วันนี้คุณใส่น้ำหอมรึเปล่า
เปลี่ยนทรงผมหรืออะไรแบบนั้น
- หน้าเขาเรียวกว่านี้ - เดี๋ยวก็เหมือนๆ
คุณกำลังกลับบ้าน เดินตามทางปกติเหรอ
ฟังนะ คางเขาเป็นแบบนี้
- เห็นไหม - ผมเข้าใจอารมณ์ที่อยากเร่งให้เสร็จ
ผมอยากเอาให้แน่ว่าเราร่างภาพคนที่ใช่
คืองี้
- ตาของเขาห่างกันขนาดนี้ - เอางี้นะ
- มาดูภาพที่อยู่ในแคทตาล็อก - แล้วก็ลึกมาก
- โอเค… - เอาเป็นคุณฟังฉันสิ
แล้ววาดอย่างที่ฉันบอกให้วาด
ตาเขาสีอะไร
- สีฟ้า - เห็นส่วนตาขาวทั้งสองด้านไหม
เห็น
แล้วจมูกเขาล่ะ
วาดตายังไม่ถูกเลย
- มันใกล้เคียงพอหรือยัง - ก็ใกล้ แต่ฉันสามารถช่วย…
เราต้องการแค่นั้น ภาพผู้ต้องสงสัยไม่ใช่ภาพเหมือน
ไม่ใช่ว่าคนแปลกหน้าจะ เจอเขากลางถนนแล้วรู้ว่าเขาเป็นใคร
- เรื่องแบบนั้นไม่เคยเกิดขึ้น - งั้นฉันมาทำอะไรที่นี่
เราแค่ต้องการรายละเอียดมากพอ จนเมื่อคนรู้จักเขามาเห็น
จะจำได้จากภาพร่าง
ไม่ได้ผลหรอก
ไม่มีใครรู้จักเขา
สวัสดี
นี่
มีใครอยู่ไหม
ใครก็ได้ช่วยผมทีครับ
เลิกพยายามได้แล้วพวก
โอเคนะ ไม่มีใครมาหรอก
คุณมาตรงนี้ได้ไหม ช่วยผมหน่อยนะ
พวกนั้นมัดผมไว้
เส้นเอ็นแขนขาด
โดนเล่นซะหนักเลยสินะ
- เขามัดไว้แน่นแค่ไหน - ก็แน่นพอ
ทีนี้ช่วยถอดออกให้หน่อย
- เขาไม่ได้ใส่ชื่อนาย - เร็วสิ
ไม่มีบัตรประจำตัว
ขอร้อง เอาออกให้หน่อย
พวกนั้นเจอนายหมดสติอยู่ที่เรซีน
มีเงินสดๆ ในกระเป๋าซอก เอาไปเลย มาช่วยหน่อย
เออ มีคนจิ๊กไปเรียบแล้ว
พวกกู้ภัยนั่นแหละ แอบเก่งนัก
เฮ้ย บอกให้มึงมาเอาออก…
นี่ โอเคมั้ยพวก เป็นอะไร
ฉันอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหน
เข้ามาเมื่อคืน ปกติถ้าต้องอยู่ยาวเขาก็ย้ายมาข้างบน
กี่โมง นานแค่ไหน ผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว
ดูเหมือนรถพยาบาล เอามาส่งตอนประมาณเที่ยงคืน
ฉิบหาย ฉันต้องไปละ ต้องไปละๆ
แกต้องช่วยฉันออกไปจากตรงนี้ ฉันต้องไปจากตรงนี้
ฉันอยู่ห่างบ้านนานขนาดนั้นไม่ได้
- มีคนรออยู่หรือไง - ฉันต้องกลับบ้าน
ไม่งั้นฉันจะกลายเป็นอย่างไอ้เวรลีโอ
ฉันต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้!
พยาบาลต้องมีเหตุผลถึงได้มัดนายไว้
ถ้าแกปล่อยฉันตอนนี้ ฉันจะออกไปเฉยๆ
แต่ถ้าต้องให้ฉันรอคนอื่น
ก่อนออกไปฉันจะแวะเตียงแก
เอาออกซะ
ก็ได้ อย่าชกฉันล่ะ
วันนี้เจอเรื่องเฮงซวยมาเยอะแล้ว
ไม่ อย่า
(สร้างจากนวนิยายโดย ลอเรน บูคัส)
ผมขอคุยกับเธอได้ไหม ดูว่าเธอโอเครึเปล่า
กำลังเก็บของ เดี๋ยวก็ออกมา
ใช่คนเดียวกันแน่ๆ
เธอก็บอกว่าอย่างนั้น
คุณคิดว่าเธอโกหก
คนอื่นหายไปไหนกันหมด คุณไม่ใช่ตำรวจคนเดียวที่ทำคดีนี้ใช่มะ
เราให้เคอร์บี้เข้ามาทำภาพร่าง มีตำรวจในเครื่องแบบยังตรวจที่บาร์
ผมไม่รู้ว่าคุณจะให้ผมทำอะไรเพิ่มอีก ในคดีทำร้ายร่างกายโดยไม่บาดเจ็บ
ไม่ใช่แค่ทำร้ายร่างกายครั้งเดียว
มีผู้หญิงหลายคนเสียชีวิตในช่วงเวลาหลายสิบปี
ใช่ แล้วตำรวจสืบสวนก็กำลัง ตรวจสอบโน้ตคดีเก่ากันอยู่
ดูคดีที่ยังไขไม่ได้ แต่ไม่มีใคร…
อะไร
มีอะไร
นี่คนจากเมื่อคืนเหรอ
นี่คนที่เคอร์บี้เจอเหรอ
ทำไม คุณรู้จักเขายังไง
เขาอยู่หน้าบ้านของจูเลีย แมดริกัล เขาบอกว่าเป็นเพื่อนบ้านเธอ
- เขาเคยคุยกับคุณเหรอ - ที่งานศพ ตอนที่งานจบแล้ว
เขาถามเรื่องเคอร์บี้รึเปล่า
เขาอยากรู้เรื่องจูเลีย
ไม่ว่ากันนะ แต่ตอนนั้นคุณเมาอยู่รึเปล่า
เมา
แต่ผมคุยกับหมอนั่นอยู่นานหลายนาที
นั่นใช่เขาแน่ๆ
คุณพาเคอร์บี้ไปที่บ้านจูเลียด้วยหรือเปล่า
ใช่ เธอไปด้วย
เขาต้องเห็นเธอจากตรงนั้นแน่
อ้าว รู้สึกเป็นยังไงบ้าง
- ขับรถมารึเปล่า - ขับ
เราต้องกลับไปที่บาร์
จากเมื่อคืนเหรอ ตำรวจไปที่นั่นแล้ว
นี่หน้าตาเขา
มีรอยสักด้วยเหรอ คุณไปเอามาจากไหน ลินสกี้ไม่ยอมทำสำเนาให้ผม
ฉันหยิบมาเลย
นี่ เคอร์บี้ เดี๋ยวสิ
นี่ ใจเย็นๆ คุณต้องพักสักวัน มาร์คัสกับแม่คุณรออยู่
รถคุณจอดอยู่ที่ลานจอด เราไปทางนี้ได้
ไม่ เดี๋ยว โอเค
คุณต้องไปหาพวกเขา แล้วบอกเขาว่าคุณไม่เป็นอะไร
คุณเป็นอะไรรึเปล่า
เอาไว้กลับออฟฟิศเมื่อไหร่ ฉันก็เจอมาร์คัสเองนั่นแหละ
(บาร์บีแฮปปี้ - ค็อกเทล)
เราไม่ต้องมาอยู่ตรงนี้ก็ได้
ต้องมีคนเห็นเขาบ้างสิ
ตำรวจสอบปากคำหาพยานแถวนี้แล้ว
ผมรู้แล้วว่าเขาเจอคุณได้ยังไง
ผมเจอเขาที่บ้านแมดริกัล
- เขาคุยกับคุณเหรอ - ใช่ เขาอยากรู้เรื่องของจูเลีย
อยากรู้ว่าผมจะเขียนข่าวยังไง
ฟังนะ ผมไม่น่าพาคุณไปด้วยเลย
เขาคงต้องเห็นตอนเราอยู่ด้วยกัน
ไม่ เขาจับตามองฉันมานานกว่านั้นมาก
ตั้งแต่ฉันยังเด็ก
คือพวกคุณ… คุณโตมาด้วยกันเหรอ
เปล่า เขาแค่อยู่ใกล้ๆ ฉันตลอดเวลา
ฉันจำเขาได้
จากสมัยที่เรเชลกับฉัน อยู่บ้านแฟนเฮงซวยสักคนของแม่
เขาเดินเข้ามาหาฉัน ฉันเล่นอยู่คนเดียว
แล้วเมื่อคืนเขาก็เหมือนเดิมเลย
เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนสักนิด
โอเค ฟังนะ
ตอนนี้อาจไม่ใช่จังหวะที่เราต้องไขคดีให้จบ
ไม่ มันไม่ใช่แค่เขาคนเดียว
โอเคมั้ย
เรื่องอะไรๆ รอบตัวฉันเปลี่ยนไป…
ในทุกๆ วินาที
- มันไม่เหมือนเดิม - อย่าทำอย่างนี้เลย
ครั้งแรกเกิดขึ้นหลังจากที่ฉันโดนทำร้าย
ฉันออกจากโรงพยาบาลมาประมาณหนึ่งปีได้
ตลอดช่วงเวลานั้นฉันกลับไปทำงานมาตลอด
ฉันเดินเข้าไปในทริบูนเหมือนอย่างเคย
แต่ยามหน้าตึกบอกว่า ฉันไม่ได้มาทำงานหลายเดือนแล้ว
พวกนั้นไม่ได้เจอฉัน ไม่มีใครได้คุยกับฉันเลย
โต๊ะของฉันกลายเป็นที่นั่งของคนอื่น
แล้วพอกลับบ้านก็เจอแม่ แม่บอกว่ามาค้างกับฉันนานแล้ว
แต่ฉันไม่ได้อยู่กับแม่มาตั้งแต่วัยรุ่น
แม่ไม่รู้เลยว่าฉันพูดเรื่องอะไร
ไม่มีใครรู้เรื่อง
ชีวิตฉันเปลี่ยนไปง่ายๆ อย่างนั้น
แต่คนรอบตัวไม่รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยน
แล้วมันก็เกิดขึ้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ซ้ำอีก
- เคยเล่าเรื่องนี้ให้มาร์คัสฟังรึเปล่า - นี่แหละคือสิ่งที่ฉันพยายามบอกคุณ
ฉันไม่เคยแต่งงานกับเขา
วันหนึ่งฉันกลับมาบ้าน แล้วเขาก็อยู่ตรงนั้น
ผมไม่รู้จะพูดยังไง
โอเค ดูสิ เมื่อคืนฉันมาที่นี่แล้วเจอแผงไม้ขีด
จำได้ใช่มั้ย ไม้ขีดที่ฉันเล่าให้คุณฟัง
เขาแม่งได้แผงไม้ขีดจากบาร์แห่งนี้ ตั้งแต่เมื่อหกปีที่แล้วได้ไง
เพราะบาร์นี้อาจจะเปิดมานานแล้วมั้ย
อาทิตย์ที่แล้วแม่งยังเป็นร้านซักรีดอยู่ เรามาที่นี่ด้วยกัน
ใช่ เรามาด้วยกัน แต่มันก็อยู่ในสภาพเดียวกับตอนนี้
มันไม่ได้แตกต่างไปเลย
โอเค
(มีเหยื่อคนเดียวรอดชีวิต)
(ชารอน ลีดส์ อายุ 35 ปี รอดชีวิตมาได้)
(เหล่าหญิงสาวที่ถูกลืม ของฆาตกรชิคาโก)
- ไง จินนี่ - ดีจ้ะ ชีล่า มีเรื่องให้ช่วยหน่อย
ฉันแจ้งว่ากุญแจหายไปเมื่อไหร่นะ
การแจ้งทุกอย่างจะบันทึกไว้หมด
ได้กุญแจใหม่แล้วใช่มั้ย
กุญแจใหม่เริ่มใช้เมื่อสัปดาห์ก่อน
แต่ของเก่าก็ยังอยู่ในระบบ
มีคนใช้อยู่นะ
ใคร
ก็ต้องเป็นคุณน่ะสิ
เพราะคุณเข้าๆ ออกๆ ในวันเดียวกัน
(บันทึกการผ่านเข้าออก)
ไม่ ช่วงเวลามันผิด
กุญแจดอกเก่าใช้ตอน 8.25 น.
ฉันขึ้นไปทำงานก่อนแปดโมงเสมอ
ทำไมถึงมีคนตามฉันเข้ามา
แต่ไม่ว่ายังไง มันก็หยุดไปตั้งแต่สองสามวันก่อน
ไม่ว่านั่นจะเป็นใคร เขาคงรู้แล้วว่าทำผิดอยู่เนอะ
ขอบใจจ้ะ
คนพวกนี้ตามข่าวมาเหรอ
- ผมไปหาแอ๊บบี้ก่อน - โอเค
ขอเวลาเดี๋ยวฉันโทรกลับไปนะคะ
- อ้าว นี่ - ได้แล้วๆ
- นี่เบาะแสจากเมื่อเช้าทั้งหมดเหรอ - ใช่ แอ๊บบี้ให้เราคอยรับโทรศัพท์
- เหมือนระเบิดลง - ทางนี้เพิ่งได้ข่าว
เป็นอะไรรึเปล่า ไม่ต้องมาทำงานก็ได้นะ
ไม่งั้นจะให้ไปไหน แอ๊บบี้เตรียมข่าวต่อรึยัง
- กำลังจะคุยกันเลย - เยี่ยม เจอกันในห้องประชุม
เห็นๆ อยู่ว่าเรื่องนี้คนสนใจเยอะมาก
ฉบับที่วางแผงขายหมดเกลี้ยง เสียงตอบรับจากผู้อ่านล้นเหลือ
เราให้พนักงานทุกคนรับเบาะแส
คือส่วนใหญ่ก็ใช้อะไรไม่ได้ แต่มีบางส่วนที่อาจตามต่อไหว
ใช่ มีโจรข่มขืนต่อเนื่อง วันที่เขาถูกปล่อยตัวออกมาตรงกัน
และมีสาวคนหนึ่งโทรมาแจ้งเรื่องพ่อตัวเอง
ทางประจำของเขาผ่านจุดทิ้งศพจำนวนหนึ่ง
มีเรื่องน่าเชื่อถือพอ ที่จะส่งต่อให้ตำรวจชิคาโกไหม
แดน อยากจะเขียนข่าวต่อยังไง
ผมเตรียมประวัติซัมเมอร์ ฟรานซิสไว้พร้อมลง
แต่อยากโทรคุยกับอัยการเขต เรื่องผู้ต้องสงสัยคดีแมดริกัล เพราะไม่มี…
เราควรทำข่าวเรื่องที่เกิดกับฉันเมื่อคืน
แน่ใจเหรอ รอสักวันพักหายใจหายคอก่อนก็ได้
ไม่ เราควรรีบลงเลย
ฉันมีสำเนาภาพร่างหน้าเขาจากตำรวจ
ไม่ พวกนั้นไม่อยากให้เราลงมากๆ
รอไม่ได้ ต้องให้คนเห็น
หันไปดูความวุ่นวายข้างนอกสิ
ถ้าพิมพ์ภาพนี้ลงไป จะยิ่งเสียรูปคดี สำหรับตำรวจเป็นร้อยเท่า
พวกนั้นจะไม่มีเวลาไปตามหาตัวเขา
- แล้วจะให้ฉันทำ… - วันนี้พักเรื่องนี้ก่อนเป็นไง
ต้องหาพื้นที่ให้ประวัติชีวิตของซัมเมอร์ ฟรานซิส
แล้วเรื่องอธิบดีกรมตำรวจคนใหม่ยังไงต่อ
สภาเมืองยังไม่ได้เปิดสมัยประชุม
- เพื่อยืนยันการแต่งตั้งวิลบี้ - โอเค แล้วมีเรื่องอะไร…
ผมมีข่าวจากท่าคาลูเมท สหภาพเดินขบวนประท้วง
นั่นก็ยังไม่มีที่พอ
นี่
ทุกอย่างเรียบร้อยรึเปล่า
เขามาที่ทำงานฉันอยู่เรื่อย ฉันก็แค่ไม่รู้
- คุณจำหน้าเขาได้รึเปล่า - ไม่รู้สิ
ฉันนำทัวร์อาทิตย์และเป็นสิบๆ ครั้ง เห็นหน้าคนเป็นร้อยๆ คน
ตั้งแต่กุญแจหายไป มีอะไรแตกต่างจากเดิมไหม
เช่นตอนแรกชีวิตคุณเป็นแบบหนึ่ง แล้วรายละเอียดก็เปลี่ยนไป
ไม่มีใครสังเกตเลยนอกจากตัวคุณ
ฉันไม่เคยเจอเรื่องแบบนั้นเลย
คุณเจอเหรอ
ที่บาร์เมื่อคืนนี้ เขาก็เห็น
เราเป็นคนแค่สองคนในโลกที่เห็นได้ยังไง
ฉันไม่เข้าใจ
ไม่มีใครบอกได้แน่ชัดว่า พวกเราผูกพันเชื่อมโยงกันยังไง
สมมติมีอนุภาคสองอนุภาค
ที่อาจจะเชื่อมโยงกันในทางใดทางหนึ่ง
เหมือนมีด้ายล่องหนที่ผูกทั้งสองไว้ด้วยกัน
แต่ละฝ่ายไม่สามารถทำอะไรโดยอิสระ
ดังนั้นถ้าทำอะไรที่กระทบฝ่ายหนึ่ง อีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาเหมือนกัน
ทุกอย่างที่สองอนุภาคนั้นทำ จะพัวพันกันไปหมด
ฝ่ายหนึ่งส่งผลต่ออีกฝ่ายได้ ไปทั่วทุกปริภูมิ-เวลา
แกเคยเจอว่าอะไรในนี้เปลี่ยนไปมั้ย
แบบที่เปลี่ยนในบ้านน่ะ
เวลาเขาเข็นใครสักคนออกไป นั่นเป็นเวลาเดียวที่มันเปลี่ยน
ไม่ๆ ฉันพูดจริง ลีโอ
แกอยากได้อะไรจากฉัน
ฉันเห็นแต่ไอ้แสงเวรตะไลนี่ ทำให้จำอะไรไม่ค่อยได้เลย
- ฉันน่าจะกลับไปที่… - ก็คือ…
บ้านพร้อมกับแก
เราไม่ได้คุยกันไว้อย่างนั้นนี่
ฮื่อ ทำงั้นไม่ได้
มาเถอะ จะเดินไปเป็นเพื่อน
ฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงตอนอยู่นอกบ้าน
เอ้อ แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่แสงเปลี่ยน
- แกอาจจะเริ่มเพี้ยนแล้วเหมือนกัน - อ๋อ ไม่ ไม่ใช่
- มีคนอื่นอยู่ตรงนั้น เขาก็เห็น - งั้นมาถามฉันทำไม
เพราะฉันไม่เคยพานางคนนั้นไปที่บ้าน
- เธอไม่มีทางเข้าใจ… - เดี๋ยวก่อน ผู้หญิง
ไปเจอที่ไหน
คือว่า…
ตอนออกไปข้างนอก
แน่ใจเหรอว่าเธอเห็นภาพเดียวกับแก
เธอเห็นการเปลี่ยนแปลงเลยเหรอ
โห ใช่แน่ และรู้อะไรมะ
ฉันดูออกว่านั่นไม่ใช่ครั้งแรกของเธอด้วย
เธออาจเป็นคนที่ทำให้มันเปลี่ยนเลยนะ
หรือเธออาจรู้เรื่องที่แกไม่รู้
ไม่มีทาง
สิบเก้า
สุดท้ายแล้ว
สวัสดีค่ะ ฉันเคอร์บี้ มาซราชิ คนที่ไปถามคุณเรื่องพวงกุญแจที่ทำหาย
โอเคค่ะ มาทำไมคะ
กุญแจของคุณถูกพบกับศพผู้หญิงที่ถูกฆ่า
ภาพที่ฉันเอาให้คุณดู เป็นภาพจากที่เกิดเหตุ
ขึ้นมาเลย
- ขอบคุณที่ยอมให้ฉันขึ้นมาค่ะ - เชิญเข้ามาเลย
เขาจับตามองฉันอยู่หลายปี แต่ฉันไม่รู้ตัวเลย
ฉันไม่ใช่คุณ
งั้นทำไมกุญแจของคุณ ถึงถูกทิ้งไว้ในศพผู้หญิงล่ะ
แต่คุณบอกว่าภาพนี้ถ่ายตั้งแต่ 20 ปีก่อน
แน่ใจเหรอว่ากุญแจ เพิ่งทำเมื่อปีที่แล้วจริงๆ
กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิ้ลเพิ่งถ่ายดาวพฤหัสได้
เราทำนิทรรศการใหญ่เรื่องนั้นเลย
เสียงอะไร
เสียงฝนมั้ง เขาบอกว่าน่าจะตกทั้งคืน
ขอโทษนะ แต่ฉันต้องไปแล้ว ฉันต้องดูการจัดแสดงรอบเที่ยงคืน
สลักมันแข็งน่ะ
คุณไม่ติดม่านเลย ไม่กลัวใครจะแอบมองเหรอ
อยากดูดูไป ฉันอยากให้ห้องสว่างๆ มากกว่า
แดนอยู่ไหน
อยู่ในห้องประชุม
โอเค บอกฉันแล้วกัน…
ยืนยันสิ่งที่เราส่งให้ดูได้ไหมคะ ผู้กอง
เราพยายามตรวจสอบแฟ้มคดี ผู้หญิงคนที่คุณส่งให้เราแล้ว
- คุยกับใคร - ลินสกี้
- ว่ายังไงนะคะ - ดูเหมือนว่า
คุณได้ข้อมูลสนับสนุนส่วนใหญ่ ไปจากโกดังเก็บหลักฐานของเรา
ตอนแรก ใช่ แต่เราเอาเรื่องที่เจอ ไปสืบต่อมาแล้วทั้งหมด
คุณติดต่อบ้านแมดริกัลหรือยัง ทางนั้นระบุตัวเขาได้ไหม
เสียงเคอร์บี้เหรอ
ยัง เรายังไม่ได้ส่งภาพร่างผู้ต้องสงสัยออกไป
นี่ มีพวกคุณคนไหน ไปยุ่งกับหลักฐานสงวนหรือเปล่า
เคอร์บี้ ผนึกถุงใส่หลักฐานคดีของคุณถูกกรีดออก
ผู้กองคะ เกรงว่าเราต้องโทรกลับไป
โอเค มันไม่ใช่อย่างที่เขาพูด
แค่โผล่ไปที่โกดังเก็บหลักฐานก็น่าสงสัยแล้ว
การเข้าไปวุ่นวายกับหลักฐาน นั่นเป็นเรื่องผิดกฎหมายเลย
มันของฉัน แอ๊บบี้…
พวกนั้นไม่ได้ใช้หลักฐานทำอะไร ไม่ได้สืบคดีต่ออะไร
แค่เก็บทิ้งไว้ตรงนั้น
คุณเอาอะไรออกมารึเปล่า หรือทิ้งอะไรไว้ไหม
ไม่ ไม่มีเด็ดขาด
แดน
ผมไม่รู้ ผมไม่ได้เฝ้าอยู่ตลอดเวลา
คิดว่าฉันเอาหลักฐานไปใส่ไว้ในนั้นจริงๆ เหรอ
นั่นอาจเป็นเหตุที่แผงไม้ขีดไปอยู่ตรงนั้นแต่ต้น
เคอร์บี้
เฮ้ๆ อย่าร้อง ไม่เป็นไรนะๆ ไม่เป็นไร
- ค่ะ - ฮื่อ
กลับกันเถอะ
แม่คุณบอกว่าเดี๋ยวจะโทรมา
เรเชลไม่เข้าใจว่า ทำไมเดี๋ยวนี้คุณไม่คุยกับเธอแล้ว
ดูคุณแม่จะเสียใจน่าดูนะ
คอยถามเรื่องคุณเป็นกระบุง คำถามส่วนใหญ่ผมก็ตอบไม่ได้
เช่นเรื่องอะไร
เราไม่เคยไปบาร์นั้นเลย คุณไปอยู่ตรงนั้นทำไม
เป็นเบาะแสที่ไปสืบแล้วตัน
แล้วเขาตามคุณเข้าไปงั้นเหรอ
คืองี้ ฉันต้องตอบเรื่องนี้มาทั้งวันแล้ว เรากินข้าวกันเงียบๆ ได้มั้ย
ได้ เอาเลย กินให้อร่อย
ขอบคุณ
นี่มัน… อะไรน่ะ
อย่ามาถ่อมตัว กับงานสร้างสรรค์ของตัวเอง
นี่เบคอนกับ… เนยถั่วเนี่ยนะ
กับเยลลี่องุ่น อาหารดีต่อใจของคุณ
ฉันไม่เคยกินมาก่อนเลย
พูดเรื่องอะไรน่ะ ผมไม่อยากได้เครดิตที่คิดไส้แซนด์วิชนี่นะ
พูดจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าจานนี้คืออะไร
เวลาคุณพูดแบบนี้ ผมไม่รู้แล้วว่าคุณอยากให้ผมทำอะไร
ฉันไม่ได้พูดลองใจ ฉันพูดจริงๆ
ก็ได้ ไม่กินก็ไม่ต้องกิน
แต่ฉันอาจจะชอบก็ได้ ฉันไม่รู้ไง!
นี่จะปั่นหัวผมเหรอ
เพราะจะให้คอยเดา เรื่องในหัวคุณก็ไม่แฟร์นะ
ไม่เคยขอให้เดา
อะไรล่ะ
ผมก็ไม่รู้ เคอร์บี้ ไม่รู้แล้ว ผมก็เหนื่อย เหนื่อยเหมือนกัน
อร่อยนะเนี่ย
ก็ดี
มาช้าไปหน่อย พิธีเพิ่งจบไป
ให้ผมช่วยเก็บไหม
คุณเรเชลใช่ไหม
ผมแดน เวลาซเกซ ทำงานกับซันไทมส์
ชารอนส่งคุณมาเหรอ ลูกยกหูโทรศัพท์ไม่ยอมรับเลย
ไม่ เธอไม่รู้ว่าผมมา
อ้อ งั้นลูกฉันก็ไม่รับสายคุณเหมือนกันสินะ
ไปทำอะไรให้โมโหเข้าล่ะ
ผมก็คงทำอะไรไปสักอย่างแหละ
แล้วคุณล่ะ พวกคุณคุยกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ทำไม ลูกเล่าอะไรให้คุณฟัง
ไม่ค่อยเล่า
อ้อ ถ้าลูกสาวฉันมีเรื่องอยากให้คุณรู้ เดี๋ยวก็เล่าให้ฟังเอง
ใช่ เท่าที่เจอมาก็เป็นอย่างนั้นเป๊ะเลย
เธอเป็นอย่างนั้นมาตลอดรึเปล่า
ฟังนะ ฉันไม่อยากถูกเอาไปเขียน ในข่าวของคุณ โอเคมั้ย
ฉันไม่รู้ว่าคุณหลอกชารอนยังไง แต่ดูสิว่าลูกฉันโดนอะไรบ้าง
ผมว่านั่นไม่แฟร์เท่าไหร่นะ
เมื่อคืนลูกฉันเกือบตาย ช่วยแสดงความรับผิดชอบหน่อย
เธอเคยมีปัญหาเรื่องการยับยั้งชั่งใจรึเปล่า
แสดงว่าจริงๆ แล้วไม่รู้จักเธอเลยสินะ
แม้แต่ตอนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเหรอ คือเธออยู่ในนั้นพักใหญ่
- สภาพจิตใจคงไม่ได้ดีมาก - ใช่ มันห่วยเลยล่ะ แล้วไง
แล้ว เธอเคยทำอะไรที่เชื่อไม่ได้ หรือสภาพจิตปั่นป่วนไม่มั่นคงไหม
เรื่องอะไรล่ะ
เธอเคยโกหกคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอรึเปล่า
ลูกฉันไม่ใช่คนโกหก และลูกฉันไม่ได้บ้า
เรื่องบ้ามันเรื่องของฉัน มันก็ต้องมีสักคนในบ้านที่มีสติใช่มั้ยล่ะ
โอ๊ย ไม่ วางไว้เลย กลับไปรูปมอนทรีออลดีกว่า
ทำไม นี่คืออะไร
กองแมควีที่ไซง่อน
ทุกคนดูเด็กมาก
เราเด็กจริง
นี่ใคร
นั่นกุซมาน เจ้าหนูมุดท่อของเรา
ฟังแล้วน่าสนุก
ไม่ พวกเวียดกงมันขุดบังเกอร์ใต้ดินไว้ทั่ว
แล้วก็วางกับดักไว้ มีทั้งกับระเบิด ดงงู อะไรก็มีหมด
เจอทีไรก็ต้องเข้าไปเคลียร์ก่อน
นั่นเป็นหน้าที่ของกุซมาน คนตัวเล็กที่สุดในหน่วยของเรา
ทุกวันนี้ยังคุยกันอยู่ไหม
ไม่ละๆ
เขาไม่รอดกลับมา
เราลาดตระเวนอยู่ในเขตคูจี เจอหลุมบังเกอร์เข้า
กุซมานไม่อยากเข้าไปเคลียร์ ผมเลยอาสาเข้าไปแทน
เอาไฟฉายกับปืนพกของเขามา แล้วปีนลงไปเลย
ในนั้นว่างเปล่า มีคนเคลียร์เอาไว้แล้ว
แต่ระหว่างที่ผมเพิ่งรู้ตัว
หน่วยของผมที่รออยู่ด้านบนโดนซุ่มเก็บ
กว่าผมจะปีนกลับออกมา คนก็ตายไปแล้วครึ่งหน่วย
คือ…
เคยคิดไหมว่าคุณควรจะตายแทนมากกว่า
ไม่ๆ ผมว่าไม่ควรมีพวกเราคนไหนต้องตายทั้งนั้น
แต่เราเลือกไม่ได้
อันนี้อะไร
คนนี้ผมก็จำไม่ได้
ไม่ใช่
รอยสักของเขาน่ะ
มันมาจากไหน
น่าจะมาจากกองพันที่เขาสังกัด แถวนั้นมีคนสักกันหลายคน
ไอ้หมอนั่นมีรอยสักเดียวกัน
- รอยนั้นบนตัวของชายคนเมื่อคืนเหรอ - ใช่
งั้นแสดงว่าเขาเป็นทหารเก่า
จินนี่ ธีโอตามหาตัวอยู่
เขาบอกว่าห้องเกรนเจอร์จะไม่ว่างให้ซ้อม จนกว่าจะพรุ่งนี้
โอเค พวกเด็กๆ อยู่ไหนแล้วล่ะ
เด็กเริ่มอยู่ไม่สุข ฉันเลยต้องส่งลงไปก่อน
(การพุ่งชนระดับจักรวาล)
ค่าที่อ่านจากโบโลมิเตอร์ วัดว่าดาวแต่ละดวงมีแสงเจิดจ้าแค่ไหน
และเราใช้ค่านั้นเพื่อวัดว่า ดาวแต่ละดวงอยู่ไกลจากเราแค่ไหน
และนี่จินนี่
เธอรักแผนที่ดาวและรักเด็ก
คือ… จินนี่ อยากจะเล่าเรื่อง
ที่ไปดูกล้องโทรทรรศน์อาเรซีโบให้น้องๆ ฟังมั้ย
ฉันว่าน้องๆ น่าจะอยากเห็น กล้องที่เรามีที่นี่มากกว่า อยู่ที่ดาดฟ้า
ขอบคุณนักวิทยาศาสตร์ก่อน มาเร็วทุกคน ไปกันเลย
- ขอบคุณ! - โอเค
- ยินดี - ยินดีจ้ะ บาย
บายนะ เด็กๆ ขอให้สนุก
รู้นี่ว่าถ้าฝนตก ขึ้นไปส่องกล้องก็ไม่เห็นอะไร
ไม่สำคัญ ให้พวกเขาได้แตะได้เล่น อาจจะเกิดติดใจทำจริงขึ้นมา
ไม่รู้ทำไม แต่ผมไม่คิดว่า จะมีว่าที่เคปเลอร์สอยู่ในกลุ่มนั้นหรอก
คุณคาลิเบรท ภาพจากอ็อกเดนเตรียมถ่ายทอดสดได้รึยัง
ระหว่างบรรยายจะให้ภาพค้างไม่ได้นะ
เจ้าพวกนี้นำสาส์นมาจากสวรรค์
พวก…
พวกคนอียิปต์โบราณเขาพูดถึงผึ้งแบบนั้น
แต่เจ้าตัวนี้ไม่มีปีก
ผมคุยกับเบอร์ตี้แล้ว
เขาบอกว่าคุณขอดูโน้ตของผม เกี่ยวกับลูกความของจูเลีย
เฉพาะพวกที่เป็นทหารผ่านศึก
ฉันสืบเรื่องของตัวเองต่อไม่ได้เหรอ
ลูกความของจูเลียอยู่ชั้นสอง
ขอโทษค่ะ ต้องลงชื่อเข้าเยี่ยม
ชื่อ เวลา และคนที่คุณมาเยี่ยม
ไอ้ฉิบหาย คุณคือคนในข่าวนี่ใช่มะ
- ใช่ - พูดก็พูดเถอะ
รูปในนี้ดูหนักมากนะ
เขาจะใช้ภาพสวยๆ ต่อเมื่อโดนฆ่าไปแล้วน่ะ…
เสียใจด้วยที่คุณต้องเจอเรื่องแบบนั้น
คุณรู้จักจูเลีย แมดริกัลรึเปล่าคะ
ปกติฉันเข้ากะกลางคืน
แต่เธอเป็นที่รักของคนที่นี่มาก
กอร์ดี้อยู่ห้อง 203 ข้างบน
ฉันขอแปะภาพนี้ไว้หน่อยได้มั้ยคะ
นั่นคือคนร้ายเหรอ
ใช่
คุณรู้จักเขาเหรอ
ใช่ เขามาที่นี่บ่อยๆ
เขารู้จักจูเลียเหรอ
เปล่า เขาไม่ได้มาหาเธอ
ทำไมห้องทุกห้องแต่งไม่เหมือนกัน
ผู้อาศัยที่ชั้นนี้ทุกคนมีปัญหาด้านความทรงจำ
ส่วนใหญ่ความจำเสื่อม อัลไซเมอร์ แต่ถ้ามาถึงนี่ก็คืออาการหนักแล้ว
พอเป็นคนกลุ่มนี้ เราทำได้แค่ช่วยให้พวกเขาสงบใจ
ดูแลให้พวกเขาปลอดภัย
ของในห้อง นั่นคือสิ่งที่เขาจำได้เหรอ
ใช่ ของที่เขาคุ้นเคย เราเริ่มทำแบบนี้เมื่อปีก่อน
เหมือนจะช่วยได้หน่อย
ฉันไม่แน่ใจว่าลีโอจะบอกอะไรได้แค่ไหน
บางวันเขาก็ดี แต่บางวันก็จำอะไรไม่ได้
ดูหนุ่มเกินที่จะต้องมาอยู่ที่นี่
อัลไซเมอร์เหรอ อาการออกตั้งแต่หนุ่ม
ไม่ใช่ สแกนสมองแล้วไม่ใช่
รู้สึกว่าสแกนแล้วไม่พบว่าอะไรผิดปกติเลย
คงต้องเป็นอาการทางจิตมากกว่า
พวกนี้อะไรกัน
นี่ ลีโอ ไปได้เหรียญกล้าหาญมาจากไหน
ได้มาตั้ง สามหรือสี่เหรียญใช่มั้ย
กัลลิโพลีเหรอ นั่นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ใช่ เขาพยายามหนีอยู่เรื่อย
จนฉันจับได้ว่าเขานั่งดู หนังเรื่องพาธส์ ออฟ กลอรี่อยู่ข้างล่าง
พอเอาของพวกนั้นมาประดับห้อง เขาก็ไม่ออกไปไหนอีก
กรุณามาที่แผนกต้อนรับ
- รออยู่ที่นี่เดี๋ยวนะ - กรุณามาที่แผนกต้อนรับ
นี่ ลีโอ
ผมคิดว่าเรารู้จักเพื่อนคุณ
เล่าเรื่องเขาให้ฟังหน่อยได้ไหม เขาน่าจะมาเยี่ยมคุณบ่อยๆ
อาจมีชื่อติดต่อในประวัติ มีญาติให้เราไปคุยต่อได้
ฉันจะอยู่กับเขาเอง
คุณเป็นทหารราบเหรอ
เหมือนพวกนั้นใช่มะ
ไม่มีภาพถ่ายอื่นๆ เลย
ไม่มีครอบครัวเหรอ
เขาชื่ออะไร คนที่มาหาคุณบ่อยๆ
อย่าบอกมันว่าคุณมาที่นี่ โอเคนะ
บอกใครคะ
คนนี้ใช่ไหม
มันไม่ยอมให้ผมกลับไป
กลับบ้านเหรอ
กลับไปที่บ้านหลังนั้น
บ้านหลังไหน เราไปด้วยกันก็ได้นะ
อย่า อย่าเข้าไปใกล้ อยู่ห่างๆ จากมันไว้
โอเค
งั้นฉันจะบอกเขาว่าคุณบอกฉันแล้ว
ผมพูดอะไรไป
คุณบอกฉันแล้วว่าจะหาตัวเขาได้ที่ไหน
บอกเหรอ บอกเมื่อไหร่
เมื่อกี้นี้เอง
มันรู้รึเปล่าว่า… มันรู้ไหมว่าผมเอามา
รู้
ฉันถึงมาอยู่ตรงนี้
ฉันต้องเอากลับไปคืนให้เขา
แต่คุณไม่รู้จักมัน รู้จักไม่ได้
ฉันรู้จักเขา
คุณบอกฉันแล้วว่าจะหาเขาได้ที่ไหน
ไม่ๆ ผมไม่ได้บอก
แต่เขาไม่รู้ว่าคุณไม่ได้บอก
ถ้าหากฉันเจอตัวเขาก่อน แล้วบอกเขาว่าคุณเป็นคนบอก
เอาไปคืนให้มัน
ขอร้อง อย่าบอกมันนะว่าผมเป็นคนเอามา
โอเค พร้อมนะ
ไหนลองซิ
โอเค เริ่มได้เลย
ไม่สิๆ ไม่เอางั้น
เอาเหมือนทีนนีส์ เป็นตัวเอง ไม่ต้องพูดฝรั่งเศส
- ทำไม เห็นแล้วคิดถึงปารีสมากไปเหรอ - ก็อาจเป็นได้
นั่นคือเขา เสียงเขา
ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยไปถึงที่นั่นจริงๆ
- ลีโอบอกแล้ว - มันไม่รู้
นี่กล้องถ่ายอยู่ จะเริ่มเต้นมั้ยเนี่ย
เธอรู้จักเขา
ไม่ ไม่เต้น
ปิดเสีย
สวัสดี จินนี่
ไปรู้จักชารอนได้ยังไง
เห็นนะว่าสองคนไปเจอกันมา
พูดถึงเคอร์บี้เหรอ
นั่นไม่ใช่ชื่อมัน
ฝากไปคุยแทนให้หน่อยสิ
ได้สิ คุยได้ จะให้บอกว่าอะไร
คุณบอกไปแล้ว
ใช่ คืองี้ เวลา… ผม…
ถ้าผมเกิดความรู้สึกอะไร ทางนั้นจะสัมผัสได้
คุณเจอที่อยู่ติดต่อในประวัติไหม
ลีโอเป็นคนในปกครองของรัฐ ผมตรวจสอบกับทหารผ่านศึกแล้ว
อะไร เป็นอะไร
นี่ไม่ใช่รถคุณ
เธอรู้แล้ว และ…
ฮื่อ
นี่ๆ ไม่ต้องๆ บอกแล้วไง
ยังไม่ใช่วันนี้
ฉันจะขึ้นรถไฟแทน
คิดว่าผมขับรถอะไรมา
โตโยต้าเซลิกา สีน้ำตาล
เข็มขัดนิรภัยฝั่งฉันเสีย
คนที่เคยนั่งตรงนั้นสูบบุหรี่ด้วย เพราะมีรอยไหม้ข้างหน้าต่าง
คุณพูดถูก
เมียเก่าผมไม่เคยดูแลรถคันนั้น
- คุณจำได้เหรอ - ใช่
ผมขายไปเมื่อสองสามปีก่อน ไม่ได้ขับมาตรงนี้แน่ๆ
เวลาเรื่องในชีวิตคุณเปลี่ยน คุณจำการเปลี่ยนแปลงนั้นได้ไหม
ได้บางที
แต่บางทีมันก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ
นั่นอาจเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์