Czy mnie oczy mylą? Mam przed sobą ducha?
Nie, to gora, który znajduje w slumsach wszystko, czego mu trzeba.
Hej!
Chwała bohaterowi.
Hej!
Drinki! Musimy się napić.
Hej, Lin. Jak się masz? - Jak tam?
Siadaj.
Hej.
Witaj.
I co?
Jakość była wysoka. Możemy dalej robić razem interesy.
Ogarniecie większe ilości?
Tak, ogarniemy tyle, ile chcesz.
Wiedziałem, że mogę ci ufać, Liso. Mój bombajski talizman.
Dziwki gora nie mają tu wstępu.
Już się tym nie zajmuje.
I nie nazywaj jej dziwką.
Przeproś ją.
Mój błąd, proszę pani.
Nie przejmuj się tym. Wszystko w porządku.
Dziękuję.
Salute.
Słyszałeś o teście Borsalino? - Nie.
Borsalino to najwyższej klasy kapelusz, przez wielu uważany
za najwspanialsze męskie nakrycie głowy w historii.
Wiesz... - To zwykły kapelusz?
Kapelusz Borsalino sprawdza się tak,
że ciasno się go zwija i przekłada przez obrączkę.
Jeśli wyjdzie z tego cało i bez zagięć,
a następnie odzyska pierwotny kształt, oznacza to, że jest to autentyczny...
Borsalino. - Borsalino.
Bombaj i slumsy najpierw cię zwinęły,
a teraz przeciskają cię przez obrączkę...
żeby sprawdzić, czy jesteś autentykiem.
Jesteś autentykiem?
Co myślisz? - Myślę, że Didier się upił.
Okej. - Hej, Lin.
Lisa. Cholera, świetnie wyglądasz.
Dzięki. - Czy ty...
Dobrze sobie radzę. - Tak?
Wręcz świetnie.
Chciałam się przywitać i podziękować za tamten pierwszy dzień
i za wydostanie mnie z Pałacu.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
To wiele dla mnie znaczyło i nigdy o tym nie zapomnę.
Okej.
Prawdziwy bohater ludu.
Absolutny Borsalino. - Wyluzuj.
Muszę iść. - Co? Daj spokój. Chodź do nas.
Okej.
Czyli wciąż tu jesteś?
Najwyraźniej.
Obwiniasz kogoś nowego za swoje problemy?
Czy w końcu się nad nim zlitowałaś? - To nie twoja sprawa.
Lin odnalazł nowe życie w slumsie Sagar Wada.
Słyszałem.
To tłumaczy zapach.
Kiedy chcesz poczuć się wielki,
zamieszkaj wśród karłów, co?
Myślę, że dobrze to wiesz.
Każdego dnia budzisz się i patrzysz w lustro,
panicznie się bojąc, że zobaczysz kogoś maleńkiego.
Kogoś, kogo nikt nie potrzebuje. I miałbyś rację.
W porównaniu z tobą ludzie, z którymi mieszkam to King Kongi.
Powinieneś był wyjechać.
Co za jebany kutas.
Uważaj. Nie zapomni ci tego, co zrobiłeś.
Mam nadzieję.
Drinki!
Nie rzucę wszystkiego na raz.
Musimy załatwić sobie odtwarzacz. Moglibyśmy tu tańczyć.
Z Linem też słuchałaś płyt po tym, jak cię uratował?
Co jeszcze robiliście?
Jesteś zazdrosny?
O kogo? O mnie i o Lina?
Jestem zazdrosny o ciebie i wszystkich. - Lin myśli tylko o Karli. Wierz mi.
Podobało mi się, jak mnie dziś broniłeś. „Już się tym nie zajmuje”.
Gdy powiedziałeś to na głos, zrozumiałam, że to prawda.
Zabierz mnie do łóżka.
Nie można ich winić.
System działa tak, jakby nie istnieli.
Nawet lekarze w publicznych szpitalach żądają bakszyszu.
To jebany skandal.
Ci biedni ludzie będą wracać do domu i umierać.
Chyba że coś z tym zrobię.
Mam dostęp do leków z czarnego rynku.
Moja chata wygląda jak apteka.
Poważnie.
Dajcie mi tydzień i będę miał własną karetkę.
Ambulansy Sagar Wada.
Lin, twoja mina jest tak doskonałym uosobieniem
idealistycznego oburzenia,
że mam ochotę wyryć ją w pamięci.
To takie rzadkie, że należy to zachowywać.
Myśleliśmy, że pojechałeś do Waranasi palić charas.
Ale byłeś tutaj, ratowałeś ludzi i srałeś do zatoki.
Tym się zajmuję. - Niesamowita historia.
Słyszałaś o czymś takim?
Niestety nie.
Robisz coś niesamowitego, Lin.
Po prostu tam byłem.
Odurzony whiskey i wizją odkupienia, zapomniałem, kim naprawdę byłem.
Zbiegiem, który musiał pozostać niewidzialny.
Linbaba!
Doktorze Lin!
Dzień dobry!
Chodź, Linbaba!
Dzień dobry!
Linbaba!
Chodź, Linbaba!
Dobra! Już idę.
Wreszcie się obudziłeś.
Bardzo dobrze. Dziś jest dzień racji żywnościowych. Bierz.
Linbaba, bierz.
O rany...
Jako obywatele, my bastiwale mamy wciąż jakieś prawa.
Prawo do głosowania, do racji żywnościowych i do płacenia podatków.
Jesteś prawdziwą nie-osobą, Linbaba, więc tego nie dostajesz.
Ale nie chcemy łaski. Jesteś jednym z nas.
Dlatego gdy będziemy odbierać racje, doktor też będzie je odbierał.
Dziękuję.
Arre, więcej.
O nie, nie. - Weź, na?
Możesz brać, co chcesz.
Dziękuję. - Ziemniaki, ryż.
Przyślemy ci herbatę.
Lin jest outsiderem. Ratuje ludzi. To może być świetny temat na artykuł.
Zaproponuj go naczelnemu.
Jaki będzie nagłówek? „Turysta gora przybywa z bandażami”?
Nagłówek to: „Zamknij się, Nishant i mów poważnie,
bo pójdę z tym do kogo innego”. - Wrażliwa. Wybacz.
Pracuje za darmo,
bez żadnego wsparcia ze strony środowiska medycznego.
Ośmiesza system, który powinien być ośmieszony.
Tekst o gora ze slumsów na pierwszą stronę?
Tak. Coś, co zwraca uwagę i prowadzi do zmian.
Mam dość uśmiechania się i flirtowania dla laurek o gwiazdach filmowych.
To dobry biznes, yaar. - To nie dziennikarstwo, yaar.
Nie to chcę robić. - Ambitna.
To jakiś problem?
Czyżbym mierzyła za wysoko, Nishant?
Powinnam zamiast tego zająć się rodzeniem dzieci?
Tak.
Co? Powinnam...
Tak, to może zainteresować naczelnego. Pogadam z nim.
Zaznaczam, że to freelancerstwo.
Nie oferuję ci pracy w gazecie.
Nie byłbym twoim szefem.
I według twoich zasad możemy iść na kolację.
A jeśli odmówię?
I tak zaproponuję mu ten temat,
ale uważam, że gdy ludzi coś łączy, choćby zawód,
to powinno skłaniać, a nie zniechęcać do randkowania.
Dobrze. Chodźmy na kolację.
Wybiorę termin, który mi odpowiada.
Czy jutro ci odpowiada?
Napije się pani?
Przepraszam.
Ministrze Pandey.
Gratulacje.
Dziękuję.
Chciałem się przedstawić. Abdel Khader Khan.
Miło mi. Oczywiście.
Ministrze, śmierć pana poprzednika to wielka strata. Wielka.
Tragedia.
Przez wiele lat wspierałem jego karierę polityczną,
bo byłem pewien, że chce potraktować uczciwie
mieszkańców Colaba.
Działać w interesie mas, a nie jednostek.
Oczywiście. Służymy ludziom.
A ludzie błyskawicznie zmieniają zdanie.
To ryzyko zawodowe dla każdego polityka.
Ma się tyle władzy, ile dają jej ludzie.
A to, co mogą dać, mogą też odebrać.
Tak, proszę pokładać wiarę w slumsy.
Dziękuję za przybycie.
Miło było poznać pana osobiście.
Do następnego razu.
Jest kupiony.
Sądziłem, że panna Karla dostarczyła wiadomość.
Owszem. Ale ja chciałem przekazać ministrowi inną wiadomość.
I czym mu grozisz? Głosami ludzi z Sagar Wady?
Chcesz zdobyć poparcie ludu dzięki swojemu pupilowi lekarzowi?
Więcej się po tobie spodziewałem.
To Indie, rządzi tu dharma.
A obaj wiemy,
że mieszkańcy Sagar Wada będą mogli decydować o własnym losie.
Głosy nic nie znaczą, gdy kontroluję stanowisko, które je zlicza.
Znajomy o ciebie pyta.
Nikt nie wie dlaczego.
Nie podoba mi się to.
Tak jest.
Prosto z fabryki, żadne gówno z drugiej ręki.
O czym ty mówisz?
To dla ciebie.
Kupił go dla Lina!
To człowiek Khadera.
Nie mogę go przyjąć.
Goonda.
Czy nie jesteśmy braćmi? Nie uratowaliśmy sobie życia?
Nie umiesz jeździć?
Umiem.
Zaczynam podejrzewać, że się boisz.
Nawet dzieciak to widzi. Co myślisz? Boi się?
Tak.
Musisz przyjąć motor.
Mam inne rzeczy na głowie i nie mogę dostarczać ci leków.
Rozumiesz? Przyjęcie go to prezent dla mnie.
Co myślisz, Ravi?
Jazda próbna?
Jedziesz, Ravi?
Nie odzywasz się, odkąd wyszliśmy.
Czemu chcesz, by Walid myślał, że Lin Ford to element twojego planu?
Kiedy okradasz człowieka, musisz go czymś zająć.
Od początku tak o nim myślałeś?
Kim bym był, gdybym tak starannie sterował losem? Bogiem?
Nie. Lin ma swoje powody, by przebywać w Sagar Wada.
Nasza umowa dotyczy jedynie handlu lekami.
Nie byłoby go tam, gdyby nie to, co kazałam mu zrobić.
Zhou wysłała za nim zabójcę do Sagar Wada, to on wzniecił pożar.
Ktoś zginął. Lin się o to obwinia.
Podzielił się tym z tobą?
To nie brzmi jak swobodna rozmowa z człowiekiem, który cię nie obchodzi.
O czym jeszcze rozmawialiście?
O niczym istotnym.
Sprawdzałaś, czy Lin powie ci więcej o czasie spędzonym ze mną,
niż ja to zrobiłem.
Tak zrobił? - Nie.
Chcesz wyznać mu prawdę o tym, co nas wszystkich łączy?
Na to już za późno.
Nie chcę, by ktoś jeszcze ucierpiał.
Chętnie się z tobą umówię,
że żadne z nas nie będzie więcej ingerowało w życie Lina.
Jeśli postanowi zostać w Sagar Wada, trudno.
W przeciwnym razie oboje trzymamy się z daleka.
Tamten facet chyba za tobą nie przepada. Chyba że lubi cię za bardzo.
Tak, to kutas.
Ten chłopiec, Ravi, na pewno też cię nie lubi.
Po to zajmujesz się leczeniem ludzi w slumsach? Żeby cię lubiano?
Niewiele trzeba, by uszczęśliwić miejscowych.
A co uszczęśliwiłoby ciebie?
To długa lista.
Chętnie rozgryzłbym Karlę.
Karlę?
Przyszła tamtej nocy do klubu.
Co cię z nią łączy?
Ty mi powiedz, stary.
Ta kobieta to kompletna zagadka.
Odpycha mnie, a potem blisko do siebie przyciąga.
Ignoruje mnie, a potem mówi: „Odzywaj się”.
Co ja mam z tym zrobić?
Powiedziałbym, żebyś się odzywał.
To takie proste? - Właśnie tak.
Pięknie.
Maurizio, jak poszło w klinice chorób wenerycznych?
Wyleczyli cię?
Antybiotyki to wspaniała rzecz.
Dziwne, że ktoś może cię nie lubić.
Spokojnie.
Nie mogą tu nic zrobić. Dlatego są tacy odważni.
Jesteś Rafiq, prawda?
Słuchaj, co do tamtego,
to rozumiem, że możesz być wściekły,
chcieć się zemścić i tak dalej.
Ale słuchaj, jestem Szwajcarią.
Nie mogłem pozwolić dwóm facetom pozabijać się
w biały dzień.
To wszystko. Nic osobistego.
Uratowałem ci życie. Gdyby mnie tam nie było, ciebie nie byłoby tutaj.
Nie, jego by nie było.
Wyjedź z Bombaju, zanim stanie się coś złego.
Ludzie w kółko mi to powtarzają.
Mówię poważnie. Nie chcę kłopotów.
Za późno. Wybrałeś stronę, doktorku.
Złą stronę.
Dobra.
Idziemy.
Ale ja nie chcę iść.
Rusz się, chyba że chcesz wracać na piechotę.
Zostajesz?
Znasz mnie. Lubię dokładki.
Bądź ostrożny.
Co słychać, Jitendra? Ratna?
Ravi?
Skończyłeś obowiązki? - Jakie?
Ravi, natychmiast.
Dobrze. Już idę.
Pogadamy?
Jasne, wejdź.
Chcesz usiąść?
Nie. Właśnie to zebrałem.
Za co to? Już i tak daliście mi zbyt wiele.
Nie, panie Lin. Chcemy tak zapłacić za pańską pracę.
To pieniądze na środki medyczne, które musi pan kupić.
Dobrze.
Proszę posłuchać.
Źródło leków to pańska sprawa.
Ale my chcemy za siebie płacić.
Rozmawiał pan z człowiekiem Khadera.
Nazwał pana „bratem”.
Nie potrzebuje pan takich braci.
Prawdziwe braterstwo mamy tutaj, w jhopadpatti.
Posiadanie dwóch braci generuje konflikty.
Nie mamy tu wiele, ale nikomu nie jesteśmy nic winni.
I w tym jest nasza siła.
To my powinniśmy ponieść koszt leków, tak żeby nie stał się naszym długiem.
Wobec pana ani nikogo innego.
Dobrze.
Salaam alaikum.
Alaikumu assalam.
Wiedziałem, że ma rację
i że jeśli chciałem tam zostać, powinienem to zrobić na ich zasadach.
Finansuję tę szkołę.
Żadne z tych dzieci nie ma rodziców.
Nie ukryję, że zarabiam, jak zarabiam,
ale czy nie ważniejsze jest to, co robię z pieniędzmi?
Sądy i policja by się nie zgodziły.
Nasze prawa skupiają się na tym, ile przestępstwa jest w grzechu.
Dla mnie ważniejsze jest, ile grzechu jest w przestępstwie.
Nie zarabiam na prostytucji i narkotykach. Nie handluję dziećmi i kobietami.
Pozostali radni to robią. Stawia mnie to w niekorzystnej sytuacji.
Dlatego zamiast inwestować w grzech, muszę inwestować w ludzi,
pomagać im się rozwijać. Może zacznę czerpać z tego korzyści.
Więc jestem jednym z nasion, które posiałeś.
Czerpiesz korzyści, na jakie liczyłeś?
Zasmuca mnie, że ty i ja jesteśmy na tym etapie.
Z tobą jest zupełnie inaczej. Myślę, że o tym wiesz.
Nie mam dzieci, ale w tym świecie jesteś dla mnie jak córka.
Jeśli tego zechcesz.
Choć nie udaję, że jestem typem ojca, jakiego potrzebuje córka.
Dałeś mi więcej, niż dał mi własny ojciec.
Przykro mi.
Kiedy poznałem Rujula, chciał uczynić Bombaj lepszym miejscem.
Władza i pieniądze go zmieniły.
Zrozumiałem to dopiero, gdy mi o tym powiedziałaś.
Ale teraz martwię się, że tego żałujesz.
Mam poczucie, że to mnie przerasta.
Nie mam żadnej kontroli. Nie podoba mi się to.
Dlatego zawsze zadawaj sobie pytanie,
ile grzechu jest w przestępstwie wyłącznie w twoim przypadku.
Jeśli jest go za dużo i twoja dusza sobie nie radzi, musisz odejść.
Ciebie, mnie, Abdullaha, a nawet Lina Forda
motywuje śmierć, którą cofnęlibyśmy, gdybyśmy mogli.
To źródło jest wyryte w naszych sercach
i nie da się o nim zapomnieć.
Więc nasze ścieżki są wytyczone. Nie możemy zmienić...
Możemy to zmienić. Musimy.
Kocham cię, Karlo, choć nie wiem, czy mam do tego prawo.
Więc powtórzę raz jeszcze.
Jeśli chcesz wybrać inną ścieżkę,
to nie wpłynie na naszą relację.
Pomóż mi.
Przykryję części, które obejrzałeś.
Musi zostać tu na noc, przyjąć całą kroplówkę.
Nie chciałaby zostać z tobą sama.
Wiem.
Dlatego musisz z nią zostać.
Ja pójdę do Prabhu.
Jesteś w tym dobra.
Chciałabym zajmować się tym zawodowo.
Zawsze potrzebni są dobrzy ludzie. Powinnaś się tym zająć.
To niełatwe dla dziewczyny stąd.
Kavita, co ty tu robisz?
To, o czym opowiadałeś tamtego wieczoru...
Chciałabym pomóc.
W czym?
W twojej pracy medyka, w walce, którą toczysz.
To, co robisz, wzbudzi wielkie zainteresowanie.
Sam fakt, że musisz to robić, bo nikt inny nie chce.
Lin, to co tu robisz, jest niesamowite,
ale prawdziwe zmiany wymagają woli politycznej.
Najłatwiej do nich doprowadzić, umieszczając cię na pierwszej stronie.
Nie. Nie ma mowy.
Jebać to.
Nie mogę, Kavita. Przykro mi.
A może porozmawiam z twoimi pacjentami?
Zrobię ci zdjęcia w pracy.
Hej! - Nie ma tu tematu na artykuł.
Wszystko zniszczysz.
Co jest, kurwa?
Wyraziłem się jasno?
Byłoby jaśniej, gdybyś wytłumaczył.
Czemu nie chcesz opowiedzieć tej historii?
To nic takiego. Naprawdę. Ja...
Wybacz. Nie powinienem był tego zrobić.
Zapłacę za wszystkie szkody...
Nie martw się. - Nie, Kavita.
Kavita.
Serce mi łomotało. Zrozumiałem, jak krucha jest moja wolność.
Jedno zdjęcie mogło sprawić, że wróciłbym do więzienia.
Parvati.
Pa...
Parvati, och, Parvati,
meri Parvati.
Hej.
Proszę, nie psuj mi radosnych myśli.
Twoja twarz jest bardzo...
Dzieci będą płakać na jej widok.
To był ciężki dzień, Prabhu.
Nic mi nie wychodzi.
Za bardzo ją kocham.
Robię się zazdrosny.
Ja zazdroszczę ci grubej koperty z pieniędzmi, którą dał ci Qasimbhai.
Źle mi z tym.
Dobra. Jeśli chcesz się lepiej poczuć,
idź wytarzaj się w pieniądzach, Linbaba.
Prabhu, całe jhopadpatti się złożyło,
bo myślą, że płacę za leki z własnych pieniędzy.
Jeśli nie ty, to kto?
Khaderbhai za nie płaci.
Dobra, bardzo źle. Bardzo...
Lin... Nie możesz nikomu mówić,
inaczej Qasimbhai każe ci opuścić Sagar Wada.
Te pieniądze powinny wrócić do ludzi.
Nie.
Wpadłbyś w jeszcze większe tarapaty.
Ludzie cię kochają i potrzebują, chcą ci je dać. Proszę.
Nie wychylaj się i trzymaj pieniądze w kieszeni, szefie.
To kłamstwo. - Nie. To tylko...
Zatajenie prawdy.
Musisz zmierzyć się z konsekwencjami.
Oto konsekwencje: wszyscy są szczęśliwi,
a ty masz za dużo pieniędzy.
Zanieś część jedzenia Parvati
i się przywitaj.
Proszę cię. Jej rodzina ma dość powodów, by mnie nienawidzić.
Niezamężna kobieta nie może rozmawiać z...
przystojnym kawalerem takim jak ja. I to samotnie, w taką piękną noc.
Prawda? Dlatego tu dziś śpisz.
Tyle zasad.
Nie można być sam na sam z czyjąś żoną, ale też z kobietą niezamężną.
Właściwie z żadną kobietą.
Skąd te wszystkie dzieci?
Nie mówiłem, żebyś tam spał. Po prostu się przywitaj.
To niemożliwe, Linbaba.
Parvati jest sama i nie mogę z nią być, choć bardzo jej pragnę.
Zamiast tego dzielę swoją chatkę z tobą.
Ale pani Karla jest sama i nie ma zasad, które by cię powstrzymywały.
A ty mi zazdrościsz?
To ja nie mogę się dziś seksować w związku z tą sytuacją.
Pogubiłem się.
Radzisz mi się z kimś przespać, czy chcesz być sam, żeby się masturbować?
Jesteśmy wśród przyjaciół. Nie ma znaczenia, czy jestem sam.
W takim razie zdecydowanie muszę iść.
Lin Ford jest przy bramie. - Idź już.
Niech cię nie zobaczy.
Dokończymy później.
Khaderbhai.
Grasz? - Nie. Nie mam pojęcia, co to jest.
Pachisi. Nauczę cię.
Może kiedy indziej.
Doceniam wszystko, co zrobiłeś, Khaderbhai,
ale chcę spłacić dług. Nalegam.
Odtąd sam będę za siebie płacił.
Ktoś cię przysłał, żebyś mi to powiedział?
Nie. To nie było potrzebne.
Sagar Wada ma własne zasady,
a jeśli mam tam żyć, muszę przyjąć te zasady.
Jaką mają zasadę poza brodzeniem w gównie?
Ich jedyną zasadą jest to, że chętnie będą cierpieć.
Jest wiele rodzajów cierpienia.
To, które odczuwamy i to, które zadajemy innym.
Nie musisz cierpieć, jeśli jesteś dość silny.
Prawdziwa siła to dobrowolne cierpienie dla innych.
Lin przybył tu, by utrudnić sobie życie. Uważasz, że jest słaby?
Nie. Ale choć uważam go za brata,
to szalony człowiek Zachodu i obowiązują go inne zasady.
Cierpienie może być rodzajem gniewu.
Niesprawiedliwość budzi w nas gniew,
niektórzy mają poczucie, że muszą znosić to cierpienie,
niezależnie od konsekwencji.
Taki człowiek jest szczęśliwy tylko, gdy cierpi dla innych.
To klątwa bohatera.
Doigrałeś się. Ta dyskusja szybko się nie skończy.
Weź pieniądze i idź.
Nie mogę tego zrobić.
A ja szanuję twoją decyzję.
Zależy mi tylko na tym, by pomóc ci w Sagar Wada.
Gdybym mógł ci jeszcze kiedykolwiek pomóc, moje drzwi są zawsze otwarte.
Dziękuję, Khaderbhai. - Lubię nasze rozmowy, Lin.
Mam nadzieję, że nasza przyjaźń przetrwa.
Niczego bardziej nie pragnę.
Dobrze.
Niedługo przyjdzie mój saab.
Lindsay.
NOWA ZELANDIA NUMER PASZPORTU
W Sagar Wada mężczyźnie nie wolno przebywać w nocy z niezamężną kobietą.
Co ty tu robisz?
Tęskniłem za tobą.
Czemu mnie wpuściłaś?
Wejdź.
Chodźmy. Przyszłam zabrać cię do domu.
Nie mogę jej dziś zostawić.
To nie twoje zadanie. Pracujesz w sklepie.
Tylko jedna droga uwolni nas od problemów, Parvati!
Parvati.
Wszystko, co robisz dla przychodni...
Robisz kosztem swoich bliskich.
Nie robię tego dla przychodni. Robię to dla siebie.
Zamieniam się w Lewisa Carrolla.
„Jesteś szalona. Stuknięta.
Kompletnie walnięta.
Ale zdradzę ci sekret. Najlepsi zawsze tacy są”.
Bardzo dobrze, Lin. Bystrzacha.
Nie będzie o ciebie zazdrosna któraś ze ślicznych dziewczyn ze slumsów?
Co?
Nie.
Powinnam przestać słuchać Didiera.
Uważa, że siedzisz w slumsach tylko dla seksu.
Nawet nie dla miłości? Tylko dla seksu?
Nienawidzę miłości.
Nie możesz nienawidzić miłości, Karlo.
Dlaczego nie?
To arogancja: kochać kogoś i oczekiwać tego samego w zamian.
Uważam, że Niebo to miejsce, gdzie wszyscy są szczęśliwi,
bo nikt nie musi tam już nikogo kochać.
Skoro miłość jest niedobra...
to co jest?
Władza. Przeciwieństwo miłości.
Jesteś szalona.
To czemu tak naprawdę jesteś tu w Bombaju?
Grzech pierworodny.
Zdradzę ci moją tajemnicę, jeśli ty zdradzisz swoją.
To nie zdradzaj.
Może chcę ci powiedzieć.
Chcę powiedzieć komuś prawdę.
Komuś, komu ufam.
Komuś, kogo uważam za przyjaciela.
Jesteśmy przyjaciółmi?
Wpuściłam cię, wbrew zdrowemu rozsądkowi.
Byłem uzależniony od heroiny.
Potrzebowałem pieniędzy, więc obrabowałem bank.
Zginął policjant.
Nie ja go zabiłem, ale miałem w tym swój udział.
Trafiłem do więzienia.
A potem uciekłem...
I biegłem, ile sił w nogach, aż dotarłem tutaj.
Dlaczego tutaj?
Zawsze chciałem przyjechać.
Po to miały być te pieniądze.
Wmówiłem sobie, że i tak mogę tu dotrzeć.
Zostawić wszystko za sobą.
Przekaż te informacje dowolnemu policjantowi w Bombaju.
Na pewno jest za nie nagroda.
Teraz musimy być przyjaciółmi.
Moje życie jest w twoich rękach.
Nie rób tego.
Szpital St. Hilda's w Bombaju?
Tak, tu St. Hilda's.
Rozmawiam z Ushą? - Tak.
Susan Reeves z biura paszportowego w Auckland.
Sprawdziłam numer paszportu. To na pewno właściwy?
R 22624-788. Lindsay Ford.
Wciąż jest w śpiączce i kiepsko to wygląda.
Chcemy odnaleźć jego rodzinę i uprzedzić, że nie wróci do domu.
Na pewno wiedzą. Lindsay Ford nie żyje od sześciu lat.
Możesz chwilę zaczekać? Mój przełożony chciałby z tobą pomówić.
Oczywiście.
Używa paszportu nieżyjącego człowieka.
Kiedy miałam 12 lat, mój ojciec się zastrzelił.
To ja go znalazłam.
Mózg rozbryzgany na stercie dokumentów o bankructwie.
Dorastałam w bogactwie, pewna dwóch rzeczy.
Niczego mi nie brakowało, a ojciec kochał mnie nad życie.
Okazało się, że myliłam się w obu przypadkach.
Przy wszystkim, co działo się później, towarzyszyło mi pytanie,
dlaczego mu nie wystarczyłam.
Byłam beztroska w swojej miłości do niego
i w pewności, że kochał mnie najbardziej na świecie.
Nie kochał.
Kochał to, kim był i co myśleli o nim ludzie.
Płakałam przed snem,
w domach krewnych, do których byłam akurat zsyłana,
pytałam, dlaczego nie mógł dla mnie zostać...
Dlaczego nie wystarczyła mu miłość do mnie?
To nie twoja wina.
Wiem. Poczucie winy to twoja domena, nie moja.
Winiłam go za to, że odrzucił moją miłość.
To trudniejsze niż poczucie winy.
Ale też łatwiejsze.
Gdy po każdym spodziewasz się najgorszego, łatwo trzymać się na dystans.
Pytałeś, czego pragnę.
Nie chcę już nigdy więcej od nikogo zależeć.
To wszystko.
Taki los wydaje się samotny.
„Pieprzą ci życie, twoja mama i tata. Może i nie chcą, ale to robią”.
„Topią cię w swoich porażkach”.
„I dodają nowe, tylko dla ciebie”.
Gdy ostatnio wychodziłem z tobą po godzinie policyjnej...
Ścigali mnie policjanci.
W takim razie lepiej zostań, jeśli chcesz.
Nie mogę.
Możesz.
To nie takie proste.
Kanapa jest twoja.
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI SHANTARAM
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK