Dalej!
FRANCJA
Biegnijcie! Dalej!
Załóżcie maski, chłopaki!
Maski!
- A ty dokąd? - Wracam.
- Pomogę ci. Maska. - Muszę wrócić.
Maska!
Dobra.
Jestem Leo. Będę tuż za tobą.
Idź dalej. Już!
Będę tuż za tobą.
Maska!
Gdzie masz maskę?
Oberwałem. Zabierz mnie stąd.
Przestań, proszę!
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
Bonne nuit!
Trochę cię szukałem.
Zostawiłam Teenie’s przy pierwszej okazji.
Kiedy wróciłeś?
Jakiś czas temu.
Co porabiałaś? Tylko tańczyłaś?
Tak. Trochę podróżowałam.
Tańczyłam w zespole. Występowaliśmy w Orpheum Circuit.
A co u ciebie?
Nie jest… Nie jest tak, jak piszą w gazetach.
- Nigdy nie pytają żołnierzy. - Ja pytam.
Ponoć rozdają medale przy podwózce.
Ile dostałeś?
Dostałem tylko podwózkę.
Z tego co słyszałam… było tam źle.
Pisałem do ciebie.
W Teenie’s powiedzieli, że przekazali moje listy.
Żadnych nie dostałam.
Jak sądzisz, o czym był mój dzisiejszy taniec?
Nie wiedziałem, że ma o czymś być.
To była historia Józefiny, pierwszej żony Napoleona.
Zapala ogień dla Ozyrysa.
Błaga go o dziecko.
Nie wiem, czy ktoś to załapał.
Od kiedy to robisz?
To mój trzeci sezon, ale może dostanę się do Balabana.
- Naprawdę? - Występy mam prawie dopracowane.
Trochę mało ludzi, nie?
O to chodzi. Więcej płacą.
Coś ci przywiozłem.
Skąd wiesz, że to zechcę?
Mówisz teraz po francusku, ale wciąż cię znam.
To z Paryża.
Co tu się stało?
Zaczepiło się o mój scyzoryk, ale zaszyłem.
Paryż?
Od kiedy masz taki dobry gust?
Spokojnie. Zerknij tylko.
Nie powinno nas tu być. Już tego nie robię.
No weź, zerknij. Sama zobaczysz.
Z czego są zrobione?
Z jedwabiu?
Nie, z wiskozy.
- Jest na to za bogata. - Patrz, przetarły się.
Nosi je do kościoła.
Nie wkłada jedwabiu, żeby klęczeć.
Skąd ją znasz?
Pamiętasz siostrę Florę ze św. Michała?
Tę, która chciała nas chrzcić w jeziorze?
Tak. Teraz jest u św. Adalberta.
Wpadłem na nią.
Organizuje w piwnicy kolacje dla weteranów.
Dziś właśnie tam idzie.
Nakarmiła cię, a ty za nią poszedłeś?
Tego mnie nauczyłaś.
Byliśmy mali. Myślałam, że wpadniesz na coś nowego.
Wyszła. Chodźmy.
Co? Harper, nie. Nie muszę już okradać staruszek.
To dam jedwabne pończochy komuś innemu.
Co?
Chodź.
O Boże.
Co jeszcze znalazłaś?
Co myślisz o tym?
Po co w ogóle zostawiają na nich główki?
To modne.
Paryskie dziewczyny takich nie nosiły?
Skąd mam wiedzieć, co?
- Przecież masz oczy, nie? - Wiesz co?
Nie miałem czasu, żeby patrzeć.
Harp, zawsze patrzysz.
Chowałeś się pod przyczepą i mnie podglądałeś.
Nie podglądałem cię.
Tak. Łypałeś jak szczurek.
Myślisz, że to właśnie robiłem?
- A co innego? - Strzegłem cię.
Co?
Co to jest?
Nie wiem.
Dobiega stamtąd.
- Stąd? - Nie, stąd.
- Czy to… - Harper.
Czekaj.
- Jest. - Tak?
Tak.
Co? Pokaż mi to.
- Co to? - Czekaj.
Teraz jest inne.
Jak to możliwe?
Cholera. Chodźmy.
- Ktoś przyszedł. - Już idę.
Harper, co ty robisz? Chodź.
Już idę.
Skąd to pani ma?
Skąd pani ma ten zegarek?
Znam pana ze św. Adalberta.
Nigdy się pan nie modli.
Nie zna mnie pani.
Wynoś się!
- Wynoś się! - Przestań!
Pytam tylko o zegarek.
- Mam pieniądze. - Jest z Europy?
- Co? To stamtąd go masz? - Nie wiem.
Wiesz, bo go schowałaś.
Wiesz, ile jest warty.
Powiedz, skąd go masz.
Nie dowiesz się. Jesteś nikim.
A ty jesteś jebaną suką.
Myślisz, że cię nie znam?
Na komodzie masz zdjęcie męża.
Codziennie zapalasz mu świeczkę.
Tak.
Obserwowałem cię.
Nie okłamuj mnie.
To jak…
skąd masz ten zegarek?
Co się tam stało?
Nic. Ukryłem się pod łóżkiem.
Dlaczego zostałeś?
Żeby nie zauważyła ciebie.
Czeka cię Balaban. Nie chciałem, żeby to zepsuła.
Co?
Kiedyś ciągle to robiliśmy.
Kiedy było pusto. Mogła zadzwonić na policję.
Nie widziała mnie. Patrz, co ci wziąłem.
Daj mi rękę. Patrz tylko.
Pasuje jak ulał.
Wrócę i go oddam, jeśli chcesz.
Nie potrzebuję go.
Ona na niego nie zasłużyła.
Zakłada tanie pończochy i daje mi w kościele jałmużnę.
Kombinuje dla Boga i ma z tego o wiele więcej niż my.
Rozumiesz? Musimy brać to, co się nam należy.
Patrz.
Szósta rano w Paryżu.
Zrzutka, chłopaki.
Wszyscy już obstawili. Zaczynamy.
BIURO POŚREDNICTWA PRACY
Obstawione. Kręci się.
Kręci się.
No i…
No proszę. Kto próbuje znowu, co?
- Obstawiamy. - Nie.
Trzy z czterech dla ciebie. Nie ma szans.
I tak nie lubię pechowców.
Kto chce zagrać, co?
Harp? Rzucisz jakieś drobne?
Kiedyś się natniesz.
A tobie co się stało?
Zatrudniają dzisiaj?
Wzięli ładowaczy do Marshall Field’s. Może wezmą jeszcze paru na wachtę.
- O Boże. - Co?
- Nie. - Nie?
Przyjdę jutro.
Dokąd idziesz?
Nie wiem. Wrócę chyba do Hopkins.
Jak tam z nową dziewczyną?
Nie jest nowa.
Pożyczyła ci kasę?
Nie. A co?
Zwykle zostajesz do końca.
Hej. Co znalazłeś?
Nic. To nic takiego.
Słyszałem o pewnym miejscu.
To… Może pójdę je sprawdzić.
Gdzie?
W Lake View.
Chodźmy najpierw do Hopkinks po sprzęt.
Po co nam sprzęt?
Chodźmy.
Wspierajcie Legion.
Wesprze pani Legion?
Nie, dziękujemy.
- To tutaj? - Chyba tak.
2925 LAKE VIEW STREET
Nie tego się spodziewałem.
- A czego? - Nie wiem.
Umiesz to robić?
Ktoś może być w domu.
Na tych żaluzjach jest parę centymetrów kurzu.
Nikogo tu nie ma.
No już.
Czyj to w ogóle dom?
Znam kuzynkę właściciela.
Dużo podróżuje. Kolekcjoner ładnych rzeczy.
Słyszysz to?
Ja pierdolę. Jego kuzynka nie kłamała.
Nawet o tym nie myśl. Nie wyniesiemy tego.
Skąd on to bierze?
Chyba z całego świata.
Kto tak zasłania okna?
- Czego się tak boi? - Takich jak my.
- Na pewno nikogo nie ma? - Tak.
Już by nas usłyszał. Zobacz, co jest na górze.
PROSZĘ WYPŁACIĆ OKAZICIELOWI
KALENDARZ
Co to, kurwa, jest?
Trochę tam ciasno. Wszystko gra?
Dziękuję za troskę. Możecie już iść.
Na dole w skrzyni są pieniądze.
- Weźcie je i idźcie. - No cóż…
to bardzo hojna oferta.
Spokojnie. Bez nerwów.
Ile chcesz pieniędzy?
- Co? - Żeby sobie pójść.
Ile chcesz?
Niech pan zdecyduje. To pański dom.
Na której wojnie walczyłeś?
Na jedynej wojnie. Wielkiej wojnie.
Pierwszej czy drugiej?
- Jest druga? - Czyli na pierwszej.
I dopiero wróciłeś.
W takim razie jest 1918, 1919?
Jest 1920. Czemu pan tego nie wie? Co?
Kiedy pan stąd ostatnio wychodził, co?
Jaki jest miesiąc i dzień?
Dziewiąty października.
Nie byłem w tym dniu.
Jak to? Jest pan tutaj teraz.
A co z zegarkiem? Tym, który dał pan Britcie?
To pan go zrobił?
To po to przyszedłeś?
Spytać, jak się go robi?
- Jesteś rzemieślnikiem? - Mogę być.
Nie. Nie tworzysz rzeczy, tylko ich pragniesz.
Proszę. Kupuję je w Sydel’s na ulicy Wacker.
Możesz już iść.
Czemu mam wrażenie, że chce mnie pan tanio przekupić?
No już.
Spokojnie.
Skąd pan jest?
- Kim pan jest? - Będziesz go teraz chciał.
Co?
Może to i lepiej.
Znajdę…
Znajdę czas, żeby zrobić własny.
Sam zobaczysz. Możemy tędy tylko przechodzić.
Wcześniej dom znajduje swoje sposoby.
- Co ty robisz? - Tylko rozmawiamy.
- Poradzę sobie z tym. - Puść go.
Proszę pana, nic panu nie jest?
Zadzwońcie po karetkę!
- O Boże. - Zadzwońcie po karetkę.
Harper?
Skąd to masz?
Od Charliego.
Kim jest Charlie?
Pilotem. Z Anglii. Latał Bristolami, ale kto go tam wie.
Sprzedał mi to.
Oczyszcza klatkę piersiową.
Nie wygląda, jakby ci pomagało. Wiesz, czego ci trzeba?
- Nic mi nie jest. - Połóż się.
- Chodź tu. - To tylko nerwy.
Jutro mam przesłuchanie do Balabana.
Rad? To ci nie pomoże.
Musisz odpocząć.
Chodź do mnie. Tam się przygotujesz.
- Do ciebie? - Tak.
- Żonę też już masz? - Jeszcze nie.
To dom brata mojego porucznika. Jest w rozjazdach.
Pilnuję go dla niego.
Powierzył go tobie?
Ma dużo ładnych rzeczy.
Nie przeszkadza mu, że pilnuje go żołnierz.
Zrobiłeś to wszystko przez tydzień?
Połóż się.
Pomogę ci z oddechem.
Chodź.
Poczekaj.
Musisz cały czas patrzeć.
- Nie trzeba. Może… - Patrz!
- Jak ty to… - To nie ja. Samo się zmieniło.
Zmień to znowu.
Nie mogę. Samo się zmienia. Nie wiem dlaczego.
Co to jest?
No weź, Harp. Jak to zrobiłeś?
To…
Tu, w środku… rzeczy się zmieniają.
Czasem są starsze, czasem nowsze,
a czasem po prostu… inne.
Zupełnie mi nieznane.
To się dzieje z wszystkim. Dywanami, lampami…
Co?
Brat twojego porucznika…
- Czym się zajmuje? - Nie wiem.
Pewnie importem. Stąd te wszystkie rzeczy.
Gdyby ten dom był mój, nikomu bym go nie zostawiła.
Nikt ot tak nie pozwoli ci tu wejść.
Teraz już nie wyjdziemy.
Chodź, pokażę ci coś.
Powiedz mi, czyj to dom.
No dobra. Wiesz co? Masz rację.
Powinniśmy iść. Chodź.
Pomyśl o jakimś innym czasie. Jakimkolwiek.
- Po co? - Proszę.
Pomyśl o jakimś czasie.
- O wspomnieniu? - Nie. Dniu, roku.
- No już, wybierz coś. - Tysiąc lat od teraz.
Nie tak daleko. Niczego tu wtedy nie będzie.
- Nie rozumiem. - Bo nie słuchasz.
Pomyśl o dniu za ileś lat. O świecie wtedy.
Jaki dzień chcesz zobaczyć?
Jak najdalszy.
Daj mi rękę.
Jak to zrobiłeś?
Nie wiem. Ot tak.
Patrz na to.
- Nie powinno nas tu być. - Czemu?
To jak zaglądanie przez okno.
Tak, ale wszystko jest tu na miejscu poza nami.
A nie zawsze tak było?
Jak to zrobiłeś?
Może właśnie to jest moje przeznaczenie.
Czyli wybierasz datę i przechodzisz przez drzwi?
Tak. Do tej pory tak to działało.
- Czemu nie możemy przenieść się dalej? - Nie wiem. Nie da się.
A próbowałeś? Co się wtedy dzieje?
- Wracam do pierwszego dnia. Nie wiem. - Ale czemu ten dzień jest ostatni?
- Nie wiem. - A jeśli…
świat kończy się jutro i wracamy do początku?
A czy to ważne? To nie wystarczy? Patrz.
Nie wiem, co to jest.
Chcesz wrócić?
Nie. Skądże. Może… Może nigdy nie będę chciała.
No to możemy tu zostać.
Pamiętasz moje listy?
Pracownicy Teenie’s powiedzieli, że ci je dali.
Tak, zamiast wypłaty.
Czemu mi nie odpisałaś?
- Nie wiedziałam, co napisać. - Cokolwiek.
Od ciebie przeczytałbym wszystko.
Mam… Mam nadzieję, że wziąłeś gotówkę.
Wisisz mi jedwabne pończochy.
Chodźmy.
- O nie. - Nie widzę różnicy.
Czemu ten nie ma lisiej główki?
Nie potrzebuje jej. Już jest elegancki.
- Rozumiem. O to chodzi. - Tak.
Gdzie byłeś?
Tak się wałęsałem.
Szukałem cię. Otworzyłem drzwi, ale nic się nie stało.
Po prostu wyszedłem na zewnątrz.
Naprawdę? U mnie zadziałało.
Leo, to jest Klara.
Z dzieciństwa?
Tak, to ja.
- Zaniosę to na górę. - Jasne.
Pokazałeś jej?
Musiała gdzieś się zatrzymać.
- Też będzie tu mieszkać? - W razie potrzeby tak.
Nie wiedziałem, że to robimy.
Może zaczniemy pobierać od ludzi opłaty?
Ona nie jest byle kim, jasne?
- Nieważne. Nie zgodziłem się na to. - Serio, Leo? Wiesz co?
Mam gdzieś twoje zdanie.
No proszę. Od kiedy?
Znaleźliśmy ten dom razem. Jest nasz.
No cóż,
ciebie nigdzie nie przeniesie.
Nie beze mnie.
Beze mnie nie umiałeś nawet założyć maski.
Dokąd się niby wybierasz?
Dokąd teraz, Kapitanie?
No proszę.
Wiem dokąd. Chodź.
Idziesz?
Wy idźcie. Ktoś powinien zostać i popilnować domu.
Chodź, najlepszy widok jest tuż za drzwiami.
Dalej, Harp, otwórz drzwi.
ODRZUĆ WŁADZĘ
I co myślisz?
Że na tej publice nic bym nie zarobiła.
Nie wierzę, że to to samo miejsce. Sufit i podłoga się nie zmieniły.
Spodziewałabym się czegoś nowego.
Wszystkim pasuje.
Chcesz kolejnego?
Tak, kup mi.
Możesz wrócić do tego samego dnia? Wiele razy?
Może. Nie widzę przeszkód.
Hej, co podać?
- Właśnie. - Czystą whisky.
- Może być zwykła? - Tak.
- Ładne są. - Słucham?
Twoje kolczyki. Skąd je masz?
Nie wiem.
Mój były mi dał mi je na pierwszej randce zamiast kwiatów.
Przynajmniej coś z tego masz.
- Dziękuję. - Byłaś dziś na zakupach.
Skąd wiesz?
Tańczysz czasem?
Nie kiedy pracuję.
Szkoda.
O co tu chodziło?
Podoba ci się. Zatrzymałam ją dla ciebie.
To nie jej pragnę.
Na pewno?
Chodź, tylko raz.
- Nie mogę. - Szybki taniec. No chodź.
- Chodź, zatańcz ze mną. - Nie teraz.
No dobra.
Idę do przybytku, ale bądź gotowy, kiedy wrócę.
Już tak na to nie mówią. To toaleta.
Dobra, idę do toalety. Zaraz wrócę.
Podoba ci się to brzmienie, co?
Zawsze myślałem, że nie umiem tańczyć,
ale to muzyka była niewłaściwa.
Tak.
Ciekawe, co poczujesz jutro.
Nie będę czuł tego sam.
To takie były paryskie dziewczyny?
- Co? - Kiedy byłeś tam z Harpem.
Musiał mieć jakąś Francuzkę.
Mówił tylko o tobie.
Co się tam stało? Jest inny.
W jakim sensie?
Zajmuje więcej przestrzeni.
Tylko jeszcze nie wie, co z nią robić.
Może urósł.
Nie wiem. Wcześniej go nie znałem.
Ale byłeś z nim.
Nie wydaje mi się, żeby stał się kimś, kim wcześniej nie był.
Może po prostu nie znałaś go tak dobrze, jak myślałaś.
Nigdy nie dotarliśmy do Paryża, jeśli tak ci powiedział.
Tu jesteś. Szukałem cię.
Chodźmy.
- Co jest pod moim płaszczem? - To na później.
Chodźmy.
A Leo?
Chyba nie planuje z nami wracać. Chodź.
Umiesz to obsłużyć?
Uczę się.
Jak to zwinąłeś?
Zapłaciłem za to.
- Nie trzeba kraść, kiedy ma się kasę. - Jasne.
- Nie, upnę je znowu. - Nie.
- Uświnią się. - Nie, zostaw.
Proszę. Umyjesz je potem.
Proszę.
- Nie tak występuję. - Będzie lepiej. Gotowa?
Tak.
Podejdź.
Zobaczmy.
Dobra, zaczynaj.
Nie tak.
Jak w Teenie’s. Bądź sobą. Nie mów po francusku.
- Za bardzo przypominam ci Paryż? - Może.
Gotowa?
Wiem, że tam nie byłeś. Leo mi mówił.
On nie wie, gdzie byłem.
Nagrywa się. Zaczynasz?
Nie.
Wyłącz to.
Powiedz mi, skąd to masz. Wiem, że nie z Paryża.
Zabrałem… od kogoś, kto umarł.
Nie miał komu tego dać, a ja miałem.
W porządku. Po prostu mnie nie okłamuj.
Co się dzieje, kiedy tu śpisz? Budzisz się taki sam?
Chyba tak.
Wiesz… kiedy znalazłem to miejsce…
tylko tobie chciałem je pokazać.
Harper. Cholera.
- Wszystko brudzę. - Nie martw się pościelą.
- Włącz kamerę… - Spokojnie.
- …i powtórzmy. - Chodź tu.
- Jestem gotowa. - Chodź.
- Wracaj tu! - Nie!
- Chodź tu. - Co ty wyprawiasz?
- Nie! - No chodź.
Wróć tutaj! Zawsze wracasz!
Jak to „zawsze”?
- Nie… - Harper!
Robiliśmy to już?
Co?
Wracaliśmy już do tego dnia?
Do tego wszystkiego?
Ile razy?
Co to za różnica? Żadna.
Jak ty to robisz?
Wychodzę tylnymi drzwiami
i przychodzę po ciebie.
Wychodzimy, a potem wracamy do domu.
I zawsze na końcu trafiamy tutaj.
Czemu tego nie pamiętam?
Bo to nie jest twój dom.
Klaro, poczekaj. Jest późno.
- Proszę, zostań! - Zostaw mnie.
Możesz wracać tak często, jak chcesz.
Zawsze będę wiedzieć, bo cię znam.
Obserwowałeś mnie, a ja ciebie.
Nie byłeś wtedy wiele wart. A teraz jesteś wart jeszcze mniej.
Harper!
Nie!
Zejdź ze mnie! Nie.
Raz, dwa, trzy, już.
Gotowy.
Raz, dwa, trzy, już.
Wciąż jesteśmy na nogach, co?
Widziałem cię tam. Wiedziałem, że przeżyjesz.
Jak mogłeś cokolwiek widzieć? Wszędzie był dym.
Jesteś Leo, prawda?
Był w twojej kompanii?
Tak.
Będą chcieli wysłać twoją relację rodzinie.
Wymyśl, co powiesz.
Może lepiej to przy nim zostaw.
To jego maska, nie?
Mówiłem, że będę tuż za tobą.
Podać coś? Ostatnia okazja.
- To co ostatnio. - Czyli…
Czystą whisky.
Ładne kolczyki.
Podobają ci się?
Daj mi je potrzymać, a powiem ci, skąd są.
A jeśli się pomylę… dam ci to.
- Jeśli chcesz je ukraść, są bez wartości. - Oddam je. No weź.
Zobaczmy. No dobrze.
Nie są za stare.
Dwa, może trzy lata.
Kupił ci je facet.
Ale nie są na tyle ładne, żebyście byli ze sobą długo.
Może były dowcipnym prezentem na pierwszej randce.
Nie, sama je wybrałam.
W tanim sklepie. Możesz je wziąć.
Nie myliłem się.
Nigdy się nie dowiesz.
Napisy: Marzena Falkowska