Użyła dziś pani perfum?
Może miała inną fryzurę?
- Miał węższą twarz. - Dojdziemy do tego.
Szła pani do domu tą samą trasą, co zwykle?
Jego podbródek wyglądał tak.
- Widzi pan? - Rozumiem ten pośpiech.
Chcę narysować właściwego mężczyznę.
Proszę zobaczyć.
- Miał tak rozstawione oczy. - Wie pani co?
- Sprawdźmy katalog. - Głęboko osadzone.
Może mnie pan posłucha i narysuje to, co mówię?
Jaki miał kolor oczu?
- Niebieski. - Białka po obu stronach?
Tak.
A nos?
Oczy nie są jeszcze dobre.
- Są dość blisko? - Tak, ale mogę…
To nam wystarczy. To nie musi być dokładny portret.
Obca osoba nie pozna go na ulicy.
- To się nie zdarza. - To co ja tu robię?
Potrzebujemy dość szczegółów, żeby rozpoznał go ktoś, kto go zna.
To nie zadziała.
Nikt go nie zna.
Jest tu ktoś?
Ktoś może mi pomóc?
Przestań, gościu.
Nikt nie przyjdzie.
Możesz tu przyjść i mi pomóc?
Przypięli mnie pasami.
Masz rozcięte ścięgno zginacza.
Ktoś cię ostro zlał, co?
- Jak bardzo są ciasne? - Dosyć. Ściągnij mi je.
- Nie ma twojego nazwiska. - No weź.
Nie masz dowodu tożsamości.
Proszę, ściągnij je.
Znaleźli cię nieprzytomnego na Racine.
W wewnętrznej kieszeni mam kasę. Weź ją, tylko mi pomóż.
Ktoś cię już oskubał.
Ci ratownicy są cwani.
Zdejmij mi te jebane…
Hej, wszystko gra? Co ci jest?
Kiedy tu trafiłem?
W nocy. Na dłuższy pobyt przenoszą zwykle na górę.
Kiedy dokładnie? Ile minęło godzin?
Karetka przywiozła cię około północy.
Cholera. Muszę iść.
Musisz mnie stąd wypuścić.
Nie mogę być tyle poza domem.
- Ktoś na ciebie czeka? - Muszę iść do domu albo skończę jak Leo.
Muszę już iść do domu!
Pielęgniarki przypięły cię z jakiegoś powodu.
Jeśli mnie uwolnisz, to sobie pójdę,
ale jeśli będę musiał czekać,
wychodząc, przejdę obok ciebie.
Zdejmij je.
Dobra. Tylko się na mnie nie zamachnij.
Dość już dzisiaj, kurde, przeszedłem.
Nie.
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
Mogę sprawdzić, czy u niej w porządku?
Zbiera swoje rzeczy. Zaraz przyjdzie.
To na pewno ten sam facet.
Tak powiedziała.
Myśli pan, że kłamie.
Gdzie są wszyscy? Sam się pan zajmuje tą sprawą?
Kirby pomogła stworzyć portret. W barze wciąż są funkcjonariusze.
Czego pan oczekuje? To napad bez uszczerbku.
To nie jest jeden napad.
To wiele zabitych kobiet na przestrzeni dziesięcioleci.
Poleciłem detektywom sprawdzić stare notatki,
przejrzeć nierozwiązane sprawy i nikt…
Co?
Co to jest?
To z tej nocy?
To jego widziała Kirby?
Skąd go pan zna?
Był przy domu Julii. Powiedział, że jest jej sąsiadem.
- Rozmawiał z panem? - Pod koniec stypy.
Pytał o Kirby?
Nie, o Julię.
Bez urazy, ale był pan trzeźwy?
Nie.
Ale gadałem z nim parę dobrych minut
i to on.
Wziął pan ze sobą Kirby do domu Julii?
Tak, była tam.
Pewnie tam ją zobaczył.
Hej, jak się czujesz?
- Masz tu auto? - Tak.
Musimy wrócić do baru.
Tego z wczoraj? Policja już tam była.
To on.
Miał tatuaż? Skąd to masz? Lynsky nie dał mi kopii.
Zabrałam ją.
Zaczekaj, Kirby.
Zwolnij. Musisz odpocząć. Marcus i mama na ciebie czekają.
Tędy dojdziemy na parking.
Nie, poczekaj.
Musisz im powiedzieć, że nic ci nie jest.
Nic ci nie jest?
Zobaczę się z Marcusem w redakcji.
Nie mamy co tu robić.
Ktoś go musiał widzieć.
Policja szukała już świadków.
Wiem, jak cię znalazł.
Był przy domu Madrigal.
- Rozmawiałeś z nim? - Tak. Pytał o Julię
i o to, co zamierzam napisać.
Źle zrobiłem, zabierając cię ze sobą.
Pewnie widział nas razem.
Nie, obserwował mnie znacznie dłużej.
Od dzieciństwa.
To znaczy, że razem dorastaliście?
Nie, zawsze był blisko.
Pamiętam go z czasów, kiedy mieszkałyśmy u jednego z pieprzonych chłopaków Rachel.
Przyszedł, kiedy byłam sama
i był taki sam jak wczoraj.
Dokładnie taki sam.
Dobrze, posłuchaj.
- Może nie musimy tego teraz roztrząsać. - Nie chodzi tylko o niego.
Rozumiesz?
Moja rzeczywistość się zmienia…
z sekundy na sekundę.
- Jest inna. - Proszę, nie mów tak.
Po raz pierwszy zdarzyło się to po napaści.
Może rok po wyjściu ze szpitala.
Przez cały ten czas pracowałam.
Przyszłam do redakcji Tribune, tak jak zawsze,
a ochrona mówi, że nie byłam tam od wielu miesięcy.
Nikt mnie nie widział ani ze mną nie rozmawiał.
Przy moim biurku siedział ktoś inny.
Wróciłam do domu, a tam moja mama mówi, że ze mną mieszka.
Nie mieszkałam z nią od dziecka.
Nie miała pojęcia, o co mi chodzi.
Nikt nie miał.
Moja rzeczywistość ot tak się zmieniła i nikt nie widział żadnej różnicy.
A potem to się zaczęło powtarzać.
- Mówiłaś Marcusowi? - O to właśnie chodzi.
Nigdy za niego nie wyszłam.
Przyszłam raz do domu, a on tam był.
Nie wiem, co powiedzieć.
Słuchaj, wczoraj je tu znalazłam. Pamiętasz, nie? Opowiadałam ci o nich.
Skąd, kurwa, sześć lat temu miał zapałki z tego baru?
Bo pewnie ten bar jest tu od dawna.
W tamtym tygodniu był pralnią. Byliśmy tu razem.
Tak, ale to miejsce wyglądało tak jak teraz.
Dokładnie tak samo.
TYLKO JEDNA OFIARA OCALAŁA
SHARON LEADS, 35
ZAPOMNIANE KOBIETY MORDERCY Z CHICAGO
- Hej, Jinny. - Sheila, zrobisz coś dla mnie?
Kiedy zgłosiłam kradzież kluczy?
Wszystko mamy zapisane.
Masz nowe?
Aktywowano je tydzień temu,
ale stare wciąż tu są.
Ktoś ich używa.
Kto?
Pewnie ty.
Przychodzisz w te same dni.
REJESTR WEJŚĆ
Godziny się nie zgadzają.
Mojego starego klucza użyto o 8.25.
Zawsze jestem tu przed 8.00.
Czemu ktoś za mną wchodzi?
Tak czy siak, parę dni temu przestał.
Ktokolwiek to był, musiał uświadomić sobie swój błąd.
Dzięki.
To przez artykuł?
Poszukam Abby.
Oddzwonię później.
Mam to.
- To wszystko z tego rana? - Tak, Abby kazała odbierać.
- Istny nalot. - Wiemy, co się stało.
- Wszystko gra? Nie musisz tu być. - A gdzie indziej? Zleciła kolejny tekst?
- Mamy to przegadać. - Świetnie. Na razie.
Artykuł zdobywa rozgłos.
Wydanie krajowe wyprzedane. Czytelnicy wydzwaniają.
Sekretarze badają tropy.
Większość to bzdury, ale parę ma potencjał.
Zgadzają się daty wyjść seryjnego gwałciciela,
a pewna kobieta zgłosiła tatę. Bywa tam, gdzie znaleziono ciała.
Coś wiarygodnego dla policji?
Dan, o czym napiszemy teraz?
Mam gotowy profil Summer Francis,
ale chcę spytać prokuratora o podejrzanego w sprawie Madrigal…
Napiszmy o tym, co przeżyłam wczoraj.
Jesteś pewna? Może poczekajmy jeden dzień.
Nie, powinniśmy to zrobić. Mam kopię portretu pamięciowego.
Nie chcą, żebyśmy go publikowali.
Nie możemy czekać. Ludzie muszą to zobaczyć.
Patrz na ten bajzel.
Jeśli to puścimy, na policji będzie sto razy gorzej.
Nie będą mieli czasu go szukać.
- To co mam… - Odłóżmy to.
Zrobimy miejsce na profil Summer Francis.
A co z nowym komendantem?
Rada miejska
- nie potwierdziła Wilby’ego. - To co możemy…
Mam tekst o strajku w porcie.
I tak zabraknie miejsca.
Wszystko gra?
Przychodził do mojej pracy. Nie wiedziałam o tym.
- Poznajesz go? - Nie wiem.
Mam wiele wycieczek tygodniowo. Widuję setki twarzy.
Odkąd zginęły ci klucze, czy cokolwiek się zmieniło?
Może widzisz, że coś jest inaczej,
a nikt inny tego nie zauważa?
Nic takiego mi się nie zdarzyło.
A tobie?
Wczoraj w barze on też to zobaczył.
Jak tylko my dwoje możemy coś widzieć?
Nie rozumiem tego.
Nikt tak naprawdę nie wie, co nas łączy.
Weź dwie cząsteczki.
Mogą być ze sobą jakoś połączone,
jakby była między nimi niewidzialna nitka.
Nie mogą funkcjonować osobno,
więc jeśli wpłyniesz na jedną, druga reaguje tak samo.
Ich działania są splątane.
Jedna oddziałuje na drugą, nawet poprzez czasoprzestrzeń.
Widujesz tu jakieś zmiany,
takie jak w domu?
Kiedy wywożą kogoś na wózku. Tylko wtedy cokolwiek się zmienia.
Nie. Mówię serio, Leo.
Czego ode mnie chcesz?
Widzę tylko te jebane światła i przez nie trudno mi cokolwiek pamiętać.
Powinienem pewnie wrócić z tobą do domu.
Nie tak się umawialiśmy, nie?
Nie. To wykluczone.
Chodź, odprowadzę cię.
Widziałem zmianę przy domu.
Na pewno nie jest tak jak ze światłami?
- Może ty też się gubisz? - O nie.
- Inna osoba też ją widziała. - To po co mnie pytasz?
Bo nigdy nie była w domu.
- Nie mogła rozumieć… - To kobieta?
Gdzie ją poznałeś?
No wiesz…
gdzieś.
Na pewno widziała to samo co ty?
Że coś się zmienia?
O tak. I wiesz co? Było widać, że nie pierwszy raz.
Może to ona powoduje te zmiany, wiesz?
Może wie coś, czego ty nie wiesz.
Nie.
Dziewiętnasty.
Ostatni.
Jestem Kirby Mazrachi. Pytałam panią o zgubiony klucz.
Pamiętam. Co pani tu robi?
Pani klucz znaleziono w zamordowanej kobiecie.
Tamto zdjęcie było z miejsca zbrodni.
Proszę wejść.
- Dziękuję, że pani otworzyła. - Proszę wejść.
Obserwował mnie latami. Nie miałam o tym pojęcia.
Nie jestem panią.
To czemu pani klucz był w martwej kobiecie?
Mówiła pani, że to zdjęcie sprzed 20 lat.
Na pewno zrobiono je dopiero w tamtym roku?
Hubble wysłał pierwsze zdjęcie Jowisza. Mieliśmy wystawę.
Co to?
Pewnie deszcz. Ma lać całą noc.
Muszę się zbierać. Prowadzę nocny pokaz.
Zatrzask zawsze się zacina.
Nie ma żaluzji. Nie przeszkadza pani, że patrzą?
Niech patrzą. Wolę mieć światło.
Gdzie jest Dan?
W sali zebrań.
Daj mi znać…
Może pan potwierdzić to, co wysłaliśmy?
Próbowaliśmy przejrzeć akta tej kobiety.
- Kto to? - Lynsky.
- Tak? - Wygląda na to,
że większość danych wzięliście z naszego magazynu.
Tak, ale zweryfikowaliśmy je.
Odezwaliście się do rodziny Madrigal? Zidentyfikowali go?
Czy to Kirby? Nie, jeszcze nie udostępniliśmy portretu.
Czy któreś z was otwierało opieczętowany dowód?
Kirby, pieczęć na twoim była rozcięta.
Zadzwonimy potem, panie detektywie.
To nie tak, jak mówi.
Wizyta w magazynie jest dyskusyjna.
Wyciąganie dowodów nielegalne.
To moje rzeczy, Abby.
Nic z nimi nie robią. Nie budują sprawy. Tylko je tam wrzucili.
Wzięłaś coś? Coś tam zostawiłaś?
Nie. Oczywiście, że nie.
Dan?
Nie wiem. Nie byłem z nią przez cały czas.
Naprawdę myślisz, że podrzuciłam dowód?
Tak mogły znaleźć się tam zapałki.
Kirby?
Hej, już dobrze.
Chodźmy.
Twoja mama ma potem zadzwonić.
Rachel nie rozumie, czemu już z nią nie rozmawiasz.
Jest tym załamana.
Zadawała mnóstwo pytań. Na większość nie umiałem odpowiedzieć.
Na przykład?
Nigdy nie byliśmy w tym barze. Co tam robiłaś?
To był ślepy trop.
A on za tobą poszedł?
Słuchaj, cały dzień to przerabiałam. Możemy po prostu zjeść?
Tak. Proszę, wcinaj.
Dzięki.
To jest… Co to jest?
Nie wstydź się swojego wynalazku.
To bekon i… masło orzechowe?
Z dżemem. Poprawia ci nastrój.
Nigdy tego nie jadłam.
Nie ja wynalazłem tę kombinację smakową.
Mówię serio. Nie wiem, co to jest.
Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz.
To nie test. Mówię szczerze.
Dobra, to nie jedz.
Może mi posmakuje. Nie wiem!
Lecisz w chuja? Nie mogę zgadywać, co siedzi ci w głowie.
Nie prosiłam o to.
Co?
Nie wiem, Kirby. Ja też jestem zmęczony.
Dobra jest.
Cieszę się.
Spóźnił się pan. Msza się skończyła.
Mogę pomóc?
Pani jest Rachel, prawda?
Jestem Dan Velazquez z Sun-Times.
Sharon pana wysłała? Zdjęła słuchawkę z widełek.
Nie wie, że tu jestem.
Do pana też nie oddzwania, co?
Co ją wkurzyło?
Na pewno coś zbroiłem.
A jak jest z panią? Kiedy ostatnio rozmawiałyście?
A co panu powiedziała?
Niewiele.
Jeśli moja córka chce, żeby coś pan wiedział, to panu powie.
Właśnie takie miałem dotychczas wrażenie.
Zawsze taka była?
Nie chcę moich wypowiedzi w gazecie.
Namówił ją pan i co jej to dało?
To chyba nie fair.
Prawie zginęła. Wypadałoby poczuć się do winy.
Czy kiedykolwiek była lekkomyślna?
Serio jej pan nie zna, co?
Nawet po szpitalu? W końcu trochę tam była.
- Jej stan psychiczny nie mógł być dobry. - Był do dupy. No i?
Bywała niesłowna? Niezrównoważona?
W związku z czym?
Okłamała panią w sprawie napaści?
Nie kłamie i nie jest szalona.
To była moja działka. Jedna z nas musiała się trzymać.
Zostaw to. Weźmy znowu ten z Montrealu.
Czemu? Co to?
Siły specjalne w Sajgonie.
Młodo wyglądają.
Byliśmy młodzi.
Kto to?
To Guzman. Nasz szczur tunelowy.
Chyba nieźle się bawiliście.
O rany. Wietkong wszędzie pobudował podziemne schrony.
Podkładali tam miny, węże, wszystko.
Trzeba było je oczyszczać.
To było zadanie Guzmana, najmniejszego w plutonie.
Masz z nim kontakt?
Nie, nie.
Nie przeżył.
Patrolowaliśmy dystrykt Cu Chi i znaleźliśmy dziurę.
Guzman nie chciał jej oczyszczać, więc wszedłem za niego.
Wziąłem jego latarkę, rewolwer i zszedłem na dół.
Była całkiem pusta. Ktoś już ją oczyścił.
Kiedy ja ją sprawdzałem,
mój pluton został na górze zaatakowany.
Kiedy wyszedłem, połowa już nie żyła.
No i…
Nie myślisz, że powinieneś tam być?
Nie. Myślę, że nikt z nas nie powinien tam być.
Ale nie mieliśmy wyboru.
Co to jest?
Nie pamiętam go.
Nie.
Jego tatuaż.
Skąd to jest?
Pewnie z jego batalionu. Dużo chłopaków je sobie robiło.
Ma taki sam tatuaż.
- Ten facet z wczoraj? - Tak.
Czyli był w wojsku.
Jinny, Theo cię szukał.
Powiedział, że Granger będzie gotowy na próbę dopiero jutro.
Nie szkodzi. Gdzie są dzieci?
Niecierpliwiły się. Wysłałam je do środka.
GALAKTYCZNE KOLIZJE
To są odczyty z bolometru. Pokazują jasność danej gwiazdy.
Używamy ich, żeby zmierzyć, jak daleko znajduje się od nas.
A to jest Jinny.
Uwielbia mapy i dzieci.
Jinny, opowiesz im może o tym,
jak pojechałaś zobaczyć teleskop w Arecibo?
Pewnie woleliby zobaczyć nasze. Są na dachu.
Podziękujcie panu. Chodźcie, idziemy.
Dziękujemy!
- Nie ma za co. - Pa.
Bawcie się dobrze.
Niczego nie zobaczą w deszczu.
Nieważne. Niech się pobawią. Może złapią bakcyla.
Jakoś mi się nie wydaje, że mamy tam małych Keplerów.
Udało ci się skalibrować Ogden do transmisji?
Nie chcę lagów podczas wykładu.
To posłannicy z niebios.
Starożytni Egipcjanie mówili tak o trzmielach.
Ten nie ma skrzydeł.
Rozmawiałem z Bertie’em.
Prosiłaś o moje notatki o klientach Julii.
Tylko weteranach.
Nie mogę badać własnej sprawy?
Klient Julii jest na piętrze.
Przepraszam. Musicie się państwo wpisać. Nazwisko, godzina, odwiedzany rezydent.
Ja pierdolę. To pani, prawda?
- Tak. - Przyznam, że wygląda tu pani marnie.
Żeby dostać ładne zdjęcie, trzeba zginąć.
Współczuję pani.
Znała pani Julię?
Zwykle mam nocki.
Ale rezydenci bardzo ją lubili.
Gordie jest w pokoju 203 na górze.
Mogę je rozwiesić?
To on?
Tak.
Zna go pani?
Tak, często tu bywał.
Znał Julię?
Nie, to nie do niej przychodził.
Czemu wszystkie pokoje są inne?
Ci rezydenci mają uszkodzoną pamięć.
Głównie demencja, Alzheimer. Trafiają tu poważne przypadki.
Takim osobom możemy tylko zapewniać spokój
i bezpieczeństwo.
Rzeczy w pokoju to ich wspomnienia?
Tak, znajome przedmioty. Robimy to od roku. Nawet pomaga.
Nie wiem, ile powie wam Leo.
Ma dobre i złe dni.
Młody jak na rezydenta.
Alzheimer o wczesnym początku?
Nie. Na skanach nie znaleźli nic złego. To pewnie problem psychologiczny.
Co to jest?
Hej, Leo, gdzie zdobyłeś swoje medale?
Ile ich masz? Trzy, cztery?
Gallipoli? To z I wojny światowej.
Tak. Ciągle uciekał,
żeby oglądać na dole Ścieżki chwały.
Kiedy to wywiesiliśmy, uspokoił się.
…zejść na dół.
- Proszę poczekać. - …zejść na dół.
Chyba znamy twojego kolegę.
Opowiesz mi o nim? Może cię odwiedzał?
W dokumentach może być kontakt do jego rodziny.
Zostanę z nim.
Byłeś w piechocie?
Tak jak oni?
Nie ma innych zdjęć.
Nie masz rodziny?
Jak nazywa się mężczyzna, który cię odwiedza?
Nie mów mu, że tu byłaś, dobrze?
Komu?
Czy to on?
Nie wpuści mnie.
Do domu?
Do budynku.
Gdzie on jest? Możemy… Możemy pójść razem.
Nie, ty zostań. Nie zbliżaj się do niego.
Powiem mu, że mi powiedziałeś.
Co powiedziałem?
Gdzie go znaleźć.
Tak? Kiedy?
Przed chwilą.
Czy on wie, że… Czy on wie, że to wziąłem?
Dlatego przyszłam.
Muszę to zabrać i mu oddać.
Ale ty go nie znasz. Nie możesz.
Znam go.
Powiedziałeś mi, gdzie jest.
Nie powiedziałem.
Ale nie będzie tego wiedział,
kiedy go znajdę i powiem, że to dzięki tobie.
Oddaj mu to.
Tylko proszę, nie mów mu, że ja to zabrałem.
Dobra, gotowa?
Zobaczmy.
Dobra, zaczynaj.
Nie tak.
Jak w Teenie’s. Bądź sobą. Nie mów po francusku.
- Za bardzo przypominam ci Paryż? - Może.
To on. To jego głos.
Wiem, że tam nie byłeś.
- Leo mi mówił. - On nie wie.
Nagrywa się. Zaczynasz?
Zna go.
Nie.
Wyłącz to.
Hej, Jinny.
Skąd znasz Sharon?
Widziałem was razem.
Chodzi ci o Kirby?
Nie tak ma na imię.
Chcę, żebyś coś jej przekazała.
Pewnie. Co mam jej powiedzieć?
Już to mówisz.
Tak. Widzisz, kiedy…
Kiedy coś czuję, ona to wie.
Znalazłeś jakieś kontakty?
Jest pod opieką państwa. Spytam w wydziale ds. weteranów.
Co? O co chodzi?
To nie twoje auto.
Ona wie i…
Tak.
Hej. Mówiłem ci.
Nie dzisiaj.
Pojadę pociągiem.
Czym według ciebie przyjechałem?
Celicą. Jasnobrązową.
Pas po mojej stronie był zepsuty.
Siedział tam jakiś palacz. Przy oknie były ślady.
Masz rację.
Moja była żona miała to auto w dupie.
- Pamiętasz je? - Tak.
Sprzedałem je parę lat temu i na pewno nim nie przyjechałem.
Kiedy zachodzą zmiany, rozpoznajesz je?
Czasem.
Kiedy indziej są przypadkowe.
Może dopiero nadejdą.
Napisy: Marzena Falkowska