Gdzie moja mama?
Nie ma jej. Mówiłaś, że jej nie zapraszasz.
Muszę do niej zadzwonić.
Czekaj. Nie byłaś w sklepie? Gdzie jest wszystko?
Ser, piwo… Nie wiem, Kirby. Mieliśmy całą listę.
Kurwa, to oni.
Kto?
Dobra. Mamy tonik. Zamówię pizzę.
Zadzwonię, a ty otwórz.
Dobry wieczór. Chcę zamówić… Dobrze.
- Lakshmi Awad? - Ogłaszasz przybycie?
- Nie zamykaj. - Hej, Kirby.
Gdzie nasz solenizant?
Hej, ukradłeś to z biurka Bena?
Dopiero co otwarte. Wciąż się liczy jako prezent.
Kto jeszcze przychodzi?
Z biura?
Chyba Jules. Miles ma deadline.
Wyjdzie, kiedy tylko będzie mógł.
Abby chce, żebyśmy kończyły z powodzią.
Odrzuciła mój artykuł o wyłudzeniach świadczeń.
Co się dzieje? U was wszystko gra?
Chyba tak.
To dobrze.
Mam porobić dzisiaj zdjęcia? Żeby odpoczął?
Gdzie jego aparat?
Zostaw otwarte.
Cześć.
- O Boże. - Dobrze cię widzieć.
Na co czekasz? Chodź tu.
Sam dobrze wiesz, że chcesz dziś poimprezować.
Za duży z ciebie sztywniak.
Cubsi od zawsze nas zawodzą.
Zasługujemy na to.
- Jordan nie jest stąd, nie? - Zdrowie Marcusa!
Chwila, a gdzie tort? Musi zdmuchnąć świeczki.
Nie ma tortu. Przepraszam…
- Nie miałam czasu. - Nie szkodzi.
Musisz tam pójść.
Nie wiem, jak się tu znalazłam i…
nasze małżeństwo wydaje mi się snem.
Sto lat.
Marcus.
Dobrze cię widzieć.
15 KWIETNIA TRZECIE PIĘTRO
PIERWSZE DRZWI PO PRAWEJ SYPIALNIA DRUGA PO LEWEJ
MIESZKAM Z MARCUSEM - MĘŻEM JEDEN KOT - GRENDEL
Lśniące dziewczyny
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LAUREN BEUKES
No już.
Hej, Howard.
Przegrywasz.
Widziałem wczorajsze statystyki przestępstw. Trzymasz się?
Pierwszy tydzień wiosny. Astry kwitną, ludzie się zabijają.
- Przegrywasz. - Jak dziewczyna?
Ta, którą przyprowadziłeś.
Moje źródło.
Co o niej myślisz?
Nie powinna przychodzić do kostnicy.
Nie miała nic przeciwko.
A potem już miała.
Ma takie same rany jak Julia?
Trudno powiedzieć. Blizny są dość stare.
Pokażesz mi raport z autopsji Julii?
Nie. Policja dokonała aresztowania. Muszą go ujawnić.
Było w niej cokolwiek?
Błoto, śmieci. Leżała w tej rurze dość głęboko.
Nic więcej?
Na przykład co?
RAPORT MADRIGAL
Jej ojciec dał mi to jako punkt odniesienia.
Tata ją zidentyfikował?
Nie był w stanie. Wysłał kuzyna.
- Zginęła na miejscu? - Nie. Ciało porzucono.
Widzisz? Pęknięte naczynka pod pachami. To znaczy, że ciągnął ją daleko.
Myślisz, że wciąż żyła?
Miała złamany krąg szyjny,
ale wtedy mogła już tylko oddychać, nawet po rozcięciu.
Widzisz? Żebra są nietknięte.
Sprawdziłem w środku.
Pusto.
Możesz powiadomić swoje źródło, że to sprawdziłeś.
Dzięki.
Co to jest?
To tylko śmieć. Dużo ich znaleźliśmy w tej rurze.
Ruda radu, Midway Chemical Company.
Radu nie ma w sprzedaży od lat 50.
To było tam o wiele dłużej niż ona.
Gdzie jest ten…
- Mogę? - Ale nie do publikacji.
Możesz ją wyjąć?
Jesteś na to gotowy?
Tak.
Wiem, że jesteś wrażliwy.
Więc tak.
Mamy trzy pęknięte żebra od zewnętrznego urazu.
Na plecach od ciągnięcia nagromadziła się tkanka.
No weź, przecież sam prosiłeś.
Popatrz znowu.
Rad…
był wewnątrz niej.
PLAN POMOCY BUSHA DLA BYŁYCH REPUBLIK RADZIECKICH
ZASZTYLETOWANA KOBIETA
AUTOR: DAN VELAZQUEZ
OFIARA NOŻOWNIKA JULIA MADRIGAL
Krzyk konia usłyszałem dopiero w Cantigny.
Kiedy pojawił się gaz.
Nie.
Najpierw szczekały psy.
- Racja. - Tak.
Czuły jego zapach.
Tak.
Potem poczuły go konie.
A potem my.
Zgadza się. Właśnie.
Przerwę, jeśli już ci to mówiłem.
I tak musimy już kończyć.
Zaraz przyjdzie, więc…
Muszę już iść.
Ale powiedz mi.
Co myślisz?
Jak wyglądam?
Przyszedłeś do Julii?
- Tak. - Jest twoją dziewczyną?
Nie. Nie jest moja.
Nie tym razem.
Do zobaczenia, Leo.
Dzień dobry.
- Proszę. - Dzięki.
Nie ma za co.
Potrzebuje pan długopisu?
Nie, wyszedłem tylko po kawę.
Może pani jedną wziąć.
Nie, dziękuję.
Odwiedza pan kolegę z wojska?
- Skąd pani wie? - Linia zapięcia.
Tylko ktoś wyszkolony dopasuje guziki do klamry.
No tak.
Rozumiem.
Lepiej nie noś takiej fryzury w pracy.
Nie dotykaj mnie.
Hej, Julia.
- Jesteś wcześniej. - Ostatni klient nie przyszedł.
- Jak ci mija tydzień? - Przyszłaś, więc już lepiej.
- To miłe. - Mam dla ciebie dwie książki.
Super.
Brak wiadomości.
Hej, tato?
Tutaj.
Przepraszam, byłam z klientem.
Region odmawia mu zasiłku. Składałam wniosek trzy razy.
Musiałem podjąć parę radykalnych decyzji.
Noże i widelce.
- Naczynia. - A to co?
Los Solitarios.
Już ci ich puszczałem.
Podobali ci się.
Pojemniki?
Może obok zlewu.
Co to za miejsce?
Glencoe.
North Shore?
- Nigdy tam nie jeżdżę. - Nie wyglądasz na zadowoloną.
A co z tym?
Może być na blacie.
Szukałem wycinków o napaści na ciebie.
Nie ma żadnych.
Wciąż zajmujesz się Madrigal?
Na razie.
Za dużo tego nie ma.
My opublikowaliśmy notkę, a Reader sensacyjny artykuł.
Masz raport policyjny?
Chcę go porównać z jej autopsją.
Rozmawiałeś z lekarzem sądowym? Co było wewnątrz Julii?
Niedobrze, że tu pracujesz. To znaczy ze mną.
Nie możesz być moją współpracowniczką i źródłem naraz.
Muszę być w stanie zadawać ci pytania i sprawdzać odpowiedzi.
Żeby widzieć, czy kłamię?
Żeby weryfikować treści.
Dobra.
Co miałaś na myśli, mówiąc, że coś w niej zostawił?
Chodź.
Co my tu robimy?
Zostawił we mnie zapałki.
- Takie normalne, do zapalania? - Pudełko reklamowe.
Z baru Bee Happy pod tym adresem.
Musiał być tu wcześniej.
- To dobre miejsce na bar. - Sprawdziłam w archiwach.
Pod tym adresem nigdy nie było baru.
To było w Julii.
Co to jest?
Możesz… opowiedzieć mi, co dokładnie stało się tamtego dnia?
Gdzie byłaś?
Przy plaży na North Avenue.
Byłaś sama?
Wyprowadzałam psa.
Jesteś żoną Marcusa, nie?
Mieszkaliście wtedy razem?
A co to za różnica?
Zwykle wyprowadzał psa z tobą?
Nie było go tam.
Byłam sama.
- Wyprowadzałam psa przy plaży i… - Poczekaj.
Poczekaj, Kirby.
Masz jakąś rodzinę?
Mamę.
Mówiliśmy o niej.
Nie, nigdy o niej nie mówiliśmy.
Jest stąd?
Chyba tak.
Nie wiesz, gdzie mieszka?
- Wiedziałam, ale… - Ale mi nie powiesz?
- Nie mogę. To… - Słuchaj, nie próbuję cię przyłapać.
To są podstawowe pytania, które…
Dla ciebie, ale nie dla mnie.
Nie dzisiaj.
Nie musisz znać teraz wszystkich odpowiedzi.
Nie potrzebuję ich od razu, dobrze?
Nie chcę niczego pomylić.
Ja też nie.
Cokolwiek, co może potwierdzić twoją historię,
będzie pomocne.
STUDNIA
- Płaci się za wstęp? - Można złożyć datek.
Uczcimy jego dobre życie
Uczcimy je z radością
Uczcimy jego życie
Uczcimy jego radość
Uczcimy dobre życie naszego Pana
ZAPRASZAMY WSZYSTKICH DO KOŚCIOŁA
Uczcijmy naszego miłościwego Pana
On nas uczy, by dawać mu więcej
Niż myślimy, że możemy dać
Alleluja.
Jak miło, że przyszliście.
Dobrze was widzieć.
Barbaro, dobrze cię widzieć.
Jak się masz? Dzięki.
Kirby?
Słuchajcie.
To moja córka.
Cześć. Witaj.
Cześć.
Możemy stąd wyjść? Przyszłam tylko po rzeczy.
Potrzebuję mojej historii leczenia i zdjęć.
Ojcze niebieski, dziękuję, że przyprowadziłeś moją córkę.
Ojcze niebieski, wiemy, że masz moc zmiany.
Ojcze niebieski, wiemy, że zbawiasz nas i uzdrawiasz.
Ojcze niebieski, czujemy, jak przepełnia nas dziś twój duch.
Prosimy, żebyś zawsze nad nią czuwał.
Amen. Chwalmy Pana.
Proszę. Tu może trochę być.
Nie tego potrzebuję.
Muszę znaleźć swoje zdjęcia i zapiski po wyjściu ze szpitala.
Mogłam je wyrzucić.
Nie wiem. Po co ci to wszystko?
Jest inna kobieta.
Została zamordowana i myślimy, że sprawca może być ten sam.
Piszemy o jej sprawie.
I ty pomagasz?
Sprawdź swoją walizkę. Jest w środku.
Dzięki.
- Kto cię do tego namówił? - Nikt. Sama chciałam.
Dlaczego?
Patrz, byłaś ze mną,
kiedy grałam przed The Effigies.
…Uratuj mnie Nie mogę dać ci już więcej
Już przez to przechodziliśmy I więcej nie chcę
- Czemu ty chcesz - Połowa jest już martwa.
Albo sprzedaje domy.
Chodź tu, kochanie!
To moja córka!
O, patrz, co teraz będzie.
Ale wstyd.
Myślę, że poszło ci świetnie.
- Czemu już ze sobą nie rozmawiamy? - To była twoja decyzja.
Ale mówiłam ci, że zawsze jesteś mile widziana na mszach.
Nigdy wcześniej nie widziałem radu.
Julia wspominała o swoich znajomych?
Chłopakach?
Nawet o sobie nigdy nie mówiła.
Zawsze myślała o innych.
- Nie chcę mówić o niej źle. - Oczywiście.
Ale nie umiała się bać, zanim nie było za późno.
Bać się kogo?
- Nie chciała powiedzieć. - To skąd pan wie?
Parę tygodni przed zaginięciem się zmieniła.
To była kobieta, która mogła kopnąć w jaja futbolistę.
Nagle musiałem odprowadzać ją do auta.
To było dziwne.
- Myślała, że ktoś ją śledzi? - Pewnie tak.
Po co inaczej trzymałaby mnie za rękę?
- Nie chciała pójść na policję? - Nie mówiła o tym.
Wierzyła w drogę przez system.
Załatwiła mi to miejsce. Wszystkie papiery.
Była skarbem.
Zajebiście rzadkim.
Dziękuję za rozmowę.
Chciałem spytać jeszcze o Julię.
Składała jakieś skargi w sprawie stalkingu?
Nagle was to ciekawi? Za dużo o niej nie napisaliście.
- To był tylko wstęp. - To na co czekacie?
Czy pani Madrigal składała skargi…
- Nie mogę tego komentować. - A co z drugą ofiarą?
- Twierdzi, że macie złego gościa. - Nie wiedziałem o drugiej ofierze.
Nie wiem, jak to możliwe. Ona zna pana.
To z nią pan rozmawiał?
Sharon Leads. To pańskie źródło?
Sharon, Kirby albo jak tam się nazywa.
Jeśli oprze pan na niej artykuł, trzeba go będzie sprostowywać.
BADANIE LEKARSKIE
Jej rany odpowiadają ranom pani Madrigal. Lekarz to potwierdził.
Być może, ale Kirby ledwo pamiętała napaść.
A po paru miesiącach kompletnie się załamała.
Musiała trafić do Chicago-Read na obserwację.
Teraz wydaje się przekonana.
Poprosiłem ją o identyfikację podejrzanego.
Nie rozpoznała go, ale poczuła więź z ofiarą.
Tego się chyba uczepiła.
A co ze skargami w sprawie stalkingu?
Tak, Julia miała stalkera. Siedzi za jej morderstwo.
Pawel Banik był jej stalkerem?
Radzę poczytać o źródle, a potem spekulować.
Twoja mama dzwoniła. Ponoć się wkurzyłaś.
Tak, trudno ją znieść. Co robisz?
Testuję nową kliszę.
Kiedy miałam wrócić?
Parę godzin temu.
Nie jesteś zły?
A chcesz, żebym był?
Zepsułaś moje urodziny.
Pierwszy raz od wielu miesięcy poszłaś do mamy.
Wiem, że coś się dzieje.
- To czemu mnie o to nie pytasz? - Powiesz mi, kiedy zechcesz.
Chcesz o tym pogadać?
Nie.
To pij swoje piwo.
Nie potrzebujesz tego.
Nie ma mnie tu.
Jak wszedłeś?
Ty mnie wpuściłaś.
Nie znam cię.
Znałaś.
Poznasz.
Co to za zdjęcia?
Jak je zrobiłeś?
Są z jutra, ale ciebie może tam nie być.
Patrz pod nogi.
Kiedy zamykam oczy
i widzę wspomnienia,
to nie wiem już, skąd pochodzą.
Myślisz, że można pamiętać przyszłość?
Nowa prośba.
Zbierz wszystko, co znajdziesz o Sharon Leads.
Zwykle lubię używać prawdziwych nazwisk źródeł.
Taka duma zawodowa.
- Znalazłem twoje podanie o pracę. - Stąd?
Tak. Stąd.
Skończyłaś uniwerek?
I pracowałaś w Tribune?
Nie skłamałam, żeby dostać tę pracę. „Sharon Leads”. To od policji?
Mam ci powiedzieć, co pominęli?
Zrobiłam je po tym, kiedy wypisali mnie ze szpitala.
Trochę tam byłaś.
Czułam się sparaliżowana.
Musiałam do siebie wrócić.
Jak na taką napaść
sprawozdanie jest dość krótkie.
Tak. Zeznawałam na lekach przeciwbólowych.
Mieli wrócić, ale tego nie zrobili.
To powiedz mi, czego brakuje, Kirby.
Mieszkałaś wtedy dalej w Wicker Park?
Tak, przy ulicy Monroe.
Żeby być bliżej Tribune?
Chciałaś być reporterką.
Dlaczego nie jesteś?
Za długo mnie nie było.
Zostało mi tylko to.
Nie mogłaś niczego dać policji? Nawet ogólnego szkicu?
Zaszedł mnie od tyłu.
Ale nie wiem, dlaczego nikt inny go nie widział.
Było tam wielu ludzi.
Tutaj tego nie widać. Nie ma żadnych świadków.
Wiem.
Było wielu ludzi, a potem już nagle nie.
Zostałam sama.
Zanim to się stało, były jakieś włamania? Głuche telefony?
Nie.
Ale wiedziałam, że coś jest… nie tak.
Po powrocie do domu czułam, jakby ktoś właśnie wyszedł.
Julia miała stalkera.
Zgłaszała to policji. Mówiła, że był w jej domu.
Myślisz, że mnie obserwował?
Czy powinienem wiedzieć cokolwiek jeszcze?
Nie chcę, żeby ktokolwiek tu wiedział, że jestem twoim źródłem.
Rozumiem.
- Tata Julii wie, że przyjdziemy? - Tak. Powinno być już po mszy.
Masz dzieci?
- Tylko jedno. - Wystarczy.
- Ile ma lat? - Dwanaście.
Mój syn jest naprawdę ogarnięty.
Dużo bardziej niż ja.
Dorośniesz.
Myślicie o tym z Marcusem?
Tak naprawdę nie rozmawialiśmy o dzieciach.
Robił już dla ciebie zdjęcia?
Co myślisz?
O twoim mężu?
Nie masz o nim jeszcze opinii?
- Myślę, że jest dobry. - Nie tak go odebrałem.
To męczennik.
Przyzwoity, ale bez współczucia.
Nie jesteś żonaty.
Nie.
Ale jestem dobrą partią.
Lepiej, żebyś nie wchodziła, dobrze?
Powiedziałem tacie Julii, że przyjdę sam.
Julię ochrzczono w tym kościele i w końcu możemy ją tu pochować.
Proszę pana.
Jestem Dan Velazquez…
Nie, jestem zmęczony. Nie dam już dzisiaj rady.
Rozmawialiśmy przez telefon, pamięta pan?
Może spróbuj, kiedy wszyscy pójdą.
Nie. Nie mogę go zbyt naciskać.
Może rodzina wydała komunikat.
Tak?
Hej. Pracowałam z Julią.
Przyjaźniłyśmy się.
Nie wiedziałam, kiedy to zrobić, ale mi je pożyczyła.
Pomyślałam, że nie powinnam ich trzymać.
Proszę je zostawić na blacie.
- Dzięki. - Na pewno niczego więcej nie chcecie?
Mogę spisać pańskie oświadczenie.
A może też jestem reporterem?
Który tytuł?
Daily News.
Nie spieszy się pan z terminem.
Nie ukazuje się od dziesięciu lat.
Co ciekawe, na pewno niewiele osób o tym wie.
Ja piszę dla Sun-Times.
Wciąż istniejemy.
Ledwo.
Jestem Dan Velazquez.
Och… No tak.
Czytałem pana artykuł. Napisał pan o Julii.
Znał ją pan?
Nie. Mieszkam obok.
Śledziłem wiadomości.
- Ponoć kogoś aresztowali. - Tak.
Zobaczymy, czy go oskarżą.
Myśli pan, że to ktoś inny?
No weź. Nie jesteś w tym zbyt dobry.
- Mówisz jak moja naczelna. - Jasne.
Dobra.
- Co jeszcze mam robić? - Nie wiem.
Może nie stać tu, gadając ze mną.
Na tym polega ta robota.
No…
Nie.
Czemu wszyscy zniknęli?
Telefon alarmowy, słucham.
Proszę. Ktoś jest w moim domu.
Teraz?
Nie, chyba nie.
Skąd pani wie? Widziała pani tę osobę?
Nie. Nigdy go nie widzę, ale tu był.
Wyślę kogoś.
To nic nie da. Będzie o tym wiedział.
Halo.
Przestań!
Dzwoniłam na policję.
Przyjadą za 18 minut.
Już tu są.
Wcale nie.
Widzisz, jestem…
już z tobą, kiedy przyjeżdżają.
Jestem z tobą cały czas. Jestem…
Jestem z tobą przy wszystkim…
wszystkim, co się stało.
Wszystkim, co się stanie.
Jestem z wami wszystkimi.
Słyszałam jego głos. To on.
Jestem z tobą cały czas.
Jestem z tobą przy wszystkim…
wszystkim, co się stało.
Wszystkim, co się stanie.
Jestem z wami wszystkimi.
Wzięłaś to bez pytania?
To nieważne. Słyszałaś. Powiedział „z wami wszystkimi”.
Jest ich więcej.
Nie możemy nawiązać do tej kasety bez zgody rodziny.
Wrócę tam. Porozmawiam z jej ojcem.
Policja musi wiedzieć.
Niezbyt długo szukali dowodu odciążającego.
- Czemu schowała kasetę? - Bo wiedziała, że idzie.
Tylko na to miała czas.
Jeśli potrzebujesz pomocy, Bertie się zgłosił.
Ona mi wystarczy.
A ta druga ofiara, twoje źródło. Czego się o niej dowiedziałeś?
Okazała się wiarygodna.
Napisy: Marzena Falkowska