Czekam od kilku godzin. Jest tam całą noc.
Słońce już, kurwa, wschodzi.
- Przykro mi. Proszę usiąść. - Gdzie jest lekarka?
- Chcę z nią porozmawiać. - Już idzie.
Puśćcie mnie do mojej córki.
Chcę się czegoś dowiedzieć.
Zaraz pani pomożemy.
Kto jest pańskim szefem? Tak nie można.
OIOM
- Zaraz przyjdzie. - Chcę ją zobaczyć.
- Rozumiem. - Jasne. Nie do wiary.
Tu nie można wchodzić.
Pan tak serio?
Jest tu sto jebanych krzeseł. Wybierz pan jakieś.
Siedzę już na tym.
Idź pan sobie. Nie jestem w nastroju.
Rozumiem.
Czekanie jest niefajne.
Pielęgniarze nic nie mówią, a lekarze mają obchód o 7.00.
Kurwa.
Na kogo pani czeka?
Na córkę.
Czemu tu jest?
Stan krytyczny ma priorytet,
więc jeśli potrzebuje specjalisty, trochę pani poczeka.
Jest pan lekarzem?
Nie, ale…
Byłem w takiej sytuacji.
Niewiedza…
Niewiedza jest trudna.
Była na plaży. Co ona tam, kurwa, robiła?
Pani córka?
Tak twierdzi policja.
Mogła wyprowadzać tego kundla wszędzie.
Był środek nocy. Chciała iść popływać?
Może chciała ją mieć dla siebie.
Wie pani, plażę.
Po kiego chuja?
Ktoś ją rozciął i tam zostawił.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Nie umiera.
Hej! Proszę sobie nie iść.
Gdzie jest lekarka?
- Idzie tu. - Idzie?
- Już to słyszałam. - Proszę czekać.
- Gdzie lekarka? - Jak mówiłem…
Nie ruszę się stąd, póki nie przyjdzie.
Nie ruszę się. Co się dzieje?
Czekam już pięć godzin. Kiedy kończy zmianę?
Jak tu trafiłaś, Sharon?
Nie można tu wchodzić.
Pomyliłem sale. Przepraszam.
Proszę wyjść, już.
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
Czekam na statystyki Bullsów z ’87. Są pod Royko.
Jedną znaleziono w Bronzeville, inną w Englewood.
- Najdalej w Berwyn. - Tu jest siedem kobiet.
Na przestrzeni 20 lat.
Pewnie jest ich więcej.
- Na pewno nie masz tego od policji. - Jeszcze nic im mówiłem.
To skąd ta pewność?
Ktoś wydzwaniał do Julii na wiele tygodni przed morderstwem.
Nagrała go.
- Mam kasety. A teraz… - Czekaj.
Prokurator wie, że je masz?
Kradniemy teraz dowody?
Moje źródło rozpoznało głos na nagraniach Julii.
To ten sam facet, który ją napadł.
Twoje źródło jest ofiarą?
To ona się do mnie zgłosiła.
I nie chce być wymieniona w artykule. Nawet anonimowo.
Abby, nie potrzebuję tej, która przeżyła.
Odwalę robotę, połączę te kobiety i potwierdzę to, co mamy.
Pokaż mi to.
- Patrz, co uszło mu na sucho. - Widzę.
Skończ z powodzią i pomóż Danowi.
Wezmę konferencję Daleya.
Nie musimy tam teraz iść.
Jeśli nie pójdziemy, potem się na nas odegra.
Proszę. Informacje o Summer Francis.
Jak poszło? O rany, pobili cię tam?
Wszystko gra. Więcej roboty.
Opublikowaliśmy artykuł o morderstwie Summer.
Marcus znalazł w negatywach zdjęcie tego, co w niej było.
- Masz więcej? - Tylko to.
Wysłałaś dziś Marcusa?
- Dokąd? - Był na zebraniu.
W ogóle ze sobą nie gadacie?
Słuchaj.
To klucz do szafki w Adler Planetarium.
Kobieta, która tam pracuje, zgubiła identyczny.
- Kiedy się tego dowiedziałaś? - Wczoraj. Dzwoniłam, ale nie odbierałeś.
Summer Francis zmarła w ’72. Ta kobieta pracuje tam teraz?
- Ale klucz zgubiła niedawno. - Czyli to nie ten.
Muszę opisać siedem morderstw bez źródła bezpośredniego.
Nadal mogę ci pomóc. Odezwę się do rodzin.
Jakaś kobieta zgubiła klucz, a ty chcesz połączyć to z morderstwem sprzed 20 lat.
Nie wiem, jak to ma pomóc.
Chcesz pomóc? Ktoś musi pójść po kasety Madrigal.
Lepiej się już zbieraj, bo Warren zamyka o trzeciej.
Kurwa.
Te negatywy się przydały?
Idziemy w innym kierunku.
To duży temat. Pewnie można pójść w wielu kierunkach.
O tym było dzisiejsze spotkanie?
Ty nie mogłaś, więc ja poszedłem.
Dokąd idziesz?
Po kasety do South Loop.
- Nagrania Madrigal? - Tak.
Pójdę z tobą.
Opowiem ci, co ustaliła Abby.
Dobra.
To zdjęcie klucza
nie trafiło tam przypadkiem z innej kolekcji?
Powiększyłem negatyw Summer Francis, który mi dałaś.
Co ty robisz?
Próbuję wyrzucić z głowy tamte zdjęcia i zastąpić je czymś ładnym.
Jeszcze raz.
Bardzo ładnie, moje słonko.
To mi się podoba.
Dziękuję za poświęcony czas.
To była siostra Lower?
Gadałaś z gościem z Uniwersytetu Northwestern?
Powiedział, że nacięcia mogą być religijne, antyreligijne
albo brać się ze złego wspomnienia związanego z krzyżem.
A zostawianie rzeczy w ofiarach? Co oznacza?
Brakuje mu kontekstu i nie możemy go zacytować.
Detektywka od sprawy Catherine Moore
już nie pracuje, ale może nam pomóc.
- Zadzwoni do paru osób. - A da nam swoje notatki?
Mogę spytać. Odmówi.
- Dzwonił Matty z Tribune. - Kto?
Matty Spears, nowy redaktor. Ponoć byłeś w magazynie dowodów.
Skąd to wiedzą?
Dałeś tej detektywce nazwiska innych kobiet?
Kurwa.
Czyli mają te same ofiary.
Puśćmy to dzisiaj.
Słuchaj…
tylko wstępny tekst.
Dwa akapity na ofiarę i zapowiedź, że będzie więcej.
Bez źródła morderstwa wyjdą na przypadkowe.
Można je powiązać inaczej.
Jak wybierał kobiety,
co mają ze sobą wspólnego, co w nich zostawiał.
Znajdę te związki.
Zadzwoń znowu do tej detektywki, niech potwierdzi chociaż szczegóły sprawy.
Musimy mieć coś oficjalnego od policji.
To gdzieś tutaj.
A temu o co chodzi?
Chodźcie do tyłu.
Cześć. Dan was wysłał?
- Tak. Jesteśmy z Sun-Times. - Tam są wyniki.
Wszystko, co udało mi się wyizolować z szumu.
To wszystko? Dziękuję.
Dobrze. Ta z hałasem w tle.
- Może pan ją puścić? - Jasne. Liczę za godzinę.
Dan zapłaci.
Tak. Dziękuję.
Jakość jest kiepska.
Nagrywała telefony na automatyczną sekretarkę.
13 sierpnia. Godzina 15.03.
Halo?
Na początku są głuche telefony.
Halo?
- Słyszycie? - Ostrzeżenie przed tornadem.
- Brzmi jak syrena przeciwlotnicza. - Gdzie pan służył?
Pierwsza kawaleria, dolina Shau.
W 1990 to musiało być tornado w Plainfield, nie?
Wkurzyłaś się, że tam pojechałem.
Te ostrzeżenia było słychać w całym mieście,
więc mógł być wszędzie.
Wyciągnąłem to.
Halo? Dzwoniłam na policję.
Przyjadą za 18 minut.
Już tu są.
- Wcale nie. - To on?
- Tak. - Widzisz, jestem…
już z tobą, kiedy przyjeżdżają.
Może pan włączyć pierwszy telefon?
- Jasne. - Jestem z tobą cały czas. Jestem…
Halo?
Halo? Dlaczego to robisz?
Jak to robisz?
Potem tylko oddycha.
- Skąd to echo? - Słabe połączenie.
Zdarza się przez zakłócenia sieci albo zalanie przewodów.
Rozdzielę dla was obie ścieżki.
Oto pierwsza.
Halo?
Dlaczego to robisz?
Jak to robisz?
A teraz echo.
Halo?
Dlaczego to robisz? Jak to robisz?
Jest inne. Nie brzmi tak samo.
Pierwsza ma filtr, jakby była nagrana. Druga to jej głos.
Odtwarza nagranie z jej głosem, zanim w ogóle się odezwie?
Puszczę je znowu razem.
Halo?
Dlaczego to robisz?
Jak to robisz?
Co jest, kurwa? Co…
Weź, co chcesz!
- Co tu robisz? - Mieszkam tu.
Co tu robisz?
Mieszkam tu.
O co chodzi? Weź, co tylko chcesz.
- Gdzie jest Sharon? - Kto?
Ile tu mieszkasz?
- Co? - Ile?
Jakieś cztery lata.
Nie, to Sharon tu mieszka. Wiem to. Gdzie ona jest?
Nie wiem. Nie znam żadnej Sharon. Nie wiem, gdzie ona jest.
Kto mieszkał tu wcześniej?
- Co? - Kto mieszkał tu przed tobą?
Ktoś stary. Dostaję jego pocztę. Nie mam dokąd jej wysłać.
Chyba umarł. Chcesz ją?
Cicho!
Jeśli się rozbije, zginiesz.
Wszystko gra?
- Słyszałeś to, nie? - Nie wiem, co słyszałem.
Wiedział, co powie. Nagrał ją, zanim to w ogóle powiedziała.
Na pewno nie dostawałaś takich telefonów?
Nie wiedziałam co to.
Dopiero zaczęłam pracę w Tribune.
Kilka lat przed napaścią?
Tak.
Było parę głuchych telefonów do redakcji i…
I co?
- Nie musisz tego robić. - Czego?
Zadawać mi pytań. To…
Co ty pierdolisz? Do mnie powinnaś przyjść najpierw.
Nie chcę dowiadywać się z zebrań, co u ciebie.
Były inne przypadki?
Nie tak to sobie wyobrażałem.
A jak?
Mówiłaś, że to był twój drugi dom.
Dość duży.
Z tłumem wydaje się mniejszy.
Mama pozwalała ci tu łazić?
Występowała o 2.00 rano trzy razy w tygodniu
i nie było ją stać na opiekunkę, więc tak wyszło.
Hej, czego szukasz?
Kirby?
Co robisz?
Powinno wciąż tu być, jak reszta.
Nie łapię, po co to.
Dodaje głębi. Jezu, to nie jakieś garażowe gówno.
Hej, mamo.
Hej, Sharon.
Zaschło mi w gardle. Co tu tak zimno?
Chciałaś czyste demo. Bez publiki.
Rozwalę sobie struny głosowe.
Dzięki, kochanie.
Kto to zrobił?
SHARON ZNIKNĘŁA JAK DYM
Zniknęły jak ta piosenka.
Co?
Leonard Cohen. Cały czas ci to puszczam.
Może masz cichego wielbiciela.
Tylko się nie pusz.
Coś taka drażliwa?
Tommy zaniósł kasetę Vee z Touch and Go.
Dużo nam nie dali,
ale pokryją koszty klipu promocyjnego, dystrybucji i…
Podzielimy się fifty-fifty.
To dobrze. Chcesz, żebym została?
Nie chcę burzyć twojej biurowej rutyny.
Weź się odpieprz.
To gazeta.
Co za człowiek.
Gra przez pół życia, a nadal nie umie obsługiwać pedału!
- Umiesz lepiej? - Jasne.
Wiem, że pięcie się po szczeblach kariery jest trudne, ale…
Czemu brzmię jak na Syberii?
Chciałaś gigapogłosu.
Tak. Miał być duży, ale słyszalny.
Odbierzesz? Powiedz, że zamknięte.
- To nie moja praca. - Ja chcę wykonać swoją…
Możesz być opóźniona dalej albo wyraźniejsza bliżej.
- Wyłącz mnie. - Naraz się nie da.
- Wyłącz. - Nie da się.
Hej, Sid’s. Zamknięte.
Jezu. Proszę ściszyć.
Co jest, kurwa?
Tak. Mocniej!
Co?
Mówiłem.
Sharon! Chodź tu.
Mówiłem.
Sharon! Chodź tu. Przynieś nowy przewód.
Było ze mną tak samo jak z Julią. Był tutaj.
Kiedy zaczął dzwonić, nie powiedziałaś Rachel?
Co miałam powiedzieć? Wyszłabym na wariatkę.
A potem telefony się skończyły. Ale on nie przestał. Czekał.
Po prostu nie wiedziałam, że to on.
Catherine nie chciała sama chodzić. Zawsze pukałyśmy razem.
Celowałyśmy w 20 drzwi na godzinę. Miałyśmy duży teren.
- To była pierwsza kampania Washingtona? - Tak.
Angażowała się politykę? Jakieś kampanie?
Nie. Anne zależało ma innych rzeczach.
Jej rodzinie. Mnie. Ludziach wokół.
Margot miała miłego chłopaka
ze związku stolarzy.
Nie mieszkała sama?
Nie. Tylko ich dwoje i mała dziewczynka.
Bonnie, Betty czy jakoś tak.
Miała córkę?
Karen nigdy nie mówiła o dzieciach.
Studiowała muzykę, ale przeniosła się na pielęgniarstwo, kiedy zachorowałem.
Pracowała w szpitalu Provident?
Tak.
Dostała licencję agentki nieruchomości w 1985?
Tak, krótko przed śmiercią.
Pokazywała mieszkania w South Side?
Nie, w Andersonville.
Całe lato agitowałyśmy w South Side.
W jakich dzielnicach? Może Englewood? Bronzeville?
Nie, tylko w Woodlawn.
Opieka nad panem, praca w szpitalu. Nie miała chyba czasu na wiele więcej.
Nie narzekała. Lubiła być w domu.
Nie mieli ślubu. To pamiętam.
Wtedy było to znacznie rzadsze.
Czy któraś z tych kobiet była wolontariuszką?
- Przykro mi, nie znam ich. - Nie wiem.
Może poznała je w kościele, barze, klubie?
Znała którąś z tych kobiet?
…miała z nimi kontakt?
Którąś z tych kobiet?
Znała którąś z nich?
Nie rozumiem. O czym pan pisze?
Mieszkała pani z Summer w Kenwood?
Pyta pan, jak tu trafiłam?
Zajmuję się zniesławieniami, a to jest Ameryka.
Poznałyście się na wydziale prawa?
Na imprezach. Miałyśmy po 20 lat.
Musiało być ciężko stracić współlokatorkę w tym wieku.
Współlokatorkę? Tak powiedziała policja?
Wszystko im umyka, nie?
Czy którakolwiek z was znała jakąś z tych kobiet?
Nie wiem. Może ona.
Summer bardzo się zmieniła tuż przed śmiercią.
W jakim sensie?
Zrobiła cię cicha, nieobecna.
Wie pani dlaczego?
Myślałam, że ma kogoś innego, ale nie pytałam.
Uznałam, że jeśli będę naciskać, to ze mną zerwie.
Ale nigdy nie wspomniała żadnego imienia albo miejsca?
Czegoś takiego?
Wciąż się zastanawiam, co zrobiłyśmy źle.
Chodziłyśmy na złe imprezy, znałyśmy złych ludzi. Sporo tego było.
Ale i tak nie widzę w tym żadnego, kurwa, sensu.
Mam trochę zdjęć.
Może sam pan zobaczyć, jaka była piękna.
Spędzałyśmy czasem lato w Saugatuck.
Tak. Chodziłyśmy na zajęcia z akwareli, spędzałyśmy beztrosko czas.
Wolała być tam niż w Kenwood.
Pozwoli pani…
Dostała to od babci na urodziny.
- Co się dzieje? - Chwila.
To było Summer?
Tak, to część zestawu. Skąd to jest?
Znała pani tę kobietę? Może Summer znała?
Nie sądzę. Dlaczego pan pyta?
Powiesz Danowi o Sid’s?
A nie powinnam?
Nie sądzę. Trafi do czwartego akapitu jako wypełniacz.
Hej, zarywasz nockę?
Tak, puszczamy materiał Dana.
- Dzisiaj? - Kirby, czekaj.
Kurwa, potrzebuję stu wycinków.
Jak możesz już to puszczać?
Gdzie się podziewałaś? Nie było cię z sześć godzin. Chodź.
Słuchaj, to…
należało do Summer Francis.
A to znaleziono w Margot Zelle.
Wziął od jednej lusterko i zostawił je w innej.
Te kobiety się nie znały.
Nie miały ze sobą nic wspólnego.
To on je łączy.
Willie Rose zostawił z broszką.
Pokaż. To jest… To jest broszka pielęgniarki.
Karen pracowała w szpitalu.
Zabrał ją Karen i zostawił w Willie.
Co znaleziono w Karen?
…CISZA JEST GŁUCHA
Catherine Moore. Przy czyjej kampanii pracowała?
Harolda Washingtona.
- Hej, Jimmy. - Tak?
Jakie było hasło wyborcze Washingtona?
„Cisza jest głucha”.
To należało do Catherine.
Julia była pracownicą społeczną.
Miała jakieś inne dokumenty albo coś takiego?
Katoliczka, nie?
Pewnie tak. Była z Jefferson Park.
Obrazek dewocyjny pasuje. Znaleziony w Anne Lower.
Anne zginęła w ’85, a Julia w ’90.
Czyli wcześniej musiał zabrać obrazek Anne.
Ale Julię zabił dopiero pięć lat później.
Co on robił przez ten czas?
PRACOWNICA SOCJALNA ZAGINĘŁA
Obserwował nas latami. Nie wiedziałyśmy o tym, chyba że chciał.
Czemu nikt nie zauważył?
Bo wybierał przypadkowe ofiary. Przemieszczał się. Trzymał dystans.
Nie. Zbliżał się. Wiedział o nas wszystko.
- Co wiedział? - Musimy puścić to, co mamy.
Zacznijmy od Julii. To o niej dotąd pisaliśmy.
Zacznijcie ode mnie. Dam wam relację z pierwszej ręki.
Możecie wziąć raport policyjny, zdjęcia ze szpitala.
Wtedy nie będziemy mogli ukryć, kim jesteś.
Wiem.
Jesteś pewna? Damy radę z tym, co mamy.
Jestem lepszym tematem. Właśnie tego chcę.
Rozprawa Pawla dobiega końca. Musimy dać policji szansę na komentarz.
Chodź, Dan.
Chodź. Musimy tam dotrzeć przed konferencją prasową.
O co chodzi?
Klucz. Z planetarium.
Muszę powiedzieć wszystko kobiecie, która go zgubiła.
Wciąż widzisz związek?
Wziął jej klucz. Musi jakiś być.
Weź to, na wypadek, gdyby chciała zobaczyć.
Halo?
Jestem Kirby Mazrachi. Pytałam panią o zgubiony klucz.
Pamiętam. Co pani tu robi?
Pani klucz znaleziono w zamordowanej kobiecie.
Tamto zdjęcie było z miejsca zbrodni.
Dziękuję, że pani otworzyła.
Nigdy nie miałam żadnych głuchych ani dziwnych telefonów.
- Nawet przed laty? - Nigdy. Nie mam takich doświadczeń.
Proszę pomyśleć.
Gdyby za moim oknem był jakiś zbok, to bym wiedziała.
Ja nie wiedziałam. Napadł mnie ten sam mężczyzna.
Bardzo mi przykro.
Obserwował mnie latami. Nie miałam o tym pojęcia.
Nie jestem panią.
To czemu pani klucz był w martwej kobiecie?
Mówiła pani, że to zdjęcie sprzed 20 lat.
Na pewno zrobiono je dopiero w tamtym roku?
Tak. Hubble wysłał pierwsze zdjęcie Jowisza.
Mieliśmy wystawę.
Nie wiem, co mam robić.
Zamieszkać z przyjaciółmi, rodziną. Nie wychodzić samej. Ja noszę nóż.
Przepraszam, muszę się zbierać.
- Prowadzę nocny pokaz, więc… - Jasne.
Gówno dzisiaj zobaczymy.
Proszę sobie przypomnieć, jak zgubiła pani klucz.
Wciąż go mam.
W tych innych kobietach coś zostawił. A w pani?
Zapałki.
Czyje?
Nie wiem.
Z jakiegoś baru, którego nie ma.
To, że coś się nie stało, nie znaczy, że się nie stanie.
Trzeba przyjrzeć się czemuś parę razy, zanim nabierze sensu.
Jeśli to pani rozgryzie, proszę zadzwonić.
- Mogę czerwoną? - Pięć dolców.
OPOWIEŚĆ JEDYNEJ OCALAŁEJ OSIEM OFIAR NA PRZESTRZENI 20 LAT
ZAPOMNIANE KOBIETY
PRALNIA
Źle wyglądasz.
Co z twoimi włosami?
Byłem u ciebie w domu. Mieszka tam ktoś inny.
- Nie wiem… - Kiedy się przeniosłaś?
Nie znałaś Jinny.
Na pewno. Żadna z was nie znała innej.
Jak ją znalazłaś?
A może to ona ciebie?
Chyba tak było, bo jest od ciebie mądrzejsza.
Zatrzymaj się, kurwa.
Wyglądasz inaczej. Nie podobasz mi się taka.
Pamiętasz mnie…
z Eldridge Street?
Dałeś mi konia.
Pegaza. Miał skrzydła. Konie mają tylko kopyta i ogony.
Ale…
Wyglądasz tak samo.
A ty inaczej.
Nie taką cię zostawiłem.
Zabiłem cię. Nie powinno cię tu być.
Ty to zrobiłaś?
To się nie może dziać.
Kim jesteś?
KU PAMIĘCI
Napisy: Marzena Falkowska