ΕΓΓΡΑΦΗ
Πάμε! Προχωρείτε!
ΚΑΝΤΙΝΙ, ΓΑΛΛΙΑ
Πάμε! Μη σταματάτε!
Βάλτε μάσκα, παιδιά, βάλτε μάσκα!
Βάλτε μάσκα!
-Πού πας; -Γυρίζω πίσω.
-Άσε με να σε βοηθήσω. -Όχι, πρέπει να γυρίσω.
Μάσκα!
Εντάξει.
Με λένε Λίο. Θα είμαι ακριβώς πίσω σου.
Συνεχίστε μπροστά! Πάμε!
Θα είμαι ακριβώς πίσω σου.
Βάλτε μάσκα! Μάσκα!
Βάλτε μάσκα!
…μάσκα.
Πού είναι η μάσκα σου;
Χτυπήθηκα. Πήγαινέ με πίσω. Πήγαινέ με πίσω!
Σταμάτα. Σταμάτα, σε παρακαλώ!
Λαμπερά κορίτσια
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΛΟΡΕΝ ΜΠΙΟΥΚΕΣ
Καληνύχτα.
Μου πήρε ώρα να σε βρω.
Ναι, έφυγα αμέσως από το Τίνις.
Πότε γύρισες;
Πριν λίγο.
Τι έκανες; Χόρευες;
Ναι. Ταξίδεψα λίγο.
Χόρευα με έναν θίασο. Παίξαμε στο Ορφέουμ Σίρκουιτ.
Εσύ; Πώς ήταν;
Δεν είναι όπως τα γράφουν οι εφημερίδες.
-Δεν μιλούν ποτέ με στρατιώτες. -Εγώ μιλάω.
Σας δίνουν μετάλλια όταν γυρίζετε.
Πόσα πήρες εσύ;
Εγώ απλώς γύρισα.
Ακουγόταν ότι ήταν άσχημα εκεί πέρα.
Σου έγραψα.
Όταν πέρασα απ' το Τίνις, μου είπαν ότι σου έστειλαν τα γράμματά μου.
Δεν έλαβα κανένα.
Λοιπόν, τι θέμα νομίζεις ότι είχε ο αποψινός μου χορός;
Δεν ήξερα ότι είχε κάποιο θέμα.
Ήταν η ιστορία της Ιωσηφίνας, της πρώτης γυναίκας του Ναπολέοντα.
Ανάβει μια φωτιά στον Όσιρι. Τον ικετεύει να της δώσει ένα παιδί.
Δεν νομίζω να το κατάλαβε κανείς.
Ναι.
Πόσο καιρό το κάνεις αυτό;
Είναι η τρίτη μου φορά εδώ, αλλά μπορεί να πάω στο Μπάλαμπαν.
-Αλήθεια; -Έχω το απαιτούμενο κοινό.
-Λίγος κόσμος δεν είναι; -Έτσι τους αρέσει. Πληρώνουν περισσότερο.
Σου έφερα κάτι.
Γιατί πιστεύεις ότι το θέλω;
Μπορεί να ξέρεις πια γαλλικά, αλλά εγώ ξέρω εσένα.
Είναι παριζιάνικο.
Τι έπαθε;
Πιάστηκε στον σουγιά μου. Αλλά το έραψα.
Παρίσι;
Πότε απέκτησες τόσο καλό γούστο;
Δεν πειράζει. Απλά κοίτα.
Δεν πρέπει να είμαστε εδώ. Δεν το κάνω πια αυτό.
Έλα τώρα, κοίτα. Εσύ θα ξέρεις.
Από τι υλικό είναι;
Μετάξι;
Όχι, ρεγιόν.
-Παραείναι πλούσια γι' αυτό. -Όχι, κοίτα, έχουν φαγωθεί.
Τις φοράει στην εκκλησία.
Μια γυναίκα δεν φοράει μεταξωτά για να γονατίσει.
Από πού την ξέρεις;
Θυμάσαι την αδελφή Φλόρα στο Σεντ Μάικλς;
Ναι. Που προσπαθούσε να μας βαπτίσει στη λίμνη;
Ναι. Είναι στο Σεντ Άνταλμπερτς τώρα. Τη συνάντησα τυχαία.
Μαγειρεύει συσσίτιο βετεράνων κάθε Τετάρτη στα υπόγεια.
-Εκεί πάει απόψε. -Σε τάισε και την ακολούθησες;
Αυτό με έμαθες να κάνω.
Ήμασταν παιδιά. Πίστευα ότι θα είχες βρει κάτι άλλο να κάνεις.
Βγήκε. Έλα, πάμε.
Τι; Χάρπερ, όχι. Δεν έχω πια ανάγκη να ληστεύω ηλικιωμένες.
Καλά. Τότε θα δώσω αλλού τις μεταξωτές κάλτσες.
Τι;
Έλα.
Θεέ μου.
Τι άλλο βρήκες εκεί πίσω;
Πώς σου φαίνεται αυτό;
Γιατί αφήνουν τα κεφαλάκια πάνω τους;
Είναι της μόδας.
Τέτοια δεν φορούσαν όλες οι κοπέλες στο Παρίσι;
Πού θες να ξέρω;
-Δεν έχεις μάτια; -Ξέρεις κάτι;
Δεν πρόλαβα να τις δω, και…
Χαρπ, πάντα κοιτάς.
Κρυβόσουν κάτω από μια καρότσα και με κατασκόπευες.
Όχι, δεν σε κατασκόπευα.
Ναι. Κρυφοκοίταζες σαν ποντικάκι.
Αυτό νομίζεις ότι έκανα;
-Τι έκανες, τότε; -Σε πρόσεχα.
Τι;
Τι είναι αυτό;
Δεν ξέρω.
Από εκεί ακούγεται.
-Εδώ μέσα; -Όχι, εδώ.
-Είναι… -Χάρπερ.
Περίμενε.
-Αυτό είναι. -Αυτό;
Ναι.
Τι; Για να δω.
-Τι είναι αυτό; -Περίμενε.
Άλλαξε.
Πώς το έκανες;
-Γαμώτο. Πάμε να φύγουμε. -Ναι.
-Χάρπερ. Κάποιος έρχεται. -Έρχομαι.
Χάρπερ, τι κάνεις; Πάμε.
Έρχομαι.
Πού το βρήκες αυτό;
Πού βρήκες το ρολόι;
Σε ξέρω. Σεντ Άνταλμπερτς.
Δεν προσεύχεσαι πριν το φαγητό.
Όχι, δεν με ξέρεις.
Φύγε!
-Φύγε! -Σταμάτα!
Πες μου για το ρολόι.
Θέλω να μου πεις για το ρολόι.
-Έχω λεφτά. -Είναι από την Ευρώπη;
-Από εκεί το πήρες; -Δεν ξέρω.
Ξέρεις, γι' αυτό το έκρυψες καλά.
Ξέρεις τι είναι. Ξέρεις την αξία του. Πες μου πού το βρήκες.
Δεν θα καταλάβαινες. Είσαι ένας τιποτένιος.
Κι εσύ μια κωλόγρια.
Νομίζεις ότι δεν ξέρω ποια είσαι;
Εκεί είναι η φωτογραφία του άντρα σου. Του ανάβεις κάθε βράδυ το καντήλι.
Ναι.
Σε παρακολουθώ.
Μη μου λες ψέματα.
Λοιπόν…
πού βρήκες το ρολόι;
Τι έγινε εκεί;
Τίποτα. Κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι.
Γιατί έμεινες;
Για να σιγουρευτώ ότι δεν σε είδε.
Έχεις να πας στο Μπάλαμπαν. Μη σε χαντακώσει αυτή.
Τι;
Παλιά, το κάναμε συνεχώς αυτό.
Όταν δεν ήταν κανείς μέσα. Αν καλούσε την αστυνομία;
Δεν με είδε. Κοίτα τι σου έφερα.
Έλα, δώσε μου το χέρι σου. Για κοίτα το.
Σου πάει τέλεια.
Θα πάω να της το δώσω πίσω, αν θέλεις.
-Δεν το θέλω. Είναι δικό της. -Δεν έκανε κάτι να το αξίζει.
Απλώς φοράει φτηνές κάλτσες και μου δίνει ελεημοσύνη στην εκκλησία.
Είναι απάτη και έχει πάρει πολλά περισσότερα από όσα εμείς.
Ξέρεις κάτι; Πρέπει να πάρουμε όσα μας χρωστάνε.
Κοίτα.
Είναι 06:00 στο Παρίσι.
Πληρώστε, παιδιά. Πληρώστε.
Πάμε ποντάρισμα. Πάμε ποντάρισμα. Πάμε.
ΧΕΝΙΝΓΚ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Πάμε ποντάρισμα. Να τη που γυρίζει.
Να τη που γυρίζει.
Και-και-και-και-και-και…
Για δείτε! Ποιος θέλει να πάει άλλη μία;
-Πάμε ποντάρισμα. -Όχι.
Κέρδισες τρία στα τέσσερα. Δεν γίνεται αυτό.
Δεν μ' αρέσουν οι χαμένοι.
Ποιος θέλει μια στροφή; Χαρπ! Θες να παίξεις τίποτα ψιλά εδώ;
Θα την πατήσεις άσχημα μια μέρα.
Τι έχεις πάθει εσύ;
-Προσλαμβάνουν σήμερα; -Πήραν φορτωτές για το Μάρσαλ Φιλντς.
Ίσως μας φωνάξουν να φυλάμε πλοία.
-Θεέ μου. -Τι;
-Όχι. -Όχι;
-Θα ξανάρθω αύριο. -Πού πας;
Δεν ξέρω. Πίσω στο Χόπκινς, μάλλον.
-Πώς τα πας με την καινούργια κοπέλα; -Δεν είναι καινούργια.
-Σου δάνεισε λεφτά; -Όχι. Γιατί;
Εσύ μένεις τελευταίος, δεν φεύγεις πρώτος.
Τι έχεις;
Τίποτα. Δεν είναι τίποτα.
Μου είπαν για ένα μέρος.
Μάλλον θα πάω να δω τι υπάρχει εκεί.
Πού;
Στο Λέικ Βιου.
Πάμε πρώτα στο Χόπκινς να πάρουμε τις στολές μας.
Τι τις θέλουμε τις στολές μας;
Έλα, πάμε.
Λεγεώνα. Στηρίξτε τους βετεράνους.
Θα στηρίξετε τη Λεγεώνα των Βετεράνων;
Όχι, ευχαριστώ. Λοιπόν, ναι.
-Αυτό είναι; -Μάλλον.
ΟΔΟΣ ΛΕΪΚ ΒΙΟΥ 2925 ΣΙΚΑΓΟ
Δεν περίμενα να είναι έτσι.
-Πώς έπρεπε να είναι; -Δεν ξέρω.
Ξέρεις τι κάνεις;
-Μπορεί να είναι κάποιος μέσα. -Ε, τα παντζούρια έχουν δυο δάχτυλα σκόνη.
Κανείς δεν είναι εδώ.
Έλα.
Ποιανού είναι το σπίτι;
Ξέρω μόνο τον ξάδελφό του.
Ο ιδιοκτήτης ταξιδεύει. Συλλέγει ακριβά αντικείμενα.
Το άκουσες αυτό;
Γαμώτο. Ο ξάδελφος δεν έλεγε ψέματα.
Μη σου μπαίνουν ιδέες. Δεν το κουβαλάμε αυτό.
Πού τα βρήκε όλα αυτά;
Από δω κι από κει.
Γιατί καλύπτει τα παράθυρά του;
-Τι φοβάται; -Ανθρώπους σαν εμάς.
-Σίγουρα δεν είναι κανείς εδώ; -Σίγουρα.
Θα μας είχαν ήδη ακούσει. Δες τι έχουν πάνω.
ΗΠΑ ΠΛΗΡΩΤΕΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙ
ΑΛΜΑΝΑΚ
Τι διάολο;
Είναι λίγο στενά εκεί μέσα. Είσαι εντάξει;
Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Φύγε τώρα.
Έχει λεφτά κάτω στο μπαούλο.
-Πάρτε τα και φύγετε. -Μάλιστα…
Πολύ γενναιόδωρο εκ μέρους σου.
Ήρεμα. Χαλάρωσε.
Πόσα λεφτά θέλετε;
-Τι; -Για να φύγετε.
Πόσα θέλετε;
Εσύ πες μου. Σπίτι σου είναι.
Σε ποιον πόλεμο ήσουν;
Στον μοναδικό. Στον Μεγάλο Πόλεμο.
Πρώτος, Δεύτερος Παγκόσμιος;
-Υπάρχει και δεύτερος; -Άρα, στον πρώτο.
Και μόλις γύρισες.
Άρα, τι χρονιά έχουμε; Είναι 1918, χίλια εννιακόσια…
Είναι 1920. Πώς και δεν το ξέρεις;
Από πότε έχεις να βγεις από το σπίτι;
Τι μήνα και μέρα έχουμε;
Είναι 9 Οκτωβρίου.
Δεν έχω ξανάρθει σ' αυτήν τη μέρα.
Τι εννοείς; Εδώ είσαι τώρα.
Πού βρήκες το ρολόι; Αυτό που έδωσες στην Μπρίτα.
Εσύ το έφτιαξες;
Γι' αυτό ήρθες εδώ;
-Να μάθεις πώς φτιάχτηκε; - Eγώ…
-Είσαι τεχνίτης; -Θα μπορούσα.
Όχι. Δεν φτιάχνεις πράγματα. Απλώς τα θέλεις.
Αυτό το αγόρασα στο Σάιντελς. Στην οδό Γουάκερ.
Τώρα μπορείς να φύγεις.
Γιατί έχω την αίσθηση ότι πας να τη γλιτώσεις φτηνά;
Έλα.
Ηρέμησε τώρα.
Από πού είσαι;
-Ποιος είσαι; -Άρα, θα το θέλεις τώρα.
Τι;
Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Μπορώ…
Θα βρω μια ώρα που θα είναι δική μου.
Θα δεις, μπορούμε μόνο να περνάμε από δω. Ως τότε, το σπίτι έχει τους κανόνες του.
-Τι διάολο κάνεις; -Απλώς μιλάω.
-Το κανονίζω. -Άσ' τον να φύγει. Απλώς…
Κύριε. Κύριε, είστε καλά;
Καλέστε ασθενοφόρο!
-Θεέ μου. -Καλέστε ασθενοφόρο!
Χάρπερ;
Χαρπ…
Πού το βρήκες αυτό;
Το πήρα από τον Τσάρλι.
-Ποιος είναι ο Τσάρλι; -Ένας πιλότος από την Αγγλία.
Πετούσε με Μπρίστολ, ποιος ξέρει.
Μου το πούλησε.
Καθαρίζει τα πνευμόνια μου.
Δεν φαίνεται να βοηθάει.
Ξέρεις τι σου χρειάζεται;
-Καλά είμαι. -Ξάπλωσε κάτω.
-Έλα εδώ. Έλα. -Από το άγχος είναι.
Έχω οντισιόν αύριο στο Μπάλαμπαν.
Ράδιο; Δεν σου κάνει καθόλου καλό.
Χρειάζεσαι ξεκούραση.
Έλα στο σπίτι μου να ετοιμαστείς.
-Στο σπίτι σου; -Ναι.
-Έχεις και σύζυγο; -Όχι ακόμα.
Είναι του αδελφού του υπολοχαγού μου. Ταξιδεύει συνεχώς.
Θέλει κάποιον να το προσέχει όσο λείπει.
-Και εμπιστεύτηκε εσένα; -Έχει πολλά όμορφα πράγματα.
Δεν τον πειράζει να του τα φυλάει ένα φανταράκι.
Όλα αυτά τα έκανες σε μία εβδομάδα;
Ξάπλωσε.
Θα σε βοηθήσω να ανασάνεις.
Έλα.
Απλώς περίμενε.
Όχι, πρέπει να κοιτάς πάνω.
-Ναι, εντάξει. Γιατί… -Κοίτα εκεί!
-Πώς το… -Δεν το έκανα εγώ. Απλώς συνέβη.
Κάν' το να αλλάξει πάλι.
Δεν μπορώ. Το κάνει μόνο του. Δεν ξέρω γιατί.
Κάτσε, τι είναι αυτό;
Έλα, Χαρπ. Πώς το έκανες;
Είναι…
Εδώ μέσα όλα γίνονται κάτι άλλο.
Άλλοτε παλαιότερα, άλλοτε νεότερα, και άλλοτε απλώς διαφορετικά.
Πράγματα που δεν έχω ξαναδεί.
Συμβαίνει σε όλα. Σε χαλιά, σε λάμπες, σε όλα.
Τι;
Ο αδελφός του υπολοχαγού σου…
-Τι δουλειά κάνει; -Δεν ξέρω.
Μάλλον κάνει εισαγωγές. Από εκεί θα βρίσκει όλα αυτά.
Αν είχα αυτό το σπίτι, δεν θα το άφηνα σε κανέναν.
Κανείς δεν σε άφησε να μπεις εδώ.
Τώρα πια δεν φεύγουμε.
Έλα να σου δείξω κάτι.
Χαρπ, ποιανού είναι το σπίτι;
Καλά. Όχι, ξέρεις κάτι; Έχεις δίκιο.
Πρέπει να φύγουμε. Έλα.
Εντάξει.
Σκέψου μια άλλη στιγμή. Οποιαδήποτε.
-Γιατί; -Σε παρακαλώ, κάν' το.
Σκέψου κάποια στιγμή.
-Εννοείς ανάμνηση; -Μια μέρα, μια χρονιά.
-Οποιαδήποτε. Έλα. Διάλεξε. -Χίλια χρόνια από τώρα.
Όχι τόσο μετά. Δεν θα υπάρχει τίποτα όρθιο τότε.
-Δεν καταλαβαίνω. -Επειδή δεν ακούς.
Σκέψου μια μέρα μετά από χρόνια. Πώς θα είναι ο κόσμος.
Ποια μέρα θες να δεις;
Όσο πιο μακριά γίνεται από το σήμερα.
Δώσε μου το χέρι σου.
Πώς το έκανες αυτό;
Δεν ξέρω. Απλώς το έκανα.
Κοίτα εκεί.
-Κακώς είμαστε εδώ. -Γιατί;
Είναι σαν να κοιτάμε σε ξένο παράθυρο.
Τα πάντα δείχνουν ότι ανήκουν εδώ εκτός από μας.
Έτσι δεν νιώθαμε πάντα;
Πώς το έκανες αυτό;
Ίσως αυτός έπρεπε να είμαι πάντα.
Δηλαδή, επιλέγεις μια ημερομηνία και περνάς την πόρτα;
Ναι. Έτσι λειτουργεί ως τώρα.
-Γιατί δεν μπορείς να πας πιο μετά; -Δεν ξέρω. Απλώς δεν μπορώ.
Τι γίνεται αν προσπαθήσεις;
Γυρίζω στη μέρα από την οποία ξεκίνησα.
-Δεν ξέρω. -Γιατί το σήμερα είναι η τελευταία μέρα;
-Δεν ξέρω. -Κι αν…
Αν αύριο είναι το τέλος του κόσμου και γυρίσουμε στην αρχή;
Και τι σημασία έχει; Δεν σου φτάνει αυτό; Κοίτα.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό.
Θες να γυρίσουμε;
Όχι. Καθόλου. Ίσως ποτέ.
Ας μείνουμε εδώ, τότε.
Θυμάσαι τα γράμματά μου;
Τα παιδιά στο Τίνις μου είπαν ότι σου τα έδωσαν.
Ναι, αντί για τα λεφτά που μου χρωστούσαν.
Γιατί δεν μου απάντησες;
-Δεν ήξερα τι να σου πω. -Ας έλεγες οτιδήποτε.
Ό,τι και να έγραφες θα το ήθελα.
Ελπίζω να έφερες μαζί μετρητά.
Μου χρωστάς μεταξωτές κάλτσες.
Πάμε.
-Όχι. -Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω.
Γιατί αυτό δεν έχει το κεφαλάκι της αλεπούς;
Δεν χρειάζεται. Είναι ήδη αρκετά φαντεζί.
-Μάλιστα. Ώστε γι' αυτό. -Ναι.
Πού ήσουν;
Τριγυρνούσα.
Προσπάθησα να σε βρω. Άνοιξα την πόρτα, αλλά δεν έγινε τίποτα.
Απλώς βρέθηκα έξω.
Αλήθεια; Σ' εμένα δούλεψε.
Λίο, από δω η Κλάρα.
Η Κλάρα, η παιδική σου φίλη;
Ναι, εγώ είμαι.
-Πάω αυτά επάνω. -Εντάξει, βέβαια.
Της έδειξες;
Χρειαζόταν κάπου να μείνει.
-Θα μείνει εδώ; -Αν χρειαστεί, ναι.
Δεν ήξερα ότι κάνουμε και τέτοια.
Μήπως να αρχίσουμε να χρεώνουμε και είσοδο;
Άκου να σου πω. Δεν είναι ξένη.
-Δεν έχει σημασία. Δεν συμφώνησα. -Αλήθεια, Λίο; Ξέρεις κάτι;
Δεν με νοιάζει τι πιστεύεις.
Από πότε;
Μαζί το βρήκαμε το μέρος. Είναι δικό μας.
Βασικά…
εσύ δεν μπορείς να πας πουθενά.
Όχι χωρίς εμένα.
Δεν μπορούσες ούτε τη μάσκα σου να βάλεις χωρίς εμένα.
Πού νομίζεις ότι πας;
Πού πάμε μετά, καπετάνιε;
Για να σε δω.
Ξέρω πού πάμε. Έλα, ναι.
Θα έρθεις;
Πηγαίνετε εσείς. Κάποιος πρέπει να προσέχει το σπίτι.
Έλα, η καλύτερα θέα είναι έξω απ' αυτές τις πόρτες.
Έλα, Χαρπ, άνοιξε την πόρτα.
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Πώς σου φαίνεται;
Δεν νομίζω ότι αυτό το κοινό θα πλήρωνε να με δει.
Απίστευτο, είναι το ίδιο μέρος.
Η οροφή και τα πατώματα είναι ολόιδια. Νόμιζα ότι θα τα είχαν αλλάξει.
Δεν τους ένοιαζε.
Θες άλλο ποτό;
Ναι, κέρνα άλλο ένα.
Μπορείς να έρχεσαι στην ίδια μέρα; Ξανά και ξανά, αν θες;
Ναι, μάλλον. Γιατί όχι;
Τι θα πάρετε;
-Ναι. -Ουίσκι σκέτο.
-Απ' το απλό; -Ναι.
-Ωραία είναι αυτά. -Ορίστε;
Μ' αρέσουν τα σκουλαρίκια σου. Πού τα πήρες;
Δεν ξέρω.
Μου τα έδωσε ο πρώην μου στο πρώτο ραντεβού αντί για λουλούδια.
Τουλάχιστον σου έμεινε κάτι καλό.
-Ευχαριστώ. -Πήγες για ψώνια σήμερα.
Πώς το κατάλαβες;
Χορεύεις ποτέ;
-Όχι στη δουλειά. -Κρίμα.
Τι ήταν αυτό;
Σου αρέσει. Την κρατούσα κοντά σου.
Δεν θέλω αυτήν.
Είσαι σίγουρος;
Έλα. Μόνο ένα.
-Όχι, δεν μπορώ. -Ένα γρήγορο. Έλα. Πάμε.
ΕΓΓΡΑΦΗ
-Έλα να χορέψουμε. -Όχι τώρα.
Καλά.
Πάω στο μέρος. Όταν γυρίσω να είσαι έτοιμος.
Δεν το λένε πια έτσι. Το λένε τουαλέτα.
Καλά. Πάω τουαλέτα. Επιστρέφω αμέσως.
Σ' αρέσει αυτή η μουσική;
Πάντα νόμιζα ότι δεν ήξερα να χορεύω.
Αλλά μάλλον έφταιγε η μουσική.
Ναι.
-Θα δούμε πώς θα νιώθεις αύριο. -Ναι, δεν θα το νιώθω μόνος.
Ώστε έτσι ήταν οι κοπέλες στο Παρίσι;
Όταν πήγες εκεί με τον Χαρπ.
Θα είχε Γαλλίδα φιλενάδα.
Μόνο για σένα μιλούσε.
Τι συνέβη εκεί πέρα. Έχει αλλάξει.
Δηλαδή;
Έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Δεν ξέρει ακόμα πώς να τη χειριστεί.
Μπορεί να ψήλωσε.
Δεν ξέρω.
Δεν γνωριζόμασταν πριν.
Μα ήσουν μαζί του.
Δεν νομίζω ότι έγινε κάτι που δεν ήταν ήδη.
Ίσως δεν τον ήξερες όσο καλά νόμιζες.
Ποτέ δεν πήγαμε στο Παρίσι, αν αυτό σου είπε.
Εδώ είστε. Σε έψαχνα.
Πάμε.
Τι είναι κάτω απ' το παλτό μου;
Θα σου πω μετά.
Πάμε.
Και ο Λίο;
Δεν νομίζω ότι σκοπεύει να έρθει μαζί μας. Πάμε.
Ξέρεις πώς λειτουργεί;
Το παλεύω.
Πώς την έκλεψες;
Την πλήρωσα.
Δεν χρειάζεται να κλέψεις αν έχεις λεφτά.
Σωστά.
-Όχι, Χάρπερ, θα τα ξαναμαζέψω. -Όχι.
-Θα γίνουν χάλια. -Όχι, άσ' τα κάτω.
Ορίστε. Θα τα ξεπλύνεις.
Έτοιμη.
-Αλλιώς είναι το νούμερο. -Θα δείχνει καλύτερο. Έτοιμη;
Ναι.
Έλα.
Για να δούμε.
Ωραία, ξεκίνα.
Όχι έτσι.
Όπως στο Τίνις. Να είσαι ο εαυτός σου. Χωρίς γαλλικά.
Επειδή σου θυμίζουν το Παρίσι;
Ναι, μπορεί.
Έτοιμη;
Δεν πήγατε ποτέ εκεί. Μου το είπε ο Λίο.
Δεν ξέρει πού πήγα.
Η κάμερα γράφει. Θα ξεκινήσεις;
Όχι.
Κλείσ' την.
Πες μου πού το βρήκες αυτό. Ξέρω ότι δεν ήταν στο Παρίσι.
Το πήρα από έναν που πέθανε.
Δεν είχε σε ποιον να το αφήσει, ενώ εγώ είχα.
Καλά, εντάξει. Αλλά μη μου λες ψέματα.
Τι γίνεται αν κοιμηθείς εδώ; Ξυπνάς κανονικά ο ίδιος;
Μάλλον.
Ξέρεις, όταν βρήκα αυτό το σπίτι…
μόνο σ' εσένα ήθελα να το δείξω.
Χάρπερ. Γαμώτο.
-Έχω γεμίσει τον τόπο. -Δεν με νοιάζουν τα σεντόνια.
-Ας ανοίξουμε την κάμερα… -Ήρεμα.
-να το ξανακάνουμε. -Κάτσε.
-Όχι, είμαι έτοιμη. -Έλα.
-Έλα πίσω! -Χάρπερ, όχι!
-Έλα εδώ. -Χάρπερ, τι έχεις πάθει;
-Χάρπερ, όχι! -Έλα εδώ.
Έλα πίσω. Πάντα έρχεσαι!
Τι εννοείς "πάντα";
-Δεν είπα… -Χάρπερ!
Το έχουμε ξανακάνει αυτό;
Ποιο;
Έχουμε ξανάρθει στο σήμερα, στο απόψε;
Σε όλο αυτό;
Πόσες φορές;
Τι σημασία έχει; Δεν έχει σημασία.
Πώς το κάνεις;
Βγαίνω από την πίσω πόρτα
και έρχομαι και σε βρίσκω.
Βγαίνουμε έξω, μετά γυρίζουμε σπίτι.
Και πάντα καταλήγουμε εδώ.
Γιατί δεν το θυμάμαι;
Γιατί δεν είναι το σπίτι σου.
Κλάρα, περίμενε. Είναι αργά.
-Σε παρακαλώ, μείνε. Σε παρακαλώ! -Άσε με.
Μπορείς να επιστρέψεις όσες φορές θες.
Και πάντα θα το ξέρω, Χάρπερ, γιατί σε ξέρω.
Με παρακολουθούσες και σε παρακολουθούσα.
Δεν ήσουν τίποτα σπουδαίο τότε. Κι αυτό σε μειώνει ακόμα περισσότερο.
Χάρπερ!
Όχι!
Άσε με! Όχι.
Ένα, δύο, τρία, κάτω.
Έτοιμοι.
Ένα, δύο, τρία.
Τουλάχιστον είμαστε κι οι δύο όρθιοι.
Σε είδα εκεί έξω. Ήξερα ότι θα τη γλιτώσεις.
Πώς με είδες; Είχε παντού καπνό.
Λίο δεν σε λένε;
Ήταν στον λόχο σου;
Ναι.
Θα θέλουν μια αναφορά σου προς την οικογένεια.
Βρεις κάτι να πεις.
Αυτό άσ' το μαζί του.
Η μάσκα του δεν είναι;
Σου είπα ότι θα είμαι πίσω σου.
Θες κάτι άλλο; Κλείνουμε.
-Το ίδιο με την προηγούμενη φορά. -Που είναι…
Ουίσκι σκέτο.
Ωραία τα σκουλαρίκια σου.
Σ' αρέσουν;
Αν μου τα δώσεις λίγο, θα σου πω από πού είναι.
Αν κάνω λάθος, αυτό είναι δικό σου.
Αν σκοπεύεις να τα κλέψεις, είναι φτηνά.
Θα σου τα ξαναδώσω. Έλα.
Για να δούμε. Εντάξει.
Δεν είναι πολύ παλιά.
Δύο, τριών ετών.
Σ' τα αγόρασε ένας άντρας.
Αλλά δεν είναι τόσο ακριβά όσο αν ήσασταν μαζί καιρό.
Οπότε, μάλλον δωράκι στο πρώτο ραντεβού.
Όχι, τα διάλεξα μόνη μου.
Ένα δολάριο κάνουν. Κράτα τα.
Δεν έκανα λάθος.
Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Υποτιτλισμός: Κώστας Φαρμάκης