Cześć.
Powiedz, że są tu moje klucze.
W akwarium.
Nie widzę ich.
Na pewno tam są. Włożyłem je.
O, są.
Ale nie wszystkie.
Nie wiem. Tyle miałeś.
- Freddie. - Nie pauzuję.
Otwórz drzwi.
Tylko w weekend możesz jeść te śmieci.
- Tylko to mamy. - Nie tylko.
Chodź. Zbieramy się.
- Do szkoły? - Czy musisz tam iść?
Tak, musisz. Ja idę do pracy, a ty do szkoły. Tak to działa.
Ale ty nie pracowałeś.
Byłem w redakcji.
- Dzwoniłem stamtąd. - Wcale nie.
Może nie dzwoniłem. Nie wiem.
Ale i tak musisz iść do szkoły. Proszę.
Idziemy do szkoły.
Podrzucę cię.
Zostawiłeś to w aucie?
To nie moje.
Dobra, słyszałem.
Musimy zrobić obiad.
Coś ci upichcę. Co chcesz?
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
CIAŁO W KOŚCIELE
PODOBNE ZABÓJSTWA W DALEY
ZAGINIONA KOBIETA MARTWA
ZASZTYLETOWANA KOBIETA
NAPAD Z UŻYCIEM NOŻA
TAJEMNICZY SPRAWCA POSZUKIWANY PO ATAKU NOŻEM
Masz już przesłuchania z kapitolu stanowego?
Biuro regionalne prosiło, żeby poczekać, aż wrócą ze Springfield.
Nie mogę tyle czekać.
Oczywiście.
Proszę.
Jak idzie z Madrigal?
Szukam innych ewentualnych ofiar.
Nierozwiązanych morderstw, skarg kobiet na stalkerów.
Radzę zarzucić sieci szeroko, wykluczyć wojny gangów…
Awantury domowe. Tak. Na razie zebrałam 136 przypadków.
Ile lat u nas pracujesz?
- W październiku będą trzy. - Dobra robota.
Ale Dan nie powinien cię w to wciągać.
To ja zwróciłam uwagę na pierwszy tekst
o zaginięciu Madrigal.
- Dla kogo? - Dla siebie.
Zanim Dan się włączył, odwaliłam większość roboty.
Jest trzeźwy?
Nie jesteś nowa. Wiesz, że był na zwolnieniu.
Wykorzystałaś okazję. Nic w tym złego.
Zaczynałam z Danem w Observerze.
To ja go tu ściągnęłam.
Ale musiałam prosić konserwatora, żeby zamykał go w biurze.
Kiedy wpadał w ciąg, tam był najbezpieczniejszy.
Cokolwiek…
co umożliwi identyfikację.
Same zabite kobiety.
Za dużo. Wyłącz zakończone sprawy, samobójstwa. Nie wiem. Żeby było mniej.
Już to zrobiłam. To wszystko jest z ostatnich 25 lat.
Hej, jesteś tam?
Halo? Tak, ktoś ci to przyniesie.
Dobra, dziękuję.
Patrz. Joanne Sellers, 1982.
- Hamilton Park, atak nożem. - Kirby.
- Angela Stevens, 1976… - Dobra. To są notki.
Tylko nazwiska, pochodzenie. Niewiele więcej.
Dlatego nie mogę nikogo wykluczyć.
Bez kartotek policyjnych nic więcej nie zdziałam.
Dobra, zostaw to tu.
- Mamy kasetę. Mogę ją zgłosić. - Nie możemy. Ukradłaś ją.
Na policji to nie przejdzie.
Powiedzmy, że ci się uda.
Powiesz im, że rozpoznajesz głos.
Co mogą zrobić?
To nie jest wiarygodna forma weryfikacji, a ciebie już uważają za niepewne źródło.
Właśnie na tym musisz oprzeć swój artykuł.
Ile spraw nie rozwiązano?
Czemu byłeś na zwolnieniu?
Żeby spędzić czas z synem.
Nie ciągniesz dalej tematu?
- Wierzysz mi? - A nie powinnam?
Nie wiem.
Słyszałaś coś innego. Inaczej byś mnie nie pytała.
Nie chcesz mówić, to nie mów.
Co słyszałaś?
To nieważne.
- Nie bądź taka. Spytałaś. - A ty nie odpowiedziałeś.
Abby mnie sprawdza? To o to chodzi?
Tak, ale nie dlatego pytałam.
To dlaczego?
Odpowiedziałam na twoje pytania. Myślałam, że zrobisz to samo.
Cokolwiek powiedziała ci Abby, nie jestem taki.
Komisarz Hayworth przesłał waszą prośbę.
- Był wam winny przysługę? - Piszę jego profil.
Coś do przyczepienia na lodówce.
To daje wam tylko wgląd do kopii zapasowych.
Wystarczy. Dziękuję.
Tamtego nie wolno ruszać, proszę pani.
Co tam jest?
Co najmniej pięcioletnie nierozwiązane sprawy.
Fizyczne dowody trafiają do beczek.
Ale sprawozdania trzymamy dalej.
Chodźcie, przygotuję je dla was.
Poszukam reszty.
Dzięki, Shel.
Proszę. Zacznij od tych. Nazwiska. Numery raportów.
Znajdź to, co można wyeliminować.
OFIARA PORWANIA
To pojebane.
Proszę.
Lisa? Kto to?
Przecież widać, że to ja, dupku.
Odłóż to.
Wiesz, że wszyscy to zlewają.
To nie jest, kurwa, jakieś Idaho.
- Kupię je gdzie indziej. - Droga wolna.
Przepraszam pana.
Mogę prosić o przysługę?
Jeśli dam panu dziesiątkę, kupi to pan dla mnie?
Facet to kutas, a ja zapomniałam dowodu.
Chyba właśnie ci go oddał, Liso?
Chce pan kasę czy nie?
Nie potrzebuję jej.
Dobrze. To proszę to zrobić za darmo.
Wszystkie dla ciebie, co?
A panu co do tego?
Po prostu je weź.
- Sprawdzi moją torbę. - Nie daj się zobaczyć.
Boczne drzwi wychodzą na Ashland. No idź.
Zobaczy, że przechodzę.
Nie, kiedy upuści monety.
Jakie monety?
Teraz możesz iść.
Tak je tu zostawili.
Zwykle tak przechowuje się rzeczy.
Nie. Nie piję.
- Skąd pan wiedział o monetach? - Wiem o tym sklepie wszystko.
O sprzedawcy, o klientach.
Ale ciebie wcześniej nie widziałem.
Muszę już iść. Znajomi czekają.
Na pewno.
- Tędy? - Cały czas prosto.
Co pan robi?
Muszę tędy wyjść, żeby nie wiedział, że tu byłem.
- No tak. - Właśnie.
Gdzie drzwi? Nie widzę ich.
Myślałem, że tu są, ale chyba nie.
- Z drogi albo go zawołam. - Niech przychodzi. To ty masz jego piwo.
Proszę to po prostu wziąć.
Mówiłem, że nie potrzebuję pieniędzy.
To czego pan chce?
- Czemu pozwoliłaś mi za sobą iść? - Na nic panu nie pozwoliłam.
Pozwoliłaś. Inaczej by nas tu nie było.
Nie rozumiem.
Szłaś dalej.
Nie chciałaś, ale szłaś.
- A dokąd miałam iść? - Nie tam, gdzie ci kazałem.
Czego pan ode mnie chce?
Niczego.
Wiesz, że dotarcie tutaj…
powinno nam zająć lata?
Po co miałbym iść za tobą dalej?
Nie umiesz nawet znaleźć drzwi.
Rebecca Piper. Przedawkowała.
A u ciebie?
Andrea Johnson.
Prawdopodobnie były chłopak, ale nie mogli go oskarżyć.
Ile nam jeszcze zostało?
Co?
Willie Rose.
Ciało znaleziono za sklepem przy Lower Wabash.
To samo co u mnie.
Coś w niej zostawił?
Śmieci.
Zawartość powinna być w raporcie.
Znaleziono tylko jedno:
złotą broszkę.
To sprzed ponad ośmiu lat. Marzec ’84.
Będzie więcej.
Kirby.
Catherine Moore.
Margot Zelle.
Dan.
Karen Polachek.
Znalazłem kolejną. Summer Francis.
Muszę zadzwonić do syna. Sprawdzić, czy jest w domu.
SHARON LEADS
SPRAWCA NIEZNANY POBICIE
Freddie, prawda?
Jesteś synem Dana Velazqueza.
Pracowałem z nim w Observerze. Widywałem cię tam.
Byłeś wtedy taki mały, więc…
No tak. Dzień dobry.
Co u twojego taty?
- Chyba dobrze. - Tak? Co tam masz?
Nie widzę żadnych słodyczy ani napojów.
- Gdzie smakołyki? - To dla taty.
Posyła cię do nudnej roboty? No tak.
Typowy Dan.
- Okej. - Na razie.
Dawno nie widziałem artykułów taty. Pracuje jeszcze w Sun-Times?
Na wiele mu nie pozwalają, co?
Nie wiem. Pracuje.
Nad czymś konkretnym?
Pewnie tak.
Kiedy tak pracuje, to zawsze coś ważnego.
Coś ważnego… Na przykład co?
Nikomu nie mówi.
Dopiero jak skończy.
Opowiadał ci kiedyś o Julii, zabitej dziewczynie?
Nie.
Dziwne, że ci o niej nie mówił.
Myślałem, że jesteście blisko.
Nie mówi mi o martwych ludziach.
Pomyśl, o czym jeszcze ci nie mówi.
Proszę.
Nie daj się za bardzo wykorzystywać.
Tak. Na razie.
Kirby?
Nie możesz tu wchodzić.
Od wyjścia ze szpitala tego nie widziałam.
Może lepiej…
Może lepiej skończmy na dzisiaj i wróćmy tu rano.
Ja już skończyłam. Znalazłam kolejną.
Z Julią jest nas osiem.
Jesteś pewna?
Są takie same jak ja. Tyle że ja przeżyłam.
Dobrze, skopiujmy dokumenty i chodźmy.
Muszę wracać do domu.
Możemy tam pracować?
Zostawmy to na jutro.
W porządku.
Wezmę je ze sobą. Mogę zacząć.
Dobrze, możemy…
Możemy pracować u mnie. W porządku. Zrobię tylko kolację dla Freddiego.
Musisz to odłożyć.
Zostawił to we mnie.
To moje.
To dowód.
Będzie proces.
I lepiej, żeby to tu było.
Kiedy go skażą, możesz to odzyskać.
Hej, znajdziemy go.
Jasne.
Nie grałem.
Nie kłam, stary. Ręka mnie parzy.
Nie grałem.
Tak, jasne.
Zachowuj się.
Przywitaj się z Kirby. Pracuję z nią.
Dobry wieczór.
Nie jest zbyt gorące.
Dobra, możemy się tu rozłożyć.
Spotkałem jakiegoś dziwnego faceta, z którym pracowałeś.
- Kogo? - Nie wiem.
Zawsze pytaj o nazwiska i rób notatki. Musisz wyrobić sobie nawyk.
Dobra. Mam kawę, herbatę.
Chyba mam też banany. Piwo.
Poproszę herbatę.
Chcesz zadzwonić do Marcusa?
Dasz mu znać, że tu jesteś, nie?
Tak.
To mama Freddiego?
- Tak, to Gina. - Do ciebie jest bardziej podobny.
Złe wieści. Herbata mi się skończyła.
- Chcesz piwo? - Jasne.
Dzięki.
Freddie dogaduje się z mamą?
Uwielbia ją, ale jest narkomanką. Ma też inne problemy.
- Czyli nie mieszka z wami? - Nie.
Musi trzymać się na dystans.
A ty tego chcesz?
No…
Nie za dobrze nam idzie bycie razem.
Więc… więc nie jesteśmy.
Telefon jest tam.
Zadzwoń do męża, dobrze? To dużo da.
Margot Zelle, 27 lat, 1981.
Jej ciało znaleziono na stacji Lakefront.
Tym portem zarządza związek zawodowy. Dotrzemy do osoby, która ją znalazła.
Możemy ją dopytać. Kto dalej?
Karen Polachek, 1974. Żadnych świadków. Jej ciało znaleziono w kotłowni.
Nie założyła rodziny. Pielęgniarka. Miała tylko brata.
Teraz byłby po czterdziestce. Mieszka tu?
Nie ma dodatkowego raportu.
Mamy kogoś nowszego? Kim była ta z ’85?
Agentką nieruchomości.
Znaleziono ją przy śmietniku w Far South Side.
Co to jest?
Twój adres, nazwisko Marcusa, jego wiek, twoja trasa autobusowa.
- Ja też robię notatki. - To nie są notatki.
To nie są notatki.
To są…
Podstawowe fakty, które już znasz.
Ja tu jestem.
Co?
Zapisałaś każda naszą rozmowę? Co to…
Co to jest? Po co to robisz? Dla kogo?
Dla siebie.
Po co ci to?
Kiedy wyszłam ze szpitala, wszystko…
Wszystko było inaczej.
Potrzebowałam pomocy, żeby się odnaleźć.
I wciąż jesteś zagubiona?
- To na pewno nie ułatwia sprawy. - Ułatwia.
Cały czas myślę o tym, co mi się stało.
To daje mi ku temu powód.
Jak nazywała się ta agentka?
Anne Lower. 1985. Mamy listę pracowników komunalnych, którzy ją znaleźli.
Czyli wszystkie miały podobne rany i były w podobnym wieku.
- Żadnych świadków… - I we wszystkich nas coś zostawił.
W Annie obrazek dewocyjny. W Karen guzik.
W Julii rad.
Musi być jakiś związek.
Wciąż za mały na artykuł.
Nie możemy opierać się na kartotekach.
Musimy potwierdzić detale z innymi źródłami.
Z rodziną, świadkami. Z wszystkimi, których znajdziemy.
Z ostatnimi ofiarami będzie oczywiście łatwiej. Ale hej…
mamy dość, żeby zacząć.
Chcę zanieść to jutro Abby.
Co zostawił w Summer Francis?
Nie wiem.
Gdzie twój tata?
Chciał wcześnie złapać Abby.
Nie trzeba. Widziałem gorsze.
Zrobiłem pani kawę.
Ja też robiłam kiedyś swojej mamie.
Dawała mi się napić, kiedy wracałyśmy do domu.
Ja piję, kiedy mam ochotę.
Proszę.
- Najwcześniejsza jest z ’72. - Wszystkie rany są takie same?
- Żadnych podejrzanych? - Wszystkich oczyszczono.
A kasety? Coś się przyda?
- Będę wiedział jutro. - Potrzebujemy opinii policji.
To… oczyszcza ich podejrzanego w sprawie Julii Madrigal.
Oskarżają go w przyszłym tygodniu.
Dajmy im znać, żeby zdążyli zachować twarz.
Przyda mi się ich pomoc przy szukaniu rodzin.
Większości nie ma w papierach.
Dużo tych kobiet.
I wszystkim to umknęło?
Nawet nam?
Musimy zaplanować publikację. Może niedzielna seria.
Która jest twoim źródłem? Zaczniemy od niej.
No weź, Dan. Kto to jest?
Kirby.
- Pieprzona archiwistka? - Miała być reporterką.
Dlatego ją ze sobą ciągasz?
Jak ci się udaje tak wszystko spierdolić?
Przyszła do mnie w sprawie Madrigal.
- Kiedy gliny… - Czemu do ciebie?
- Coś między wami jest? - Abby, przestań.
Sypiasz z nią?
Przyszła do mnie po tym, kiedy wezwały ją gliny.
- I tyle. - Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Nie będzie jej w artykule.
Nie po tym, co wtedy przeszła.
Musiała zmienić nazwisko i w ogóle.
Te kobiety nie żyją od lat.
Jedyna ocalała tropi mordercę. To twój temat.
Wiem.
Nie mogę jej zmusić.
Te ubrania są dla ciebie.
Spałaś w ogóle?
Niezbyt. Było dużo pracy nad Madrigal.
Tak, dostałem twoją wiadomość.
O co poprosił cię Dan?
Musiałam pójść po kartoteki do magazynu.
- Nie można ich zamawiać? - Było ich bardzo dużo.
- Dan cię do tego zaangażował? - Tak.
Czy kiedy zaczynałeś, pracował tu Gerard Matthiesen?
Gerry? Tak. Typ nordycki.
Zmarł parę lat temu na raka żołądka. A co?
Mamy wciąż jego negatywy?
Są z 1972. Co to ma wspólnego z Madrigal?
To kontekst.
Rolki będą w magazynie. Mogę je wysłać Danowi.
Ja mogę je obejrzeć.
Dlaczego?
Wiem, które chce wydrukować.
To sprzed 20 lat. Jak może służyć jako kontekst?
To może być ten sam facet.
Wpadliście na to z Danem?
Spróbuj z tym.
Kim była?
Inżynierką budowlaną w Holabird and Root.
Wszystkie są zbyt oddalone.
- Czego szukasz? - Zbliżenia na nią.
O Boże.
Była pocięta tak jak ty.
Obok niej coś jest.
Kirby, o co chodzi?
Myślimy, że to nie przypadek.
Były inne kobiety takie jak ona i Julia.
To nad tym pracujesz z Danem?
Dlatego taka jesteś od urodzin.
- Czemu nic nie mówiłaś? - Nie byłam pewna.
Co powiedziała policja?
To nie oni to znaleźli, tylko ja.
Skąd wiesz, że masz rację?
- Patrz na nią. - Widzę.
Wyciągacie z Danem starocie z magazynu?
Nie, ujawniamy tę historię.
Dan nie ujawnia historii. On je goni. Nigdy nie dociera do celu.
Historie się sypią, a on po paru tygodniach znika.
Tu nie chodzi o niego.
O tym właśnie mówię. Jesteś w dobrym stanie.
Ciężko na to pracowaliśmy.
To wszystko sprawi, że wrócisz do punktu wyjścia.
Dan ma to w dupie. Wykorzysta cię.
Wykorzysta cię i nic nie osiągnie.
Właśnie to muszę wydrukować.
WNIOSEK O OPIEKĘ NAD DZIECKIEM
Tato?
Freddie miał ci dać spać.
Dał. Był idealnym gospodarzem.
- Sprawdziłam Summer… - Muszę ci coś najpierw powiedzieć.
Zdradziłem Abby, że jesteś źródłem.
Nie ma opcji, żeby opublikować to bez jej wiedzy. Nigdy nie było.
Jesteś tu na tyle długo, żeby to wiedzieć.
Była zła?
Pogodziła się z tym, ale ma pytania.
Na przykład… dlaczego nie będzie cię w artykule?
Napaści na ciebie, powrotu do zdrowia,
tego, jak znalazłaś te inne kobiety…
- Nie taka była umowa. - To zachowaj anonimowość.
Pominę szczegóły.
Spieprzyliśmy sprawę policji. Ujawnią moje nazwisko.
- Co wtedy? - Staniesz przed plutonem egzekucyjnym.
Powiesz im, przez co przeszłaś.
Za każdym razem, kiedy ktoś zada ci pytanie,
przypomnisz im o ofiarach, które ignorowali.
Nie mogę.
Jeśli chcesz, żeby to wypaliło, musisz przemówić w imieniu tych kobiet.
Widziałeś mój notatnik.
Kiedy dziś się u ciebie obudziłam, nie wiedziałam, czy spędziłam tam noc,
czy ostatnie pięć lat. Nikt nie powinien mnie słuchać.
Dobrze. Mogę…
- Mogę spróbować oprzeć się na reszcie. - To nie wystarczy?
Napiszę artykuł, ale nie zostanie ludziom w głowach.
Zapewniam.
Słuchaj, Kirby. Te inne kobiety są martwe.
Pisząc o zmarłych, piszemy wodą.
Słowa na papierze wysychają
i wkrótce potem nikt już niczego nie pamięta.
Ale ty wciąż tu jesteś
i nikt nie może cię zapomnieć.
Tego samego chcę dla tej historii.
KOCHAM CIĘ M
27 KWIETNIA - 21 WRZEŚNIA GALAKTYCZNE KOLIZJE
Przepraszam.
Pokaz już się zaczął.
Nie szkodzi. Znalazłam chyba klucz stąd.
To do szafki pracowników. Sam klucz też pani ma?
Macie zapisane, czyje są konkretne szafki?
Tutaj jest 38.
Jeśli ma pani klucz, to go jej przekażę.
Wciąż tu pracuje?
Pulsary to wysoce zmagnetyzowane, rotujące gwiazdy,
emitujące wiązki promieniowania elektromagnetycznego
z biegunów magnetycznych.
Pulsary od początku są większe od słońca
i rosną tak bardzo, że zapadają się w sobie.
Giną w ogromnej eksplozji,
ale kiedy ta całkowicie się wypala,
nie znikają.
Mała ich część pozostaje.
Te gwiazdy przeżywają własną śmierć.
Wciąż emitują światło.
Wciąż mają siłę przyciągania grawitacyjnego.
Wciąż są z nami.
Hej, Dan. Wciąż tu jesteś?
Próbuję wszystko pokończyć, Marcus.
Co…
Wszystko gra?
Kiedy pierwszy raz dla ciebie pstrykałem, ująłeś mnie.
Anarchia prowadzi do prawdy czy jakoś tak.
Abby jest dobra. Dała ci robotę, kiedy nikt innych nie chciał.
Zawodzisz ludzi w imię czegoś ważnego, ale to coś nie istnieje.
Pozostaje tylko zawód.
Nie rób tego mojej żonie.
Dobra, Marcus. Jasne.
Słyszałam tylko koniec, ale było super.
Zapraszam za tydzień na ten sam pokaz.
Przepraszam.
Znalazłam klucze
i kobieta na dole powiedziała, że są do pani szafki.
Tak.
Zgubiłam je w tamtym tygodniu.
- Czemu zrobiła pani zdjęcie? - Są pani?
Dałam 15 dolców za wymianę, więc tak.
Wie pani, kto miał tę szafkę przedtem?
Nikt. Dostaliśmy je dopiero w tym roku.
Może je pani wywalić. Wymienili już zamek.
Zna pani Summer Francis?
A co? Ukradła moje klucze?
A Julię Madrigal?
- Nie. - A może Margot Zelle? Sharon Leads?
Powinnam je znać?
Hej, nic pani nie jest?
Może się pani przyjrzeć?
Sprawdzić, czy na pewno są pani?
Co się dzieje? Gdzie je pani znalazła?
Nie mogła ich pani zgubić w tamtym tygodniu. To zdjęcie jest z 1972.
Raczej już pani nie pomogę.
Hej, czekaj.
O Boże.
O nie.
Kurwa!
- Cholera. - Powoli.
- Ostrożnie. - O kurwa.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Nie śpiesz się. Powoli. - Nic mi nie jest.
Auć. Nieźle się haratnąłeś.
- W porządku? - Tak.
- Tak? - Tak, wszystko gra.
Pan Daily News.
Tak. Przyda ci się pomoc. Dokąd jedziesz?
Do domu.
Do domu?
Jest w tamtą stronę.
Jedziesz ze mną?
Myślałem, że mieszkasz blisko Julii.
W Beverly mam dziewczynę.
- A na ciebie ktoś czeka? - Nie dzisiaj.
Szkoda.
To co świętowałeś?
Koniec artykułu?
To tak nie działa.
Tak, wiem.
Ale, no wiesz…
znalazłeś zabójcę Julii?
Mówiłeś, że to nie aresztowany, więc…
Wciąż badamy ten temat.
To co o nim wiesz?
A co ci do tego?
Zabił kobietę niedaleko mojego domu.
Wyglądasz na kogoś, kto sobie radzi.
Daj spokój. Mam w domu dziecko.
Już i tak martwię się o syna.
Do tego jeszcze to…
Kto się nim zajmuje?
Dziś jest z moją byłą.
Nigdy nie zostaje sam.
Ten facet jest z mojej okolicy? Wciąż jest na wolności?
Twój syn to nie jego typ.
To on ma swój typ?
Czyli nie zabił tylko Julii?
Jest więcej niż jedna?
Wiesz to… od policji?
Co oni tam wiedzą.
To skąd masz tę pewność?
Powiedziała, że to ten sam.
To stąd to wszystko bierzesz?
Pociąg linii czerwonej wjeżdża na stację.
Czy…
jakaś kobieta przeżyła?
- To mój pociąg. - Tak.
Hej. Powoli.
Uważaj.
Proszę odsunąć się od drzwi.
Następny przystanek…
Napisy: Marzena Falkowska