเร็ว
แล้วใช้เป็นเหรอ
กำลังจะเป็น
ไปขโมยมายังไง
จ่ายเงินซื้อมา
ถ้ามีเงินแล้วก็ไม่ต้องขโมยสิ
แหง
- โอ๊ย ไม่ ฮาร์เปอร์ เดี๋ยวฉันจะรวบ - ไม่ต้อง
- เดี๋ยวผมจะเปื้อนเรเดียมหมด - อย่า ปล่อยอย่างนี้แหละ
เนี่ย แล้วค่อยสระออกก็ได้
นั่นแหละ
- ฉันไม่ได้แสดงแบบนี้ - ไม่ แต่แบบนี้ดูดีกว่า พร้อมนะ
พร้อม
มาเร็ว
ไหนลองซิ
โอเค เริ่มได้เลย
ไม่สิๆ ไม่เอางั้น
เอาเหมือนทีนนีส์ เป็นตัวเอง ไม่ต้องพูดฝรั่งเศส
ทำไม เห็นแล้วคิดถึงปารีสมากไปเหรอ
ก็ใช่ อาจเป็นได้
พร้อมนะ
ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยไปถึงที่นั่นจริงๆ ลีโอบอกแล้ว
เขาไม่รู้หรอกว่าฉันไปไหนมาบ้าง
นี่กล้องถ่ายอยู่ จะเริ่มเต้นมั้ยเนี่ย
ไม่ ไม่เต้น
ปิดเสีย
บอกมาว่าได้ผ้านี้มาจากไหน ฉันรู้ว่าไม่ใช่ที่ปารีส
ฉัน… เอามาจากคนที่ตาย
เขาไม่ต้องเอาไปให้ใครแล้ว แต่ฉันมีคนที่อยากให้
โอเค ก็ได้ แต่อย่าโกหกฉันอีก
งั้นจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเรานอนในบ้านนี้ เรา… ตื่นมาแล้วจะยังเหมือนเดิมไหม
คิดว่านะ
รู้ไหม ตอน… ตอนที่เจอบ้านนี้…
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันอยากอวดให้เห็น
ฮาร์เปอร์ เวร
- ไอ้แร่นี่เปื้อนไปหมดแล้ว - ไม่เป็นไร ผ้าปูไม่สำคัญ
- เปิดกล้องกลับมาอีกรอบ… - ใจเย็นๆ สิ
- ลองถ่ายอีกที - กลับมานั่งเถอะ
- ไม่ ฉันพร้อมแล้ว - แค่กลับมาตรงนี้
- กลับมานี่! - ฮาร์เปอร์ ไม่!
- มานี่ แค่… - ฮาร์เปอร์ เธอเป็นอะไรของเธอ
- ฮาร์เปอร์ อย่านะ! - มานี่
ไสหัวกลับมา แกกลับมาทุกที!
หมายความว่าไง "ทุกที"
- ฉันไม่ได้… - ฮาร์เปอร์!
เราผ่านเรื่องแบบนี้กันมาแล้วเหรอ
ผ่านอะไร
เราเคยกลับมายังวันนี้ คืนนี้แล้วเหรอ
ทำเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว
กี่ครั้ง
มันสำคัญตรงไหน มันไม่สำคัญ
เธอทำแบบนี้ได้ยังไง
ฉันเดินออกประตูหลัง
แล้วฉันก็กลับไปหาเธอ
เราออกไปเที่ยวกัน แล้วเราก็กลับมาบ้าน
สุดท้ายเราก็กลับมาที่จุดนี้เสมอ
ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย
เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ
คลาร่า เดี๋ยวสิ เดี๋ยว นี่ดึกแล้ว
- ขอร้อง ขอละ อยู่ก่อนนะ! - อย่ามาแตะตัวฉัน
เธอจะย้อนกลับมากี่รอบก็ตามใจ
แต่ฉันจะรู้เสมอ ฮาร์เปอร์ เพราะฉันรู้สันดานเธอ
เธอจับตามองฉัน ฉันก็จับตามองเธอ
สมัยนั้นเธอก็ไม่ได้มีอะไรดีเด่
แต่ยิ่งมีบ้านและอะไรพวกนี้ ทำให้เธอดูยิ่งไร้น้ำยาลงไปอีก
ฮาร์เปอร์!
ไม่นะ ไม่ อย่า ไม่เอา ไม่!
ออกไปนะ! ไม่
หนึ่ง สอง สาม วาง
พร้อมนะ
หนึ่ง สอง สาม
(เอสเอ็มวี)
อ้าว เราทั้งคู่ยังยืนไหว
เห็นตอนอยู่ในสนามรบ นึกแล้วว่าแกจะรอด
เห็นอะไรได้ยังไง มีแต่ควันเต็มไปหมด
ชื่อ… ชื่อลีโอใช่มั้ย
ไอ้นี่อยู่กองเดียวกับแกเหรอ
ใช่ๆ
เขาจะอยากให้แกเล่าเรื่องที่เกิด เขียนส่งไปให้ครอบครัวมัน
คิดหาเรื่องมาเขียนดีๆ
ไอ้นี่ ควรจะทิ้งไว้กับศพมัน
นั่นหน้ากากของมันใช่ไหมล่ะ
บอกแล้วไงว่าฉันจะตามแกไปไม่ห่าง
ดื่มอะไรไหม ออเดอร์สุดท้ายแล้ว
- ขอเหมือนรอบที่แล้ว - และนั่นคือ…
วิสกี้ เพียว
ต่างหูสวยดีนะ
เนอะ ชอบไหมล่ะ
ถ้าให้ผมจับ ผมจะบอกได้ว่ามาจากไหน
แล้วถ้าผมคิดผิด คุณเอานี่ไปเลย
ถ้าพยายามจะขโมย มันไม่มีค่าอะไรหรอก
เดี๋ยวผมคืนให้ เอามาสิ
ไหนดูซิ โอเคๆ
ก็ ไม่ได้เก่ามาก
สอง หรืออาจจะสามปี
ผู้ชายซื้อมาให้
แต่ของไม่หรูพอถ้าจะเป็นของขวัญคู่ที่คบกันนานๆ
เพราะงั้น ของขวัญเล่นๆ ในเดทแรกเหรอ
เปล่า ฉันเลือกซื้อมาเอง
มาจากร้านหนึ่งเหรียญ อยากได้ก็เอาไปเลย
ผมไม่ได้คิดผิด
เราคงไม่มีทางรู้ความจริงสินะ
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์